โฮเซ่รู้สึกฮึกเหิม นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เปรียบโดยที่ไม่มีลิโป้เลยทำให้ โจมตีหนักขึ้นเรื่อย ๆ แบรนเห็นว่ากองทัพของน้องชายกำลังจะแพ้ มันเปลี่ยนเพลงทันที เหล่าพิกซี่บินมาสมทบ การโจมตีของพิกซี่ที่มาเพิ่มได้ผล กองทัพฝ่ายกรีนฮาร์ดเริ่มวุ่นวายและปั่นป่วน“โน้นลิโป้มาแล้ว” เซน่าพูดขึ้นมา เหล่าทหารหันไปมองลิโป้ยืนจังก้าถืออาวุธอยู่ ชิว็อกยืนอยู่ข้าง ๆ เหล่าพิกซี่เปลี่ยนเป้าหมายจะมาโจมตีทั้งสองคนลิโป้ชี้ทวนไปตรงหน้า เหล่าแฟรี่บินออกมา มีคูสิธอีกฝูงใหญ่เข้ามาสมทบด้วย“ไอ้แสบ” ลิโป้ตะโกนเรียกเจ้ายูนิคอร์มันส่งเสียงร้องดังลั่น และวิ่งมาหานายของมัน เขากระโดดขึ้นหลังเจ้ายูนิคอร์สีแดงเพลิงของเขาและควบเข้าต่อสู้ทันที เมื่อได้เหล่าแฟรี่มาช่วยทำให้เหล่าพิกซี่ถูกสังหารไปจำนวนมาก แบรนเลยต้องเปลี่ยนเพลง เพื่อกระตุ้นให้เหล่าพิกซี่เข้าต่อสู้รุนแรงขึ้น ลิโป้เห็นดังนั้นก็รีบควบไอ้แสบให้วิ่งไปหมายจะเล่นงานแบรน แต่ถูกเลอวีนควบกริฟินมาดักหน้าเอาไว้“หลีกไป หรืออยากบอดอีกข้างหนึ่งหา !” เลอวีนได้ยินก็โกรธจัดมันบังคับกรีฟินให้บินสูงขึ้นและยิงธนูลงมา ลิโป้ปัดลูกธนูด้วยทวน เขาให้ไอ้แสบกระโดขึ้นไปแต่ระยะยังไม่พอ เขากร
ที่สวนดอกไม้แม้ว่าอาณาจักรนี้จะเป็นดินแดนแห่งหญิงเหล็กแต่ก็มีสวนดอกไม้ที่สวยงาม เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ชิว็อกเดินไปแปลงกุหลาบและบอกให้ทุกคนเงียบเสียง เขาตั้งจิตไปที่ดอกไม้สักพักก็เอาคฑาไปแตะ ๆ ที่ดอกไม้แปดดอก“ไอ้แปดดอกนี่ล่ะกุหลาบสังหาร เอาออกจากสวนได้เลย”“เจ้ารู้ได้ยังไง ชืว็อก” ลิโป้ถาม“ดอกไม้ปกติจะพูดแต่เรื่อง สวย ๆ งาม ๆ แต่ไอ้แปดดอกนี้พูดเรื่องการฆ่าฟัน” หลังจากเอามาตรวจดูเป็นกุหลาบสังหารจริง ๆ เกลเลยถามคนสวนว่า“ใครเอาไอ้กุหลาบนี่มาหา”“คือแปลงนี้เป็นของท่านไซอาครับ ท่านเป็นคนปลูกเอง”เมื่อได้ยินเช่นนั้นเกลสั่งให้ทหารไปที่บ้านของไซอา ก็เห็นไซอาควบม้าหนี “ไอ้ทรยศ” เกลตะโกนด่าตามหลังไป และควบม้าตามไป ลิโป้รีบควบเจ้ายูนิคอร์ตามไป โดยมีจิระตามด้วยอีกคน“จิระยิงมันให้ล้มเลย” ลิโป้สั่ง จิระยิงธนูออกไป แต่ไซอาร่ายมนตร์ ทำลายลูกศรได้ เกลตกใจมาก“ไม่จริงมันใช้พลังเวทย์มนตร์ได้”ทั้งสามยังคงไล่ตามไม่หยุด ไซอาเห็นว่าไม่มีทางหนีแล้ว มันเอาด้วงกว้างออกมาจากย่าม ร่ายมนตร์และขว้างออกไป ด้วงกว่างยักษ์ปรากฏตัวขึ้นมา จิระยิงธนูใส่ทันที แต่เกราะของมันหนามากธนูไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย มันวิ่
