Ipinagpapaliban ko ang huling titig ni Dominic sa isip ko habang umaagos ang malamig na pawis sa katawan ko. Natunton nila tayo. Hindi ko na kayang magtago pa. "Get ready," mariing sabi ni Noah habang mabilis na naglalakad patungo sa pinto. Mabilis ang kilos niya. Alerto. "Kailangan na natin umalis, Ava." Wala akong masabi. Sobrang dami ng tanong sa utak ko, pero ang pinaka-una ay... bakit ako nandito? Bakit ako naging parte ng laro nilang ito? Bumangon ako, habol ang hininga. "Noah, sino ba talaga sila? Anong ginagawa natin dito?" Tahimik lang siya. Hindi siya tumingin sa akin, pero ramdam ko ang bigat ng mga sikreto niyang itinatago. "Talk to me!" sigaw ko, hindi na kayang pigilin ang galit. "Bakit ba hindi mo ako sinasabihan ng totoo?!" Dumapo ang tingin niya sa akin. May pag-aalinlangan. "Dahil hindi mo pa kayang tanggapin ang totoo." Hindi ko na siya sinagot. Masakit na nga, pero ayaw pa nilang sabihin ang lahat. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko habang tin
Sumabog ang mga pader sa paligid namin, tinatamaan ng bala. Ang hangin sa loob ng hideout ay puno ng alikabok at usok. Agad akong tinulak ni Jacob patungo sa isang sulok, ang huling folder sa aking mga kamay."Donât let go of it, Ava!" Sigaw ni Jacob.Nakatingin lang ako, hindi ko alam kung anong gagawin. "Noah!" Sigaw ko, pero wala na siya sa harapan ko. Wala nang oras. Lahat kami nagsasapantaha na may mas malaki pang panganib."Letâs go!" Hinila ako ni Noah papalabas ng gusali, ang mga paa ko halos hindi matapakan ng mabuti. Nakikita ko ang mga kalaban sa bawat sulok. Mga mata ng pusa, nagmamasid, naghihintay.Mabilis akong natigilan. âNoah, saan tayo pupunta?ââGetaway car! Stay close!â Wala na siyang ibang sinabi, pero may alinlangan sa mga mata niya. Nandiyan na si Dominic. Alam kong makikita niya kami.Nang makarating kami sa parking area, hinarang kami ng mga tauhan ni Dominic. Ang init ng katawan ko, ang kaba ay parang isang malaking bato sa dibdib. Bago ako makagalaw, may is
Tumigil ang mundo sa harap ng tatlong lalaki. Santiago, Noah, at Dominic tatlong anino ng aking nakaraan at kasalukuyan. Ngunit isa lang ang kaya kong tingnan sa ngayon. Si Dominic. Ang mga mata niyaây puno ng galit, kontrol, at isang bagay na mas malalim isang sakit na pilit niyang itinatago, parang sugat na ayaw niyang ipakita pero hindi rin niya kayang itanggi. âPumili ka, Ava,â ulit ni Santiago. Ang folder sa aking kamay ay parang bomba na hindi ko alam kung kailan sasabog. Nanginginig ang mga daliri ko, hindi dahil sa takotâkundi dahil sa bigat ng katotohanang hinahabol ako. âI... I need time,â sabi ko, pero alam kong wala na kaming oras. Biglang may sumabog na putok sa di kalayuan. Napayuko kami ni Noah. Agad akong hinila ni Dominic papalapit, iniharang ang katawan niya sa akin. âAno bang ginagawa mo?â sigaw ko. âProtecting whatâs mine,â bulong niya. Tumigil ang mundo sa mga salitang iyon. Ang init ng palad niya sa braso ko, ang tibok ng puso naming magkalapitâlahat ng
