Nagtaas ang puso ko habang ang pinto ng elevator ay dahan-dahang bumukas. Doon, sa harap ko, nakatambad ang isang grupo ng mga kalaban, at sa kanilang gitna, isang lalaki sa itim na suit na may malamig na tingin. Nang magsalita siya, huminto ang lahat."Finally, we meet again, Ava."Nanigas ang katawan ko. Hindi ko kayang mag isip, hindi ko kayang magsalita. Ang mga mata ko’y nakatutok sa kanya, at bigla kong naaalala yung mga araw na hindi ko inasahan na muling magkakasalubong kami.Noah, na nasa likuran ko, tumingin sa akin. "You know him?"Hindi ko kayang sagutin siya. Nanatili akong nakatayo, tanging ang matalim na titig ng lalaki ang nararamdaman ko. Ang pangalan niya, hindi ko kayang isambit. Pero sa mga mata ko, alam kong siya ang tunay na kalaban.Hindi ko alam kung anong nangyari sa loob ko, pero ang nararamdaman ko ngayon, hindi ko kayang kontrolin. Ang mga kamay ko ay nanginginig habang nakatayo ako, hindi makapaniwala sa kung anong nakikita ko.Dominic, na matagal nang ta
Ang sakit sa dibdib ko ay tumitindi habang nakatutok ang mga mata ko kay Santiago. Ang pangalan niya—isang matalim na alaala na pilit kong iniiwasan. Hindi ko kayang pag-isipan ng malalim. Hindi ko kayang tanggapin ang katotohanan."Santiago," muling sambit ko, ang pangalan na parang may isang matinding bigat sa bawat pantig.Ngumisi siya, tila may tinatagong sikreto na ako lang ang hindi nakakaalam."Remember me now, Ava?" tanong niya, malamig ang boses. "I was the one you thought you could forget. But now, here I am."Naramdaman kong lumapit si Noah sa tabi ko. Hawak na niya ang baril, handa sa anumang mangyayari. Hindi ko kayang mapanatili ang tingin kay Santiago. Ang takot ay gumapang mula sa aking mga paa hanggang sa dulo ng mga daliri ko. Hindi ko alam ang susunod na hakbang."Ava," bulong ni Noah, "anong nangyayari? Sino siya?"Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang koneksyon ko kay Santiago.Humarap ako kay Dominic. "Tama bang nasa gilid pa kita?" tanon
Nagkakagulo ang lahat. Mga bala ang nagsisibagsakan sa paligid. Ang ingay ng putok ng baril ay nagsilbing babala—walang ligtas na daan palabas. Hinila ako ni Noah, ang kamay niya'y mahigpit na nakapulupot sa aking braso. "We need to move! Now!" "Noah!" sumigaw ako, pero hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Pakiramdam ko'y bumibilis ang tibok ng puso ko, hinahabol ng takot ang bawat hakbang namin. Si Dominic ay walang kahirap-hirap na umiwas sa mga bala, ang mukha niya'y hindi man lang natinag. Tumingin siya kay Santiago, na ngayon ay may bahagyang ngiti sa labi. "You think this is over, Santiago?" malamig na sabi ni Dominic habang unti-unting nilalapit ang baril sa target nito. Ngunit bago pa siya makaputok, lumapit ang lalaking kanina pa tahimik sa tabi ni Santiago. Isang mabilis na galaw, at natamaan si Dominic ng suntok sa tagiliran. "Ugh—!" Napaatras siya, pero mabilis siyang bumawi. "Tsk. Always so predictable," natatawang sabi ni Santiago. "Kaya hindi mo ako
