“คนที่นี่ชอบความสวยงามนะ” ลิโป้พูดขึ้นมา“เปล่าหรอกดาร์ลิ่ง อัญมณีทุกชนิดมีพลังเวทย์มนต์จ้ะ มันใช้ป้องกันเมือง ไว้ข้าจะหามาเป็นของขวัญให้เจ้านะดาร์ลิ่ง” เกลพูดลิโป้ได้ยินก็ยิ้มอย่างพอใจ มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมา เขามีรูปร่าง บอบบาง ผิวขาวผมสีทอง ตาสีฟ้าแฝงแววเจ้าชู้“องค์ราชินีเกล ดีใจที่เห็นท่านกลับมาขอรับ” เกลทำหน้าเบื่อหน่าย“ไม่ต้องประจบหรอก ไซอาบอกทุกคนให้เตรียมพร้อมต้อนรับคู่หมั้นของข้า” นางพูดพลางเกาะแขนของลิโป้ ไซอาทำหน้าไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรเลยเชิญทุกคนเข้าไปในปราสาทแทน เนื่องจากทุกคนเหนื่อยจากการเดินทางมามาก จึงได้แยกย้ายกันไปพักผ่อนลิโป้ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ได้นอนห้องพิเศษ มีอาหารชั้นเลิศจัดให้ แต่เขาเห็นสายตาผู้ชายหลายคนที่มองเขาก็ทำให้ระแวงเลยบังคับให้ทุกคนชิ้มอาหารทุกจานเมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีแล้วถึงยอมกิน เกลมาหาเขา ในยามนี้เกลไม่ได้สวมเกราะเผยให้เห็นรูปร่างสมส่วนของนาง ลิโป้ยิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้ามีเสน่ห์มาก นางมาพร้อมสุราที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจ ลิโป้ไม่รู้ว่าสุราหรือนารีนั้นสิ่งใดจะร้อนแรงกว่ากัน เกลรินเหล้าให้กับเขา รสชาติอันหอมหวานที่ให้ล
“คิดให้ดีนะ ท่านลิโป้ ถ้าเกิดพลาด อาจเกิดความเสียหายขึ้นมาได้” ลิโป้หันมองหน้าจิระและพูดสวนไปว่า“ข้าคือ ลิโป้ ข้าไม่เคยพลาด” จิระถอนใจเฮือกใหญ่ กองทัพเดินทางเข้าไปในป่า โดยมีเซน่าตามมาด้วยเพราะเธอรู้จักป่าแถบนี้ดี ขณะที่กำลังเคลื่อนพล ทุกคนก็ได้ยินเสียงเพลงดังขึ้นมาเป็นจังหวะเศร้า ๆ ฟังแล้วเหมือนเพลงงานศพ แบรดนั่งเล่นกีต้าร์บนท่อนซุงขนาดใหญ่ที่ขวางกองทัพเอาไว้“พวกเอลฟ์ระวังตัวกันด้วยนะ” เกลพูดขึ้นมาเหล่าทหารรีบเตรียมพร้อม โฮเซ่มองอย่างงงๆ แล้วถามว่า“มันมาแค่ตัวเดียวนะ มีอะไรน่ากลัว ป่าช่วงนี้มันโล่งนะ ไม่มีกองทัพซุ่มหรอก” เกลหันมาบอกว่า“อย่าประมาทนะ เพลงของเอลฟ์มีพลังเวทย์มนต์ที่น่ากลัวแฝงเอาไว้” โฮเซ่สั่งให้ทหารของตัวเองระวังตัว ลิโป้หันไปชิว็อกเหมือนจะถาม กราโครน๊อตตอบว่า“พวกต้นไม้ไม่ยอมบอกอะไรกับข้าหรอก ถ้ามีเอลฟ์นั่งอยู่แบบนี้” ลิโป้ส่งเสียงจิ๊กจั่กอย่างไม่พอใจได้ยินเสียงกีต้าร์ของแบรนมันเป็นดนตรีในแบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน มันทำให้รู้สึกหนวกหูและรำคาญเลยตะโกนไปว่า“ไม่มีเศษเงินหรือเศษอาหารให้หรอก รีบหลีกทางด้วย” แบรนเหมือนไม่ได้ยินเขาเปลี่ยนเพลงเล่นคราวนี้เป็นเพลงเร็วจังหว
