Theodore Jasper's POV Kanina ko pa napapansin ang pagiging tahimik ni Kaisha simula nang dumating si Mommy. Nagsasalita lang siya kung tinatanong siya ni Mommy tungkol sa pag-aaral niya. Napag-usapan din namin ang tungkol sa trabaho niya. Hindi alam ni Mommy na roon ko sa restaurant namin pinapasok ng trabaho si Kaisha kasi mas convenient sa school at condo. Gustung-gusto ko ng sabihin kay Mommy na si Kaisha ang gusto ko, pero pinangungunahan ako ng takot. Nasabi ko na sa kaniya ang tungkol sa ginawa ni Rain, pero pati siya parang hindi rin naniniwala sa akin. Baka na-brain wash ng mga magulang ni Rain bago pa ako nakapagsumbong sa kaniya. "Hindi ka ba nagugutom, Kai?" tanong ni Mommy nag mapansin ang pagiging tahimik niya. Hindi niya rin ginagalaw ang pagkain niya. Nag-angat ng tingin si Kaisha. "Nagugutom naman po. Medyo -" Naputol ang sasabihin ni Kaisha nang lagyan ni Mommy ng ulam ang plato niya. "Kumain ka ng maayos, Kaisha. Baka sabihin ng mga magulang mo napapabayaan na k
Gusto ni Mommy na sa bahay muna namin titira si Kaisha habang inaayos pa ang problema sa school. Next week pa siya papasok at gusto ni Mommy na makasama ang anak ng kaibigan niya. Ngunit hindi ako pinayagan ni Mommy na umuwi sa bahay namin dito sa US kasi may pasok daw ako. Hindi na lang ako nakipagtalo kasi ayokong makahalata siya kaagad na ayaw kong mapalayo kay Kaisha. Kahit labag sa loob ko ang hindi makasama at makita si Kaisha ng isang linggo, pumayag na lang ako. Gusto ko rin sana siyang tulongan sa miniature niya, pero mukhang malabong makakatulong ako sa kaniya. Tinulungan ko si Kaisha na mag-impaki ng mga gamit niya habang si Mommy naman ay may kausap sa phone niya. Next week din ay bibisita ang pamilya ko rito. Excited na akong makita ang mga kapatid ko. Ipinagsiklop ko ang mga kamay namin ni Kaisha. Gulat na gulat siya sa ginagawa ko. Mabilis ko ring binitawan ang kamay niya nang mapansin ang pagpasok ni Mommy sa silid niya. "Ako na ang magdadala nito," sabi ko at kinuh
Katatapos lang namin mag-usap ni Rain. I had no choice but to forgive her and give her another chance na makabawi at magbago kahit na alam kong hindi siya sincere sa mga binitawan niyang salita sa akin. Nasa harapan namin sina Tita Anabelle at Theo, ayoko rin palakihin ang gulong 'to. Marunong akong magpatawad, pero hindi ako madaling makalimot lalo na't nakaka-trauma ang ginawa nila sa akin. Buong araw na magkasama sina Rain at Theo, nag-uusap kasi 'yon ang gusto ni Tita Anabelle. Mas pinili ko na lang ang manatili sa loob ng guest room kesa makisali sa kanila. Ipagpapatuloy ko na lang ang paggawa ng miniature upang hindi ako mainip. Sa mga sumunod na araw, hindi ko na nakitang pumunta si Theo sa bahay nila. Naninibago ako kahit tatlong araw pa lang kaming hindi nagkita. Hindi rin siya nag-text o tumawag sa akin kung bakit hindi na siya ulit bumisita. Kinuha ko ang phone ko sa ibabaw ng kama upang tawagan siya. Baka naging busy lang siya kaya hindi niya ako dinalaw. Tatawagan ko
Parang malalaglag ang panga ko pagdating namin sa rooftop nang makita ang maliit na table sa gitna na napapalibutan ng iba't ibang ilaw na kumikinang sa buong paligid. Nilibot ko ang aking paningin sa paligid, hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. This is our first date, pero parang pinagplanuhan niya ng maigi. Ipinagsiklop ni Theo ang aming mga kamay habang naglalakad patungo sa maliit na table na nasa gitna. Siniguro niya talagang mababagay ang suot ko sa first date namin. Gandang-ganda na naman ako sa sarili ko kasi niyaya niya akong makipag-date sa araw kung kailan kami naging opisyal. "Kailan mo 'to plinano?" tanong ko nang makaupo na ako. Hindi ko maalis ang paningin ko sa paligid. May pa romantic song pa siyang nalalaman. "One week ago. Yayayain sana kitang makipag-date kaso biglang dumating si Mommy. Actually, hindi ko rin naman aakalaing sasagutin mo kaagad ako." "First time kong maranasan ang ganito," nahihiyang sabi ko. "First time ko rin gumawa ng effort sa b