“ธนูมีพิษ ต้องรีบรักษา” ลิโป้แข็งใจยืนขึ้นมา พิษทำให้สติของเขาเริ่มเลือนลาง เขาตัดสินใจรวมพลัง ขว้างทวนไป“ฟ้าลงทัณฑ์” ทวนพุ่งไปอย่างรวดเร็วมันทะลุหัวของกริฟฟิน และแทงเจ้าเอลฟ์ทะลุ มันตกลงมาตายคาที่ ลิโป้ฟุบลงกับแผงคอของเจ้าแสบ สติเลือนลาง ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเขาดังเซ็งแส่ ภาพในอดีตก็ฟุดขึ้นมา ลิโป้ถูกกดให้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าชายคนหนึ่ง ที่นั่งอยู่บนบัลลังค์ ชายรูปร่างเตี้ย คิ้วเล็ก ตาหยี มีดวงตาแจ่มใส ไว้หนวดเครา หน้าตาดูแล้วใจดี แต่กลับทำให้ขุนศึกขนลุก เพราะคนที่นั่งอยู่นั้นคือ อัครมหาเสนาบดีโจโฉ ! ผู้กุมอำนาจสูงสุดในแผ่นดิน ข้างตัวมีชายร่างสูงใหญ่ หน้าขาวดังหยกขาว มีหูที่ค่อนข้างยาวและตาเล็กยาวจนเหมือนกับว่าจะชำเลืองเห็นใบหูของเขาเอง ปากสีแดงเหมือนกับชาดแต้ม แต่สีหน้าเขากลับไร้อารมณ์ เขาคือเล่าปี่ พระเจ้าอาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน“ว่ายังไงลิโป้ในยามนี้เจ้าอยู่กำมือของข้าแล้ว เราจะร้องขอชีวิตหรือไม่” ลิโป้กัดฟันด้วยความแค้นครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นถึงขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่แต่ในยามกลับกลายเป็นเชลยศึกที่รอวันตายเท่านั้น เขาคิดได้อย่างเดียวว่าต้องพึ่งเล่าปี่เพราะว่า ครั้งหนึ่งเขาเองก
ที่กรีนฮาร์ด การที่ต้องมารักษาอาการบาดเจ็บแบบนี้เป็นเรื่องน่าเบื่อมากสำหรับลิโป้ เขาทำได้แค่นอนมองเกราะกับทวนวงศ์พระจันทร์ของเขาเท่านั้น เกลให้มีคนคอยดูแลเขาตลอด นาน ๆ จะมาเยี่ยมเขาสักที คนที่มาเยี่ยมเขาส่วนมาก คือเซน่ากับลูน่า ช่วยให้เขาหายเบื่อไปได้บ้าง“เมื่อไหร่ พี่ลิโป้จะหายสักที” ลูน่าถาม“อีกไม่นานหรอก เดี๋ยวข้าก็ออกรบได้แล้ว” เซน่าได้ยินก็พูดว่า“อย่าเพิ่งฝืนเลย พิษที่โดนไม่ใช่เบา ๆ นะ” ลิโป้หันไปบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนลงว่า“ข้าคือลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า พิษกระจอก ๆ แบบนี้ ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” เซน่าถอนใจ คนแบบลิโป้นี้ จะเรียกว่า มั่นใจในตัวเองสูงจนถึงขั้นหลงตัวเองก็ไม่ผิดนัก ซึ่งในความเป็นจริงเขาก็เป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง การมั่นใจในตัวเองสูงแบบนี้ทำให้เขาดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด ยังไม่ได้พูดอะไรกันต่อ เสียงแตรศึกก็ดังขึ้นมาเป็นสัญญาณว่าข้าศึกบุกแล้ว ลิโป้ตั้งท่าจะลุกขึ้นมาแต่ว่า เซน่าห้ามเอาไว้ก่อน“พักไปก่อนเถอะ พวกเราจัดการได้” เซน่ารีบออกไป ลูน่านั่งตัวสั่น ลิโป้รู้สึกขัดใจที่ต้องมานอนแบบนี้เซน่ามาถึงป้อม ก็เห็นว่าโฮเซ่กับเกล กำลังเตรียมกองทัพ เพื่อรับมือข้าศึก คราว