เลอวีนมองตามไปเมื่อเห็นทั้งสองกำลังหนี มันก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องตามไปทันที ลูกธนูถูกยิงสาดลงมาราวกับห่าฝน ลิโป้บังคับเจ้าแสบหลบลูกธนูได้อย่างว่องไว เซน่าบังคับม้าหลบได้เช่นกันเธอรีบยิงธนูสวนมันเหมือนกับว่าจะไม่เป็นผล ลูกธนูของเอลฟ์โดนม้าของเซน่ามันล้มลงและถูกธนูปักอีกชุดใหญ่จนเหมือนกับหมอนปักเข็ม เซน่าไถลไปตามไปพื้น ลิโป้ควบเจ้าแสบไปคว้าร่างของเธอให้มาอยู่บนหลัง ยูนิคอร์ของเขา ธนูยังคงสาดมาไม่หยุด ลิโป้ใช้ทวนปัดธนู เขาคิดว่าตอนนี้ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เลยกระโดดลงจากหลังไอ้แสบ และสั่งว่า“พาเธอหนีไปก่อน” เจ้ายูนิคอร์ร้องออกมาและพาเธอหนีไปเซน่าพยายามดึงมันกลับแต่ว่า ทำไม่ได้ เลอวีนเห็นลิโป้ลงมายืนบนพื้น มันเลยส่งสัญญาณให้ทหารหยุดยิงและลงมาที่พื้น ชักดาบคู่ออกมา และประกาศว่า“พวกแกไม่ต้องยุ่ง นี่เป็นการต่อสู้ของข้ากับไอ้แมลงนี่”เหล่าเอลฟ์ลงมาบนพื้นดิน ยืนล้อมวงเอาไว้ พวกมันเคาะอาวุธเสียงดังเป็นจังหวะ ส่งเสียงเชียร์ให้เลอวีนยิ่งฮึกเฮึม ส่วนลิโป้กำทวนเอาไว้แน่น ตั้งท่าเตรียมพร้อมแม้ว่าตัวเองจะเป็นยอดขุนพลผ่านศึกมามากแต่เสียงเชียร์ของพวกเอลฟ์ทำให้เขาเริ่มกังวล เลอวีนควงดาบและวิ่ง
“ไม่มีทาง ข้าไม่มีทางร่วมมือกับเจ้า” ตันก๋งพูด โจโฉได้ยินจึงประกาศว่า“เมื่อไม่ยอมทำตามข้า ก็ต้องตาย เอาไปประหาร”ตันก๋งถูกพาตัวตัวออกไป เขาร้องด่าโจโฉไปตลอดทาง ลิโป้ต้องเห็นลูกน้องถูกเอาตัวไปประหาร และเมื่อ โจโฉหันมามองเขา ลิโป้รู้สึกกดดันและหวาดกลัว “ท่านลิโป้” เสียงของจิระเรียกสติของเขากลับมา“มีอะไรจิระ”“ทุกคนพร้อมจะเข้าร่วมการประชุมแล้วขอรับ” ลิโป้พยักหน้าแล้วเดินตามไปแองเคอร์ โกดอน ชิว็อก เกลรออยู่ เมื่อลิโป้เห็นเธอก็ทำหน้าแปลกใจ เหมือนจะรู้ใจเขา นางเลยพูดขึ้นมาว่า“ตอนนี้ท่านเป็นคู่หมั้นของข้า เรื่องของท่านคือเรื่องของข้า” ลิโป้พยักหน้ารับรู้ คำถามแรกในที่ประชุมคือ“เราเสียหายไปขนาดไหน จิระตอบตามจริง” จิระนิ่งคิดก่อนที่จะตอบว่า “ถ้าโดนโจมตีแบบนี้อีกครั้งเดียว พวกเราจะไม่เหลือทหารเลยขอรับ” ลิโป้ได้ยินก็ถอนใจแล้วหันไปมองโกดอน เขาพูดว่า“ข้าจะคืนอาวุธให้พวกแก แต่พวกแกยังเป็นทหารในหน่วยเซนทอร์ของจิระ เข้าใจมั้ย” โกดอนได้ยินเช่นนั้นก็รับคำทันที“ขอรับ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเลยขอรับ”“หากคราวนี้เจ้าทรยศอีก ข้าจะฆ่าล้างโคตรเจ้า จำใส่หัวกะโหลกหนา ๆ ของเจ้าเอาไว้” ลิโ