Masakit ang paghinga ko, at ramdam ko ang init ng dugo at adrenaline na mabilis na dumaloy sa katawan ko. Hindi pa tapos ang laban. "Noah, keep moving!" sigaw ko habang hinahabol ang mabilis niyang hakbang. "Ava, bilisan mo!" Mula sa likuran, narinig ko ang pagtawa ni Santiago—mabagal, puno ng panlilinlang. "You can run all you want, Ava, but you know you’ll never escape me." Pinakawalan niya ang isang putok, at mabilis akong napayuko. Ang bala ay dumaan malapit sa tenga ko. Pakiramdam ko, ramdam ko ang init nito sa balat ko. "Son of a—!" Napamura si Noah bago gumanti ng putok, pilit tinatarget ang mga tauhan ni Santiago. "Daanan natin ang kanan! May sasakyan doon!" sigaw niya. Mabilis kaming lumiko. Nanginginig ang kamay ko, pero hindi ito oras para bumigay. Bago pa kami makasampa sa sasakyan, isang anino ang humarang sa amin. "Going somewhere?" malamig na tanong ni Dominic, hawak pa rin ang baril niya. Napatigil ako. Ang pamilyar na titig niya—ngiting may lihim, tingin na
Gumising ako sa matinding sakit ng ulo, ramdam ko ang pag-ikot ng mundo. Bago ko pa man maisip ang nangyari, naramdaman ko na ang malamig na bakal ng posas sa aking mga kamay, mahigpit na nakatali sa likod ko.Anong nangyari?Sinubukan kong gumalaw, ngunit agad kong naramdaman ang panghihina ng katawan ko. Pinilit kong idilat ang aking mga mata, ngunit nanatiling malabo ang paligid. Hindi ko alam kung nasaan ako, pero isa lang ang tiyak—hindi ito isang lugar kung saan ako magiging ligtas."You're awake," isang pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan. Si Dominic.Napalingon ako sa kanya, pero wala akong lakas upang magsalita."How are you feeling?" tanong niya, malamig ngunit may bahid ng kaswalidad sa boses.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung ano ang kalagayan ko o kung paano ako nakarating dito. Isang bagay lang ang sigurado ako—hindi ko siya maaaring pagkatiwalaan."Stop looking at me like that," aniya, may bahagyang ngisi sa labi. "I didn’t hurt you. Not yet."Hinayaan ko l
BANG! Tahimik. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko. Isa. Dalawa. Tatlo. Wala pa ring gumagalaw. Malamig ang hangin, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko. Isang katawan ang bumagsak sa sahig. "Santiago...?" mahina kong bulong. Bago ko pa maabot ang katawan, isang matigas na boses ang bumasag sa katahimikan. "Step away from her." Napalunok ako. Kilala ko ang boses na 'yun. Kahit sa kadiliman, kahit walang ilaw, kahit hindi ko siya nakikita... alam kong si Noah 'yon. Mula sa anino, lumitaw siya. Mahigpit ang hawak niya sa baril, nakatutok kay Dominic. "Noah...?" Tinitigan niya ako, pero hindi siya sumagot. Napangisi si Dominic. "Tsk. Tsk. Akala ko ba tapos na ang laro mo, Noah? Bakit andito ka pa rin?" Hindi natinag si Noah. "Bitawan mo siya, Dominic." Tumawa si Dominic, pero may panganib sa kanyang ngiti. "And then what? You take her and run? Alam mong hindi ganun kadali ‘to." Nanatili si Noah sa puwesto niya, hindi bumibitaw sa pagkakatutok ng baril. "Ava, lu
Pinagmasdan ko ang kontratang nakalatag sa harapan ko. Isang papel na may nakasulat na kasunduan simple, diretso, at walang lusot. Isang pirma lang, at magbabago na ang buhay ko. Napalunok ako.Sa kabilang dulo ng lamesa, nakaupo si Dominic Velasco ang lalaking pumilit sa akin sa sitwasyong ito. Tahimik lang siyang nakamasid, pero ang presensya niya ay parang anino ng panganib na bumabalot sa buong silid. Ang malamlam niyang mga mata ay puno ng misteryo, at ang bahagyang ngiti sa labi niya ay tila nagbabadya ng isang laro kung saan siya lang ang mananalo."This is it, Ava. Wala nang atrasan.""You look nervous,"aniya,ang boses niya’y mababa at puno ng kumpiyansa. "Are you having second thoughts, Ava?"Napalunok ulit ako. Oo. Pero wala akong ibang pagpipilian. Huminga ako nang malalim at itinuwid ang likod ko. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan. Hindi sa harap ng isang tulad niya. "Of course not,"sagot ko, pinipilit gawing matatag ang boses ko. Kinuha ko ang panulat at mara