Pagkaalis ni Jacob, naiwan kaming dalawa ni Dominic sa warehouse. Tahimik. Mabigat. Parang bago sumabog ang bagyo. âGone?â bulong ko, hindi makapaniwala. âPaano siyang mawawala nang ganun lang?â Nakatingin si Dominic sa pintuan, hawak pa rin ang baril. Ang mga kamao niyaây nakasara, nanginginigâhindi lang galit, kundi takot, guilt, at isang lihim na hindi pa niya kayang sabihin. âTangina naman, Santiago,â bulong niya. âHe was never supposed to do that.â Nilapitan ko siya. âSabihin mo saâkin, Dominic. Anong hindi ko alam?â Nag-angat siya ng tingin. Matatalim ang mata niya, pagod. âKung nagpalit ng panig si Santiago, Ava... lahat ng ginawa natinâlahat ng planoâpwedeng maging bahagi ng mas malupit na laro.â Napalunok ako. âAt yung folder?â âHindi lang basta ebidensya âyon,â sagot niya. âMay mga pangalan, operasyon. Mga taong nagtatago sa likod ng mga trahedya natin.â âKung hawak na ni SantiagoâĶâ ââĶWe lost our leverage,â sabay tapik sa dashboard. âAnd maybe our only
Chapter 27: Make Your ChoiceBOOM.Sumabog ang mundo.Tumilapon ako. Tumama ang likod ko sa pader. Nanigas ang katawan ko. Nagdilim ang paningin, puti, pagkatapos ay abo. Sumisigaw ang tenga ko sa lakas ng tunog.Ang amoy ng sunog na goma at pulbura ay sumasakal sa akin. Umuusok ang paligid, mainit ang hangin. Lasang kalawang ang bawat hinga. Hindi lang putok at hiyawan ang naririnig ko, naroon din ang pag-crackle ng apoy, ang pagbagsak ng mga debris, ang pag-iyak ng mga natrap.Gumapang ako. Ang init ng apoy ay tumatama sa aking braso, pero ang pisngi ko'y dumidikit sa malamig na semento habang sinusubukang gumalaw. Ang mga anino ay nagsasayaw sa usok, mahirap makilala kung sino ang buhay, sino ang patay."Dominic!" sigaw ko. Wala. Isang saglit lang siya nasa tabi ko."Dominic!"Nakita ko ang isang relo, pilit na kinikislap sa gitna ng abo. Relo niya. Basag ang salamin, nadurog ang strap.Kumabog ang dibdib ko.Hindi siya puwedeng mawala. Hindi ngayon."Kailangan ko siyang mahanap...
Pinagmasdan ko ang kontratang nakalatag sa harapan ko. Isang papel na may nakasulat na kasunduan simple, diretso, at walang lusot. Isang pirma lang, at magbabago na ang buhay ko. Napalunok ako.Sa kabilang dulo ng lamesa, nakaupo si Dominic Velasco ang lalaking pumilit sa akin sa sitwasyong ito. Tahimik lang siyang nakamasid, pero ang presensya niya ay parang anino ng panganib na bumabalot sa buong silid. Ang malamlam niyang mga mata ay puno ng misteryo, at ang bahagyang ngiti sa labi niya ay tila nagbabadya ng isang laro kung saan siya lang ang mananalo."This is it, Ava. Wala nang atrasan.""You look nervous,"aniya,ang boses niyaây mababa at puno ng kumpiyansa. "Are you having second thoughts, Ava?"Napalunok ulit ako. Oo. Pero wala akong ibang pagpipilian. Huminga ako nang malalim at itinuwid ang likod ko. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan. Hindi sa harap ng isang tulad niya. "Of course not,"sagot ko, pinipilit gawing matatag ang boses ko. Kinuha ko ang panulat at mara
Dahan-dahan kong inikot ang tingin sa loob ng penthouse. Napakalawak ng espasyo, puno ng modernong kasangkapan at mamahaling dekorasyon. Pero kahit gaano ito kaganda, hindi ko mapigilang maramdaman ang bigat sa dibdib ko parang isang ginintuang hawla na hindi ko alam kung kailan ko matatakasan. Tahimik akong naglakad papunta sa floor-to-ceiling window. Mula rito, tanaw ko ang buong lungsod mga ilaw, sasakyan, at mga taong patuloy lang sa buhay nila. Samantalang ako? Nakatayo sa isang lugar na hindi akin, sa isang buhay na hindi ko alam kung paano ko haharapin. "I made sure everything you need is here." Napapitlag ako nang marinig ko ang boses ni Dominic sa likuran ko. Napakabilis ng tibok ng puso ko, hindi ko alam kung dahil sa kaba o sa epekto ng presensya niya. Hindi ako lumingon. "At kung may kailangan akong wala rito?" Naramdaman ko ang paglapit niya. Kahit hindi ko siya nakikita, ramdam ko ang init ng katawan niya sa likuran ko. "Then tell me," sagot niya sa maba
