BANG! Tahimik. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko. Isa. Dalawa. Tatlo. Wala pa ring gumagalaw. Malamig ang hangin, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko. Isang katawan ang bumagsak sa sahig. "Santiago...?" mahina kong bulong. Bago ko pa maabot ang katawan, isang matigas na boses ang bumasag sa katahimikan. "Step away from her." Napalunok ako. Kilala ko ang boses na 'yun. Kahit sa kadiliman, kahit walang ilaw, kahit hindi ko siya nakikita... alam kong si Noah 'yon. Mula sa anino, lumitaw siya. Mahigpit ang hawak niya sa baril, nakatutok kay Dominic. "Noah...?" Tinitigan niya ako, pero hindi siya sumagot. Napangisi si Dominic. "Tsk. Tsk. Akala ko ba tapos na ang laro mo, Noah? Bakit andito ka pa rin?" Hindi natinag si Noah. "Bitawan mo siya, Dominic." Tumawa si Dominic, pero may panganib sa kanyang ngiti. "And then what? You take her and run? Alam mong hindi ganun kadali ‘to." Nanatili si Noah sa puwesto niya, hindi bumibitaw sa pagkakatutok ng baril. "Ava, lu
CRASH!Isa pang pagsabog. Mabilis akong hinila ni Noah palabas ng gusali, ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hangin lang ang nasa pagitan namin at ng mga humahabol sa amin."Bilisan mo, Ava!" sigaw niya.Hindi ako sumagot. Nasa isip ko pa rin ang huling titig ni Dominic bago kami tumakas—ang ngiti niya, parang alam niyang babalik ako. Ang sakit ng puso ko, hindi ko kayang iwasan ang lahat ng tanong na gumugulo sa aking isipan.Isang putok ng baril. Tumilapon ako sa isang sulok nang itinulak ako ni Noah sa pader, tinakpan ang katawan ko."Shit!"Mabilis siyang nagpaputok pabalik, habang ako naman ay nagpipilit huminga ng maayos. Ramdam ko ang kabog ng dibdib ko, at ang malamig na pawis na tumutulo sa aking likod. Hindi ko alam kung anong mangyayari, pero kailangan naming makaligtas."Saan tayo pupunta?!" tanong ko, ramdam ang init ng dugo sa katawan ko.Hindi siya sumagot. Hinila niya ako sa isang madilim na eskinita at isinakay sa isang sasakyan. Bumukas ang pinto, at bago pa
Ipinagpapaliban ko ang huling titig ni Dominic sa isip ko habang umaagos ang malamig na pawis sa katawan ko. Natunton nila tayo. Hindi ko na kayang magtago pa. "Get ready," mariing sabi ni Noah habang mabilis na naglalakad patungo sa pinto. Mabilis ang kilos niya. Alerto. "Kailangan na natin umalis, Ava." Wala akong masabi. Sobrang dami ng tanong sa utak ko, pero ang pinaka-una ay... bakit ako nandito? Bakit ako naging parte ng laro nilang ito? Bumangon ako, habol ang hininga. "Noah, sino ba talaga sila? Anong ginagawa natin dito?" Tahimik lang siya. Hindi siya tumingin sa akin, pero ramdam ko ang bigat ng mga sikreto niyang itinatago. "Talk to me!" sigaw ko, hindi na kayang pigilin ang galit. "Bakit ba hindi mo ako sinasabihan ng totoo?!" Dumapo ang tingin niya sa akin. May pag-aalinlangan. "Dahil hindi mo pa kayang tanggapin ang totoo." Hindi ko na siya sinagot. Masakit na nga, pero ayaw pa nilang sabihin ang lahat. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko habang tin
Sumabog ang mga pader sa paligid namin, tinatamaan ng bala. Ang hangin sa loob ng hideout ay puno ng alikabok at usok. Agad akong tinulak ni Jacob patungo sa isang sulok, ang huling folder sa aking mga kamay."Don’t let go of it, Ava!" Sigaw ni Jacob.Nakatingin lang ako, hindi ko alam kung anong gagawin. "Noah!" Sigaw ko, pero wala na siya sa harapan ko. Wala nang oras. Lahat kami nagsasapantaha na may mas malaki pang panganib."Let’s go!" Hinila ako ni Noah papalabas ng gusali, ang mga paa ko halos hindi matapakan ng mabuti. Nakikita ko ang mga kalaban sa bawat sulok. Mga mata ng pusa, nagmamasid, naghihintay.Mabilis akong natigilan. “Noah, saan tayo pupunta?”“Getaway car! Stay close!” Wala na siyang ibang sinabi, pero may alinlangan sa mga mata niya. Nandiyan na si Dominic. Alam kong makikita niya kami.Nang makarating kami sa parking area, hinarang kami ng mga tauhan ni Dominic. Ang init ng katawan ko, ang kaba ay parang isang malaking bato sa dibdib. Bago ako makagalaw, may is
Pinagmasdan ko ang kontratang nakalatag sa harapan ko. Isang papel na may nakasulat na kasunduan simple, diretso, at walang lusot. Isang pirma lang, at magbabago na ang buhay ko. Napalunok ako.Sa kabilang dulo ng lamesa, nakaupo si Dominic Velasco ang lalaking pumilit sa akin sa sitwasyong ito. Tahimik lang siyang nakamasid, pero ang presensya niya ay parang anino ng panganib na bumabalot sa buong silid. Ang malamlam niyang mga mata ay puno ng misteryo, at ang bahagyang ngiti sa labi niya ay tila nagbabadya ng isang laro kung saan siya lang ang mananalo."This is it, Ava. Wala nang atrasan.""You look nervous,"aniya,ang boses niya’y mababa at puno ng kumpiyansa. "Are you having second thoughts, Ava?"Napalunok ulit ako. Oo. Pero wala akong ibang pagpipilian. Huminga ako nang malalim at itinuwid ang likod ko. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan. Hindi sa harap ng isang tulad niya. "Of course not,"sagot ko, pinipilit gawing matatag ang boses ko. Kinuha ko ang panulat at mara
Dahan-dahan kong inikot ang tingin sa loob ng penthouse. Napakalawak ng espasyo, puno ng modernong kasangkapan at mamahaling dekorasyon. Pero kahit gaano ito kaganda, hindi ko mapigilang maramdaman ang bigat sa dibdib ko parang isang ginintuang hawla na hindi ko alam kung kailan ko matatakasan. Tahimik akong naglakad papunta sa floor-to-ceiling window. Mula rito, tanaw ko ang buong lungsod mga ilaw, sasakyan, at mga taong patuloy lang sa buhay nila. Samantalang ako? Nakatayo sa isang lugar na hindi akin, sa isang buhay na hindi ko alam kung paano ko haharapin. "I made sure everything you need is here." Napapitlag ako nang marinig ko ang boses ni Dominic sa likuran ko. Napakabilis ng tibok ng puso ko, hindi ko alam kung dahil sa kaba o sa epekto ng presensya niya. Hindi ako lumingon. "At kung may kailangan akong wala rito?" Naramdaman ko ang paglapit niya. Kahit hindi ko siya nakikita, ramdam ko ang init ng katawan niya sa likuran ko. "Then tell me," sagot niya sa maba
Bago pa ako makagalaw, lumapit si Dominic. Mabagal, pero sigurado parang isang predator na alam nang wala nang kawala ang biktima. Ang pintuan sa likuran niya ay nanatiling bukas, pero pakiramdam ko, kahit anong gawin ko, hindi ako makakatakas. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Mapanuri. Para bang sinusukat niya kung hanggang saan ang kaya kong itago. "Hindi ka sumagot," aniya, bahagyang tumaas ang isang kilay. "Hindi mo ba ako na-miss?" Hindi ko alam kung anong mas dapat kong katakutan ang presensya niyang masyadong malapit o ang epekto ng boses niyang tila dinisenyo para guluhin ang utak ko. "Hindi kita kailangang ma-miss," sagot ko, pilit pinatatatag ang boses ko. "You never really left." Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa labi niya. "Smart answer." Pero ang susunod niyang ginawa hindi ko inaasahan Bigla siyang lumapit pa. Masyadong malapit. Napalunok ako. "Ano'ng gusto mong laro ngayon, Ava?" bulong niya, mababa, halos lumulutang sa pagitan
