Parang mga karayom ang mga salita ni Kaisha na tumutusok sa puso ko. Hindi ako makapagsalita kasi biglang nanuyo ang lalamunan ko. Wala akong ibang nagawa kundi titigan ang maamo niyang mukha. "Hindi kita gusto, Theo. Sorry. Kung ano man ang nangyari o nagpag-usapan natin ngayon, sana hindi maapektuhan ang pagkakaibigan natin." Suminghap siya at ibinalik sa TV ang atensiyon. Gusto kong tingnan niya ako sa mga mata, pero kahit isang salita ay nahihirapan akong bigkasin. "Let's be friends. Mas mabuti siguro kung hanggang doon lang. Alam mo naman kung gaano kahalaga sa akin ang scholarship na 'to, 'di ba?" Sinulyapan niya ako. "Gusto ko pang makapagtapos ng pag-aaral. At kapag nalaman ni Rain ang tungkol sa nararamdaman mo para sa akin, baka alisan ako ng mga magulang niya ng scholarship." "Kaisha..." namamaos kong sambit. "Look at me," pagmamakaawa ko, pero hindi niya ako pinakinggan. Nakatitig lang siya sa TV. "I don't like you, Theo. Sana tanggapin mo ang gusto kong mangyari. Kung
Hindi ko maalis ang paningin ko kay Kaisha na mahimbing na natutulog sa tabi ko. Ni hindi man lang ako nakaramdam ng antok. Ayokong matulog kasi baka panaginip lang ang lahat. Nagkunwari akong natutulog nang mapansing ang pagdilat ng mga mata niya. Palihim ako napangiti nang halikan niya ang noo ko, pisngi, at ang labi ko. Nagdilat ako ng mata nang marinig ang pagbukas ng pinto. Nakita kong lumabas si Kaisha habang kumakanta. Bumangon ako at tiningnan ang sarili ko sa malaking salamin. Sinampal ko ang sarii ko kasi baka panaginip lang ang lahat. Napahawak ako sa labi ko habang iniisip ang mga sinabi ni Kaisha. Kung hindi ako umiyak, baka hindi pa rin siya umamin hanggang ngayon. Pagkalabas ko ng silid niya, agad ko siyang hinanap. Dumiretso ako sa kusina nang hindi ko siya nakita sa sala. Abot tainga ang ngiti ko nang makita siyang nagluluto ng breakfast namin. Mas lalong sasarap ang niluluto niya kasi kumakanta siya. "Good morning," nakangiting bati ko at naglakad papalapit sa ka
"Kumusta ang pag-aaral mo, hijo?" tanong ni Tita Rhian. Nasa isang fastfood restaurant kami ngayon. Gusto raw nila akong makausap ng maayos kaya lumabas muna kami saglit. "Ayos lang naman po," tamad kong sagot. Hindi maalis sa isipan ko si Kai kasi iniwan ko siya sa school clinic. Kasama niya si Rain at baka may gagawin na naman siyang masama. "Naikwento pala ni Rain sa amin ang tungkol sa kaibigan mo." Nag-angat ako ng tingin. Biglang sumeryoso ang mukha ng mag-asawa. Sumandal ako sa upoan. "May kinalaman po ba kay Kaisha ang pag-uusapan natin ngayon?" "Mukhang napapadalas na yata ang pagsama ninyong dalawa ni Kaisha kesa sa anak namin, TJ." Uminom ng tubig si Tita Rhian, habang ang asawa niya naman ay nakatitig lang sa akin. "Mas kumportable lang po talaga akong kasama si Kai kesa sa anak ninyo, Tita." "Bakit? Anong meron kay Kai na wala sa anak namin?" tanong ni Tito Archie. Tumayo ako. "Mawalang-galang na po. Kung wala tayong ibang pag-uusapan, babalik na po ako sa school