Bago pa ako makagalaw, lumapit si Dominic. Mabagal, pero sigurado parang isang predator na alam nang wala nang kawala ang biktima. Ang pintuan sa likuran niya ay nanatiling bukas, pero pakiramdam ko, kahit anong gawin ko, hindi ako makakatakas. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Mapanuri. Para bang sinusukat niya kung hanggang saan ang kaya kong itago. "Hindi ka sumagot," aniya, bahagyang tumaas ang isang kilay. "Hindi mo ba ako na-miss?" Hindi ko alam kung anong mas dapat kong katakutan ang presensya niyang masyadong malapit o ang epekto ng boses niyang tila dinisenyo para guluhin ang utak ko. "Hindi kita kailangang ma-miss," sagot ko, pilit pinatatatag ang boses ko. "You never really left." Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa labi niya. "Smart answer." Pero ang susunod niyang ginawa hindi ko inaasahan Bigla siyang lumapit pa. Masyadong malapit. Napalunok ako. "Ano'ng gusto mong laro ngayon, Ava?" bulong niya, mababa, halos lumulutang sa pagitan
Chapter 27: Make Your ChoiceBOOM.Sumabog ang mundo.Tumilapon ako. Tumama ang likod ko sa pader. Nanigas ang katawan ko. Nagdilim ang paningin, puti, pagkatapos ay abo. Sumisigaw ang tenga ko sa lakas ng tunog.Ang amoy ng sunog na goma at pulbura ay sumasakal sa akin. Umuusok ang paligid, mainit ang hangin. Lasang kalawang ang bawat hinga. Hindi lang putok at hiyawan ang naririnig ko, naroon din ang pag-crackle ng apoy, ang pagbagsak ng mga debris, ang pag-iyak ng mga natrap.Gumapang ako. Ang init ng apoy ay tumatama sa aking braso, pero ang pisngi ko'y dumidikit sa malamig na semento habang sinusubukang gumalaw. Ang mga anino ay nagsasayaw sa usok, mahirap makilala kung sino ang buhay, sino ang patay."Dominic!" sigaw ko. Wala. Isang saglit lang siya nasa tabi ko."Dominic!"Nakita ko ang isang relo, pilit na kinikislap sa gitna ng abo. Relo niya. Basag ang salamin, nadurog ang strap.Kumabog ang dibdib ko.Hindi siya puwedeng mawala. Hindi ngayon."Kailangan ko siyang mahanap...
Pagkaalis ni Jacob, naiwan kaming dalawa ni Dominic sa warehouse. Tahimik. Mabigat. Parang bago sumabog ang bagyo. âGone?â bulong ko, hindi makapaniwala. âPaano siyang mawawala nang ganun lang?â Nakatingin si Dominic sa pintuan, hawak pa rin ang baril. Ang mga kamao niyaây nakasara, nanginginigâhindi lang galit, kundi takot, guilt, at isang lihim na hindi pa niya kayang sabihin. âTangina naman, Santiago,â bulong niya. âHe was never supposed to do that.â Nilapitan ko siya. âSabihin mo saâkin, Dominic. Anong hindi ko alam?â Nag-angat siya ng tingin. Matatalim ang mata niya, pagod. âKung nagpalit ng panig si Santiago, Ava... lahat ng ginawa natinâlahat ng planoâpwedeng maging bahagi ng mas malupit na laro.â Napalunok ako. âAt yung folder?â âHindi lang basta ebidensya âyon,â sagot niya. âMay mga pangalan, operasyon. Mga taong nagtatago sa likod ng mga trahedya natin.â âKung hawak na ni SantiagoâĶâ ââĶWe lost our leverage,â sabay tapik sa dashboard. âAnd maybe our only