ลิโป้กระหน่ำทวนกลางอากาศ ปลายโดนที่เข้าที่หางคิ้วเป็นแผลยาว เมื่อได้แผลมาร์ตินก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนถอยทัพ เมื่อเห็นว่าพวกเอลฟ์ถอยทัพแล้ว เหล่าทหารกำลังจะตามไปจัดการ แต่ลิโป้รีบตะโกนว่า“อย่าตามไป” เกลรีบหันมาถามทันที“ทำไมกันล่ะดาร์ลิ่ง”“มันจะหลอกเราเข้าป่า” ลิโป้บอก เกลรีบสั่งให้ทหารหยุด เธอหันมามอง เห็นลิโป้ล้มฟาดลงกับพื้นต่อหน้าต่อตาเธอ ความที่เกลเป็นนักรบเผชิญศึกมามาก เพื่อแค่เห็นสภาพของลิโป้ก็รู้ว่า เขาอาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่พ้นคืนนี้เป็นแน่ที่ป่าเอลฟ์ มาร์ตินหงุดหงิดมาก ที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน เขาไม่คิดว่าลิโป้จะรู้ทันที เลยสั่งให้เตรียมกองทัพให้พร้อมเพื่อจะบุกอีกครั้งหนึ่ง มีทหารคนหนึ่งวิ่งมาเข้ามารายงาน“ท่านครับ ธีโอดอร์ มาขอพบท่านขอรับ” เมื่อไซอาได้ยินก็ตกใจมากรีบถามว่า“ทำไมไม่จับตัวนาง”“นางไม่มีอาวุธหรือผู้ติดตามเลยขอรับ อีกอย่างถือกุหลาบขาวมาครับ บอกว่าอยากจะเจรจากับเรา” มาร์ตินได้ยินก็นึกแปลกใจ เลยพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้พานางเข้ามา แม่มดหน้าเขียวโค้งให้ทั้งสองคน“เจ้ามาทำไม ธีโอดอร์ อยากเจรจาล่ะก็ข้าไม่มีอะไรจะพูด”ธีโอดอร์ถอนใจก่อนจะพูดว่า“ตอนนี้ลิโป้ตายแล้ว เพราะพิษ
“แต่ตอนนี้พวกเอลฟ์ ก็ไม่กล้าบุกมาแล้วนี่ ข้าจะไปกับดาร์ลิ่งเจ้าก็ดูแล เมืองไปก่อนก็แล้วกัน” เกลพูดพลางกอดแขนของลิโป้เอาไว้ ธีโอดอร์พูดไม่ออกได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามที่เกลต้องการสำหรับลิโป้นี่เป็นเรื่องที่ดีมากเท่ากับว่าเขาได้นักรบจากกรีนฮาร์ดเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งกองพัน กองทัพของลิโป้จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นอีก โกดอนเสนอความคิด“ก่อนถึงเยลโล่สโตน เราต้องผ่านเมืองเก่าของโดวาฟ ข้าคิดว่าเราน่าจะลองไปสำรวจดูน่าจะได้ อาวุธหรือกองกำลังเพิ่มนะครับ” โกดอนทำความชอบในสงครามเลยทำให้ได้คืนตำแหน่งผู้นำกองทัพ โดวาฟตามเดิม ทุกคนเห็นด้วยเช้าวันต่อมากองทัพเริ่มเคลื่อนพล เกลพยายามขี่ม้ามาข้าง ๆ ลิโป้ตลอดเวลา เมื่อเซน่าเห็นภาพนี้ทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“เป็นอะไรไปพี่เซน่า” ลูน่าถาม“ไม่มีอะไร” เซน่าพยายามพูดให้น้ำเสียงปกติที่สุด ลูน่ายักไหล่หลังจากที่เดินทางมาเกือบครึ่งวัน กองทัพได้พักผ่อนริมแม่น้ำ โกดอนดูตื่นเต้นมาก จนลูน่าถามว่า“ทำไมท่านถึงได้ดูตื่นเต้นขนาดนี้”“พวกเราชาวโดวาฟ ฝันมาตลอดว่าจะได้กลับบ้าน ไม่คิดเลยว่าฝันจะเป็นจริง” โกดอนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเสียงเพลงลอยมาตามลม ทุกค
