Beranda / โรแมนติก / กลรติรส / แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

Share

แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

last update Terakhir Diperbarui: 2025-01-24 01:28:04

นางดารินมองคนขี้อ้อนอย่างเอ็นดูรักใคร่ “ฉลองทำงานวันแรกด้วยแกงส้มชะอมไข่ หมูทอด ปลานึ่งบ๊วย แล้วก็ตบท้ายด้วยบัวลอยไข่หวานของโปรดลูกสาวคนเก่งของแม่เป็นยังไง”

“หูย...นี่แม่กะจะขุนลูกสาวให้อ้วนเป็นหมูเลยเหรอคะ เกิดหนูอ้วนจนใส่ชุดทำงานไม่ได้ขึ้นมาใครจะรับผิดชอบละคะเนี่ย”

“จะยากอะไร แม่ก็แค่ตัดชุดใหม่ให้ลูกใส่เองก็เท่านั้น” รุจารินหัวเราะกิ๊ก

“งั้นก็เตรียมตัดไว้เลยสิบชุดค่ะ เพราะวันนี้จ๋าจะทานข้าวสองจาน แถมบัวลอยอีกสองชามด้วย” คนพูดหอมแก้มมารดาอีกฟอดด้วยความรักใคร่ ก่อนเดินไปช่วยหยิบถ้วยจานมาจัดแจงตั้งโต๊ะเหมือนเช่นทุกวัน

“แล้วเริ่มงานใหม่วันแรกเป็นยังไงบ้างล่ะลูก เหนื่อยไหม”

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะแม่ จ๋าสบายมาก เห็นพี่ที่ทำงานบอกว่ากว่าเจ้านายโดยตรงของจ๋าจะกลับจากเมืองนอกก็ปลายๆ เดือนนู่น ตอนนี้จ๋าก็เลยต้องเรียนรู้งานทุกอย่างไปก่อน แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ลูกสาวคนนี้ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก งานแค่นี้สบายมาก”

“จ้า...คนเก่ง กลับมาเหนื่อยๆ ก็ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไปลูก แล้วค่อยมากินข้าวกัน ที่เหลือแม่จัดการเอง”

“ก็ได้ค่ะ” เจ้าของร่างโปร่งระหงยอมรามือเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว หากยังไม่ทันได้ทำตามที่แม่บอก จู่ๆ ก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นที่หน้าบ้านเสียก่อน

“เอ๊ะ ใครกันมาเวลานี้ หรือว่าคุณนายวารีมาเอาเสื้อที่ฝากซ่อมไว้”

“เดี๋ยวจ๋าไปดูให้เองค่ะแม่”

หน้าบ้านของเธอมีรถเก๋งกลางเก่ากลางใหม่จอดขวางอยู่หน้าบ้าน ทำให้รุจารินต้องเขม่นมองอย่างแปลกใจ เพราะร้อยวันพันปี บ้านหลังนี้ไม่เคยมีแขกที่ไหนมาเยี่ยมเยียน นอกจากลูกค้าของแม่แค่ไม่กี่รายที่จะนัดมารับเสื้อผ้า หรือไม่ก็ขนมที่สั่งทำไว้เอง

รถคันนี้ก็คงเป็นลูกค้าแม่ที่เอาผ้ามาให้ซ่อมตามที่บอกกระมัง...

ยังไม่ทันได้คำตอบ เจ้าของรถคันนั้นก็ก้าวลงจากรถมายืนเกาะรั้วชะเง้อมองเข้าไปในบ้านเสียก่อน

“ลูกจ๋า! ลูกอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย”

รุจารินชะงักกึก ยืนตัวแข็งทื่อตกตะลึงไปชั่วอึดใจ เมื่อเห็นว่าแขกผู้นั้นคือบิดาของตน ใจนึกอยากจะถอยกลับแล้ววิ่งหนีเข้าบ้านไป แต่ร่างกายมันไม่ยอมทำตาม ดวงตาคู่งามทอดมองชายมากวัยตรงหน้านิ่งนาน ก่อนที่จะรวบรวมสติถามอย่างเย็นชา

“ขอโทษค่ะ มาหาใครมิทราบ”

แขกผู้ไม่ได้รับเชิญสะดุ้งสุดตัวกับการต้อนรับที่แสนจะห่างเหินหมางเมินของลูกสาว

“ลูกจ๋า! พ่อมาหาลูกกับแม่ เปิดประตูหน่อยได้ไหมลูก”

คนฟังยังคงยืนนิ่ง พิจารณาแขกที่ไม่ได้รับเชิญตรงหน้า หลังจากที่พบกันเมื่อวันรับปริญญา ดูเหมือนวันนี้สภาพบิดาของเธอจะดูโทรมกว่าวันนั้นจนผิดตา เธออาจคิดมากไป

“เพิ่งกลับจากทำงานหรือลูก” นายปิยะถามเสียงอ่อน พลางกวาดมองเครื่องแต่งกายที่เธอสวมอย่างสนอกสนใจ

“คุณมาที่นี่ทำไม แล้วรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่” คำถามห่างเหินทำให้คนถูกถามแอบสะอึกไปนิดๆ

“พ่อคิดถึงหนูกับแม่ วันก่อนที่พบกันยังไม่ได้คุยกันเลย แล้วนี่แม่ของหนูไปไหนเสียล่ะ”

“ไม่อยู่ค่ะ” รุจารินตัดบทเสียงเรียบ ทำใจแข็งไม่ยอมเปิดประตูเชื้อเชิญอีกฝ่ายให้เข้าบ้าน ในใจภาวนาให้แม่อย่าเพิ่งออกมาตอนนี้ แต่คำขอของเธอกลับไม่เป็นผล เมื่อร่างผอมบางของนางดารินเดินตามออกมา

“ใครมาน่ะลูก”

“ดาริน!”