ลูน่ามองดูรอบ ๆ ตัว อย่างมีความสุข ลิโป้มองตามแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า การเป็นเด็กนี่ดีนะ ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้าย ๆ มามากแค่ไหนก็ยังยิ้มได้ เขาลืมวัยเด็กไปนานแล้ว เท่าที่จำได้ มีแต่ฝึกการต่อสู้ หัดขี่ม้า แทบจะไม่มีการเที่ยวเล่นเลย ชิว็อกเดินสักพักก็ ก้มลงมองไปพื้นเขาเจอรอยเท้าใหญ่พอ ๆ กับรอยเท้าของคน แต่รูปร่างเหมือนกับรอยเท้าของหมา “เรามาใกล้แล้วล่ะ” ชิว็อกพูดขึ้น ลิโป้มองรอยเท้าแล้วถามว่า“แน่ใจนะ”“หมาป่าที่มีรอยเท้าใหญ่ มีอยู่ไม่กี่ชนิด และก็มีขนเขียว ๆ ตกอยู่ใกล้ ๆ แสดงว่าเป็น คูสิธ[1] สัตว์เลี้ยงของพวกแฟรี่ มีพวกมันอยู่แถวนี้แปลว่ามีแฟรี่อยู่ใกล้ ๆ” ลิโป้ไม่อยากถามอะไรต่อ เลยบอกให้เดินทางกันต่อ หลังจากที่เดินทางไปสักพักซิว็อกบอกให้ทุกคนหมอบลงก่อน สิ่งอยู่ตรงหน้าคือ หมาขนาดใหญ่เท่าวัว ขนสีเขียว หางถักเป็นเปีย เท้าแต่ละข้างใหญ่เท่าเท้าของคน มันนอนหมอบนิ่งอยู่“มีแค่ตัวเดียว จะกลัวอะไรกันเล่า” ลิโป้จับทวนหมายจะไปจัดการกับเจ้าหมา แต่ชิว็อกรีบห้ามทันที“ใจเย็นก่อนขอรับท่านลิโป้ เราจะไปขอให้พวกเขามาร่วมทัพแต่ไปฆ่าหมาของเขา เนี่ยไม่ใช่เรื่องที่ควรนะครับ”
โฮเซ่รู้สึกฮึกเหิม นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เปรียบโดยที่ไม่มีลิโป้เลยทำให้ โจมตีหนักขึ้นเรื่อย ๆ แบรนเห็นว่ากองทัพของน้องชายกำลังจะแพ้ มันเปลี่ยนเพลงทันที เหล่าพิกซี่บินมาสมทบ การโจมตีของพิกซี่ที่มาเพิ่มได้ผล กองทัพฝ่ายกรีนฮาร์ดเริ่มวุ่นวายและปั่นป่วน“โน้นลิโป้มาแล้ว” เซน่าพูดขึ้นมา เหล่าทหารหันไปมองลิโป้ยืนจังก้าถืออาวุธอยู่ ชิว็อกยืนอยู่ข้าง ๆ เหล่าพิกซี่เปลี่ยนเป้าหมายจะมาโจมตีทั้งสองคนลิโป้ชี้ทวนไปตรงหน้า เหล่าแฟรี่บินออกมา มีคูสิธอีกฝูงใหญ่เข้ามาสมทบด้วย“ไอ้แสบ” ลิโป้ตะโกนเรียกเจ้ายูนิคอร์มันส่งเสียงร้องดังลั่น และวิ่งมาหานายของมัน เขากระโดดขึ้นหลังเจ้ายูนิคอร์สีแดงเพลิงของเขาและควบเข้าต่อสู้ทันที เมื่อได้เหล่าแฟรี่มาช่วยทำให้เหล่าพิกซี่ถูกสังหารไปจำนวนมาก แบรนเลยต้องเปลี่ยนเพลง เพื่อกระตุ้นให้เหล่าพิกซี่เข้าต่อสู้รุนแรงขึ้น ลิโป้เห็นดังนั้นก็รีบควบไอ้แสบให้วิ่งไปหมายจะเล่นงานแบรน แต่ถูกเลอวีนควบกริฟินมาดักหน้าเอาไว้“หลีกไป หรืออยากบอดอีกข้างหนึ่งหา !” เลอวีนได้ยินก็โกรธจัดมันบังคับกรีฟินให้บินสูงขึ้นและยิงธนูลงมา ลิโป้ปัดลูกธนูด้วยทวน เขาให้ไอ้แสบกระโดขึ้นไปแต่ระยะยังไม่พอ เขากร
ที่สวนดอกไม้แม้ว่าอาณาจักรนี้จะเป็นดินแดนแห่งหญิงเหล็กแต่ก็มีสวนดอกไม้ที่สวยงาม เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ชิว็อกเดินไปแปลงกุหลาบและบอกให้ทุกคนเงียบเสียง เขาตั้งจิตไปที่ดอกไม้สักพักก็เอาคฑาไปแตะ ๆ ที่ดอกไม้แปดดอก“ไอ้แปดดอกนี่ล่ะกุหลาบสังหาร เอาออกจากสวนได้เลย”“เจ้ารู้ได้ยังไง ชืว็อก” ลิโป้ถาม“ดอกไม้ปกติจะพูดแต่เรื่อง สวย ๆ งาม ๆ แต่ไอ้แปดดอกนี้พูดเรื่องการฆ่าฟัน” หลังจากเอามาตรวจดูเป็นกุหลาบสังหารจริง ๆ เกลเลยถามคนสวนว่า“ใครเอาไอ้กุหลาบนี่มาหา”“คือแปลงนี้เป็นของท่านไซอาครับ ท่านเป็นคนปลูกเอง”เมื่อได้ยินเช่นนั้นเกลสั่งให้ทหารไปที่บ้านของไซอา ก็เห็นไซอาควบม้าหนี “ไอ้ทรยศ” เกลตะโกนด่าตามหลังไป และควบม้าตามไป ลิโป้รีบควบเจ้ายูนิคอร์ตามไป โดยมีจิระตามด้วยอีกคน“จิระยิงมันให้ล้มเลย” ลิโป้สั่ง จิระยิงธนูออกไป แต่ไซอาร่ายมนตร์ ทำลายลูกศรได้ เกลตกใจมาก“ไม่จริงมันใช้พลังเวทย์มนตร์ได้”ทั้งสามยังคงไล่ตามไม่หยุด ไซอาเห็นว่าไม่มีทางหนีแล้ว มันเอาด้วงกว้างออกมาจากย่าม ร่ายมนตร์และขว้างออกไป ด้วงกว่างยักษ์ปรากฏตัวขึ้นมา จิระยิงธนูใส่ทันที แต่เกราะของมันหนามากธนูไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย มันวิ่
“ธนูมีพิษ ต้องรีบรักษา” ลิโป้แข็งใจยืนขึ้นมา พิษทำให้สติของเขาเริ่มเลือนลาง เขาตัดสินใจรวมพลัง ขว้างทวนไป“ฟ้าลงทัณฑ์” ทวนพุ่งไปอย่างรวดเร็วมันทะลุหัวของกริฟฟิน และแทงเจ้าเอลฟ์ทะลุ มันตกลงมาตายคาที่ ลิโป้ฟุบลงกับแผงคอของเจ้าแสบ สติเลือนลาง ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเขาดังเซ็งแส่ ภาพในอดีตก็ฟุดขึ้นมา ลิโป้ถูกกดให้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าชายคนหนึ่ง ที่นั่งอยู่บนบัลลังค์ ชายรูปร่างเตี้ย คิ้วเล็ก ตาหยี มีดวงตาแจ่มใส ไว้หนวดเครา หน้าตาดูแล้วใจดี แต่กลับทำให้ขุนศึกขนลุก เพราะคนที่นั่งอยู่นั้นคือ อัครมหาเสนาบดีโจโฉ ! ผู้กุมอำนาจสูงสุดในแผ่นดิน ข้างตัวมีชายร่างสูงใหญ่ หน้าขาวดังหยกขาว มีหูที่ค่อนข้างยาวและตาเล็กยาวจนเหมือนกับว่าจะชำเลืองเห็นใบหูของเขาเอง ปากสีแดงเหมือนกับชาดแต้ม แต่สีหน้าเขากลับไร้อารมณ์ เขาคือเล่าปี่ พระเจ้าอาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน“ว่ายังไงลิโป้ในยามนี้เจ้าอยู่กำมือของข้าแล้ว เราจะร้องขอชีวิตหรือไม่” ลิโป้กัดฟันด้วยความแค้นครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นถึงขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่แต่ในยามกลับกลายเป็นเชลยศึกที่รอวันตายเท่านั้น เขาคิดได้อย่างเดียวว่าต้องพึ่งเล่าปี่เพราะว่า ครั้งหนึ่งเขาเองก
“ด้วยอำนาจที่ข้าได้รับมาในฐานะผู้ที่สังหารราชาอนัน ข้าขอแต่งตั้งให้ลูน่า บุตรสาวของโฮกัส ผู้เป็นรัชทายาท อันดับสาม ขึ้นครองบังลังค์”“ไม่นะข้าทำไม่ได้”“เจ้าทำได้ลูน่า เจ้าเป็นลูกของพ่อเจ้า อย่ากลัวข้าอยู่กับเจ้าเสมอ” ลิโป้พูด ลูน่านิ่งคิดในที่สุดก็ตัดสินใจรับตำแหน่ง“ข้ายินดีรับตำแหน่ง”“ทำไมพวกเจ้ายังไม่คุกเข่า ! ราชินีลูน่า ทรงพระเจริญ” ลิโป้ประกาศ ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกันและเอ่ยเสียงดังกึกก้อง“ทรงพระเจริญ” ลิโป้ลุกขึ้นและบอกว่า“เนื่องจากพระนางยังทรงพระเยาวซ์ ข้าคิดว่าเราต้องมีผู้สำเร็จราชการแทน” คราวนี้เหล่าจอมเวทย์คิดว่าอย่างไรเสียลิโป้ก็ต้องแต่งตั้งตัวเองแน่ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น“ข้าขอแต่งตั้งให้เซน่าเป็นผู้แทนพระองค์” เซน่าอึ้งเธอกำลังจะปฎิเสธ แต่ลิโป้มองเธอเป็นเชิงสั่ง หญิงสาวเลยยอมทำตาม ลิโป้ชูทวนขึ้นฟ้าแล้วพูดว่า“สำหรับ ขอแต่งตั้งตัวเองเป็นผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรทั้ง 7 ของทวีปลาอองเซียว นี้ โดยข้าจะขอให้อาณาจักรทั้งเจ็ด สร้างที่อยู่ให้ข้า และเตรียมกองทหารให้ข้าด้วย ข้าจะไปประจำในทุกดินแดน ดินแดนละหนึ่งปีคอยคุมกันที่นี่ให้กับพวกท่าน” เหล่าจอมเวทย์งงเป็นไก่ตาแตกไม่คิดว่าลิโป
แม้จะเพิ่งชนะศึกใหญ่มาแต่กลับไม่ได้มีงานเลี้ยงฉลอง เพราะสองอาณาจักรต้องสูญเสียงราชาอันเป็นที่รักไป เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วบริเวณ กาแลงต้องคอยปลอบจินเจอร์ ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะก็ตามที ก็ต้องพบความสูญเสียเหมือนกัน ลิโป้มองดูภาพดังกล่าว เขาไม่คิดเลยว่า กอร์ดอน โฮกัส โฮเซ่จะเป็นที่รักขนาดนี้ ถ้าคนตายวันนี้เป็นเขาจะมีใครเศร้าโศกให้ขนาดนี้มั้ย มีทหารมาเรียกเขาไปที่ประชุม พอลิโป้เข้าไปก็พบกับเหล่าจอมเวทย์ที่นั่งรออยู่แล้ว ลิโป้เห็นครีมมีท่าทางกังวลใจ“เรื่องที่เราตกลงกันไว้ ข้าจะทำตามแน่ แต่ขอให้หลังจากที่จัดพิธีศพของสามกษัตริย์ก่อน” ลิโป้พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วถามกลับไปว่า“แล้วจะทำยังไงกับพวกกลุ่มไคจูที่เหลือ” “ก็คงจะมีประหารและปล่อยไปเป็นบางตน แต่ก็ไม่น่าห่วงอะไร เมื่อไม่มีอนัน พวกมันคงจะไม่คิดบุกมาอีกหรอก” วีโต้ตอบ ลิโป้พยักหน้า“แล้วอนันเป็นใคร” เหล่าจอมเวทย์มองกัน กาแลงก้าตอบว่า“คงเป็นศิษย์ของจอมเวทย์คนหนึ่งนั่นล่ะ น่าเสียดายตอนเห็นหน้ามันก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะให้จำได้ แถมไม่ซากเหลืออีก” การประชุมจบลง แล้ว ลิโป้เดินออกไป “หวังว่าแผนท่านคงจะได้ผลนะ” ธีโอดอร์พูดขึ้นมา“ได
ลิโป้นั้นเอง วีโต้กับครีมรักษาเขาจนหายและยังฟื้นพลังให้อีกด้วย จึงเข้าไปร่วมการต่อสู้ได้ เมื่ออนันเห็นลิโป้ลุกขึ้นมาแล้ว จึงเรียกดาบกลับมาทั้งห้าเล่ม“ไอ้เก๊งเจ๊ง แกไม่มีสิทธิ์ใช้ดาบของโฮเซ่โว้ย”“ตอนนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้ว” อนันบังคับดาบให้พุ่งเข้าหาลิโป้ เหล่าจอมเวทย์จะเข้าไปช่วย แต่ลิโป้บอกว่า“อย่ามาสอดข้าจะฆ่ามันเอง” คราวนี้ลิโป้อ่านการโจมตีของดาบได้ทั้งหมด ทำให้รับมือได้ อนันตกใจมาก“แกทำได้ยังไง”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ผ่านสงครามมาเป็นร้อยครั้งแล้ว การโจมตีของแกน่ะ ใช้เวลาไม่นานข้าก็อ่านออกแล้ว” ถึงกระนั้นลิโป้ก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้อนันได้ เขารีบถอยตั้งหลัง