[1] ภูตตัวเล็ก ในตำนานของยุโรป มีนิสัยซุกซนชอบกลั้นแกล้ง [2] ภูตจิ๋วอีกชนิดหนึ่งจะคล้ายพิกซี่ แต่ว่า แฟรี่นั้นเป็นจะมีสุภาพและนิสัยดีกว่า [3] กริฟฟินสัตว์ประหลาดในตำนานเชื่อว่า อยู่เขตทะเลทราย มีรูปร่างเป็นสิงโตผสมนกอินทรีย์
“อย่าให้พวกโดวาฟ เข้าไปเมืองของข้าเด็ดขาด” ลิโป้กำลังจะแย้งแต่จิระบอกว่า“อย่าเพิ่งมีปัญหากับนาง” ลิโป้พยักหน้ารับรู้และบอกว่า“ก็ได้แต่ของให้พวกมันตั้งค่ายใกล้ ๆ เมืองก็แล้วกัน” เกลพยักหน้า กองทัพเริ่มเคลื่อนพล ตลอดทาง ลิโป้สังเกตเห็นว่าเหล่าทหารมีแต่ผู้หญิง แต่ล่ะคนมีรูปร่างสูงใหญ่ เต็มไปด้วยมัดกล้าม เกือบเท่าผู้ชาย ทุกคนต้องแข็งแรงมากแน่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจมากสำหรับลิโป้ คือทุกคนดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด จนลิโป้คิดว่าพอได้ครองดินแดนทั้งหมด นางเหล่านี้ต้องมาเป็นสนมของเขา“ไปจ้องผู้หญิงกรีนฮาร์ทแบบนั้นเดี๋ยวก็ได้โดนควักลูกตาหรอก” เซน่าเตือน ลิโป้สะดุ้ง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อในช่วงกลางคืนเหล่าทหารต้องตั้งค่ายพัก เหล่าผู้นำได้มาประชุมกัน เกลถอดเกราะออกทำให้ผู้ชายหลายคนตะลึง เธอเป็นผู้หญิงผิวเข้ม ผมสีน้ำตาล หน้าคม ดวงตากลมโต อาจไม่ได้ดูเป็นสาวหวานแต่กลับมีเสน่ห์แบบหญิงเหล็ก“จะจ้องอะไรหนักหนาหา” เกลพูดขึ้นทำให้ผู้ชายทุกคนสะดุ้ง การประชุมจึงเริ่มขึ้น“ทำไมเราต้องให้เจ้าช่วย แค่เอลฟ์พวกเราจัดการได้อยู่แล้ว” เกลเปิดการประชุม“อาจไม่ใช่ แค่เอลฟ์นะ เจ้าก็รู้นี่ว่า ตอนนี้ยังมีกลุ่มไคจูอีก
“คนที่นี่ชอบความสวยงามนะ” ลิโป้พูดขึ้นมา“เปล่าหรอกดาร์ลิ่ง อัญมณีทุกชนิดมีพลังเวทย์มนต์จ้ะ มันใช้ป้องกันเมือง ไว้ข้าจะหามาเป็นของขวัญให้เจ้านะดาร์ลิ่ง” เกลพูดลิโป้ได้ยินก็ยิ้มอย่างพอใจ มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมา เขามีรูปร่าง บอบบาง ผิวขาวผมสีทอง ตาสีฟ้าแฝงแววเจ้าชู้“องค์ราชินีเกล ดีใจที่เห็นท่านกลับมาขอรับ” เกลทำหน้าเบื่อหน่าย“ไม่ต้องประจบหรอก ไซอาบอกทุกคนให้เตรียมพร้อมต้อนรับคู่หมั้นของข้า” นางพูดพลางเกาะแขนของลิโป้ ไซอาทำหน้าไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรเลยเชิญทุกคนเข้าไปในปราสาทแทน เนื่องจากทุกคนเหนื่อยจากการเดินทางมามาก จึงได้แยกย้ายกันไปพักผ่อนลิโป้ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ได้นอนห้องพิเศษ มีอาหารชั้นเลิศจัดให้ แต่เขาเห็นสายตาผู้ชายหลายคนที่มองเขาก็ทำให้ระแวงเลยบังคับให้ทุกคนชิ้มอาหารทุกจานเมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีแล้วถึงยอมกิน เกลมาหาเขา ในยามนี้เกลไม่ได้สวมเกราะเผยให้เห็นรูปร่างสมส่วนของนาง ลิโป้ยิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้ามีเสน่ห์มาก นางมาพร้อมสุราที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจ ลิโป้ไม่รู้ว่าสุราหรือนารีนั้นสิ่งใดจะร้อนแรงกว่ากัน เกลรินเหล้าให้กับเขา รสชาติอันหอมหวานที่ให้ล