Ang hawla ko ay hindi gawa sa bakal. Hindi ko rin ito nakikita. Pero nararamdaman ko ito sa bawat hakbang ko sa loob ng penthouse ni Dominic Velasco.Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa walk-in closet, suot ang isang cream-colored silk dress na siguradong hindi ko pinili. Lahat ng damit dito, lahat ng gamit, ay hindi akin pero isinakto sa akin.Parang ako mismo ang bahagi ng koleksyon niya Napapikit ako sandali. Hindi. Hindi ako pag-aari ng kahit sino.Biglang bumukas ang pinto. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.Narinig ko ang mabagal niyang paglapit. "Hindi mo nagustuhan ang damit?"Ibinuka ko ang mata ko at tiningnan ang repleksyon niya sa salamin. Nakatayo siya sa likod ko, naka-black suit, nakaluwag ang kurbata. Kahit hindi siya nagsasalita, ang presensya niya ay parang pader na hindi ko matutulak. "I don’t like wearing things I didn’t choose,"sagot ko nang matigas. Bahagyang lumitaw ang ngiti niya isang ngiting hindi ko alam kung dapat bang
Sumabog ang mga pader sa paligid namin, tinatamaan ng bala. Ang hangin sa loob ng hideout ay puno ng alikabok at usok. Agad akong tinulak ni Jacob patungo sa isang sulok, ang huling folder sa aking mga kamay."Don’t let go of it, Ava!" Sigaw ni Jacob.Nakatingin lang ako, hindi ko alam kung anong gagawin. "Noah!" Sigaw ko, pero wala na siya sa harapan ko. Wala nang oras. Lahat kami nagsasapantaha na may mas malaki pang panganib."Let’s go!" Hinila ako ni Noah papalabas ng gusali, ang mga paa ko halos hindi matapakan ng mabuti. Nakikita ko ang mga kalaban sa bawat sulok. Mga mata ng pusa, nagmamasid, naghihintay.Mabilis akong natigilan. “Noah, saan tayo pupunta?”“Getaway car! Stay close!” Wala na siyang ibang sinabi, pero may alinlangan sa mga mata niya. Nandiyan na si Dominic. Alam kong makikita niya kami.Nang makarating kami sa parking area, hinarang kami ng mga tauhan ni Dominic. Ang init ng katawan ko, ang kaba ay parang isang malaking bato sa dibdib. Bago ako makagalaw, may is
Ipinagpapaliban ko ang huling titig ni Dominic sa isip ko habang umaagos ang malamig na pawis sa katawan ko. Natunton nila tayo. Hindi ko na kayang magtago pa. "Get ready," mariing sabi ni Noah habang mabilis na naglalakad patungo sa pinto. Mabilis ang kilos niya. Alerto. "Kailangan na natin umalis, Ava." Wala akong masabi. Sobrang dami ng tanong sa utak ko, pero ang pinaka-una ay... bakit ako nandito? Bakit ako naging parte ng laro nilang ito? Bumangon ako, habol ang hininga. "Noah, sino ba talaga sila? Anong ginagawa natin dito?" Tahimik lang siya. Hindi siya tumingin sa akin, pero ramdam ko ang bigat ng mga sikreto niyang itinatago. "Talk to me!" sigaw ko, hindi na kayang pigilin ang galit. "Bakit ba hindi mo ako sinasabihan ng totoo?!" Dumapo ang tingin niya sa akin. May pag-aalinlangan. "Dahil hindi mo pa kayang tanggapin ang totoo." Hindi ko na siya sinagot. Masakit na nga, pero ayaw pa nilang sabihin ang lahat. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko habang tin