และปักทวนลงพื้น“ใจกับอาวุธรวมกันเป็นหนึ่ง ใจเดินอาวุธเดิน ใจถึงอาวุธถึง ฝืนลิขิตฟ้า” ทวนของลิโป้ลอยขึ้นมา หมุนกลางอากาศ และพุ่งไปหาอนัน ดาบทั้งห้ารีบมาสกัดเอาไว้ อาวุธทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่นราวกับเป็นการต่อสู้ของทหารทั้งกองทัพ ในที่สุดก็มีช่องว่าง ทวนพุ่งไปด้วยความเร็ว ดาบทั้งห้ากระจัดกระจาย ปลายทวนแทงเข้าไปที่หน้ากากกระจกของอนันอย่างจัง“เพล้ง”เสียงกระจกแตกดังสนั่น อนันรีบถอยหลังออกมา ทวนปักอยู่ตรง
“ไม่คิดว่าเราจะต้องลงมือเอง !” พูดจบมันเรียกดาบออกมาอีกห้าเล่ม ดาบทั้งห้าลอยอยู่เหนือนิ้วมือซ้ายของมัน โฮเซ่กับลิโป้รีบตั้งท่าเตรียมพร้อม อนันฟาดฝ่ามือมาตรงหน้า ดาบทั้งห้าเล่มพุ่งไปด้วยความเร็ว แล้วเข้าโจมตี ลิโป้กับโฮเซ่รีบรับมือ แต่ว่าดาบบินกลับโจมตีด้วยความรวดเร็วและรุนแรง จนทำให้ยิ่งรับมือยิ่งลนลาน โดยอนันนั่งขยับมือและนิ้วไปมา ดาบก็เคลื่อนไหวตามราวกับว่ามันชีวิต ดาบเล่มหนึ่งกำลังจะมาแทงลิโป้ โฮเซ่เห็นก่อนเขารีบเอาดาบไปปัดเล่มนั่นช่วยชีวิตของลิโป้ไว้ได้อย่างหงุดหวิด แต่ว่าทำให้เขาเสียจังหวะดาบเล่มหนึ่งแทงเข้าที่อกมันพาร่างของโฮเซ่ ลอยขึ้นฟ้าไป ดาบอีกสี่พุ่งเสียบร่างของเขาทะลุร่างร่างร่วงลงสู่พื้นและยังมีอีกเล่มพุ่งมาตัดหัวของโฮเซ่ขาดกระเด็นลิโป้ตกตะลึง ! โฮเซ่คนที่เกลียดเขาที่สุด และคิดจะฆ่าเขาตลอดเวลา กลับเป็นคนช่วยชีวิตของเขา ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของโฮเซ่ก็ลอยขึ้นมาดวงไฟสีขาวลอยออกมา อนันชูมือขวาขึ้นดวงไฟสีขาวลอยเข้าไปในมือของอนันมันเอาดวงไฟใส่เข้าไปในตัว แม้ไม่เข้าใจว่าอนันทำอะไรแต่เขารู้สึกโกรธมาก จึงวิ่งเข้าไปหมายจะแทงทวนใส่ แต่ถูกดาบของอนันสกัด“ใจเย็นก่อนลิโป้ถอยออกมา”
หลังจากนั้นเหล่าจอมเวทย์ก็ไปแช่แข็งศพของโฮกัสเอาไว้ แม้ว่าวีโต้จะตาบอด แต่ดวงตาของเขามีน้ำตาคลอเป้า ส่วนเหล่าทหารไวโอเล็ตก็ร้องเสียงดังระงม ทำให้บรรยากาศยิ่งเศร้าหนัก โฮเซ่คุกเข่าแล้วพูดต่อหน้าศพพ่อว่า“ข้าจะจัดการกับอนันให้ได้ และจะไม่ยอมให้ไวโอเล็ตโรสต้องเป็นของคนอื่นเด็ดขาด” เขาชูดาบขึ้นเป็นการแสดงคำสัญญาต่อหน้าหลุมบิดา เหล่าจอมเวทย์มองหน้ากันอย่างลำบากใจ เพราะคำสัญญาที่วีโต้ให้กับลิโป้คืนนั้นลิโป้ให้คนหาเหล้ามา เขาเทลงพื้นไปหนึ่งจอกเป็นการคาราวะผู้ตาย เซน่าเดินมาหาเขาทำให้แปลกใจไม่น้อย เลยเชิญเธอนั่งข้าง ๆ“ขอเหล้าให้ข้าหน่อยได้มั้ย” ลิโป้รินเหล้าให้เธอ เซน่ารับมาดื่มอย่างยากเย็น“จะใช้เหล้าให้ลืมความเจ็บปวดหรือไง” ลิโป้ถาม เซน่าแทบจะสำลักเหล้า“เปล่านะแค่.....”“ถ้าจะเศร้าก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ เพราะเจ้าก็เพิ่งจะเสียพระราชาไปนี่” เซน่าส่ายหน้าแล้วพูดว่า“ท่านไม่ใช่ราชา ท่านเป็นพ่อของข้า ข้าน่าจะเรียกท่านว่าพ่อสักครั้ง” พูดจบเธอก็ดื่มเหล้าเข้าไปอีก ลิโป้เองก็ดื่มเป็นเพื่อนเธอ ยิ่งดื่มเหมือนความเศร้าทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเสียพ่อ แม่ หรือที่เธอต้องมาเป็นองค์หญิงในวั