“คิดให้ดีนะ ท่านลิโป้ ถ้าเกิดพลาด อาจเกิดความเสียหายขึ้นมาได้” ลิโป้หันมองหน้าจิระและพูดสวนไปว่า“ข้าคือ ลิโป้ ข้าไม่เคยพลาด” จิระถอนใจเฮือกใหญ่ กองทัพเดินทางเข้าไปในป่า โดยมีเซน่าตามมาด้วยเพราะเธอรู้จักป่าแถบนี้ดี ขณะที่กำลังเคลื่อนพล ทุกคนก็ได้ยินเสียงเพลงดังขึ้นมาเป็นจังหวะเศร้า ๆ ฟังแล้วเหมือนเพลงงานศพ แบรดนั่งเล่นกีต้าร์บนท่อนซุงขนาดใหญ่ที่ขวางกองทัพเอาไว้“พวกเอลฟ์ระวังตัวกันด้วยนะ” เกลพูดขึ้นมาเหล่าทหารรีบเตรียมพร้อม โฮเซ่มองอย่างงงๆ แล้วถามว่า“มันมาแค่ตัวเดียวนะ มีอะไรน่ากลัว ป่าช่วงนี้มันโล่งนะ ไม่มีกองทัพซุ่มหรอก” เกลหันมาบอกว่า“อย่าประมาทนะ เพลงของเอลฟ์มีพลังเวทย์มนต์ที่น่ากลัวแฝงเอาไว้” โฮเซ่สั่งให้ทหารของตัวเองระวังตัว ลิโป้หันไปชิว็อกเหมือนจะถาม กราโครน๊อตตอบว่า“พวกต้นไม้ไม่ยอมบอกอะไรกับข้าหรอก ถ้ามีเอลฟ์นั่งอยู่แบบนี้” ลิโป้ส่งเสียงจิ๊กจั่กอย่างไม่พอใจได้ยินเสียงกีต้าร์ของแบรนมันเป็นดนตรีในแบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน มันทำให้รู้สึกหนวกหูและรำคาญเลยตะโกนไปว่า“ไม่มีเศษเงินหรือเศษอาหารให้หรอก รีบหลีกทางด้วย” แบรนเหมือนไม่ได้ยินเขาเปลี่ยนเพลงเล่นคราวนี้เป็นเพลงเร็วจังหว
เลอวีนมองตามไปเมื่อเห็นทั้งสองกำลังหนี มันก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องตามไปทันที ลูกธนูถูกยิงสาดลงมาราวกับห่าฝน ลิโป้บังคับเจ้าแสบหลบลูกธนูได้อย่างว่องไว เซน่าบังคับม้าหลบได้เช่นกันเธอรีบยิงธนูสวนมันเหมือนกับว่าจะไม่เป็นผล ลูกธนูของเอลฟ์โดนม้าของเซน่ามันล้มลงและถูกธนูปักอีกชุดใหญ่จนเหมือนกับหมอนปักเข็ม เซน่าไถลไปตามไปพื้น ลิโป้ควบเจ้าแสบไปคว้าร่างของเธอให้มาอยู่บนหลัง ยูนิคอร์ของเขา ธนูยังคงสาดมาไม่หยุด ลิโป้ใช้ทวนปัดธนู เขาคิดว่าตอนนี้ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เลยกระโดดลงจากหลังไอ้แสบ และสั่งว่า“พาเธอหนีไปก่อน” เจ้ายูนิคอร์ร้องออกมาและพาเธอหนีไปเซน่าพยายามดึงมันกลับแต่ว่า ทำไม่ได้ เลอวีนเห็นลิโป้ลงมายืนบนพื้น มันเลยส่งสัญญาณให้ทหารหยุดยิงและลงมาที่พื้น ชักดาบคู่ออกมา และประกาศว่า“พวกแกไม่ต้องยุ่ง นี่เป็นการต่อสู้ของข้ากับไอ้แมลงนี่”เหล่าเอลฟ์ลงมาบนพื้นดิน ยืนล้อมวงเอาไว้ พวกมันเคาะอาวุธเสียงดังเป็นจังหวะ ส่งเสียงเชียร์ให้เลอวีนยิ่งฮึกเฮึม ส่วนลิโป้กำทวนเอาไว้แน่น ตั้งท่าเตรียมพร้อมแม้ว่าตัวเองจะเป็นยอดขุนพลผ่านศึกมามากแต่เสียงเชียร์ของพวกเอลฟ์ทำให้เขาเริ่มกังวล เลอวีนควงดาบและวิ่ง