ร่างผอมบางนิ่งงันไปอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นอดีตสามีมายืนชะเง้ออยู่หน้าบ้าน

“แม่เข้าบ้านไปก่อนค่ะ เดี๋ยวทางนี้จ๋าจัดการเอง” คนเป็นลูกรีบหันไปบอกพลางเอาตัวเองบังผู้เป็นมารดาไว้ เธอยังจำภาพในวันนั้นได้แม่น วันที่พ่อตบแม่ของเธอ แถมยังตะคอกใส่หน้าสองแม่ลูกอย่างเลือดเย็น

‘จองหองนักทั้งแม่ทั้งลูก ถ้าตกระกำลำบากจนทนไม่ไหวก็อย่าได้ซมซานกลับมาพึ่งฉันอีกก็แล้วกัน จะไปไหนก็รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเลย ไปเลย ไป๊’

ทุกคำล้วนติดแน่นฝังในหัวใจ แม้อยากจะสลัดทิ้งแค่ไหนเธอก็ไม่อาจทำได้สักครั้ง หากวันนี้คนตรงหน้าเข้ามาหาเรื่องแม่เธอถึงในบ้านล่ะก็ ลูกสาวคนนี้เป็นไม่ยอมแน่

“เดี๋ยวก่อนดาริน อย่าเพิ่งไป ผมมีเรื่องจะพูดด้วย ธุระสำคัญ”

นายปิยะรีบดักทางอดีตภรรยาก่อนที่อีกฝ่ายจะชิงเข้าบ้านไปเสียก่อน ด้วยสีหน้าร้อนรนท่าทางกระวนกระวาย

“แม่คะ...” คนเป็นลูกรีบกระตุกแขนมารดาไว้ พร้อมส่ายหน้า สายตามองมาด้วยความห่วงใย

“แม่ไม่เป็นไรจ้ะลูก คุณมีอะไรก็พูดตรงนี้เถอะค่ะ”

ชายมากวัยปรายตามองไปทางใบหน้าบึ้งตึงของลูกสาวอย่างอึดอัด เขาไม่คิดว่าลูกสาวตัวน้อยจะโตมาเป็นคนใจแข็ง โทษใครได้นอกจากพ่ออย่างเขาที่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าเป็นเช่นนี้

“แต่ลูก...”

“ฉันไม่เคยมีความลับกับลูก”

“งั้นขอพี่เข้าไปด้านในได้ไหม คุยตรงนี้ไม่ค่อยสะดวกหรอก” ผู้มาเยือนต่อรอง

“ลูกจ๋าเปิดประตูให้เขา”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terkait

  • กลรติรส    ขอโอกาสจากเธออีกครั้ง

    “แม่คะ!” หญิงสาวสบตามารดาอย่างเป็นกังวล หากพอเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของแม่ รุจารินจึงยอมเดินเปิดประตูให้อย่างไม่เต็มใจนักพอเข้ามาในบริเวณบ้าน กลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็แตะจมูกเป็นการทักทาย ชวนให้นายปิยะหวนถึงวันวานในอดีตที่เขายังมีหญิงตรงหน้าเป็นแม่บ้านแม่เรือนให้ ทุกวันจะมีเมนูโปรดของเขาตั้งโต๊ะให้ไม่ขาด รสมือของดารินถือเป็นเสน่ห์อีกสิ่งที่ติดตรึงในใจเขา น่าเสียดายที่เสน่ห์ที่ว่ากลับพ่ายแพ้ต่อรสรักที่ดุเด็ดเผ็ดร้อนของหญิงอีกคนที่ทำให้เขาหลงหัวปักหัวปำ จนเป็นเหตุให้เมียเอกคนนี้กระเด็นจากบ้านไป“กลิ่นแกงส้มเหรอ หอมจริง กับข้าวฝีมือเธอ พี่ไม่ได้กินนานแล้ว จำได้ว่าเธอแกงส้มอร่อยที่สุด” นางดารินต้องทำเป็นหูทวนลม ไม่ได้เชื้อเชิญอีกฝ่ายให้ร่วมโต๊ะอาหารด้วย แต่กลับพาเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนด้านหน้า ปฏิบัติเหมือนที่ทำกับแขกที่มาเยือน เป็นทางการห่างเหิน ไม่ให้ความสนิทสนมกัน“คุณมีธุระอะไรก็ว่ามาเถอะค่ะ ฉันทำงานค้างไว้ ต้องรีบไปทำต่อ”“วันนี้ร้อนจริงๆ พี่ชักคอแห้ง ถ้าเธอจะกรุณา...” คนพูดส่งสายตาเว้าวอนมาให้ “ลูกจ๋า แม่วานเอาน้ำมาให้แขกทีนะลูก”คำว่าแขกทำให้นายปิยะถึงกับสะอึก แต่ต้องเก็บซ่อนความขุ

    Terakhir Diperbarui : 2025-01-25
  • กลรติรส    แค่พ่อคนเดียวทำไมจะเลี้ยงดูไม่ได้