Napabangon ako kaagad nang makita ko si Rain sa harapan ko pagkagising ko. Nakatayo at nakakrus ang mga braso niya. Luminga-linga ako sa paligid, nasa clinic na naman ako. Hinanap ko si Theo, pero kahit anino niya ay hindi ko makita. Niyakap ko ang sarili ko at lumayo sa kaniya. "Anong gagawin mo sa akin?" nanginginig ang boses ko. Pinigilan ko ang sarili kong maiyak nang maalala ang ginawa nila ng mga kaibigan niya sa akin. "Sige. Sumigaw ka. Ilaglag mo ako, Kai." Pinanlakihan niya ako ng mata at humakbang papalapit sa akin. Umilag ako nang sinubokan niya akong hawakan. "Lumayo ka sa akin! Tama na, Rain!" sigaw ko. "Sumigaw ka pa at sabihin mo sa kanila ang totoo. Sisiguraduhin kong ibabalik kita ng Pilipinas. Sasabihin ko sa mga magulang ko na alisan ka ng scholarship. Sisiguraduhin kong magbabagsak ka sa lahat ng subjects mo!" pagbabanta niya. "Rain, ano ba ang kasalanan ko sa 'yo? Bakit mo ako ginaganito?" "Kung hindi ka lang sana nakilala ni TJ, tahimik sana ang buhay mo ng
Pinagmasdan ko si Theo na mahimbing na natutulog sa tabi ko. Ako ang binabantayan niya, pero siya ang nakatulog sa aming dalawa. Hinayaan ko na lang din siya kasi ilang araw na rin kaming kinulang sa tulog. Hindi nawala sa isipan ko ang pangalang binigkas niya roon sa school clinic. Isinandal ko ang ulo ko sa headboard ng kama. Umahon ako nang makita ang maliit na box sa ibabaw ng study table niya. Sinulyapan ko muna si Theo bago kinuha ang box at binuksan. Nakita ko sa loob ang kwintas na palagi niyang sinusuot. Ngayon ko lang napansin na hindi niya na pala ito sinusuot nang aksidente ko itong naputol. Pinag-aralan ko ng maigi ang kwintas. May kalumaan na ito, pero pinapahalagahan niya pa rin. Napasinghap ako nang maalala kung paano siya magalit sa tuwing nasisira ang kwintas niya. "Anong ginagawa mo?" Napaigtad ako nang marinig ang boses niya. Nakaupo na siya sa kama nang hinarap ko siya. Palihim kong inilagay sa table ang kwintas. Tumagilid ang ulo niya. "May hinahanap ka? I'l
Theodore Jasper's POV Halos paliparin ko na ang kotse ko sa pagmamaneho habang tinatahak ang daan patungo sa bahay nila Rain. Expelled na si Ben, habang si Rain ay hindi magawang i-expell ng school kasi hindi raw sapat ang mga sinasabi ko na may kasalanan din siya sa nangyari kay Kaisha. Hindi nakuhanan sa CCTV ang nangyari noong araw na 'yon kasi nag-malfunction. Ako ang nagmukhang masama pagkatapos kong magsumbong at kausapin ang mga school heads. Hindi nila papakinggan ang aking mga hinaing hangga't wala akong naiipakitang ebidensya na magkasabwat ang grupo ni Ben at Rain. Pagkarating ko sa labas ng bahay nila, sinalubong ako ni Rain ng yakap, ngunit mabilis ko siyang naitulak papalayo sa akin kaya muntikan na siyang matumba. Nagdidilim ang paningin ko nang maalala ang ginawa nila kay Kaisha. "Theo, may problema ba?" Sinulyapan niya ang mga katulong nila na nakakita sa ginawa ko. "Maghanda kayo ng pagkain. Dito siya kakain ng lunch." "Sa tingin mo ba mas magugustuhan kita dahil
Kaisha's POV Tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin na nasa banyo ko. Napapikit ako nang maalala na naman ang ginawa ni Ben sa akin. Masaya ako nang mabalitaang expelled na siya at ang ibang mga kasama niya, ngunit ang grupo nila Rain ay mananatili pa rin sa universidad. Napag-alaman ko na isa sa mga dahilan kung bakit nagawa 'yon ni Ben sa akin ay dahil sa matinding selos at pagkaadik sa druga. Simula nang dumating siya sa US, naimpluwensyahan siya ng mga kaibigan niyang gumamit ng ipinagbabawal na gamot. Inamin niya rin sa mga school heads na labis ang pagseselos na nararamdaman niya nang malamang pangalawa lang siya sa overall results kung sino ang pinakamatalino. Gusto niya akong mawala kaya nakalimutan niya rin daw na may nararamdaman siya para sa akin. Hindi ko rin naman aakalain na ako ang nangunguna sa department namin. Pero ang babaw ng rason niya kaya niya 'yon nagawa sa akin. At isa pa, hindi niya inamin na magkasabwat sila ni Rain. Napasinghap ako at pilit na ki