CRASH!Isa pang pagsabog. Mabilis akong hinila ni Noah palabas ng gusali, ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hangin lang ang nasa pagitan namin at ng mga humahabol sa amin."Bilisan mo, Ava!" sigaw niya.Hindi ako sumagot. Nasa isip ko pa rin ang huling titig ni Dominic bago kami tumakas—ang ngiti niya, parang alam niyang babalik ako. Ang sakit ng puso ko, hindi ko kayang iwasan ang lahat ng tanong na gumugulo sa aking isipan.Isang putok ng baril. Tumilapon ako sa isang sulok nang itinulak ako ni Noah sa pader, tinakpan ang katawan ko."Shit!"Mabilis siyang nagpaputok pabalik, habang ako naman ay nagpipilit huminga ng maayos. Ramdam ko ang kabog ng dibdib ko, at ang malamig na pawis na tumutulo sa aking likod. Hindi ko alam kung anong mangyayari, pero kailangan naming makaligtas."Saan tayo pupunta?!" tanong ko, ramdam ang init ng dugo sa katawan ko.Hindi siya sumagot. Hinila niya ako sa isang madilim na eskinita at isinakay sa isang sasakyan. Bumukas ang pinto, at bago pa
BANG! Tahimik. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko. Isa. Dalawa. Tatlo. Wala pa ring gumagalaw. Malamig ang hangin, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko. Isang katawan ang bumagsak sa sahig. "Santiago...?" mahina kong bulong. Bago ko pa maabot ang katawan, isang matigas na boses ang bumasag sa katahimikan. "Step away from her." Napalunok ako. Kilala ko ang boses na 'yun. Kahit sa kadiliman, kahit walang ilaw, kahit hindi ko siya nakikita... alam kong si Noah 'yon. Mula sa anino, lumitaw siya. Mahigpit ang hawak niya sa baril, nakatutok kay Dominic. "Noah...?" Tinitigan niya ako, pero hindi siya sumagot. Napangisi si Dominic. "Tsk. Tsk. Akala ko ba tapos na ang laro mo, Noah? Bakit andito ka pa rin?" Hindi natinag si Noah. "Bitawan mo siya, Dominic." Tumawa si Dominic, pero may panganib sa kanyang ngiti. "And then what? You take her and run? Alam mong hindi ganun kadali ‘to." Nanatili si Noah sa puwesto niya, hindi bumibitaw sa pagkakatutok ng baril. "Ava, lu
Gumising ako sa matinding sakit ng ulo, ramdam ko ang pag-ikot ng mundo. Bago ko pa man maisip ang nangyari, naramdaman ko na ang malamig na bakal ng posas sa aking mga kamay, mahigpit na nakatali sa likod ko.Anong nangyari?Sinubukan kong gumalaw, ngunit agad kong naramdaman ang panghihina ng katawan ko. Pinilit kong idilat ang aking mga mata, ngunit nanatiling malabo ang paligid. Hindi ko alam kung nasaan ako, pero isa lang ang tiyak—hindi ito isang lugar kung saan ako magiging ligtas."You're awake," isang pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan. Si Dominic.Napalingon ako sa kanya, pero wala akong lakas upang magsalita."How are you feeling?" tanong niya, malamig ngunit may bahid ng kaswalidad sa boses.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung ano ang kalagayan ko o kung paano ako nakarating dito. Isang bagay lang ang sigurado ako—hindi ko siya maaaring pagkatiwalaan."Stop looking at me like that," aniya, may bahagyang ngisi sa labi. "I didn’t hurt you. Not yet."Hinayaan ko l
Masakit ang paghinga ko, at ramdam ko ang init ng dugo at adrenaline na mabilis na dumaloy sa katawan ko. Hindi pa tapos ang laban. "Noah, keep moving!" sigaw ko habang hinahabol ang mabilis niyang hakbang. "Ava, bilisan mo!" Mula sa likuran, narinig ko ang pagtawa ni Santiago—mabagal, puno ng panlilinlang. "You can run all you want, Ava, but you know you’ll never escape me." Pinakawalan niya ang isang putok, at mabilis akong napayuko. Ang bala ay dumaan malapit sa tenga ko. Pakiramdam ko, ramdam ko ang init nito sa balat ko. "Son of a—!" Napamura si Noah bago gumanti ng putok, pilit tinatarget ang mga tauhan ni Santiago. "Daanan natin ang kanan! May sasakyan doon!" sigaw niya. Mabilis kaming lumiko. Nanginginig ang kamay ko, pero hindi ito oras para bumigay. Bago pa kami makasampa sa sasakyan, isang anino ang humarang sa amin. "Going somewhere?" malamig na tanong ni Dominic, hawak pa rin ang baril niya. Napatigil ako. Ang pamilyar na titig niya—ngiting may lihim, tingin na