    “นี่หรือคะธุระสำคัญของคุณ”“คิดถึงลูกบ้างสิดา ลูกจ๋าจะได้อยู่พร้อมหน้าพ่อแม่ไง อย่าเห็นแก่ตัวไปเลยนะดา”“เห็นแก่ตัว ฉันนี่หรือคะเห็นแก่ตัว” คนถูกโยนข้อกล่าวหาไม่เป็นธรรมแทบจะสะกดกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ ดวงตาจ้องมองใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักเทิดทูนไว้ในหัวใจ “ใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว ตั้งสติแล้วคิดทบทวนให้ดีก่อนที่จะพูดอะไรออกมาดีกว่าไหม เอาเป็นว่าที่ผ่านมาฉันจะยอมอโหสิกรรมให้ ตอนนี้ฉันกับลูกมีความสุขดีแล้ว คุณกลับไปเถอะกลับไปหาครอบครัวใหม่ของคุณ อย่ามากวนตะกอนให้ขุ่นอีกเลย ฉันต้องไปทำงานที่ค้างต่อแล้ว”“เดี๋ยวสิดาริน อย่าเพิ่งไป!” คนพูดรีบฉวยคว้ามืออีกฝ่ายไว้ หน้าตาตื่น “พี่อยากขอให้เธอช่วยพูดกับลูกให้หน่อย!”คำนั้นทำให้ร่างบางที่เดินมาพร้อมถาดน้ำดื่มในมือชะงัก เมื่อได้รู้จุดประสงค์การมาที่แท้จริงของอีกฝ่าย“พูด? พูดอะไร”“พี่อยากขอมาอาศัยอยู่ที่นี่ด้วยชั่วคราว จนกว่าจะได้งานใหม่ ท่าทางลูกจ๋าจะยังโกรธพี่อยู่ แต่ถ้าเธอช่วยพูดให้...”นางดารินจ้องหน้าคนพูดค้าง ต้องหน้าด้านแค่ไหนคนตรงหน้าถึงกล้ามาพูดเช่นนี้กับภรรยาเก่าที่เขาเคยขับไล่ไสส่งเหมือนหมูเหมือนหมา เขาช่างไม่คิดถึงตอนที่เอาเมียใหม่เข้า

    Terakhir Diperbarui : 2025-01-25
  • กลรติรส    นังจ๋า นังลูกอกตัญญู ฝากไว้ก่อนเถอะ

    ซ่า...รุจารินรีบเข้ามารั้งร่างผอมบางให้พ้นวิถีของบิดาอย่างรวดเร็ว“หยุดนะ! อย่ามาทำร้ายแม่ของจ๋าอีก” หญิงสาวประกาศก้อง ดวงตาแข็งกร้าวมองคนตรงหน้าอย่างดุดันเอาเรื่อง“ยายจ๋า!” นายปิยะเอ่ยลอดไรฟัน แอบหัวเสียที่ทุกอย่างผิดแผนไปหมด ทุกอย่างก็เพราะความใจแคบของเมียเก่าอย่างดารินที่กีดกันเขาอย่างเห็นแก่ตัว “นี่แกคงโดนแม่แกล้างสมองจนหมดแล้วล่ะสิ ถึงมาก้าวร้าวกับฉันแบบนี้ ลืมหรือไงว่าฉันเป็นใคร จะชั่วจะดียังไงฉันก็เป็นพ่อแกทั้งคนนะ ไม่มีฉันแกก็ไม่ได้เกิด...”“ก็เพราะยังคิดแบบนั้นไงคะ ถึงสาดไปแค่น้ำเปล่าแก้วเดียว” คนเป็นลูกเอ่ยลอดไรฟันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กลับไปดีกว่าค่ะ อย่ามาระรานเราสองแม่ลูกอีกเลย ถือว่าเป็นคำขอจากคนที่คุณเรียกว่าลูกคนนี้ที่คุณเคยตัดขาดไป อย่าให้เรื่องนี้ต้องถึงตำรวจเลย”“จองหองทั้งแม่ทั้งลูกไม่เปลี่ยนเลย คอยดูเถอะ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่”“เรื่องนี้จบไปนานแล้วต่างหาก ในเมื่อคุณเลือกคนอื่นเห็นคนอื่นดีกว่า ก็ออกไปจากชีวิตพวกเราเหมือนที่เคยทำเถอะ อย่ากลับมาระรานกันอีกเลย จะคิดเสียว่าฉันเป็นเลือดก้อนเดียวก็ได้ คุณเคยทิ้งเลือดก้อนนี้ไปแล้วก็อย่ากลับมาไยดีมันอีกเลยค่ะ” รุจาริ

    Terakhir Diperbarui : 2025-01-25
  • กลรติรส    จะให้เขาส่งลูกสาวสุดที่รักไปตกนรกหรือไร!

    นายปิยะมองภรรยาคู่เวรคู่กรรมที่หลงคิดว่าจะมาช่วยส่งเสริมฐานะกันให้สุขสบายขึ้น ใครจะรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้านอกจากไม่ช่วยส่งเสริมยังเป็นกาฝากถ่วงความเจริญกันอีกต่างหาก ชายวัยกลางคนถอนหายใจ พลางมองไปรอบบ้านอย่างเปรียบเทียบบ้านหลังน้อยที่เพิ่งจากมาแม้จะเล็กกว่า แต่กลับดูแลจัดแต่งอย่างสะอาดสะอ้านน่าอยู่ ผิดกับบ้านของเขาที่รกราวกับรังหนู เพราะภรรยาผู้เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อตรงหน้าไม่เคยหยิบจับสิ่งใด อ้างว่าที่ผ่านมาไม่เคยต้องลำบากทำงานบ้านเองจึงทำอะไรไม่เป็น แถมยังปลูกฝังลูกสาวคนเดียวให้มีนิสัยเหมือนแม่ไม่มีผิด เมื่อก่อนยามมีเงินเติบก็พอทำเนา ให้อีกฝ่ายจ้างแม่บ้านรายวันมาช่วยได้บ้าง ราคาแพงแค่ไหนก็ไม่เกี่ยง แต่ระยะหลังที่การเงินเขาเริ่มติดขัดขาดมือ เพราะความฟุ่มเฟือยของลูกเมียที่กินเที่ยวช็อปจนเงินร่อยหรอ บวกกับงานของเขาที่มีปัญหา จนล่าสุดบริษัทที่ทำมานานถูกปิดตัวและเลย์ออฟพนักงานออกยังดีที่ได้เงินชดเชยมาบ้างจำนวนหนึ่ง ส่วนกิจการของปราณีเองก็ขาดทุนย่อยยับเพราะพิษเศรษฐกิจและโดนหุ้นส่วนโกงเงินไปจนหมด แต่เจ้าตัวก็ไม่อินังขังขอบ อ้างว่าหน้าที่หาเลี้ยงลูกเมียเป็นของสามี ของคนเป็นหัวหน้าครอบครัว จึงโยนภ