Theodore Jasper's POV Kanina ko pa napapansin ang pagiging tahimik ni Kaisha simula nang dumating si Mommy. Nagsasalita lang siya kung tinatanong siya ni Mommy tungkol sa pag-aaral niya. Napag-usapan din namin ang tungkol sa trabaho niya. Hindi alam ni Mommy na roon ko sa restaurant namin pinapasok ng trabaho si Kaisha kasi mas convenient sa school at condo. Gustung-gusto ko ng sabihin kay Mommy na si Kaisha ang gusto ko, pero pinangungunahan ako ng takot. Nasabi ko na sa kaniya ang tungkol sa ginawa ni Rain, pero pati siya parang hindi rin naniniwala sa akin. Baka na-brain wash ng mga magulang ni Rain bago pa ako nakapagsumbong sa kaniya. "Hindi ka ba nagugutom, Kai?" tanong ni Mommy nag mapansin ang pagiging tahimik niya. Hindi niya rin ginagalaw ang pagkain niya. Nag-angat ng tingin si Kaisha. "Nagugutom naman po. Medyo -" Naputol ang sasabihin ni Kaisha nang lagyan ni Mommy ng ulam ang plato niya. "Kumain ka ng maayos, Kaisha. Baka sabihin ng mga magulang mo napapabayaan na k
January 11, 2024 TBSB is now signing off na po. Yes po, tinuldukan ko na ang book na ito. Hanggang Book 3 lang siya kasi nakapagpasya na ako na gawing separate books ang Book 4 at Book 5. Baka next week ay masimulan ko na siya at mai-apply. Maraming salamat sa pagsama sa akin nang mahigit pitong buwan. Wala akong balak tapusin ng ganito kaaga ang librong ito kasi nagbabalak pa akong magsulat ng kwento sa mga apo ng Del Fuego, pero lahat ng 'yon ay naglaho sa isipan ko simula noong October 2024. Sa mga taong nagtiwala at patuloy na sumuporta sa akin, maraming salamat po. Sa mga taong nakilala ko rito, ikinagagalak ko po kayong makilala. Isa sa mga dahilan kaya maaga kong tinapos ang TBSB ay dahil magiging abala na ako next month o after ng LET 2025. I'm a student po. A 4th year student taking up a Bachelor of Secondary Education Major in Mathematics. Magiging abala na po ako sa mock board review kaya baka mawala ako pansamantala sa GoodNovel. Simula po bukas, ipagpapatu
Brielle’s POV Maingat na pinarada ni Mark ang kotse sa labas ng gate ng aming bahay. Pinagbuksan niya ako ng pintuan at siniil kaagad ang labi ko ng halik. Nangunot ang aking noo nang kagatin niya ang labi ko. Itinulak ko siya palayo sa akin. Nang tingnan ko siya, namumula ang mga mata niya. “May problema ka ba sa akin?” Tinaasan ko siya ng kilay at pinagkrus ang aking mga braso. Ngumisi siya, dahilan kaya uminit ang ulo ko. “It’s our wedding anniversary, pero hindi mo man lang maalala.” Napakagat-labi ako at nag-iwas ng tingin sa kaniya. Biglang nanuyo ang aking lalamunan. Sa sobrang busy ko sa ospital ay hindi ko na namalayan kung anong petsa na ngayon. Humakbang ako palapit sa kaniya, mukhang nagtatampo siya sa akin kasi nakalimutan ko ang wedding anniversary namin. “Sorry na. Nakalimutan ko. Alam mo namang marami akong iniisip na problema, ‘di ba?” Niyakap ko siya, pero hinawi niya ang kamay ko. “Sa lahat ng pwedeng makalilimutan, wedding anniversary pa talaga