“งั้นเหรอ” มันร่ายมนตร์ เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมา โฮเซ่หันไปมอง สะพานหินถูกทำลายไปแล้ว พร้อมกับทหารที่ตามมาร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่าง หนึ่งในนั้นคือ“ท่านพ่อ !” โฮเซ่เห็นพ่อของตนเองร่วงลงไปต่อหน้าต่อตา เขาหันไปทางคราวิซาและควบม้าไปแทงดาบใส่หมายจะเอาชีวิต แต่คราวิซเอาวุธออกมารับ เป็นตะบองหนามทำจากแก้วผลึกสีม่วง ซึ่งดูจะผิดกับการเป็นจอมเวทย์ของมันมากเซน่าควบม้ามาถึงค่าย รีบตามหาลิโป้ ในที่สุดก็เจอ จึงวิ่งหน้าตื่นเข้าไปหา“ลิโป้แย่แล้ว ท่านโฮเซ่แอบเอากองทัพไปจัดการกับไคจู แล้วพวกมันหนีเข้าป่าไป ท่านโฮกัสก็ตามไปด้วย” ลิโป้ได้ยินก็ตกใจ นี่มันเป็นกับดักชัด ๆ เขารีบออกคำสั่งเคลื่อนพลไปทันที แต่ใช้เพียงกองทัพของกรีนฮาร์ท ไลท์บลูเมาเท้นกับกองทัพส่วนตัวเท่านั้น จิระ แองเคิ้ล ชิว็อก คอปเปอร์ เกลตามไปด้วย แต่เมื่อมาถึง ก็พบว่าสะพานถูกทำลายไปแล้ว ที่ฝั่งตรงข้าม กำลังเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด ฝ่ายของไวโอเล็ตโรสเริ่มบาดเจ็บล้มตายโฮเซ่พยายามแทงดาบใส่แต่ว่า คราวิซกลับรับมือได้ทั้งหมด“เล่นพอแล้ว” คราวิซยิงแก้วผลึกออกมาจากตะบอง จำนวนมากราวกับฝูงผึ้งแตกรัง แทงม้าของโฮเซ่ไปเต็ม ๆ จนพรูน โฮเซ่รีบกระโดดลงจาก
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้า ไม่ได้ไว้ใจพวกข้า เพราะเคยถูกจับไปเป็นทาสมานานแล้ว แต่ข้าขอรับปากว่าจะไม่มีอีกแล้ว ข้าจะขอเป็นผู้ดูแลดินแดนนี้เอง โดยจะทำดินแดนของพวกเจ้าทัดเทียมอีกหกดินแดนที่เหลือ จริงอยู่ในตอนแรกข้ามาเพราะอยากได้อำนาจ แต่เมื่อเห็นพวกเจ้าแล้ว ข้ากลับอยากช่วยเหลือขอโอกาสให้ข้าเถอะ” ชาวเยลโล่สโตนเริ่มปรึกษากัน ตอนอัคคียังไม่มา พวกเขาเป็นแค่ชาวป่าโง่เง่า ถูกจับเป็นทาสตลอดแต่อัคคีเอาความรู้ใหม่มาให้พวกเขา ทุกคนเลยเปล่งเสียงพร้อมกันว่า“อัคคี อัคคี อัคคี”จากการต่อสู้คราวนี้ ลิโป้เลยต้องพักรักษาตัวอีก หลายวัน ครีมบ่นตลอดขณะที่ปรุงยาให้“เอาน่ายังไงก็จัดการมันได้ก็แล้วกัน” ลิโป้พูดขึ้นมา“แต่ก็เสี่ยงนะ ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก” ครีนถอนใจ คำพูดที่ดูโอหังเช่นนี้ทำไมเธอกลับดีใจทุกครั้งที่ได้ยินนะ“งั้นข้าไปก่อนนะ พักผ่อนซะล่ะ” ลิโป้พยักหน้า ครีมเดินออกไปครู่ใหญ่ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นมา“พี่ลิโป้” ลิโป้ยิ้มออกมาได้ ลูน่ากับเซน่ามาเยี่ยมเขา นี่ล่ะยาทิพย์สำหรับเขาสามวันต่อมาลิโป้หายดี กองทัพก็เตรียมพร้อมแล้ว ลิโป้มองเห็นกองทัพ ในยา