    Terakhir Diperbarui : 2025-01-25
  • กลรติรส    ใครมันจะอยากตายกันล่ะ

    พอรู้ตัวอีกทีเขาก็สะกดรอยตามไปจนพบที่อยู่ของสองแม่ลูก ผู้เป็นแสงสว่างทำให้เขารอดพ้นวิกฤตชีวิตครั้งนี้ได้ นางดารินที่เขารู้จักเป็นคนหัวอ่อนใจอ่อนขี้สงสาร หากรู้ว่าเขาตกระกำลำบากคงไม่ใจจืดใจดำนิ่งดูดาย อย่างน้อยก็ให้เขาได้ใช้บ้านหลังนั้นซุกหัวหลบเจ้าหนี้ได้สักพัก แต่ทุกอย่างก็ดันผิดแผนที่สองแม่ลูกนั่นใจแข็งกว่าที่คิด โดยเฉพาะลูกสาวของเขา รุจารินเด็กน้อยร่าเริงขี้อ้อนของเขา กลายเป็นคนหัวแข็งเย็นชาไปเสียได้“แล้วพรุ่งนี้จะเอายังไง ถ้าเงินไม่มีให้เขา จะให้เขามาเอาลูกฉันไปหรือไง”“ก็แล้วเธอจะให้พี่ทำยังไง” คนเป็นสามีถอนหายใจแรงๆ อย่างจนปัญญา“ไม่รู้ละ พี่จะทำยังไงฉันไม่สน แต่ฉันไม่ยอมให้ลูกแป้งไปเป็นเมียขัดดอกไอ้เสี่ยหื่นนั่นเด็ดขาด พี่ก็รู้นี่ว่าผู้หญิงของไอ้เสี่ยนั่นอยู่ในสภาพไหน ฉันไม่ให้ลูกที่ฉันเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาต้องไปตกนรกทั้งเป็นหรอก”“โธ่เว้ย!” คนจนตรอกสบถหัวเสีย “งั้นก็ให้พวกมันมาเอาชีวิตพวกเราไปแทนไหมล่ะ ฆ่ายกครัวให้หมดนี่เลยเป็นไง”“เอ๊ะ! แล้วเรื่องอะไรพี่มาตะคอกใส่ฉันแบบนี้ ยายแป้งก็ลูกพี่ทั้งคนนะ พี่ไม่รักลูกหรือไง อ๋อ...หรือพอเห็นลูกเมียเก่าวันก่อน เลยคิดจะถีบหัวฉันกับลูก

    Terakhir Diperbarui : 2025-01-25
  • กลรติรส    ท่านรองประธานคนใหม่?

    นางปราณีสะดุ้งตกใจกลัวจนลนลาน นึกขอบคุณความรอบคอบที่ส่งลูกสาวไปอยู่ที่อื่นชั่วคราวตั้งแต่วันก่อน“อย่าเอาลูกสาวเราไปเลยนะ ผมไหว้ล่ะ ขอเวลาอีกนิดเดี๋ยวผมจะหาเงินมาใช้ให้”“ต้องรออีกกี่ชาติล่ะพวกแกถึงจะใช้หมด สู้ส่งลูกสาวไปขัดดอกให้เสี่ยเสียก็สิ้นเรื่อง” พวกนักเลงทวงหนี้ข่มขู่ “แล้วนี่ลูกสาวแกหายไปไหนเสียล่ะ หรือจะตุกติกคิดหนีหนี้ บอกไว้ก่อนว่าคนที่เล่นไม่ซื่อกับเสี่ย มักจะจบไม่สวยสักราย รายล่าสุดที่ทำแบบนั้นคิดหนีแต่ดันหนีไม่รอด ตอนนี้หายตัวไปนอนในท้องไอ้เข้ซากยังไม่ย่อยเลยมั้ง หรือพวกแกอยากเป็นรายต่อไป”สองผัวเมียสะดุ้งเฮือก หน้าถอดสี ไม่อยากจะคิดถึงชะตากรรมของตัวเองที่ต้องเป็นอาหารจระเข้“มะ...ไม่เอา ไม่เอานะ พี่ยะ ฉันยังไม่อยากตาย ฮือๆ” นางปราณีร่ำไห้โฮๆ สร้างความกดดันให้สามีทวีคูณ“ว่าไง จะเอายังไงก็ว่ามา” นายปิยะกลืนน้ำลายฝืดคอ เมื่อเห็นทีท่าเอาจริงของอีกฝ่าย“กะ...ก็ได้ งั้นผมจะลองคุยกับลูกสาวก่อน ขอเวลาอีกสักอาทิตย์ได้ไหม”“พี่ยะ!” นางปราณีเบิกตาค้าง“สามวัน!” อีกฝ่ายสวนกลับทันควัน “อีกสามวันพวกเราจะมารับตัวลูกสาวแกไปให้เสี่ย หรือไม่พวกแกก็เตรียมไปเป็นอาหารไอ้เข้ได้เลย”พอพูดจบค