Dahan-dahan kong inikot ang tingin sa loob ng penthouse. Napakalawak ng espasyo, puno ng modernong kasangkapan at mamahaling dekorasyon. Pero kahit gaano ito kaganda, hindi ko mapigilang maramdaman ang bigat sa dibdib ko parang isang ginintuang hawla na hindi ko alam kung kailan ko matatakasan. Tahimik akong naglakad papunta sa floor-to-ceiling window. Mula rito, tanaw ko ang buong lungsod mga ilaw, sasakyan, at mga taong patuloy lang sa buhay nila. Samantalang ako? Nakatayo sa isang lugar na hindi akin, sa isang buhay na hindi ko alam kung paano ko haharapin. "I made sure everything you need is here." Napapitlag ako nang marinig ko ang boses ni Dominic sa likuran ko. Napakabilis ng tibok ng puso ko, hindi ko alam kung dahil sa kaba o sa epekto ng presensya niya. Hindi ako lumingon. "At kung may kailangan akong wala rito?" Naramdaman ko ang paglapit niya. Kahit hindi ko siya nakikita, ramdam ko ang init ng katawan niya sa likuran ko. "Then tell me," sagot niya sa maba
BANG! Tahimik. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko. Isa. Dalawa. Tatlo. Wala pa ring gumagalaw. Malamig ang hangin, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko. Isang katawan ang bumagsak sa sahig. "Santiago...?" mahina kong bulong. Bago ko pa maabot ang katawan, isang matigas na boses ang bumasag sa katahimikan. "Step away from her." Napalunok ako. Kilala ko ang boses na 'yun. Kahit sa kadiliman, kahit walang ilaw, kahit hindi ko siya nakikita... alam kong si Noah 'yon. Mula sa anino, lumitaw siya. Mahigpit ang hawak niya sa baril, nakatutok kay Dominic. "Noah...?" Tinitigan niya ako, pero hindi siya sumagot. Napangisi si Dominic. "Tsk. Tsk. Akala ko ba tapos na ang laro mo, Noah? Bakit andito ka pa rin?" Hindi natinag si Noah. "Bitawan mo siya, Dominic." Tumawa si Dominic, pero may panganib sa kanyang ngiti. "And then what? You take her and run? Alam mong hindi ganun kadali ‘to." Nanatili si Noah sa puwesto niya, hindi bumibitaw sa pagkakatutok ng baril. "Ava, lu
Gumising ako sa matinding sakit ng ulo, ramdam ko ang pag-ikot ng mundo. Bago ko pa man maisip ang nangyari, naramdaman ko na ang malamig na bakal ng posas sa aking mga kamay, mahigpit na nakatali sa likod ko.Anong nangyari?Sinubukan kong gumalaw, ngunit agad kong naramdaman ang panghihina ng katawan ko. Pinilit kong idilat ang aking mga mata, ngunit nanatiling malabo ang paligid. Hindi ko alam kung nasaan ako, pero isa lang ang tiyak—hindi ito isang lugar kung saan ako magiging ligtas."You're awake," isang pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan. Si Dominic.Napalingon ako sa kanya, pero wala akong lakas upang magsalita."How are you feeling?" tanong niya, malamig ngunit may bahid ng kaswalidad sa boses.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung ano ang kalagayan ko o kung paano ako nakarating dito. Isang bagay lang ang sigurado ako—hindi ko siya maaaring pagkatiwalaan."Stop looking at me like that," aniya, may bahagyang ngisi sa labi. "I didn’t hurt you. Not yet."Hinayaan ko l