Sinunggaban kaagad ni Theo ako ng halik nang makapasok na kami sa loob ng condo. Nawawala na rin ako sa sarili ko dahil sa kakaibang sensasyon na ibinibigay niya. Wala akong ibang nasa isip kundi ang sulitin ang gabing 'to kasi pakiramdam ko parang mawawala na naman ulit siya. Naramdaman ko na lang na nakahiga na pala ako sa kama habang patuloy na hinahalikan ni Theo. Pagdilat ko ng mata, napansin kong nasa silid niya pala kami. Nakapatay ang ilaw at tanging lampshade lang ang nagsisilbing ilaw namin kaya kitang-kita ko ang mukha ni Theo. Napalunok ako nang biglang bumaba ang halik niya sa leeg ko. Napahawak ako ng mahigpit sa batok niya. Nararamdaman ko rin ang malikot niyang mga kamay sa dibdib at hita ko. Napapikit ako nang biglang sumagi sa isipan ko ang ginawa ni Ben. Umiling-iling ako at pilit na inaalis ang bangungot na 'yon, pero mas lalo lang lumala ang sitwasyon. Naririnig ko sa isipan ang mga sinasabi ni Ben. Paulit-ulit akong napamura sa isipan ko. Si Theo ang kasama ko
Isinulat ko ang gown na binili ni Theo para sa akin na susuotin ko para sa gaganaping acquaintance party kinabukasan. Tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin habang ini-enjoy ang moment. Infairness, magaling siyang pumili at kuhang-kuha niya ang insaktong sukat ng katawan ko. Hindi rin siya nagkamaling pumili ng size ng paa ko. Habang iniisip kung paano niya binili ang lahat ng mga gamit ko, hindi ko maitago ang kilig na nararamdaman ko. Napatingin ako sa phone ko nang mapansing may tumatawag. Nakita ko sa screen ang pangalan ni Theo kaya kaagad kong sinagot ang tawag. "Where are you? May game ako ngayon. Hindi ka ba manunuod?" Napatakip ako ng bibig at nagmamadaling mahubad ang suot kong gown. "I'll be there, Theo. I'll watch you. I'm on way na patungo sa school." Kinuha ko ang bag ko at angbanmer na ginawa ko kagabi para kay Theo tsaka mabilis na lumabas ng condo. "I'll wait for you. Patapos na ang game, pero hindi ka pa rin dumarating." "Papunta na po. Huwag ka ng m
"I'll talk to her," saad ni Theo at inagaw ang phone ko. Tinapik niya ang balikat ko. "I'll handle this. Don't worry." Nauna akong pumasok sa loob ng kotse niya kasi kinakausap niya pa ang Mommy niya. Pinagpapawisan na ako sa sobrang kaba. Gusto kong marinig ang pinag-uusapan nila. Hindi ako mapakali. Napatingin kaagad ako kay Theo nang pumasok siya sa loob ng kotse. Bumagsak ang balikat niya. Mas lalo akong nakaramdam ng pangangamba. "Let's meet my family after the acquaintance party, Kaisha. They'll accept you. Trust me. Huwag kang masyadong mag-isip ng kahit ano." Hinalikan niya ang noo ko. Napabuntong-hininga ako at napasandal sa upuan ng kaniyang kotse. "Are you sure?" Tumango siya at kinurot ang pisngi ko. "Yes, Kaisha. Ipapakilala rin kita sa mga kapatid ko. They'll like you!" Gumaan ang loob ko sa mga sinabi ni Theo, pero hindi pa rin maalis sa isipan ko kung ano ang napag-usapan nila. Namumutla si Theo nang pumasok siya sa kotse. May tiwala ako sa kaniya, pero ayokong m