    Terakhir Diperbarui : 2025-01-25
  • กลรติรส    ลองใจ

    คนพูดยิ้มตาเป็นประกาย แอบจับผิดอาการของสาวสวยตรงหน้า แต่ก็ไม่พบอาการตื่นเต้นใดๆ จากอีกฝ่ายนอกจากความนิ่งเฉย สีหน้าเรียบติดจะเย็นชานิดๆ ในยามที่เจ้าตัวเผลอ ทำให้มั่นใจได้ในระดับหนึ่งว่าแม่สาวตรงหน้าจะไม่คิดใช้เต้าไต่เพื่อเปลี่ยนตำแหน่งจากผู้ช่วยเลขา มาเป็นภรรยาลูกชายเจ้าของบริษัท เหมือนอดีตผู้ช่วยเลขาคนก่อนที่ใช้เต้าไต่ให้ท่าลูกชายคนโตของท่านประธาน แต่สุดท้ายพอเรื่องแดงขึ้นมาเพราะเจ้าหล่อนมีเรื่องตบตีกับพนักงานด้วยกัน และเผลอโพล่งความลับฉาวโฉ่ของตัวเองกับรองประธานคนเก่าออกไป ก็ถูกสั่งพักงานยาวและยังโดนทัณฑ์บนอีก แถมตำแหน่งสะใภ้ใหญ่ที่หมายตาก็หลุดมือไปด้วย เพราะชายหนุ่มต้องแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกให้ หาไม่ก็จะไม่ได้รับมรดก แต่ถึงจะได้เป็นสะใภ้จริง ก็คงไม่รุ่งเท่าไหร่ เพราะลูกชายคนโตที่ว่าดันเป็นเพียงลูกบุญธรรมที่ถูกรับมาเลี้ยงเท่านั้น ผิดกับว่าที่ท่านรองประธานคนใหม่นี้ที่เป็นลูกชายแท้ๆ“แต่ถึงจะหลงเสน่ห์ไปก็เท่านั้น เพราะได้ยินว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว เป็นลูกสาวเพื่อนรักของท่านประธานคนเก่า พี่เคยเห็นแวบๆ ตอนงานเลี้ยงประจำปีพนักงาน รายนั้นทั้งสวยทั้งรวยอย่าบอกใครเลยล่ะ แถมเป็นนักเรียนนอกด้

    Terakhir Diperbarui : 2025-01-25
  • กลรติรส    ลวงให้ตายใจ

    เป็นความบังเอิญหรือจงใจสะกดรอยตามมา เธอก็สุดจะคาดเดาได้ แต่ความไม่ประมาทย่อมดีที่สุด เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นที่บ้านเธอวันก่อนทำให้ไม่วางใจคนตรงหน้านัก“ไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ ฉันกลับเองได้”อีกฝ่ายมีทีท่าผงะไปนิดๆ นายปิยะแอบขุ่นข้องหมองใจกับคำว่า ‘คุณ’ ของคนเป็นลูก ดูเหมือนรุจารินจะได้รับกรรมพันธุ์ความหยิ่งยโสจองหองจากเมียเก่าของเขามาเต็มตัวทีเดียว คิดแล้วก็ให้หงุดหงิดไม่น้อย“ฝนตกหนัก พ่อจอดรถตรงนี้นานๆ ไม่ได้ ขึ้นรถก่อนเถอะเดี๋ยวพ่อไปส่ง” พร้อมคำพูด มือของฝ่ายนั้นก็คว้าข้อมือเธอหมับ และหญิงสาวก็สะบัดมือทันทีด้วยความตกใจ และดูเหมือนอีกฝ่ายเองก็คงตกใจเช่นกัน นายปิยะหน้าถอดสี แววตาสำนึกผิดเจือด้วยความหมองหม่นน้อยใจคู่นั้นทำเอาหญิงสาวแอบรู้สึกผิดนิดๆ หากคิดว่าเป็นเจตนาดี ก็ดูเหมือนเธอจะทำลายน้ำใจอีกฝ่ายไปไม่น้อย“พ่อขอโทษนะลูก พ่อแค่เป็นห่วงกลัวหนูโดนฝนไม่สบาย เหมือนตอนเด็กๆ ไง เวลาหนูตากฝนหรือโดนละอองฝนนิดเดียวก็จะเป็นหวัดทุกที” หัวใจคนฟังกระตุกนิดๆ เมื่อยามได้ยินความหลังจากปากบิดาบังเกิดเกล้า“แต่ไม่เป็นไรนะถ้าหนูรังเกียจพ่อ พ่อมันก็เลวน่ารังเกียจเองจริงๆ สมควรให้หนูกับแม่โกรธ แต่ขอให

    Terakhir Diperbarui : 2025-01-25

Bab terbaru

  • กลรติรส    วันที่มีกันและกันตลอดไป... (ตอนจบ)

    “จะเป็นไรไปคะ เราก็อยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว แต่จ๋าอยากเก็บความทรงจำดีๆ กับครอบครัวของเราไว้มากๆ นี่คะ อีกอย่างตอนนี้จ๋าไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วด้วย นั่งเครื่องบินคงลำบาก”ประโยคนั้นทำให้คนฟังแอบกลืนน้ำลายฝืดคอ“แต่น่าแปลกนะคะ ถึงเดี๋ยวนี้จ๋าไม่เห็นมีอาการแพ้ท้องเลย พี่เบสไม่เห็นว่ามันแปลกเหรอคะ”“อะ อ๋อ จ๋าคงแข็งแรงไงคะ พี่ว่าลูกเราคงไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยแพ้ท้องละมั้ง”“จริงเหรอคะ” จู่ๆ สายตาหญิงสาวก็เปลี่ยนไปจนภูเบศแอบเสียววูบ “พี่เบสว่าอย่างนั้นเหรอคะ”“จ๋ามีอะไรหรือเปล่า ทำไมทำเสียงแบบนี้ พี่ชักจะกลัวแล้วนะที่รัก”“จ๋าจะให้โอกาสพี่เบสอีกที มีอะไรที่พี่ยังบอกจ๋าไม่หมดหรือเปล่าคะ ถ้าบอกตอนนี้จ๋ารับปากว่าจะไม่โกรธ แต่ถ้าไม่บอกแล้วจ๋ามารู้ทีหลังอันนี้ไม่รับประกันสวัสดิภาพนะคะ”ภูเบศนิ่วหน้ามองว่าที่เจ้าสาวอย่างชั่งใจ ก่อนที่จะสุดลมหายใจเข้าลึกๆ“สัญญามาก่อนว่าถ้าพี่บอกอะไรไป งานแต่งของเราจะไม่ล้มเลิกและจ๋าจะไม่หนีพี่ไปไหน”รุจารินมองสบตาชายหนุ่ม ก่อนพยักหน้ารับ“ค่ะ จ๋าสัญญา”คนฟังมีสีหน้าโล่งใจ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเผยความจริงออกมา“ที่จริงจ๋าไม่ได้ท้อง...” แทนที่หญิงสาวจะตกใจแต่เป็นภู