Masakit ang paghinga ko, at ramdam ko ang init ng dugo at adrenaline na mabilis na dumaloy sa katawan ko. Hindi pa tapos ang laban. "Noah, keep moving!" sigaw ko habang hinahabol ang mabilis niyang hakbang. "Ava, bilisan mo!" Mula sa likuran, narinig ko ang pagtawa ni Santiago—mabagal, puno ng panlilinlang. "You can run all you want, Ava, but you know you’ll never escape me." Pinakawalan niya ang isang putok, at mabilis akong napayuko. Ang bala ay dumaan malapit sa tenga ko. Pakiramdam ko, ramdam ko ang init nito sa balat ko. "Son of a—!" Napamura si Noah bago gumanti ng putok, pilit tinatarget ang mga tauhan ni Santiago. "Daanan natin ang kanan! May sasakyan doon!" sigaw niya. Mabilis kaming lumiko. Nanginginig ang kamay ko, pero hindi ito oras para bumigay. Bago pa kami makasampa sa sasakyan, isang anino ang humarang sa amin. "Going somewhere?" malamig na tanong ni Dominic, hawak pa rin ang baril niya. Napatigil ako. Ang pamilyar na titig niya—ngiting may lihim, tingin na
Nagkakagulo ang lahat. Mga bala ang nagsisibagsakan sa paligid. Ang ingay ng putok ng baril ay nagsilbing babala—walang ligtas na daan palabas. Hinila ako ni Noah, ang kamay niya'y mahigpit na nakapulupot sa aking braso. "We need to move! Now!" "Noah!" sumigaw ako, pero hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Pakiramdam ko'y bumibilis ang tibok ng puso ko, hinahabol ng takot ang bawat hakbang namin. Si Dominic ay walang kahirap-hirap na umiwas sa mga bala, ang mukha niya'y hindi man lang natinag. Tumingin siya kay Santiago, na ngayon ay may bahagyang ngiti sa labi. "You think this is over, Santiago?" malamig na sabi ni Dominic habang unti-unting nilalapit ang baril sa target nito. Ngunit bago pa siya makaputok, lumapit ang lalaking kanina pa tahimik sa tabi ni Santiago. Isang mabilis na galaw, at natamaan si Dominic ng suntok sa tagiliran. "Ugh—!" Napaatras siya, pero mabilis siyang bumawi. "Tsk. Always so predictable," natatawang sabi ni Santiago. "Kaya hindi mo ako
Ang sakit sa dibdib ko ay tumitindi habang nakatutok ang mga mata ko kay Santiago. Ang pangalan niya—isang matalim na alaala na pilit kong iniiwasan. Hindi ko kayang pag-isipan ng malalim. Hindi ko kayang tanggapin ang katotohanan."Santiago," muling sambit ko, ang pangalan na parang may isang matinding bigat sa bawat pantig.Ngumisi siya, tila may tinatagong sikreto na ako lang ang hindi nakakaalam."Remember me now, Ava?" tanong niya, malamig ang boses. "I was the one you thought you could forget. But now, here I am."Naramdaman kong lumapit si Noah sa tabi ko. Hawak na niya ang baril, handa sa anumang mangyayari. Hindi ko kayang mapanatili ang tingin kay Santiago. Ang takot ay gumapang mula sa aking mga paa hanggang sa dulo ng mga daliri ko. Hindi ko alam ang susunod na hakbang."Ava," bulong ni Noah, "anong nangyayari? Sino siya?"Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang koneksyon ko kay Santiago.Humarap ako kay Dominic. "Tama bang nasa gilid pa kita?" tanon
Nagtaas ang puso ko habang ang pinto ng elevator ay dahan-dahang bumukas. Doon, sa harap ko, nakatambad ang isang grupo ng mga kalaban, at sa kanilang gitna, isang lalaki sa itim na suit na may malamig na tingin. Nang magsalita siya, huminto ang lahat."Finally, we meet again, Ava."Nanigas ang katawan ko. Hindi ko kayang mag isip, hindi ko kayang magsalita. Ang mga mata ko’y nakatutok sa kanya, at bigla kong naaalala yung mga araw na hindi ko inasahan na muling magkakasalubong kami.Noah, na nasa likuran ko, tumingin sa akin. "You know him?"Hindi ko kayang sagutin siya. Nanatili akong nakatayo, tanging ang matalim na titig ng lalaki ang nararamdaman ko. Ang pangalan niya, hindi ko kayang isambit. Pero sa mga mata ko, alam kong siya ang tunay na kalaban.Hindi ko alam kung anong nangyari sa loob ko, pero ang nararamdaman ko ngayon, hindi ko kayang kontrolin. Ang mga kamay ko ay nanginginig habang nakatayo ako, hindi makapaniwala sa kung anong nakikita ko.Dominic, na matagal nang ta