“ไม่มีทาง ข้าไม่มีทางร่วมมือกับเจ้า” ตันก๋งพูด โจโฉได้ยินจึงประกาศว่า“เมื่อไม่ยอมทำตามข้า ก็ต้องตาย เอาไปประหาร”ตันก๋งถูกพาตัวตัวออกไป เขาร้องด่าโจโฉไปตลอดทาง ลิโป้ต้องเห็นลูกน้องถูกเอาตัวไปประหาร และเมื่อ โจโฉหันมามองเขา ลิโป้รู้สึกกดดันและหวาดกลัว “ท่านลิโป้” เสียงของจิระเรียกสติของเขากลับมา“มีอะไรจิระ”“ทุกคนพร้อมจะเข้าร่วมการประชุมแล้วขอรับ” ลิโป้พยักหน้าแล้วเดินตามไปแองเคอร์ โกดอน ชิว็อก เกลรออยู่ เมื่อลิโป้เห็นเธอก็ทำหน้าแปลกใจ เหมือนจะรู้ใจเขา นางเลยพูดขึ้นมาว่า“ตอนนี้ท่านเป็นคู่หมั้นของข้า เรื่องของท่านคือเรื่องของข้า” ลิโป้พยักหน้ารับรู้ คำถามแรกในที่ประชุมคือ“เราเสียหายไปขนาดไหน จิระตอบตามจริง” จิระนิ่งคิดก่อนที่จะตอบว่า “ถ้าโดนโจมตีแบบนี้อีกครั้งเดียว พวกเราจะไม่เหลือทหารเลยขอรับ” ลิโป้ได้ยินก็ถอนใจแล้วหันไปมองโกดอน เขาพูดว่า“ข้าจะคืนอาวุธให้พวกแก แต่พวกแกยังเป็นทหารในหน่วยเซนทอร์ของจิระ เข้าใจมั้ย” โกดอนได้ยินเช่นนั้นก็รับคำทันที“ขอรับ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเลยขอรับ”“หากคราวนี้เจ้าทรยศอีก ข้าจะฆ่าล้างโคตรเจ้า จำใส่หัวกะโหลกหนา ๆ ของเจ้าเอาไว้” ลิโ
ลูน่ามองดูรอบ ๆ ตัว อย่างมีความสุข ลิโป้มองตามแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า การเป็นเด็กนี่ดีนะ ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้าย ๆ มามากแค่ไหนก็ยังยิ้มได้ เขาลืมวัยเด็กไปนานแล้ว เท่าที่จำได้ มีแต่ฝึกการต่อสู้ หัดขี่ม้า แทบจะไม่มีการเที่ยวเล่นเลย ชิว็อกเดินสักพักก็ ก้มลงมองไปพื้นเขาเจอรอยเท้าใหญ่พอ ๆ กับรอยเท้าของคน แต่รูปร่างเหมือนกับรอยเท้าของหมา “เรามาใกล้แล้วล่ะ” ชิว็อกพูดขึ้น ลิโป้มองรอยเท้าแล้วถามว่า“แน่ใจนะ”“หมาป่าที่มีรอยเท้าใหญ่ มีอยู่ไม่กี่ชนิด และก็มีขนเขียว ๆ ตกอยู่ใกล้ ๆ แสดงว่าเป็น คูสิธ[1] สัตว์เลี้ยงของพวกแฟรี่ มีพวกมันอยู่แถวนี้แปลว่ามีแฟรี่อยู่ใกล้ ๆ” ลิโป้ไม่อยากถามอะไรต่อ เลยบอกให้เดินทางกันต่อ หลังจากที่เดินทางไปสักพักซิว็อกบอกให้ทุกคนหมอบลงก่อน สิ่งอยู่ตรงหน้าคือ หมาขนาดใหญ่เท่าวัว ขนสีเขียว หางถักเป็นเปีย เท้าแต่ละข้างใหญ่เท่าเท้าของคน มันนอนหมอบนิ่งอยู่“มีแค่ตัวเดียว จะกลัวอะไรกันเล่า” ลิโป้จับทวนหมายจะไปจัดการกับเจ้าหมา แต่ชิว็อกรีบห้ามทันที“ใจเย็นก่อนขอรับท่านลิโป้ เราจะไปขอให้พวกเขามาร่วมทัพแต่ไปฆ่าหมาของเขา เนี่ยไม่ใช่เรื่องที่ควรนะครับ”