  • กลรติรส    กรรมใดใครก่อ เขาก็ต้องได้รับกรรมนั้นไม่ช้าก็เร็ว

    ข่าวด่วน! ตำรวจบุกทลายบ่อนการพนันและซ่องเถื่อนใจกลางกรุงครั้งใหญ่ พบเหยื่อถูกทารุณทางเพศอย่างน่าอนาถ มากกว่าครึ่งเป็นเยาวชนอายุต่ำกว่า 18 ปีที่ถูกกักขังและบังคับให้ค้าประเวณีอย่างป่าเถื่อน มีบางรายถูกพบเป็นศพหลังโดนทารุณกรรมจนเสียชีวิตคาซ่อง ส่วนเจ้าของบ่อนถูกตำรวจวิสามัญฆาตกรรมพร้อมลูกสมุนหลังพบกำลังจะหลบหนี!ข่าวใหญ่และรูปที่ลงว่อนในสื่อโซเชียลรวมถึงในโทรทัศน์ทุกช่องตลอดทั้งวันสร้างความสะเทือนขวัญรุจารินปิดปากอย่างตกตะลึง เมื่อมองเห็นภาพเด็กสาวที่ถูกพบเป็นศพในข่าวอย่างจำได้ แม้จะพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่เธอก็จำได้ว่าเด็กคนนั้นก็คือน้องสาวต่างมารดาที่บิดาบอกว่าถูกจับตัวไปนั่นเอง เด็กสาววัยใสที่ควรใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนอย่างมีความสุข ต้องมารับกรรมจากการกระทำของบุพการีจนพบจุดจบที่น่าอนาถตัวเธอเองหากไม่ได้ภูเบศช่วยไว้วันนั้นก็อาจจะเป็นหนึ่งในเหยื่อเคราะห์ร้ายไปแล้ว แม้เวลาจะผ่านไปนานพักใหญ่ แต่เธอก็ยังฝันร้ายถึงคืนนั้น ภาพเด็กสาวที่ถูกทารุณจนตายไปต่อหน้าต่อตายังคงหลอนเธออยู่ เพียงคิดถึงใจก็สั่นรัวหญิงสาวมองผ่านรูปในข่าวก่อนจะไปสะดุดตากับรูปของบ่อจระเข้ที่เสี่ยอำพลผู้เป็นเจ้าของเลี้ยง

  • กลรติรส    ใครก็ตามที่คิดร้ายต่อผู้หญิงที่เขารัก พวกมันต้องชดใช้!!

    “คุณรับปากผมได้ไหม ชะ...ช่วยลูกจ๋าด้วย อย่าให้ลูกผมเป็นอะไร”“คุณอย่าเพิ่งพูดดีกว่า เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้ว”“ไม่! ผมไม่มีเวลาแล้ว แฮ่กๆ” คนเจ็บหอบหายใจ รู้ชะตากรรมตัวเองดี“พี่ยะ!”จู่ๆ เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากกลุ่มไทยมุง นางดารินที่เพิ่งเดินลงมาจากตึกตะโกนลั่นอย่างตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อเห็นอดีตสามีนอนจมกองเลือด แล้วพอหันไปเห็นร่างลูกสาวในอ้อมแขนของภูเบศ นางก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที“ลูกจ๋า! ลูกแม่เป็นอะไรไป”“แม่คะ...”“คุณจ๋าไม่เป็นอะไรครับแม่ เธอปลอดภัยดี แต่ว่า...” ภูเบศปรายตามองไปที่บิดาของรุจาริน “พ่อของคุณจ๋าเอาตัวเองบังกระสุนให้ เขาเลยถูกยิงบาดเจ็บสาหัสครับ”นางดารินฟังแล้วแทบล้มพับทั้งยืน นางทรุดกายลงแล้วประคองศีรษะอดีตสามีมาวางไว้ที่ตักตัวเองด้วยมืออันสั่นเทา“ดา...ริน พะ...พี่ขอโทษ”“พี่ยะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเป็นแบบนี้” นางเอ่ยถาม น้ำตานองหน้าเมื่อเห็นสภาพอดีตสามีที่นอนหายใจรวยริน“พี่ผิดเอง ผิดที่ทำร้ายเธอกับลูกจ๋า พี่สมควรตายแล้ว”“ไม่นะพี่ ฉันไม่ได้อยากให้พี่ตายแบบนี้ แข็งใจไว้นะพี่” คำนั้นจากปากคนที่เคยรักกันทำให้คนเจ็บน้ำตาไหลออกมา นายปิยะมองใบหน้าของอดีตภรรยาที่เขาเคยทำ

  • กลรติรส    กรรมตามสนอง

    ‘พ่อคะ จ๋ารักพ่อที่สุดในโลกเลย’“เดี๋ยว!”“อะไรของมึงอีกวะ เดี๋ยวกูไปช้า เสี่ยก็ได้ฆ่ากูพอดี”“เสี่ยจะไม่เอาลูกสาวฉันถึงตายใช่ไหม”“ใครจะไปรู้วะ ทางที่ดีมึงปล่อยมือนังนี่เสียทีก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้าแล้วจะพาพวกกูซวยกันหมด”“ฉันไปด้วย” จู่ๆ อะไรบางอย่างก็ดลใจให้นายปิยะเอ่ยออกมา“มึงจะไปทำไมให้เกะกะ กลับไปรอลูกเมียมึงที่บ้านดีกว่า ถอยไป เสียเวลากูชิบหาย”“ไม่ๆ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันขอคุยกับเสี่ยก่อน”“ไอ้เวรนี่วอนตายเสียแล้ว ปล่อยกู!”นายปิยะรีบยื้อตัวลูกสาวไว้แน่น“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!”“ไอ้เวรนี่ไม่รู้จักที่ตายเสียแล้ว ปล่อยกู”แล้วความชุลมุนก็เกิดขึ้นเมื่อต่างฝ่ายต่างยื้อยุดร่างของหญิงสาวที่เกือบจะสิ้นไร้สติอย่างไม่มีใครยอมกัน โดยทั้งสองฝ่ายไม่ทันเห็นรถคันหนึ่งที่ขับปราดเข้ามาจอดภูเบศที่ย้อนกลับมาเพื่อเอาโทรศัพท์มือถือที่หญิงสาวลืมไว้ในรถมาคืน ต้องหรี่ตามองภาพความชุลมุนตรงหน้าอย่างแปลกใจ แต่แล้วเขาต้องใจหายวาบ ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อได้เห็นหญิงสาวที่คุ้นตาอยู่กลางวงนั้น“จ๋า!”ไวเท่าใจคิด ชายหนุ่มรีบเหยียบคันเร่งรถพุ่งเข้าไปที่กลางจุดเกิดเหตุทันที“เฮ้ย!” ได้ผล กลุ่มคนที่กำลังยื้อแย่งหญิงสาวว