“เอาม้ามาให้ข้าเร็วเข้า” กาแลงก้าพยักหน้าและบอกให้ทหารจัดการให้ อัคคีรีบขึ้นม้าและควบตามไป ลิโป้ต่อสู้กับเหล่าซอมบี้มากมายในสุดเข้าก็เห็น นูนคูกำลังร่ายมนตร์สั่งการณ์ อยู่เขารีบควบไอ้แสบเข้าไปหาทันที นูนคูเห็นก็สั่งให้พลธนูคุ้มกัน ลิโป้ใช้ทวนปัดลูกธนู แต่ก็ยังมีลูกธนูถูกยิงมาไม่หยุด มีกงจักรลอยทำลายลูกธนูไปหลายลูก กาแลงก้ามาพร้อมกับอัคคี“คิดว่าจะฝ่าไปคนเดียวหรือ บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย” กาแลงก้าพูด ลิโป้ไม่พูดอะไรอีก อัคคีกับ กาแลงก้าเปิดทางให้ ลิโป้ตีฝ่าไป นูนคูยิงพลังเวทย์เข้ามาสกัดลิโป้ เจ้ายูนิคอร์หลบพลังเวทย์และใกล้เข้ามาทุกที นูนคูยกคฑาขึ้น ลิโป้รวมพลังและฟาดทวนไปเต็มแรง“สายฟ้าฟาด” ร่างของนูนคูกระเด็น เขารู้เลยว่าสู้ลิโป้ตรง ๆ ไม่ได้แน่ เลยร่ายมนตร์ให้ซอมบี้มารุมแทน กาแลงก้าขว้างจักรมาสกัด อัคคียิงไฟใส่ นูนคูหลบไม่ได้โดนเข้าไปเต็ม ๆ เขาล้มลงและถูกทั้งสามยืนคุ้มเชิงเอาไว้“แกทำแบบนี้ทำไม” กาแลงก้าถาม นูนคูมองทั้งสามตาขวาง ตอนนี้เขาต้องยอมจำนนอย่างเดียวเท่านั้น“ข้าทำเพื่อคนของข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่า พวกเราต้องเป็นทาสมานานแค่ไหน”“แต่พอข้าไปดูแลพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าก็ไม่ได้เป็น
ลิโป้รู้สึกตัวพบว่าถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา ถูกกดให้คุกเข่าลง ตรงหน้าของชายคนหนึ่ง เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง คนตรงหน้าเขาคือ โจโฉ ! เขามาโผล่ที่ค่ายของโจโฉอีกครั้งได้ยังไง“คนอย่างเจ้าน่ะ ไม่มีสิทธิ์ได้รับโอกาสหรอก เอาตัวไป” ลิโป้ถูกลากไปที่ลานประหารอีกครั้ง เขากำลังจะถูกแขวนคอ แต่มีลูกธนูพุ่งมาตัดเชือก ครีม ลูน่า เกล เซน่ามาช่วยเขาจากลานประหาร ลูน่าควบไอ้แสบมา ลิโป้รีบกระโดดขี่เจ้ายูนิคอร์ เธอหันมาบอกว่า“ชีวิตใหม่ของท่านเริ่มแล้วนะ พี่ลิโป้”ลิโป้รู้สึกตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาอยู่ในห้องพัก เห็นครีม เซน่า ลูน่า เมื่อเด็กสาวเห็นเขาก็เรียกชื่อเสียงดัง“พี่ลิโป้ฟื้นแล้ว” เมื่อสิ้นเสียง เกลก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ดาร์ลิง ฟื้นแล้ว” เธอกอดและหอมแก้มซ้ายขวา ครีม เซน่าดูไม่ค่อยพอใจนัก ยังไม่ได้พูดอะไร กาแลงก้าก็เดินเข้ามา คงไม่ใช่สิ่งลิโป้อยากเห็นแน่ ๆ เพราะเห็นหน้าทีไรก็ก็ทำให้คิดถึงโจโฉทุกที“ลุกไหวมั้ย พวกเรามีเรื่องอยากคุยกับท่านอีกครั้ง” เมื่อครีมได้ยินเช่นนั้นก็พูดสวนไปว่า“นี่เขา เพิ่งฟื้นจะให้ลุกไปไหนอีก”“ใช่ ! เกิดดาร์ลิ่งไปแล้ว พวกเจ้าวางแผนฆ่าเขาล่ะ” เกลรีบเสริม“ไม่มีใครจะฆ่าค