Brielle’s POV “Baby, come here,” sabi ni Mark akin nang pumasok siya sa aming kwarto. “Hey, ilabas mo lang lahat ng hinanakit mo,” bulong niya at niyakap ako ng mahigpit. “Just cry and cry hanggang sa mawala ang sakit…” “I missed him already,” mahinang sabi ko at kumalas sa yakap niya. Pinunasan ko ang aking mukha gamit ang palad ko at hinawakan ang picture frame ni Daddy. “Can’t believe it that you’re gone, Dad…” Umupo ako sa kama. Napansin ko agad ang pagtabi niya sa akin. Hinawakan niya ang ulo ko at pinasandal sa balikat niya. “Thank you for killing that bastard.” Tiningnan ko si Mark, bakas sa mukha niya ang pagkagulat. “Thank you for saving me, Mark. Kung pareho kaming nawala ni Daddy, baka mas lalong hindi kakayanin ni Mommy at ng mga kapatid ko.” “Hindi mo kailangang magpasalamat. Asawa kita. Obligasyon kita. Responsibilidad ko ang protektahan ka.” Hinaplos niya ang aking mahabang itim na buhok. Bumuntong-hininga ako. Isang taon na ang nakalipas mula nang nawala si D
Mark’s POV Basang-basa ako ng tubig-ilog, halos hindi na makahinga sa pagod at takot. Nakayakap ako kay Brielle, ang katawan niya ay walang buhay na nakasandal sa akin. Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok. Hindi ko alam kung paano ko siya nailabas sa malamig na tubig, ang tanging nasa isip ko lang ay mailigtas siya. “Brielle,” bulong ko sa kanyang tainga, ang boses ko ay halos hindi marinig. “Brielle, please.” Pinagmasdan ko ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay namumutla, at ang kanyang mga mata ay nakapikit. Naalala ko ang lahat ng mga nangyari. Ang pagkidnap sa kanya, ang paghabol ko kay Luigi, ang pag-iwas sa mga bala, at ang pagtalon ko sa ilog para lang mailigtas siya. Lahat ng iyon ay parang isang malabong panaginip. “Brielle…” Pinagpatuloy ko ang pag-alog sa kanya, umaasang kahit papaano ay magising siya. “Gising na, please. Kailangan kita. Huwag mo akong iiwan. Kailangan ka namin. Hinihintay ka ng mga anak natin.” Ginawa ko na ang lahat para masagip siya. Nags
Brielle’s POV Napabalikwas ako ng bangon at napahawak sa leeg ko. Nakahinga ako ng maluwag nang mapagtantong panaginip lang ang lahat. Walang kadenang nakatali sa mga kamay at paa ko. Wala ring sugat ang aking paa. Buhay pa ako. Pinasadahan ko ng tingin ang buong silid. Madilim ang paligid. Hinanap ko ang switch ng ilaw at binuksan ‘yon. Pagkabukas ko sa ilaw, mukha kaagad ni Luigi ang nakita ko. Napaatras ako pabalik sa kama nang makita ang hawak niyang baril. “We are leaving,” matigas niyang sabi at hinawakan ng mahigpit ang braso ko. “Pakawalan mo ako!” Pilit kong binawi ang aking braso sa kaniya. “Tama na! Nasasaktan ako!” Napamura ako nang bigla niya akong sampalin sa pisngi. “Sasama ka sa akin!” sigaw ni Luigi. “Hindi ako sasama sa ‘yo! Pakawalan mo na ako!” Itinutok niya ang baril sa akin. Namilog ang aking mga mata nang maaalala ang nangyari sa panaginip ko. Bigla na lang lumambot at nanginig sa takot ang aking tuhod. Hindi ako pwedeng mamatay dahil kailangan
Brielle’s POV “Let me go!” sigaw ko nang marahas akong hilahin ni Luigi papasok sa loob ng van. I can’t believe it. He kidnapped me. Bagay na hindi ko aakalaing magagawa niya sa akin. He raped me. Ilang gabi niya akong ginagamit. Diring-diri na ako sa sarili ko. “Luigi, I’m begging you. Pakawalan mo na ako,” pagmamakaawa ko. “Nakuha mo na ang gusto mo, ‘di ba? You raped me…” halos hindi ko na makilala ang boses ko nang bumagsak ang mga luha ko. “I won’t do that, Brielle. You’re mine.” Hinawakan niya ang pisngi ko. Hinalikan niya ang labi ko, pero kinagat ko ang labi niya. Tumawa siya at mahigpit na hinawakan ang aking braso. “Kaya pala baliw na baliw ang asawa mo sa ‘yo kasi ang sarap-sarap mo.” Marahas niyang hinalikan ang leeg ko. Ginamit ko ang natitirang lakas sa katawan ko upang pigilan siya sa gagawin niya. “Kill me, Luigi! Huwag mo na akong pahirapan pa!” sigaw ko sa kaniya. “Ano pa ba ang gusto mong gawin sa akin? You touched me multiple times. Please let me go. M