Tumigil ang mundo sa harap ng tatlong lalaki. Santiago, Noah, at Dominic tatlong anino ng aking nakaraan at kasalukuyan. Ngunit isa lang ang kaya kong tingnan sa ngayon. Si Dominic. Ang mga mata niyaây puno ng galit, kontrol, at isang bagay na mas malalim isang sakit na pilit niyang itinatago, parang sugat na ayaw niyang ipakita pero hindi rin niya kayang itanggi. âPumili ka, Ava,â ulit ni Santiago. Ang folder sa aking kamay ay parang bomba na hindi ko alam kung kailan sasabog. Nanginginig ang mga daliri ko, hindi dahil sa takotâkundi dahil sa bigat ng katotohanang hinahabol ako. âI... I need time,â sabi ko, pero alam kong wala na kaming oras. Biglang may sumabog na putok sa di kalayuan. Napayuko kami ni Noah. Agad akong hinila ni Dominic papalapit, iniharang ang katawan niya sa akin. âAno bang ginagawa mo?â sigaw ko. âProtecting whatâs mine,â bulong niya. Tumigil ang mundo sa mga salitang iyon. Ang init ng palad niya sa braso ko, ang tibok ng puso naming magkalapitâlahat ng
Sumabog ang mga pader sa paligid namin, tinatamaan ng bala. Ang hangin sa loob ng hideout ay puno ng alikabok at usok. Agad akong tinulak ni Jacob patungo sa isang sulok, ang huling folder sa aking mga kamay."Donât let go of it, Ava!" Sigaw ni Jacob.Nakatingin lang ako, hindi ko alam kung anong gagawin. "Noah!" Sigaw ko, pero wala na siya sa harapan ko. Wala nang oras. Lahat kami nagsasapantaha na may mas malaki pang panganib."Letâs go!" Hinila ako ni Noah papalabas ng gusali, ang mga paa ko halos hindi matapakan ng mabuti. Nakikita ko ang mga kalaban sa bawat sulok. Mga mata ng pusa, nagmamasid, naghihintay.Mabilis akong natigilan. âNoah, saan tayo pupunta?ââGetaway car! Stay close!â Wala na siyang ibang sinabi, pero may alinlangan sa mga mata niya. Nandiyan na si Dominic. Alam kong makikita niya kami.Nang makarating kami sa parking area, hinarang kami ng mga tauhan ni Dominic. Ang init ng katawan ko, ang kaba ay parang isang malaking bato sa dibdib. Bago ako makagalaw, may is
Ipinagpapaliban ko ang huling titig ni Dominic sa isip ko habang umaagos ang malamig na pawis sa katawan ko. Natunton nila tayo. Hindi ko na kayang magtago pa. "Get ready," mariing sabi ni Noah habang mabilis na naglalakad patungo sa pinto. Mabilis ang kilos niya. Alerto. "Kailangan na natin umalis, Ava." Wala akong masabi. Sobrang dami ng tanong sa utak ko, pero ang pinaka-una ay... bakit ako nandito? Bakit ako naging parte ng laro nilang ito? Bumangon ako, habol ang hininga. "Noah, sino ba talaga sila? Anong ginagawa natin dito?" Tahimik lang siya. Hindi siya tumingin sa akin, pero ramdam ko ang bigat ng mga sikreto niyang itinatago. "Talk to me!" sigaw ko, hindi na kayang pigilin ang galit. "Bakit ba hindi mo ako sinasabihan ng totoo?!" Dumapo ang tingin niya sa akin. May pag-aalinlangan. "Dahil hindi mo pa kayang tanggapin ang totoo." Hindi ko na siya sinagot. Masakit na nga, pero ayaw pa nilang sabihin ang lahat. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko habang tin
CRASH!Isa pang pagsabog. Mabilis akong hinila ni Noah palabas ng gusali, ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hangin lang ang nasa pagitan namin at ng mga humahabol sa amin."Bilisan mo, Ava!" sigaw niya.Hindi ako sumagot. Nasa isip ko pa rin ang huling titig ni Dominic bago kami tumakasâang ngiti niya, parang alam niyang babalik ako. Ang sakit ng puso ko, hindi ko kayang iwasan ang lahat ng tanong na gumugulo sa aking isipan.Isang putok ng baril. Tumilapon ako sa isang sulok nang itinulak ako ni Noah sa pader, tinakpan ang katawan ko."Shit!"Mabilis siyang nagpaputok pabalik, habang ako naman ay nagpipilit huminga ng maayos. Ramdam ko ang kabog ng dibdib ko, at ang malamig na pawis na tumutulo sa aking likod. Hindi ko alam kung anong mangyayari, pero kailangan naming makaligtas."Saan tayo pupunta?!" tanong ko, ramdam ang init ng dugo sa katawan ko.Hindi siya sumagot. Hinila niya ako sa isang madilim na eskinita at isinakay sa isang sasakyan. Bumukas ang pinto, at bago pa