“ทหารมาถึงแล้วขอรับ ทุกคนพร้อมประชุมแล้ว” ลิโป้ส่งเสียงจิ๊กจั๊กอย่างไม่คอยพอใจ แต่ก็เดินไปที่ประชุม“เจ้ารอข้าอยู่นี่นะ ข้าจะรีบไปรีบมา” ลิโป้บอกกับเตียวเสี้ยน นางพยักหน้าตอบรับที่ประชุม เกลมองลิโป้แบบไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ลิโป้ก็มีท่าทางเหมือนกับไม่อยากจะประชุม เขาพูดด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ว่า“มีอะไรก็ว่า” โกดอนเลยเปิดประชุม“ข้าว่าที่นี่มันมีอะไรแปลก ๆ”“อะไรหรือโกดอน” โฮเซ่รีบถาม“ปกติโดวาฟ จะทำแต่อาชีพช่าง แต่ที่นี่ไม่มีใครทำงานช่างเป็นเลย เอาแต่เลี้ยงสัตว์ นี่ไม่ใช่นิสัยของพวกเรา”“อาจเบื่อก็ได้มั้ย” ลิโป้พูดขึ้นมา โกดอนรีบเถียงว่า“ไม่มีทางหรอก งานช่างคือจิตวิญญาณของพวกเรา ยังไงเราก็ไม่ทิ้งเด็ดขาด” ลิโป้ไม่ได้สนใจฟังเลยแม้แต่น้อย แองเคอร์เลยเสนออีกข้อหนึ่ง“แล้วอีกอย่างนะครับ ที่นี่ไม่มีทหารเลย ช่วงสงครามแบบนี้ รอดมาได้ไงกัน”“ก็แค่เมืองเล็ก ๆ แบบนี้พวกมันอาจเห็นว่าเปลืองทหารก็ได้” พูดจบลิโป้ก็ลุกขึ้นและเดินออกไป ทุกคนแปลกใจมาก ถึงลิโป้จะโอหังขนาดไหนก็ตาม แต่เขาไม่เคยออกจากห้องประชุมก่อนเวลาแบบนี้“เจ้าจะไปไหนกัน ไอ้หนวดแมลงสาบ” โฮเซ่ถาม“เรื่องของข้า” ลิโป้เดินออกมไปโดยไม่สนใจอะไรเล
“อย่ามาว่าเตียวเสี้ยน” ลิโป้พูด เมื่อเกลเห็นชิว็อกถูกทำร้ายเธอไม่อาจทนได้อีกแล้ว จึงหันมาบอกกับลิโป้ว่า“ดาร์ลิ่งทำเกินไปแล้วนะ” ลิโป้หันมาพูดว่า“หุบปาก” เกลจึงประกาศว่า “ทหารของกรีนฮาร์ดทั้งหลาย ไม่ต้องฟังคำสั่งของลิโป้อีกต่อไปแล้ว” ทหารกรีนฮาร์ดย้ายฝั่งไปแล้ว แต่ลิโป้ยังคงเหม่อลอย“ข้าว่าไม่ต้องรอให้ให้จิระกลับมาหรอก ข้าจัดการมันเอง” อูริกพูด เตียวเสี้ยน กระซิบอีกครั้ง ลิโป้กำลังจะสั่งให้โดวาฟยิงธนูกล เหล่าโดวาฟเริ่มลังเลเพราะว่า คนตรงหน้านี้คือสหายร่วมศึกกันมา จึงยากที่จะทำใจลงมือได้ แองเคอร์เอาสมรเรือชี้หน้าของลิโป้แล้วพูดว่า“ได้สติสักที ท่านดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ ท่านไม่ต่างออะไร จากหุ่นเชิดเลย ปล่อยให้นางควบคุมอยู่ได้ยังไง” ลิโป้ได้ยินก็ฟาดทวนไปเต็มแรง แต่แองเคอร์เอาสมรเรือรับเอาไว้ทันแม้อยู่ในสภาพเหม่อลอยเช่นนี้ ลิโป้กลับยังคงความร้ายกาจเอาไว้ไม่เปลี่ยน ทำให้แองเคอร์ต้องรับมือด้วยความยากลำบาก“เคลื่อนศิลา” ลิโป้ใช้เท้าถีบร่างของแองเคอร์กระเด็น เขายังไม่ทันตั้งตัวลิโป้ก็กระหน่ำทวนมา“พิรุณโปรย ฟ้าคำราม”แองเคอร์ถูกทวนแทงไปหลายแผล ทุกคนจึงได้แน่ใจว่าลิโป้เสียสติ
“ด้วยอำนาจที่ข้าได้รับมาในฐานะผู้ที่สังหารราชาอนัน ข้าขอแต่งตั้งให้ลูน่า บุตรสาวของโฮกัส ผู้เป็นรัชทายาท อันดับสาม ขึ้นครองบังลังค์”“ไม่นะข้าทำไม่ได้”“เจ้าทำได้ลูน่า เจ้าเป็นลูกของพ่อเจ้า อย่ากลัวข้าอยู่กับเจ้าเสมอ” ลิโป้พูด ลูน่านิ่งคิดในที่สุดก็ตัดสินใจรับตำแหน่ง“ข้ายินดีรับตำแหน่ง”“ทำไมพวกเจ้ายังไม่คุกเข่า ! ราชินีลูน่า ทรงพระเจริญ” ลิโป้ประกาศ ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกันและเอ่ยเสียงดังกึกก้อง“ทรงพระเจริญ” ลิโป้ลุกขึ้นและบอกว่า“เนื่องจากพระนางยังทรงพระเยาวซ์ ข้าคิดว่าเราต้องมีผู้สำเร็จราชการแทน” คราวนี้เหล่าจอมเวทย์คิดว่าอย่างไรเสียลิโป้ก็ต้องแต่งตั้งตัวเองแน่ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น“ข้าขอแต่งตั้งให้เซน่าเป็นผู้แทนพระองค์” เซน่าอึ้งเธอกำลังจะปฎิเสธ แต่ลิโป้มองเธอเป็นเชิงสั่ง หญิงสาวเลยยอมทำตาม ลิโป้ชูทวนขึ้นฟ้าแล้วพูดว่า“สำหรับ ขอแต่งตั้งตัวเองเป็นผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรทั้ง 7 ของทวีปลาอองเซียว นี้ โดยข้าจะขอให้อาณาจักรทั้งเจ็ด สร้างที่อยู่ให้ข้า และเตรียมกองทหารให้ข้าด้วย ข้าจะไปประจำในทุกดินแดน ดินแดนละหนึ่งปีคอยคุมกันที่นี่ให้กับพวกท่าน” เหล่าจอมเวทย์งงเป็นไก่ตาแตกไม่คิดว่าลิโป
แม้จะเพิ่งชนะศึกใหญ่มาแต่กลับไม่ได้มีงานเลี้ยงฉลอง เพราะสองอาณาจักรต้องสูญเสียงราชาอันเป็นที่รักไป เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วบริเวณ กาแลงต้องคอยปลอบจินเจอร์ ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะก็ตามที ก็ต้องพบความสูญเสียเหมือนกัน ลิโป้มองดูภาพดังกล่าว เขาไม่คิดเลยว่า กอร์ดอน โฮกัส โฮเซ่จะเป็นที่รักขนาดนี้ ถ้าคนตายวันนี้เป็นเขาจะมีใครเศร้าโศกให้ขนาดนี้มั้ย มีทหารมาเรียกเขาไปที่ประชุม พอลิโป้เข้าไปก็พบกับเหล่าจอมเวทย์ที่นั่งรออยู่แล้ว ลิโป้เห็นครีมมีท่าทางกังวลใจ“เรื่องที่เราตกลงกันไว้ ข้าจะทำตามแน่ แต่ขอให้หลังจากที่จัดพิธีศพของสามกษัตริย์ก่อน” ลิโป้พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วถามกลับไปว่า“แล้วจะทำยังไงกับพวกกลุ่มไคจูที่เหลือ” “ก็คงจะมีประหารและปล่อยไปเป็นบางตน แต่ก็ไม่น่าห่วงอะไร เมื่อไม่มีอนัน พวกมันคงจะไม่คิดบุกมาอีกหรอก” วีโต้ตอบ ลิโป้พยักหน้า“แล้วอนันเป็นใคร” เหล่าจอมเวทย์มองกัน กาแลงก้าตอบว่า“คงเป็นศิษย์ของจอมเวทย์คนหนึ่งนั่นล่ะ น่าเสียดายตอนเห็นหน้ามันก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะให้จำได้ แถมไม่ซากเหลืออีก” การประชุมจบลง แล้ว ลิโป้เดินออกไป “หวังว่าแผนท่านคงจะได้ผลนะ” ธีโอดอร์พูดขึ้นมา“ได
ลิโป้นั้นเอง วีโต้กับครีมรักษาเขาจนหายและยังฟื้นพลังให้อีกด้วย จึงเข้าไปร่วมการต่อสู้ได้ เมื่ออนันเห็นลิโป้ลุกขึ้นมาแล้ว จึงเรียกดาบกลับมาทั้งห้าเล่ม“ไอ้เก๊งเจ๊ง แกไม่มีสิทธิ์ใช้ดาบของโฮเซ่โว้ย”“ตอนนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้ว” อนันบังคับดาบให้พุ่งเข้าหาลิโป้ เหล่าจอมเวทย์จะเข้าไปช่วย แต่ลิโป้บอกว่า“อย่ามาสอดข้าจะฆ่ามันเอง” คราวนี้ลิโป้อ่านการโจมตีของดาบได้ทั้งหมด ทำให้รับมือได้ อนันตกใจมาก“แกทำได้ยังไง”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ผ่านสงครามมาเป็นร้อยครั้งแล้ว การโจมตีของแกน่ะ ใช้เวลาไม่นานข้าก็อ่านออกแล้ว” ถึงกระนั้นลิโป้ก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้อนันได้ เขารีบถอยตั้งหลัง และปักทวนลงพื้น“ใจกับอาวุธรวมกันเป็นหนึ่ง ใจเดินอาวุธเดิน ใจถึงอาวุธถึง ฝืนลิขิตฟ้า” ทวนของลิโป้ลอยขึ้นมา หมุนกลางอากาศ และพุ่งไปหาอนัน ดาบทั้งห้ารีบมาสกัดเอาไว้ อาวุธทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่นราวกับเป็นการต่อสู้ของทหารทั้งกองทัพ ในที่สุดก็มีช่องว่าง ทวนพุ่งไปด้วยความเร็ว ดาบทั้งห้ากระจัดกระจาย ปลายทวนแทงเข้าไปที่หน้ากากกระจกของอนันอย่างจัง“เพล้ง”เสียงกระจกแตกดังสนั่น อนันรีบถอยหลังออกมา ทวนปักอยู่ตรง
“ไม่คิดว่าเราจะต้องลงมือเอง !” พูดจบมันเรียกดาบออกมาอีกห้าเล่ม ดาบทั้งห้าลอยอยู่เหนือนิ้วมือซ้ายของมัน โฮเซ่กับลิโป้รีบตั้งท่าเตรียมพร้อม อนันฟาดฝ่ามือมาตรงหน้า ดาบทั้งห้าเล่มพุ่งไปด้วยความเร็ว แล้วเข้าโจมตี ลิโป้กับโฮเซ่รีบรับมือ แต่ว่าดาบบินกลับโจมตีด้วยความรวดเร็วและรุนแรง จนทำให้ยิ่งรับมือยิ่งลนลาน โดยอนันนั่งขยับมือและนิ้วไปมา ดาบก็เคลื่อนไหวตามราวกับว่ามันชีวิต ดาบเล่มหนึ่งกำลังจะมาแทงลิโป้ โฮเซ่เห็นก่อนเขารีบเอาดาบไปปัดเล่มนั่นช่วยชีวิตของลิโป้ไว้ได้อย่างหงุดหวิด แต่ว่าทำให้เขาเสียจังหวะดาบเล่มหนึ่งแทงเข้าที่อกมันพาร่างของโฮเซ่ ลอยขึ้นฟ้าไป ดาบอีกสี่พุ่งเสียบร่างของเขาทะลุร่างร่างร่วงลงสู่พื้นและยังมีอีกเล่มพุ่งมาตัดหัวของโฮเซ่ขาดกระเด็นลิโป้ตกตะลึง ! โฮเซ่คนที่เกลียดเขาที่สุด และคิดจะฆ่าเขาตลอดเวลา กลับเป็นคนช่วยชีวิตของเขา ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของโฮเซ่ก็ลอยขึ้นมาดวงไฟสีขาวลอยออกมา อนันชูมือขวาขึ้นดวงไฟสีขาวลอยเข้าไปในมือของอนันมันเอาดวงไฟใส่เข้าไปในตัว แม้ไม่เข้าใจว่าอนันทำอะไรแต่เขารู้สึกโกรธมาก จึงวิ่งเข้าไปหมายจะแทงทวนใส่ แต่ถูกดาบของอนันสกัด“ใจเย็นก่อนลิโป้ถอยออกมา”
หลังจากนั้นเหล่าจอมเวทย์ก็ไปแช่แข็งศพของโฮกัสเอาไว้ แม้ว่าวีโต้จะตาบอด แต่ดวงตาของเขามีน้ำตาคลอเป้า ส่วนเหล่าทหารไวโอเล็ตก็ร้องเสียงดังระงม ทำให้บรรยากาศยิ่งเศร้าหนัก โฮเซ่คุกเข่าแล้วพูดต่อหน้าศพพ่อว่า“ข้าจะจัดการกับอนันให้ได้ และจะไม่ยอมให้ไวโอเล็ตโรสต้องเป็นของคนอื่นเด็ดขาด” เขาชูดาบขึ้นเป็นการแสดงคำสัญญาต่อหน้าหลุมบิดา เหล่าจอมเวทย์มองหน้ากันอย่างลำบากใจ เพราะคำสัญญาที่วีโต้ให้กับลิโป้คืนนั้นลิโป้ให้คนหาเหล้ามา เขาเทลงพื้นไปหนึ่งจอกเป็นการคาราวะผู้ตาย เซน่าเดินมาหาเขาทำให้แปลกใจไม่น้อย เลยเชิญเธอนั่งข้าง ๆ“ขอเหล้าให้ข้าหน่อยได้มั้ย” ลิโป้รินเหล้าให้เธอ เซน่ารับมาดื่มอย่างยากเย็น“จะใช้เหล้าให้ลืมความเจ็บปวดหรือไง” ลิโป้ถาม เซน่าแทบจะสำลักเหล้า“เปล่านะแค่.....”“ถ้าจะเศร้าก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ เพราะเจ้าก็เพิ่งจะเสียพระราชาไปนี่” เซน่าส่ายหน้าแล้วพูดว่า“ท่านไม่ใช่ราชา ท่านเป็นพ่อของข้า ข้าน่าจะเรียกท่านว่าพ่อสักครั้ง” พูดจบเธอก็ดื่มเหล้าเข้าไปอีก ลิโป้เองก็ดื่มเป็นเพื่อนเธอ ยิ่งดื่มเหมือนความเศร้าทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเสียพ่อ แม่ หรือที่เธอต้องมาเป็นองค์หญิงในวั