Theodore Jasper's POV Niyaya ko si Kaisha na sumayaw upang makaalis sa table namin kasi pinagtitinginan na rin kami ng ibang mga estudyante. Ayokong dumating sa punto na masaktan si Rain physically lalo na't nauubos niya na ang pasensiya ko. Nakapag-usap at nakapagpatawaran na silang dalawa ni Kaisha last week, pero parang wala lang sa kaniya ang nangyari. Ang bait-bait niya kapag nasa harapan niya si Mommy, pero ang sama-sama ng ugali niya kapag nakatalikod. Hindi ko ugaling pumatol sa babae, pero baka hindi ako makapagtimpi at masaktan ko siya dahil sa mga pinanggagawa niya kay Kaisha. "Inaantok ka na ba?" tanong ko kay Kai nang isubsob niya ang mukha niya sa leeg ko. "Magwo-work kaya ang relasyon natin?" Nag-angat siya ng tingin. Pumungay ang mga mata niya. "Bakit mo naitanong, Kai?" "I'm just wondering kung hanggang kailan ang relasyon natin. Magtatagal kaya 'to? Tayo pa rin ba after five years?" "I'm sure about you, Kaisha. Ang random ng tanong mo. Kinakabahan ako bigl
January 11, 2024 TBSB is now signing off na po. Yes po, tinuldukan ko na ang book na ito. Hanggang Book 3 lang siya kasi nakapagpasya na ako na gawing separate books ang Book 4 at Book 5. Baka next week ay masimulan ko na siya at mai-apply. Maraming salamat sa pagsama sa akin nang mahigit pitong buwan. Wala akong balak tapusin ng ganito kaaga ang librong ito kasi nagbabalak pa akong magsulat ng kwento sa mga apo ng Del Fuego, pero lahat ng 'yon ay naglaho sa isipan ko simula noong October 2024. Sa mga taong nagtiwala at patuloy na sumuporta sa akin, maraming salamat po. Sa mga taong nakilala ko rito, ikinagagalak ko po kayong makilala. Isa sa mga dahilan kaya maaga kong tinapos ang TBSB ay dahil magiging abala na ako next month o after ng LET 2025. I'm a student po. A 4th year student taking up a Bachelor of Secondary Education Major in Mathematics. Magiging abala na po ako sa mock board review kaya baka mawala ako pansamantala sa GoodNovel. Simula po bukas, ipagpapatu
Brielle’s POV Maingat na pinarada ni Mark ang kotse sa labas ng gate ng aming bahay. Pinagbuksan niya ako ng pintuan at siniil kaagad ang labi ko ng halik. Nangunot ang aking noo nang kagatin niya ang labi ko. Itinulak ko siya palayo sa akin. Nang tingnan ko siya, namumula ang mga mata niya. “May problema ka ba sa akin?” Tinaasan ko siya ng kilay at pinagkrus ang aking mga braso. Ngumisi siya, dahilan kaya uminit ang ulo ko. “It’s our wedding anniversary, pero hindi mo man lang maalala.” Napakagat-labi ako at nag-iwas ng tingin sa kaniya. Biglang nanuyo ang aking lalamunan. Sa sobrang busy ko sa ospital ay hindi ko na namalayan kung anong petsa na ngayon. Humakbang ako palapit sa kaniya, mukhang nagtatampo siya sa akin kasi nakalimutan ko ang wedding anniversary namin. “Sorry na. Nakalimutan ko. Alam mo namang marami akong iniisip na problema, ‘di ba?” Niyakap ko siya, pero hinawi niya ang kamay ko. “Sa lahat ng pwedeng makalilimutan, wedding anniversary pa talaga
Brielle’s POV “Baby, come here,” sabi ni Mark akin nang pumasok siya sa aming kwarto. “Hey, ilabas mo lang lahat ng hinanakit mo,” bulong niya at niyakap ako ng mahigpit. “Just cry and cry hanggang sa mawala ang sakit…” “I missed him already,” mahinang sabi ko at kumalas sa yakap niya. Pinunasan ko ang aking mukha gamit ang palad ko at hinawakan ang picture frame ni Daddy. “Can’t believe it that you’re gone, Dad…” Umupo ako sa kama. Napansin ko agad ang pagtabi niya sa akin. Hinawakan niya ang ulo ko at pinasandal sa balikat niya. “Thank you for killing that bastard.” Tiningnan ko si Mark, bakas sa mukha niya ang pagkagulat. “Thank you for saving me, Mark. Kung pareho kaming nawala ni Daddy, baka mas lalong hindi kakayanin ni Mommy at ng mga kapatid ko.” “Hindi mo kailangang magpasalamat. Asawa kita. Obligasyon kita. Responsibilidad ko ang protektahan ka.” Hinaplos niya ang aking mahabang itim na buhok. Bumuntong-hininga ako. Isang taon na ang nakalipas mula nang nawala si D