โฮเซ่รู้สึกฮึกเหิม นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เปรียบโดยที่ไม่มีลิโป้เลยทำให้ โจมตีหนักขึ้นเรื่อย ๆ แบรนเห็นว่ากองทัพของน้องชายกำลังจะแพ้ มันเปลี่ยนเพลงทันที เหล่าพิกซี่บินมาสมทบ การโจมตีของพิกซี่ที่มาเพิ่มได้ผล กองทัพฝ่ายกรีนฮาร์ดเริ่มวุ่นวายและปั่นป่วน“โน้นลิโป้มาแล้ว” เซน่าพูดขึ้นมา เหล่าทหารหันไปมองลิโป้ยืนจังก้าถืออาวุธอยู่ ชิว็อกยืนอยู่ข้าง ๆ เหล่าพิกซี่เปลี่ยนเป้าหมายจะมาโจมตีทั้งสองคนลิโป้ชี้ทวนไปตรงหน้า เหล่าแฟรี่บินออกมา มีคูสิธอีกฝูงใหญ่เข้ามาสมทบด้วย“ไอ้แสบ” ลิโป้ตะโกนเรียกเจ้ายูนิคอร์มันส่งเสียงร้องดังลั่น และวิ่งมาหานายของมัน เขากระโดดขึ้นหลังเจ้ายูนิคอร์สีแดงเพลิงของเขาและควบเข้าต่อสู้ทันที เมื่อได้เหล่าแฟรี่มาช่วยทำให้เหล่าพิกซี่ถูกสังหารไปจำนวนมาก แบรนเลยต้องเปลี่ยนเพลง เพื่อกระตุ้นให้เหล่าพิกซี่เข้าต่อสู้รุนแรงขึ้น ลิโป้เห็นดังนั้นก็รีบควบไอ้แสบให้วิ่งไปหมายจะเล่นงานแบรน แต่ถูกเลอวีนควบกริฟินมาดักหน้าเอาไว้“หลีกไป หรืออยากบอดอีกข้างหนึ่งหา !” เลอวีนได้ยินก็โกรธจัดมันบังคับกรีฟินให้บินสูงขึ้นและยิงธนูลงมา ลิโป้ปัดลูกธนูด้วยทวน เขาให้ไอ้แสบกระโดขึ้นไปแต่ระยะยังไม่พอ เขากร
ที่สวนดอกไม้แม้ว่าอาณาจักรนี้จะเป็นดินแดนแห่งหญิงเหล็กแต่ก็มีสวนดอกไม้ที่สวยงาม เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ชิว็อกเดินไปแปลงกุหลาบและบอกให้ทุกคนเงียบเสียง เขาตั้งจิตไปที่ดอกไม้สักพักก็เอาคฑาไปแตะ ๆ ที่ดอกไม้แปดดอก“ไอ้แปดดอกนี่ล่ะกุหลาบสังหาร เอาออกจากสวนได้เลย”“เจ้ารู้ได้ยังไง ชืว็อก” ลิโป้ถาม“ดอกไม้ปกติจะพูดแต่เรื่อง สวย ๆ งาม ๆ แต่ไอ้แปดดอกนี้พูดเรื่องการฆ่าฟัน” หลังจากเอามาตรวจดูเป็นกุหลาบสังหารจริง ๆ เกลเลยถามคนสวนว่า“ใครเอาไอ้กุหลาบนี่มาหา”“คือแปลงนี้เป็นของท่านไซอาครับ ท่านเป็นคนปลูกเอง”เมื่อได้ยินเช่นนั้นเกลสั่งให้ทหารไปที่บ้านของไซอา ก็เห็นไซอาควบม้าหนี “ไอ้ทรยศ” เกลตะโกนด่าตามหลังไป และควบม้าตามไป ลิโป้รีบควบเจ้ายูนิคอร์ตามไป โดยมีจิระตามด้วยอีกคน“จิระยิงมันให้ล้มเลย” ลิโป้สั่ง จิระยิงธนูออกไป แต่ไซอาร่ายมนตร์ ทำลายลูกศรได้ เกลตกใจมาก“ไม่จริงมันใช้พลังเวทย์มนตร์ได้”ทั้งสามยังคงไล่ตามไม่หยุด ไซอาเห็นว่าไม่มีทางหนีแล้ว มันเอาด้วงกว้างออกมาจากย่าม ร่ายมนตร์และขว้างออกไป ด้วงกว่างยักษ์ปรากฏตัวขึ้นมา จิระยิงธนูใส่ทันที แต่เกราะของมันหนามากธนูไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย มันวิ่
“ด้วยอำนาจที่ข้าได้รับมาในฐานะผู้ที่สังหารราชาอนัน ข้าขอแต่งตั้งให้ลูน่า บุตรสาวของโฮกัส ผู้เป็นรัชทายาท อันดับสาม ขึ้นครองบังลังค์”“ไม่นะข้าทำไม่ได้”“เจ้าทำได้ลูน่า เจ้าเป็นลูกของพ่อเจ้า อย่ากลัวข้าอยู่กับเจ้าเสมอ” ลิโป้พูด ลูน่านิ่งคิดในที่สุดก็ตัดสินใจรับตำแหน่ง“ข้ายินดีรับตำแหน่ง”“ทำไมพวกเจ้ายังไม่คุกเข่า ! ราชินีลูน่า ทรงพระเจริญ” ลิโป้ประกาศ ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกันและเอ่ยเสียงดังกึกก้อง“ทรงพระเจริญ” ลิโป้ลุกขึ้นและบอกว่า“เนื่องจากพระนางยังทรงพระเยาวซ์ ข้าคิดว่าเราต้องมีผู้สำเร็จราชการแทน” คราวนี้เหล่าจอมเวทย์คิดว่าอย่างไรเสียลิโป้ก็ต้องแต่งตั้งตัวเองแน่ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น“ข้าขอแต่งตั้งให้เซน่าเป็นผู้แทนพระองค์” เซน่าอึ้งเธอกำลังจะปฎิเสธ แต่ลิโป้มองเธอเป็นเชิงสั่ง หญิงสาวเลยยอมทำตาม ลิโป้ชูทวนขึ้นฟ้าแล้วพูดว่า“สำหรับ ขอแต่งตั้งตัวเองเป็นผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรทั้ง 7 ของทวีปลาอองเซียว นี้ โดยข้าจะขอให้อาณาจักรทั้งเจ็ด สร้างที่อยู่ให้ข้า และเตรียมกองทหารให้ข้าด้วย ข้าจะไปประจำในทุกดินแดน ดินแดนละหนึ่งปีคอยคุมกันที่นี่ให้กับพวกท่าน” เหล่าจอมเวทย์งงเป็นไก่ตาแตกไม่คิดว่าลิโป
แม้จะเพิ่งชนะศึกใหญ่มาแต่กลับไม่ได้มีงานเลี้ยงฉลอง เพราะสองอาณาจักรต้องสูญเสียงราชาอันเป็นที่รักไป เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วบริเวณ กาแลงต้องคอยปลอบจินเจอร์ ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะก็ตามที ก็ต้องพบความสูญเสียเหมือนกัน ลิโป้มองดูภาพดังกล่าว เขาไม่คิดเลยว่า กอร์ดอน โฮกัส โฮเซ่จะเป็นที่รักขนาดนี้ ถ้าคนตายวันนี้เป็นเขาจะมีใครเศร้าโศกให้ขนาดนี้มั้ย มีทหารมาเรียกเขาไปที่ประชุม พอลิโป้เข้าไปก็พบกับเหล่าจอมเวทย์ที่นั่งรออยู่แล้ว ลิโป้เห็นครีมมีท่าทางกังวลใจ“เรื่องที่เราตกลงกันไว้ ข้าจะทำตามแน่ แต่ขอให้หลังจากที่จัดพิธีศพของสามกษัตริย์ก่อน” ลิโป้พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วถามกลับไปว่า“แล้วจะทำยังไงกับพวกกลุ่มไคจูที่เหลือ” “ก็คงจะมีประหารและปล่อยไปเป็นบางตน แต่ก็ไม่น่าห่วงอะไร เมื่อไม่มีอนัน พวกมันคงจะไม่คิดบุกมาอีกหรอก” วีโต้ตอบ ลิโป้พยักหน้า“แล้วอนันเป็นใคร” เหล่าจอมเวทย์มองกัน กาแลงก้าตอบว่า“คงเป็นศิษย์ของจอมเวทย์คนหนึ่งนั่นล่ะ น่าเสียดายตอนเห็นหน้ามันก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะให้จำได้ แถมไม่ซากเหลืออีก” การประชุมจบลง แล้ว ลิโป้เดินออกไป “หวังว่าแผนท่านคงจะได้ผลนะ” ธีโอดอร์พูดขึ้นมา“ได
ลิโป้นั้นเอง วีโต้กับครีมรักษาเขาจนหายและยังฟื้นพลังให้อีกด้วย จึงเข้าไปร่วมการต่อสู้ได้ เมื่ออนันเห็นลิโป้ลุกขึ้นมาแล้ว จึงเรียกดาบกลับมาทั้งห้าเล่ม“ไอ้เก๊งเจ๊ง แกไม่มีสิทธิ์ใช้ดาบของโฮเซ่โว้ย”“ตอนนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้ว” อนันบังคับดาบให้พุ่งเข้าหาลิโป้ เหล่าจอมเวทย์จะเข้าไปช่วย แต่ลิโป้บอกว่า“อย่ามาสอดข้าจะฆ่ามันเอง” คราวนี้ลิโป้อ่านการโจมตีของดาบได้ทั้งหมด ทำให้รับมือได้ อนันตกใจมาก“แกทำได้ยังไง”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ผ่านสงครามมาเป็นร้อยครั้งแล้ว การโจมตีของแกน่ะ ใช้เวลาไม่นานข้าก็อ่านออกแล้ว” ถึงกระนั้นลิโป้ก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้อนันได้ เขารีบถอยตั้งหลัง และปักทวนลงพื้น“ใจกับอาวุธรวมกันเป็นหนึ่ง ใจเดินอาวุธเดิน ใจถึงอาวุธถึง ฝืนลิขิตฟ้า” ทวนของลิโป้ลอยขึ้นมา หมุนกลางอากาศ และพุ่งไปหาอนัน ดาบทั้งห้ารีบมาสกัดเอาไว้ อาวุธทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่นราวกับเป็นการต่อสู้ของทหารทั้งกองทัพ ในที่สุดก็มีช่องว่าง ทวนพุ่งไปด้วยความเร็ว ดาบทั้งห้ากระจัดกระจาย ปลายทวนแทงเข้าไปที่หน้ากากกระจกของอนันอย่างจัง“เพล้ง”เสียงกระจกแตกดังสนั่น อนันรีบถอยหลังออกมา ทวนปักอยู่ตรง
“ไม่คิดว่าเราจะต้องลงมือเอง !” พูดจบมันเรียกดาบออกมาอีกห้าเล่ม ดาบทั้งห้าลอยอยู่เหนือนิ้วมือซ้ายของมัน โฮเซ่กับลิโป้รีบตั้งท่าเตรียมพร้อม อนันฟาดฝ่ามือมาตรงหน้า ดาบทั้งห้าเล่มพุ่งไปด้วยความเร็ว แล้วเข้าโจมตี ลิโป้กับโฮเซ่รีบรับมือ แต่ว่าดาบบินกลับโจมตีด้วยความรวดเร็วและรุนแรง จนทำให้ยิ่งรับมือยิ่งลนลาน โดยอนันนั่งขยับมือและนิ้วไปมา ดาบก็เคลื่อนไหวตามราวกับว่ามันชีวิต ดาบเล่มหนึ่งกำลังจะมาแทงลิโป้ โฮเซ่เห็นก่อนเขารีบเอาดาบไปปัดเล่มนั่นช่วยชีวิตของลิโป้ไว้ได้อย่างหงุดหวิด แต่ว่าทำให้เขาเสียจังหวะดาบเล่มหนึ่งแทงเข้าที่อกมันพาร่างของโฮเซ่ ลอยขึ้นฟ้าไป ดาบอีกสี่พุ่งเสียบร่างของเขาทะลุร่างร่างร่วงลงสู่พื้นและยังมีอีกเล่มพุ่งมาตัดหัวของโฮเซ่ขาดกระเด็นลิโป้ตกตะลึง ! โฮเซ่คนที่เกลียดเขาที่สุด และคิดจะฆ่าเขาตลอดเวลา กลับเป็นคนช่วยชีวิตของเขา ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของโฮเซ่ก็ลอยขึ้นมาดวงไฟสีขาวลอยออกมา อนันชูมือขวาขึ้นดวงไฟสีขาวลอยเข้าไปในมือของอนันมันเอาดวงไฟใส่เข้าไปในตัว แม้ไม่เข้าใจว่าอนันทำอะไรแต่เขารู้สึกโกรธมาก จึงวิ่งเข้าไปหมายจะแทงทวนใส่ แต่ถูกดาบของอนันสกัด“ใจเย็นก่อนลิโป้ถอยออกมา”
หลังจากนั้นเหล่าจอมเวทย์ก็ไปแช่แข็งศพของโฮกัสเอาไว้ แม้ว่าวีโต้จะตาบอด แต่ดวงตาของเขามีน้ำตาคลอเป้า ส่วนเหล่าทหารไวโอเล็ตก็ร้องเสียงดังระงม ทำให้บรรยากาศยิ่งเศร้าหนัก โฮเซ่คุกเข่าแล้วพูดต่อหน้าศพพ่อว่า“ข้าจะจัดการกับอนันให้ได้ และจะไม่ยอมให้ไวโอเล็ตโรสต้องเป็นของคนอื่นเด็ดขาด” เขาชูดาบขึ้นเป็นการแสดงคำสัญญาต่อหน้าหลุมบิดา เหล่าจอมเวทย์มองหน้ากันอย่างลำบากใจ เพราะคำสัญญาที่วีโต้ให้กับลิโป้คืนนั้นลิโป้ให้คนหาเหล้ามา เขาเทลงพื้นไปหนึ่งจอกเป็นการคาราวะผู้ตาย เซน่าเดินมาหาเขาทำให้แปลกใจไม่น้อย เลยเชิญเธอนั่งข้าง ๆ“ขอเหล้าให้ข้าหน่อยได้มั้ย” ลิโป้รินเหล้าให้เธอ เซน่ารับมาดื่มอย่างยากเย็น“จะใช้เหล้าให้ลืมความเจ็บปวดหรือไง” ลิโป้ถาม เซน่าแทบจะสำลักเหล้า“เปล่านะแค่.....”“ถ้าจะเศร้าก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ เพราะเจ้าก็เพิ่งจะเสียพระราชาไปนี่” เซน่าส่ายหน้าแล้วพูดว่า“ท่านไม่ใช่ราชา ท่านเป็นพ่อของข้า ข้าน่าจะเรียกท่านว่าพ่อสักครั้ง” พูดจบเธอก็ดื่มเหล้าเข้าไปอีก ลิโป้เองก็ดื่มเป็นเพื่อนเธอ ยิ่งดื่มเหมือนความเศร้าทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเสียพ่อ แม่ หรือที่เธอต้องมาเป็นองค์หญิงในวั