“งั้นเหรอ” มันร่ายมนตร์ เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมา โฮเซ่หันไปมอง สะพานหินถูกทำลายไปแล้ว พร้อมกับทหารที่ตามมาร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่าง หนึ่งในนั้นคือ“ท่านพ่อ !” โฮเซ่เห็นพ่อของตนเองร่วงลงไปต่อหน้าต่อตา เขาหันไปทางคราวิซาและควบม้าไปแทงดาบใส่หมายจะเอาชีวิต แต่คราวิซเอาวุธออกมารับ เป็นตะบองหนามทำจากแก้วผลึกสีม่วง ซึ่งดูจะผิดกับการเป็นจอมเวทย์ของมันมากเซน่าควบม้ามาถึงค่าย รีบตามหาลิโป้ ในที่สุดก็เจอ จึงวิ่งหน้าตื่นเข้าไปหา“ลิโป้แย่แล้ว ท่านโฮเซ่แอบเอากองทัพไปจัดการกับไคจู แล้วพวกมันหนีเข้าป่าไป ท่านโฮกัสก็ตามไปด้วย” ลิโป้ได้ยินก็ตกใจ นี่มันเป็นกับดักชัด ๆ เขารีบออกคำสั่งเคลื่อนพลไปทันที แต่ใช้เพียงกองทัพของกรีนฮาร์ท ไลท์บลูเมาเท้นกับกองทัพส่วนตัวเท่านั้น จิระ แองเคิ้ล ชิว็อก คอปเปอร์ เกลตามไปด้วย แต่เมื่อมาถึง ก็พบว่าสะพานถูกทำลายไปแล้ว ที่ฝั่งตรงข้าม กำลังเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด ฝ่ายของไวโอเล็ตโรสเริ่มบาดเจ็บล้มตายโฮเซ่พยายามแทงดาบใส่แต่ว่า คราวิซกลับรับมือได้ทั้งหมด“เล่นพอแล้ว” คราวิซยิงแก้วผลึกออกมาจากตะบอง จำนวนมากราวกับฝูงผึ้งแตกรัง แทงม้าของโฮเซ่ไปเต็ม ๆ จนพรูน โฮเซ่รีบกระโดดลงจาก
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้า ไม่ได้ไว้ใจพวกข้า เพราะเคยถูกจับไปเป็นทาสมานานแล้ว แต่ข้าขอรับปากว่าจะไม่มีอีกแล้ว ข้าจะขอเป็นผู้ดูแลดินแดนนี้เอง โดยจะทำดินแดนของพวกเจ้าทัดเทียมอีกหกดินแดนที่เหลือ จริงอยู่ในตอนแรกข้ามาเพราะอยากได้อำนาจ แต่เมื่อเห็นพวกเจ้าแล้ว ข้ากลับอยากช่วยเหลือขอโอกาสให้ข้าเถอะ” ชาวเยลโล่สโตนเริ่มปรึกษากัน ตอนอัคคียังไม่มา พวกเขาเป็นแค่ชาวป่าโง่เง่า ถูกจับเป็นทาสตลอดแต่อัคคีเอาความรู้ใหม่มาให้พวกเขา ทุกคนเลยเปล่งเสียงพร้อมกันว่า“อัคคี อัคคี อัคคี”จากการต่อสู้คราวนี้ ลิโป้เลยต้องพักรักษาตัวอีก หลายวัน ครีมบ่นตลอดขณะที่ปรุงยาให้“เอาน่ายังไงก็จัดการมันได้ก็แล้วกัน” ลิโป้พูดขึ้นมา“แต่ก็เสี่ยงนะ ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก” ครีนถอนใจ คำพูดที่ดูโอหังเช่นนี้ทำไมเธอกลับดีใจทุกครั้งที่ได้ยินนะ“งั้นข้าไปก่อนนะ พักผ่อนซะล่ะ” ลิโป้พยักหน้า ครีมเดินออกไปครู่ใหญ่ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นมา“พี่ลิโป้” ลิโป้ยิ้มออกมาได้ ลูน่ากับเซน่ามาเยี่ยมเขา นี่ล่ะยาทิพย์สำหรับเขาสามวันต่อมาลิโป้หายดี กองทัพก็เตรียมพร้อมแล้ว ลิโป้มองเห็นกองทัพ ในยา