  • กลรติรส    หัวใจคนเป็นพ่อ

    “ที่พูดแบบนี้ พี่เบสไม่ได้ทำอะไรผิดมาใช่ไหมคะ” คนมีชนักติดหลังแอบเสียวสันหลังวาบ“พี่ก็แค่พูดรวมๆ น่ะ เผื่อๆ ไว้ก่อนไง”“อันนี้ก็ต้องดูตามความผิดก่อนค่ะ แต่...” รุจารินพลิกฝ่ามือกุมมือใหญ่ไว้ “ถ้าพี่เบสไม่ปล่อยมือจ๋าก่อน จ๋าก็จะไม่ปล่อยมือพี่เหมือนกันค่ะ”สองหนุ่มสาวประสานสายตากันด้วยความเข้าใจหลังจากทานอาหารเสร็จ ภูเบศก็ขับรถมาส่งว่าที่เจ้าสาวถึงที่พัก“ขอบคุณที่มาส่งจ๋านะคะ กลับบ้านดีๆ นะคะพี่เบส”“เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป จ๋าลืมอะไรหรือเปล่า”“ลืมอะไรคะ” หญิงสาวงุนงง แต่ก็มาถึงบางอ้อ เมื่ออีกฝ่ายยื่นใบหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้“Good Night Kiss”ใบหน้าใสแดงเรื่อ ก่อนหันไปมองรอบข้างเมื่อเห็นว่าไม่มีใคร จึงขยับไปใกล้และประทับริมฝีปากที่ข้างแก้มเขาเบาๆ แต่อีกฝ่ายกับทำเสียงในลำคอแบบขัดใจ“ฝันดีนะคะพี่เบส”“จะรีบไปไหน มานี่เลย”“อุ้ย!” เสียงร้องอุทานถูกปิดทับด้วยเรียวปากร้อนระอุที่ทาบทับลงมา จูบที่แสนคุ้นเคยทำให้รุจารินราวกับต้องมนต์สะกดของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเมื่ออีกฝ่ายเพิ่มดีกรีความเร่าร้อนในรอยจูบที่แสนโหยหานั้น จนเขาพอใจจึงถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง“ชักไม่อยากปล่อยให้จ๋ากลับบ้านแล้วสิ พี่

  • กลรติรส    พี่อยากให้ถึงวันแต่งงานของเราเร็วๆ จัง

    “ขอบใจมากนะดาด้า พี่ขอให้เธอได้พบคนที่ดีที่รักเธอและเธอก็รักเขาในเร็ววันนี้นะ”“คงอีกนานค่ะ เพราะดาด้าคงเข็ดจากพี่เบสไปอีกพักใหญ่เลย เธอน่ะก็ระวังด้วยล่ะ พี่เบสน่ะเจ้าชู้มาก...” รุจารินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่จะเห็นรอยยิ้มขันของสลิลดา“ฉันล้อเล่นน่ะ! ที่มานี่นอกจากจะมาแสดงความยินดี ฉันอยากจะขอโทษเธอในเรื่องที่ผ่านมาด้วย ขอโทษนะ”ใจจริงก็อยากจะโกรธกับสิ่งที่อีกฝ่ายทำลงไป แต่เมื่อมองสบตาของสลิลดาที่วันนี้เปลี่ยนไปมาก ก็ทำให้ความโกรธที่มีก็พลันเลือนหาย“ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว เราลืมๆ มันไปดีกว่านะคะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ “จ๋าก็ต้องขอโทษคุณเหมือนกัน”สองสาวส่งยิ้มให้แก่กัน“งั้นดาด้าไม่กวนดีกว่า ขอให้พวกคุณโชคดีนะคะ ลาก่อน”สลิลดาส่งยิ้มให้คนทั้งสอง หัวใจรู้สึกโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก ต่อไปนี้เธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีอะไรติดค้างอีกต่อไปรุจารินหันมามองหน้าชายหนุ่มอย่างแปลกใจ“พี่เบสไปทำอีท่าไหนคะ คุณสลิลดาถึงยอมตัดใจแล้วกลายเป็นแบบนี้”“เปล่านี่ พี่ก็แค่บอกเขาว่าพี่รักจ๋า และจะแต่งงานกับใครไม่ได้นอกจากแม่ของลูกพี่ แค่นี้เอง”วาบ! แก้มสาวร้อนผ่าวกับคำพู