Nagkakagulo ang lahat. Mga bala ang nagsisibagsakan sa paligid. Ang ingay ng putok ng baril ay nagsilbing babala—walang ligtas na daan palabas. Hinila ako ni Noah, ang kamay niya'y mahigpit na nakapulupot sa aking braso. "We need to move! Now!" "Noah!" sumigaw ako, pero hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Pakiramdam ko'y bumibilis ang tibok ng puso ko, hinahabol ng takot ang bawat hakbang namin. Si Dominic ay walang kahirap-hirap na umiwas sa mga bala, ang mukha niya'y hindi man lang natinag. Tumingin siya kay Santiago, na ngayon ay may bahagyang ngiti sa labi. "You think this is over, Santiago?" malamig na sabi ni Dominic habang unti-unting nilalapit ang baril sa target nito. Ngunit bago pa siya makaputok, lumapit ang lalaking kanina pa tahimik sa tabi ni Santiago. Isang mabilis na galaw, at natamaan si Dominic ng suntok sa tagiliran. "Ugh—!" Napaatras siya, pero mabilis siyang bumawi. "Tsk. Always so predictable," natatawang sabi ni Santiago. "Kaya hindi mo ako
Ang sakit sa dibdib ko ay tumitindi habang nakatutok ang mga mata ko kay Santiago. Ang pangalan niya—isang matalim na alaala na pilit kong iniiwasan. Hindi ko kayang pag-isipan ng malalim. Hindi ko kayang tanggapin ang katotohanan."Santiago," muling sambit ko, ang pangalan na parang may isang matinding bigat sa bawat pantig.Ngumisi siya, tila may tinatagong sikreto na ako lang ang hindi nakakaalam."Remember me now, Ava?" tanong niya, malamig ang boses. "I was the one you thought you could forget. But now, here I am."Naramdaman kong lumapit si Noah sa tabi ko. Hawak na niya ang baril, handa sa anumang mangyayari. Hindi ko kayang mapanatili ang tingin kay Santiago. Ang takot ay gumapang mula sa aking mga paa hanggang sa dulo ng mga daliri ko. Hindi ko alam ang susunod na hakbang."Ava," bulong ni Noah, "anong nangyayari? Sino siya?"Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang koneksyon ko kay Santiago.Humarap ako kay Dominic. "Tama bang nasa gilid pa kita?" tanon
Nagtaas ang puso ko habang ang pinto ng elevator ay dahan-dahang bumukas. Doon, sa harap ko, nakatambad ang isang grupo ng mga kalaban, at sa kanilang gitna, isang lalaki sa itim na suit na may malamig na tingin. Nang magsalita siya, huminto ang lahat."Finally, we meet again, Ava."Nanigas ang katawan ko. Hindi ko kayang mag isip, hindi ko kayang magsalita. Ang mga mata ko’y nakatutok sa kanya, at bigla kong naaalala yung mga araw na hindi ko inasahan na muling magkakasalubong kami.Noah, na nasa likuran ko, tumingin sa akin. "You know him?"Hindi ko kayang sagutin siya. Nanatili akong nakatayo, tanging ang matalim na titig ng lalaki ang nararamdaman ko. Ang pangalan niya, hindi ko kayang isambit. Pero sa mga mata ko, alam kong siya ang tunay na kalaban.Hindi ko alam kung anong nangyari sa loob ko, pero ang nararamdaman ko ngayon, hindi ko kayang kontrolin. Ang mga kamay ko ay nanginginig habang nakatayo ako, hindi makapaniwala sa kung anong nakikita ko.Dominic, na matagal nang ta