BANG! Tahimik. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko. Isa. Dalawa. Tatlo. Wala pa ring gumagalaw. Malamig ang hangin, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko. Isang katawan ang bumagsak sa sahig. "Santiago...?" mahina kong bulong. Bago ko pa maabot ang katawan, isang matigas na boses ang bumasag sa katahimikan. "Step away from her." Napalunok ako. Kilala ko ang boses na 'yun. Kahit sa kadiliman, kahit walang ilaw, kahit hindi ko siya nakikita... alam kong si Noah 'yon. Mula sa anino, lumitaw siya. Mahigpit ang hawak niya sa baril, nakatutok kay Dominic. "Noah...?" Tinitigan niya ako, pero hindi siya sumagot. Napangisi si Dominic. "Tsk. Tsk. Akala ko ba tapos na ang laro mo, Noah? Bakit andito ka pa rin?" Hindi natinag si Noah. "Bitawan mo siya, Dominic." Tumawa si Dominic, pero may panganib sa kanyang ngiti. "And then what? You take her and run? Alam mong hindi ganun kadali âto." Nanatili si Noah sa puwesto niya, hindi bumibitaw sa pagkakatutok ng baril. "Ava, lu
Gumising ako sa matinding sakit ng ulo, ramdam ko ang pag-ikot ng mundo. Bago ko pa man maisip ang nangyari, naramdaman ko na ang malamig na bakal ng posas sa aking mga kamay, mahigpit na nakatali sa likod ko.Anong nangyari?Sinubukan kong gumalaw, ngunit agad kong naramdaman ang panghihina ng katawan ko. Pinilit kong idilat ang aking mga mata, ngunit nanatiling malabo ang paligid. Hindi ko alam kung nasaan ako, pero isa lang ang tiyakâhindi ito isang lugar kung saan ako magiging ligtas."You're awake," isang pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan. Si Dominic.Napalingon ako sa kanya, pero wala akong lakas upang magsalita."How are you feeling?" tanong niya, malamig ngunit may bahid ng kaswalidad sa boses.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung ano ang kalagayan ko o kung paano ako nakarating dito. Isang bagay lang ang sigurado akoâhindi ko siya maaaring pagkatiwalaan."Stop looking at me like that," aniya, may bahagyang ngisi sa labi. "I didnât hurt you. Not yet."Hinayaan ko l
Masakit ang paghinga ko, at ramdam ko ang init ng dugo at adrenaline na mabilis na dumaloy sa katawan ko. Hindi pa tapos ang laban. "Noah, keep moving!" sigaw ko habang hinahabol ang mabilis niyang hakbang. "Ava, bilisan mo!" Mula sa likuran, narinig ko ang pagtawa ni Santiagoâmabagal, puno ng panlilinlang. "You can run all you want, Ava, but you know youâll never escape me." Pinakawalan niya ang isang putok, at mabilis akong napayuko. Ang bala ay dumaan malapit sa tenga ko. Pakiramdam ko, ramdam ko ang init nito sa balat ko. "Son of aâ!" Napamura si Noah bago gumanti ng putok, pilit tinatarget ang mga tauhan ni Santiago. "Daanan natin ang kanan! May sasakyan doon!" sigaw niya. Mabilis kaming lumiko. Nanginginig ang kamay ko, pero hindi ito oras para bumigay. Bago pa kami makasampa sa sasakyan, isang anino ang humarang sa amin. "Going somewhere?" malamig na tanong ni Dominic, hawak pa rin ang baril niya. Napatigil ako. Ang pamilyar na titig niyaângiting may lihim, tingin na