  • กลรติรส    ยอมรับความจริง

    “เอ๊ะ นั่นมันอดีตคู่หมั้นเก่าแกไม่ใช่เหรอดาด้า” สลิลดาเม้มปากแน่น มองคนทั้งสองที่เดินควงแขนกันอย่างหวานชื่นเข้ามาอย่างปวดใจ“ได้ข่าวว่าเขาจะแต่งงานกันอีกไม่กี่วันแล้วนี่” คนพูดไม่ทันสังเกตสีหน้าคนฟังที่เปลี่ยนไป “อ้าว แล้วนั่นแกอิ่มแล้วเหรอ”“อืม ฉันอิ่มแล้ว เรากลับกันเถอะ”“นี่ ถามจริงเถอะ แกไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ ทั้งๆ ที่แกมาก่อนยัยนั่นแท้ๆ”ไม่รู้สึกเหรอ หึ เธอยิ่งกว่ารู้สึกอีก ทั้งผิดหวังเสียใจ แค้นเคือง หรือแม้แต่รู้สึกเกลียดชังหญิงสาวอีกคนจนตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ อย่างขับรถพุ่งชนฝ่ายนั้น หรือแม้แต่ทำร้ายตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากภูเบศ แต่ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเจ็บปวดใจของครอบครัว พ่อกับแม่ของเธอและคนรอบข้าง แม่เธอต้องร้องไห้เพราะเสียใจกับการกระทำของเธอ ส่วนพ่อนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกัน จริงอยู่ที่เธอสามารถทำให้ภูเบศกลับมาดูแลเธอยามป่วยได้ แต่ทว่า...เขาก็มาแต่ตัวตามหน้าที่เท่านั้น ไม่ได้มาเพราะรักใคร่พิศวาสอะไร นานวันเข้าเธอก็จำใจต้องยอมรับความจริงที่ไม่อยากยอมรับว่าสำหรับภูเบศแล้ว เธอไม่อาจพัฒนาความสัมพันธ์นี้ให้ไปถึงฝั่งฝันได้ เพราะหัวใจเขามีคนอื่นที่ไม่ใช่เธอครอบครองแล้ว

  • กลรติรส    ห่วงใย

    “พี่ว่าจ๋ากับแม่ต้องย้ายที่อยู่แล้วล่ะ อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยพี่เป็นห่วง” ภูเบศเอ่ยขึ้น เขารู้สึกระแวงคำพูดของบิดาของรุจารินที่เพิ่งปึงปังออกไปอย่างไรก็บอกไม่ถูก“จ๋าเห็นด้วยค่ะ แต่นี่เราก็เพิ่งย้ายมาอยู่ไม่นานเอง จะหาที่อยู่ใหม่ก็คงต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยก็สองสามวัน”“งั้นก็ไปอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์พี่ก่อนดีไหมที่นั่นปลอดภัยกว่า มีรปภ.ด้วย พาคุณแม่ไปด้วย จนกว่าจะได้ที่อยู่ใหม่ค่อยว่ากัน”นางดารินมองความห่วงใยที่ว่าที่ลูกเขยแสดงออกมาอย่างซึ้งใจ แต่กระนั้นนางก็ไม่อยากรบกวนเขา ตอนนี้มารดาของภูเบศเพิ่งรู้สึกดีกับลูกสาวของเธอ หากทำตามที่เขาเสนอ ไม่แน่ว่าแม่อีกฝ่ายนั้นอาจแคลงใจว่าไม่ทันไรเธอกับลูกก็คิดจะเกาะลูกเขยกินก็ได้“อย่าลำบากขนาดเลยค่ะคุณเบส แม่ไม่อยากรบกวน ขอเราหาทางกันก่อนดีกว่า”รุจารินหันไปสบตากับชายหนุ่ม เธอเองก็เข้าใจความรู้สึกของแม่ดี และเธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน“งั้นจ๋าขอเวลาหาที่อยู่ใหม่ดูสักวันสองวันก่อนแล้วกันนะคะ ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ก็ค่อยว่ากันอีกที”“งั้นก็ตามใจคุณ แต่ระยะนี้พวกคุณคงต้องระวังตัวให้มากๆ หน่อยแล้วกัน หรือให้ผมมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนดีกว่ามั้ย” รุจารินฟังแล้วทำตาโต

  • กลรติรส    อย่ามาทำร้ายแม่ของจ๋านะ

    “ไม่เอาน่า ก็แค่สิบล้านเอง เธออย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ ลูกเขยเราน่ะรวยจะตาย เป็นถึงเจ้าของบริษัทใหญ่ เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอกจริงไหม” ชายมากวัยพูดคล่อง“เธออย่ามาใจแคบคิดจะฮุบสินสอดลูกคนเดียวสิดาริน พี่กำลังเดือดร้อน แบ่งกันใช้นิดใช้หน่อยอย่าขี้เหนียวเลยนะ ยังไงยัยจ๋ามันก็ลูกพี่เหมือนกัน เขาให้สินสอดเท่าไหร่ล่ะ”“คุณมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ” นางดารินเค้นเสียงเอ่ยอย่างโมโห รุจารินที่รู้สึกไม่ต่างกันต้องรีบเข้ามาประคองมารดาไว้อย่างเป็นห่วง“ว่าไงพ่อลูกเขย เงินนิดๆ หน่อยๆ แค่นี้ คงไม่ขัดข้องใช่ไหม”“นี่!” รุจารินฟังแล้วหน้าม้าน ไม่คิดว่าบิดาจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้“ไม่หรอกครับ”“พี่เบสคะ” รุจารินเรียกอย่างตกใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาดุๆ ของเขาก็นิ่งไป เขาคงจะสมเพชเธอหรือไม่ก็โกรธที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้“เห็นไหมดาริน ลูกเขยเราว่าง่ายจะตายไป งั้นก็โอนสินสอดเข้าบัญชีพ่อตอนนี้เลยก็ได้ใช่ไหมลูก” นายปิยะกระหยิ่มยิ้มย่องไม่คิดว่าทุกอย่างจะง่ายดายแบบนี้“คงไม่ได้ครับ เพราะสินสอดนั่นผมเคยบอกแล้วว่าจะให้กับคนที่คู่ควรจะได้รับเท่านั้น และคนคนนั้นก็คือคุณแม่ของจ๋าที่เลี้ยงดูเธอมา แต่สำหรับคุณท

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status