Mark’s POV Mag-iisang buwan na mula nang ma-kidnap si Brielle sa airport. Habang tumatagal ay mas lalo lang akong kinakabahan. Ilang araw na rin akong hindi makatulog at makakain ng maayos sa kaiisip kung saan siya dinala. Sa tuwing may nababalitaan akong may natagpuang katawan sa iba’t ibang lugar ang mga pulis, hindi ko mapigilan ang sarili kong magpunta sa lugar dahil baka si Brielle na ‘yon. Ang kalusugan ng triplets ay naaapektuhan na rin dahil ilang linggo nang nawawala si Brielle. Hinahanap na siya ng mga anak namin. Sa tuwing naririnig ko ang pag-iyak nila, parang hinihiwa ang puso ko. “Wala pa rin bang balita tungkol sa kapatid ko?” matigas na tanong ni TJ nang dumating ang mga pulis sa bahay nila. Nagpaalam ako kay Kaisha na aalis muna dahil may tatawagan lang ako. Dinial ko kaagad ang numero ng tauhan kong nagbabantay sa lahat ng mga kinikilos nina Lander, Jarren, at Karina. Sila lang ang mga taong gagawa ng ganito sa akin. Wala akong ibang taong pwedeng paghinalaan
Mark’s POV Tatlong araw na ang nakalipas at hanggang ngayon wala pa rin kaming balita kay Brielle. Wala kaming maiturong suspect dahil hindi namin makita ng maayos ang mukha ng taong kumuha kay Brielle sa CR. Napatingin ako sa pinto nang bigla itong bumukas at nakita kong pumasok sa loob ang aking biological mother. Nag-iwas ako ng tingin at itinuon ang aking atensiyon sa computer. “Hijo, pwede ba tayong mag-usap?” mahinang sabi niya. “Ano naman ang pag-uusapan natin?” Pinatay ko ang computer at humarap sa kaniya. “Para saan?” “Tungkol sa kompanya…” Ngumisi ako. “Hindi pa naman ako namumulubi kahit na nawala ang mga bagay na pinaghirapan ko. Hindi ako interesado sa kompanya ninyo.” Bumuntong-hininga siya at lunapit sa akin. “I need you, hijo…” Nangunot ang aking noo. “Mukhang nakalimutan mo yatang mas pinili mo ang isa pang anak sa labas ni Papa kesa sa akin. Gusto ninyong ibigay ang posisyon na ‘yon para sa akin, pero may kondisyon. Nang hindi ko sinunod ang kagustohan n
Mark’s POV Kanina ko pa tinatawagan si Brielle, pero hindi niya sinasagot ang mga tawag ko. Nandito ako ngayon sa airport, naghihintay sa kanila. Nauna akong bumalik sa Pilipinas dahil inasikaso ko ang mga ari-ariang ninakaw ng aking mga kapatid: hotels and resorts ay nakapangalan na sa kanila. Sa tulong ng aking magaling na lawyer, may posibilidad na mabawi ko ang mga ari-ariang nawala sa akin. Sa ngayon, dahan-dahan ko munang babawiin ang mga bagay na pagmamay-ari ko. Hinding-hindi na ako magpapakaduwag at magpatalo sa takot. Kumaway ako nang makita ko sina TJ at Kaisha, hindi nila kaagad ako napansin kaya tinawagan ko si Kaisha. Kasama nila ang triplets. Mabilis silang tumakbo patungo sa kinaroroonan ko. “Nasaan si Brielle?” tanong ko at nilapitan ang mga bata. “Kanina pa namin siya hinahanap. Nagpaalam siya kanina sa amin na pupunta muna raw siya sa banyo, pero hanggang ngayon aay hindi pa nakabalik,” sagot ni Kaisha. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Dalawang buwan ng