Napuno ng tensyon ang silid. Nakatingin silang tatlo sa isa’t isa, walang gustong bumitaw. "Ava, lumayo ka sa kanya. Ngayon din." Matigas ang tono, puno ng banta. Ngumisi si Dominic, bahagyang yumuko na tila nagmamasid. "Relax. She’s exactly where she needs to be." Napalunok si Ava, mabilis na lumingon kay Noah, nag-aalangan. "Noah…" Mahigpit ang hawak ni Noah sa baril, nanginginig ang panga. "Hindi mo siya pag-aari. Hindi siya laruan na puwede mong idispatsa kung kailan mo gusto." "And yet, here we are." Mapanuksong tingin ang ibinigay ni Dominic. "Pareho pa rin kayong nasa kamay ko. Tell me—sino talaga ang may hawak ng laro?" Nagtaas ng baril si Noah, itinutok sa ulo ni Dominic. "I swear, isang maling galaw mo lang—" Hindi natinag si Dominic, nanatiling kalmado. "Shoot me then. Pero alam mong hindi mo magagawa. Alam mong hindi mo afford ang giyera na ‘to." Tahimik. Tanging bahagyang paghinga lang ang maririnig. Ang tensyon sa pagitan nila ay parang
Naputol si Noah nang biglang may sumabog sa di kalayuan. Isang matinding alingawngaw ng pagsabog ang yumanig sa paligid, dahilan para mapaatras kami. Kumalat ang alikabok at usok sa madilim na eskinita."Shit! Move!" Hinatak ako ni Noah pabalik habang mabilis siyang bumunot ng baril. Narinig ko ang mga yabag ng paparating na mga tauhan ng misteryosong lalaking pumasok sa warehouse. Malapit na sila.Bago ko pa maintindihan ang nangyayari, naramdaman ko ang mainit na dugo sa aking pisngi. Isa sa mga tauhan ni Noah ang tinamaan ng bala sa likuran. Bumagsak ito sa sahig, nanginginig at hindi na gumagalaw.Napakapit ako sa braso ni Noah. "Hindi natin sila matatalo, Noah! Kailangan nating makaalis dito!""There’s no way out, Ava!" aniya, iniikot ang paningin sa paligid. May pinto sa dulo ng eskinita, pero sarado ito. Mabilis siyang lumapit at sinubukan itong buksan locked. Napamura siya."Walang ibang daan kundi lumaban!" Madiin ang kanyang tono."Lalaban? Ilan tayo? Ilan sila?!" Nangingin
Screeeech! Tumilapon ang sasakyan sa lakas ng impact, gumulong nang dalawang beses bago huminto sa gilid ng daan. Isang matinding dagundong ang bumalot sa paligid kasabay ng tunog ng mga sirang bakal at basag na salamin. "Ugh..." Napasinghap ako, pilit bumabangon mula sa pagkakahandusay sa loob ng sasakyan. Ramdam ko ang hapdi sa aking braso at ang panlalamig ng aking katawan. Hinanap ko si Noah. "Noah!" Hinawakan ko siya sa balikat. May sugat sa kanyang noo, pero humihinga pa siya. Napamulat siya, agad akong hinatak palabas. "We need to move. Now!" Dinig ko ang tunog ng mga paparating na sasakyan. Hindi pa tapos ang habulan. Mabilis naming iniwan ang wasak na kotse at dumaan sa isang madilim na eskinita. Hindi ko alam kung saan kami pupunta, pero kailangan naming makalayo. Nanginginig ang mga kamay ko, ngunit hindi pwedeng huminto. Hindi ngayon. "Lahat ng 'to, nangyayari dahil sa'yo, Ava!" singhal ni Noah habang patuloy kaming tumatakbo. "Ano'ng ibig mong sabihin?!" Hinahabo