“งั้นเหรอ” มันร่ายมนตร์ เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมา โฮเซ่หันไปมอง สะพานหินถูกทำลายไปแล้ว พร้อมกับทหารที่ตามมาร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่าง หนึ่งในนั้นคือ“ท่านพ่อ !” โฮเซ่เห็นพ่อของตนเองร่วงลงไปต่อหน้าต่อตา เขาหันไปทางคราวิซาและควบม้าไปแทงดาบใส่หมายจะเอาชีวิต แต่คราวิซเอาวุธออกมารับ เป็นตะบองหนามทำจากแก้วผลึกสีม่วง ซึ่งดูจะผิดกับการเป็นจอมเวทย์ของมันมากเซน่าควบม้ามาถึงค่าย รีบตามหาลิโป้ ในที่สุดก็เจอ จึงวิ่งหน้าตื่นเข้าไปหา“ลิโป้แย่แล้ว ท่านโฮเซ่แอบเอากองทัพไปจัดการกับไคจู แล้วพวกมันหนีเข้าป่าไป ท่านโฮกัสก็ตามไปด้วย” ลิโป้ได้ยินก็ตกใจ นี่มันเป็นกับดักชัด ๆ เขารีบออกคำสั่งเคลื่อนพลไปทันที แต่ใช้เพียงกองทัพของกรีนฮาร์ท ไลท์บลูเมาเท้นกับกองทัพส่วนตัวเท่านั้น จิระ แองเคิ้ล ชิว็อก คอปเปอร์ เกลตามไปด้วย แต่เมื่อมาถึง ก็พบว่าสะพานถูกทำลายไปแล้ว ที่ฝั่งตรงข้าม กำลังเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด ฝ่ายของไวโอเล็ตโรสเริ่มบาดเจ็บล้มตายโฮเซ่พยายามแทงดาบใส่แต่ว่า คราวิซกลับรับมือได้ทั้งหมด“เล่นพอแล้ว” คราวิซยิงแก้วผลึกออกมาจากตะบอง จำนวนมากราวกับฝูงผึ้งแตกรัง แทงม้าของโฮเซ่ไปเต็ม ๆ จนพรูน โฮเซ่รีบกระโดดลงจาก
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้า ไม่ได้ไว้ใจพวกข้า เพราะเคยถูกจับไปเป็นทาสมานานแล้ว แต่ข้าขอรับปากว่าจะไม่มีอีกแล้ว ข้าจะขอเป็นผู้ดูแลดินแดนนี้เอง โดยจะทำดินแดนของพวกเจ้าทัดเทียมอีกหกดินแดนที่เหลือ จริงอยู่ในตอนแรกข้ามาเพราะอยากได้อำนาจ แต่เมื่อเห็นพวกเจ้าแล้ว ข้ากลับอยากช่วยเหลือขอโอกาสให้ข้าเถอะ” ชาวเยลโล่สโตนเริ่มปรึกษากัน ตอนอัคคียังไม่มา พวกเขาเป็นแค่ชาวป่าโง่เง่า ถูกจับเป็นทาสตลอดแต่อัคคีเอาความรู้ใหม่มาให้พวกเขา ทุกคนเลยเปล่งเสียงพร้อมกันว่า“อัคคี อัคคี อัคคี”จากการต่อสู้คราวนี้ ลิโป้เลยต้องพักรักษาตัวอีก หลายวัน ครีมบ่นตลอดขณะที่ปรุงยาให้“เอาน่ายังไงก็จัดการมันได้ก็แล้วกัน” ลิโป้พูดขึ้นมา“แต่ก็เสี่ยงนะ ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก” ครีนถอนใจ คำพูดที่ดูโอหังเช่นนี้ทำไมเธอกลับดีใจทุกครั้งที่ได้ยินนะ“งั้นข้าไปก่อนนะ พักผ่อนซะล่ะ” ลิโป้พยักหน้า ครีมเดินออกไปครู่ใหญ่ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นมา“พี่ลิโป้” ลิโป้ยิ้มออกมาได้ ลูน่ากับเซน่ามาเยี่ยมเขา นี่ล่ะยาทิพย์สำหรับเขาสามวันต่อมาลิโป้หายดี กองทัพก็เตรียมพร้อมแล้ว ลิโป้มองเห็นกองทัพ ในยา