“เอาม้ามาให้ข้าเร็วเข้า” กาแลงก้าพยักหน้าและบอกให้ทหารจัดการให้ อัคคีรีบขึ้นม้าและควบตามไป ลิโป้ต่อสู้กับเหล่าซอมบี้มากมายในสุดเข้าก็เห็น นูนคูกำลังร่ายมนตร์สั่งการณ์ อยู่เขารีบควบไอ้แสบเข้าไปหาทันที นูนคูเห็นก็สั่งให้พลธนูคุ้มกัน ลิโป้ใช้ทวนปัดลูกธนู แต่ก็ยังมีลูกธนูถูกยิงมาไม่หยุด มีกงจักรลอยทำลายลูกธนูไปหลายลูก กาแลงก้ามาพร้อมกับอัคคี“คิดว่าจะฝ่าไปคนเดียวหรือ บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย” กาแลงก้าพูด ลิโป้ไม่พูดอะไรอีก อัคคีกับ กาแลงก้าเปิดทางให้ ลิโป้ตีฝ่าไป นูนคูยิงพลังเวทย์เข้ามาสกัดลิโป้ เจ้ายูนิคอร์หลบพลังเวทย์และใกล้เข้ามาทุกที นูนคูยกคฑาขึ้น ลิโป้รวมพลังและฟาดทวนไปเต็มแรง“สายฟ้าฟาด” ร่างของนูนคูกระเด็น เขารู้เลยว่าสู้ลิโป้ตรง ๆ ไม่ได้แน่ เลยร่ายมนตร์ให้ซอมบี้มารุมแทน กาแลงก้าขว้างจักรมาสกัด อัคคียิงไฟใส่ นูนคูหลบไม่ได้โดนเข้าไปเต็ม ๆ เขาล้มลงและถูกทั้งสามยืนคุ้มเชิงเอาไว้“แกทำแบบนี้ทำไม” กาแลงก้าถาม นูนคูมองทั้งสามตาขวาง ตอนนี้เขาต้องยอมจำนนอย่างเดียวเท่านั้น“ข้าทำเพื่อคนของข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่า พวกเราต้องเป็นทาสมานานแค่ไหน”“แต่พอข้าไปดูแลพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าก็ไม่ได้เป็น
ลิโป้รู้สึกตัวพบว่าถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา ถูกกดให้คุกเข่าลง ตรงหน้าของชายคนหนึ่ง เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง คนตรงหน้าเขาคือ โจโฉ ! เขามาโผล่ที่ค่ายของโจโฉอีกครั้งได้ยังไง“คนอย่างเจ้าน่ะ ไม่มีสิทธิ์ได้รับโอกาสหรอก เอาตัวไป” ลิโป้ถูกลากไปที่ลานประหารอีกครั้ง เขากำลังจะถูกแขวนคอ แต่มีลูกธนูพุ่งมาตัดเชือก ครีม ลูน่า เกล เซน่ามาช่วยเขาจากลานประหาร ลูน่าควบไอ้แสบมา ลิโป้รีบกระโดดขี่เจ้ายูนิคอร์ เธอหันมาบอกว่า“ชีวิตใหม่ของท่านเริ่มแล้วนะ พี่ลิโป้”ลิโป้รู้สึกตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาอยู่ในห้องพัก เห็นครีม เซน่า ลูน่า เมื่อเด็กสาวเห็นเขาก็เรียกชื่อเสียงดัง“พี่ลิโป้ฟื้นแล้ว” เมื่อสิ้นเสียง เกลก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ดาร์ลิง ฟื้นแล้ว” เธอกอดและหอมแก้มซ้ายขวา ครีม เซน่าดูไม่ค่อยพอใจนัก ยังไม่ได้พูดอะไร กาแลงก้าก็เดินเข้ามา คงไม่ใช่สิ่งลิโป้อยากเห็นแน่ ๆ เพราะเห็นหน้าทีไรก็ก็ทำให้คิดถึงโจโฉทุกที“ลุกไหวมั้ย พวกเรามีเรื่องอยากคุยกับท่านอีกครั้ง” เมื่อครีมได้ยินเช่นนั้นก็พูดสวนไปว่า“นี่เขา เพิ่งฟื้นจะให้ลุกไปไหนอีก”“ใช่ ! เกิดดาร์ลิ่งไปแล้ว พวกเจ้าวางแผนฆ่าเขาล่ะ” เกลรีบเสริม“ไม่มีใครจะฆ่าค