“เอาม้ามาให้ข้าเร็วเข้า” กาแลงก้าพยักหน้าและบอกให้ทหารจัดการให้ อัคคีรีบขึ้นม้าและควบตามไป ลิโป้ต่อสู้กับเหล่าซอมบี้มากมายในสุดเข้าก็เห็น นูนคูกำลังร่ายมนตร์สั่งการณ์ อยู่เขารีบควบไอ้แสบเข้าไปหาทันที นูนคูเห็นก็สั่งให้พลธนูคุ้มกัน ลิโป้ใช้ทวนปัดลูกธนู แต่ก็ยังมีลูกธนูถูกยิงมาไม่หยุด มีกงจักรลอยทำลายลูกธนูไปหลายลูก กาแลงก้ามาพร้อมกับอัคคี“คิดว่าจะฝ่าไปคนเดียวหรือ บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย” กาแลงก้าพูด ลิโป้ไม่พูดอะไรอีก อัคคีกับ กาแลงก้าเปิดทางให้ ลิโป้ตีฝ่าไป นูนคูยิงพลังเวทย์เข้ามาสกัดลิโป้ เจ้ายูนิคอร์หลบพลังเวทย์และใกล้เข้ามาทุกที นูนคูยกคฑาขึ้น ลิโป้รวมพลังและฟาดทวนไปเต็มแรง“สายฟ้าฟาด” ร่างของนูนคูกระเด็น เขารู้เลยว่าสู้ลิโป้ตรง ๆ ไม่ได้แน่ เลยร่ายมนตร์ให้ซอมบี้มารุมแทน กาแลงก้าขว้างจักรมาสกัด อัคคียิงไฟใส่ นูนคูหลบไม่ได้โดนเข้าไปเต็ม ๆ เขาล้มลงและถูกทั้งสามยืนคุ้มเชิงเอาไว้“แกทำแบบนี้ทำไม” กาแลงก้าถาม นูนคูมองทั้งสามตาขวาง ตอนนี้เขาต้องยอมจำนนอย่างเดียวเท่านั้น“ข้าทำเพื่อคนของข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่า พวกเราต้องเป็นทาสมานานแค่ไหน”“แต่พอข้าไปดูแลพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าก็ไม่ได้เป็น
ลิโป้รู้สึกตัวพบว่าถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา ถูกกดให้คุกเข่าลง ตรงหน้าของชายคนหนึ่ง เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง คนตรงหน้าเขาคือ โจโฉ ! เขามาโผล่ที่ค่ายของโจโฉอีกครั้งได้ยังไง“คนอย่างเจ้าน่ะ ไม่มีสิทธิ์ได้รับโอกาสหรอก เอาตัวไป” ลิโป้ถูกลากไปที่ลานประหารอีกครั้ง เขากำลังจะถูกแขวนคอ แต่มีลูกธนูพุ่งมาตัดเชือก ครีม ลูน่า เกล เซน่ามาช่วยเขาจากลานประหาร ลูน่าควบไอ้แสบมา ลิโป้รีบกระโดดขี่เจ้ายูนิคอร์ เธอหันมาบอกว่า“ชีวิตใหม่ของท่านเริ่มแล้วนะ พี่ลิโป้”ลิโป้รู้สึกตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาอยู่ในห้องพัก เห็นครีม เซน่า ลูน่า เมื่อเด็กสาวเห็นเขาก็เรียกชื่อเสียงดัง“พี่ลิโป้ฟื้นแล้ว” เมื่อสิ้นเสียง เกลก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ดาร์ลิง ฟื้นแล้ว” เธอกอดและหอมแก้มซ้ายขวา ครีม เซน่าดูไม่ค่อยพอใจนัก ยังไม่ได้พูดอะไร กาแลงก้าก็เดินเข้ามา คงไม่ใช่สิ่งลิโป้อยากเห็นแน่ ๆ เพราะเห็นหน้าทีไรก็ก็ทำให้คิดถึงโจโฉทุกที“ลุกไหวมั้ย พวกเรามีเรื่องอยากคุยกับท่านอีกครั้ง” เมื่อครีมได้ยินเช่นนั้นก็พูดสวนไปว่า“นี่เขา เพิ่งฟื้นจะให้ลุกไปไหนอีก”“ใช่ ! เกิดดาร์ลิ่งไปแล้ว พวกเจ้าวางแผนฆ่าเขาล่ะ” เกลรีบเสริม“ไม่มีใครจะฆ่าค