Mark’s POV Basang-basa ako ng tubig-ilog, halos hindi na makahinga sa pagod at takot. Nakayakap ako kay Brielle, ang katawan niya ay walang buhay na nakasandal sa akin. Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok. Hindi ko alam kung paano ko siya nailabas sa malamig na tubig, ang tanging nasa isip ko lang ay mailigtas siya. “Brielle,” bulong ko sa kanyang tainga, ang boses ko ay halos hindi marinig. “Brielle, please.” Pinagmasdan ko ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay namumutla, at ang kanyang mga mata ay nakapikit. Naalala ko ang lahat ng mga nangyari. Ang pagkidnap sa kanya, ang paghabol ko kay Luigi, ang pag-iwas sa mga bala, at ang pagtalon ko sa ilog para lang mailigtas siya. Lahat ng iyon ay parang isang malabong panaginip. “Brielle…” Pinagpatuloy ko ang pag-alog sa kanya, umaasang kahit papaano ay magising siya. “Gising na, please. Kailangan kita. Huwag mo akong iiwan. Kailangan ka namin. Hinihintay ka ng mga anak natin.” Ginawa ko na ang lahat para masagip siya. Nags
Brielle’s POV Napabalikwas ako ng bangon at napahawak sa leeg ko. Nakahinga ako ng maluwag nang mapagtantong panaginip lang ang lahat. Walang kadenang nakatali sa mga kamay at paa ko. Wala ring sugat ang aking paa. Buhay pa ako. Pinasadahan ko ng tingin ang buong silid. Madilim ang paligid. Hinanap ko ang switch ng ilaw at binuksan ‘yon. Pagkabukas ko sa ilaw, mukha kaagad ni Luigi ang nakita ko. Napaatras ako pabalik sa kama nang makita ang hawak niyang baril. “We are leaving,” matigas niyang sabi at hinawakan ng mahigpit ang braso ko. “Pakawalan mo ako!” Pilit kong binawi ang aking braso sa kaniya. “Tama na! Nasasaktan ako!” Napamura ako nang bigla niya akong sampalin sa pisngi. “Sasama ka sa akin!” sigaw ni Luigi. “Hindi ako sasama sa ‘yo! Pakawalan mo na ako!” Itinutok niya ang baril sa akin. Namilog ang aking mga mata nang maaalala ang nangyari sa panaginip ko. Bigla na lang lumambot at nanginig sa takot ang aking tuhod. Hindi ako pwedeng mamatay dahil kailangan
Brielle’s POV “Let me go!” sigaw ko nang marahas akong hilahin ni Luigi papasok sa loob ng van. I can’t believe it. He kidnapped me. Bagay na hindi ko aakalaing magagawa niya sa akin. He raped me. Ilang gabi niya akong ginagamit. Diring-diri na ako sa sarili ko. “Luigi, I’m begging you. Pakawalan mo na ako,” pagmamakaawa ko. “Nakuha mo na ang gusto mo, ‘di ba? You raped me…” halos hindi ko na makilala ang boses ko nang bumagsak ang mga luha ko. “I won’t do that, Brielle. You’re mine.” Hinawakan niya ang pisngi ko. Hinalikan niya ang labi ko, pero kinagat ko ang labi niya. Tumawa siya at mahigpit na hinawakan ang aking braso. “Kaya pala baliw na baliw ang asawa mo sa ‘yo kasi ang sarap-sarap mo.” Marahas niyang hinalikan ang leeg ko. Ginamit ko ang natitirang lakas sa katawan ko upang pigilan siya sa gagawin niya. “Kill me, Luigi! Huwag mo na akong pahirapan pa!” sigaw ko sa kaniya. “Ano pa ba ang gusto mong gawin sa akin? You touched me multiple times. Please let me go. M
Mark’s POV Mag-iisang buwan na mula nang ma-kidnap si Brielle sa airport. Habang tumatagal ay mas lalo lang akong kinakabahan. Ilang araw na rin akong hindi makatulog at makakain ng maayos sa kaiisip kung saan siya dinala. Sa tuwing may nababalitaan akong may natagpuang katawan sa iba’t ibang lugar ang mga pulis, hindi ko mapigilan ang sarili kong magpunta sa lugar dahil baka si Brielle na ‘yon. Ang kalusugan ng triplets ay naaapektuhan na rin dahil ilang linggo nang nawawala si Brielle. Hinahanap na siya ng mga anak namin. Sa tuwing naririnig ko ang pag-iyak nila, parang hinihiwa ang puso ko. “Wala pa rin bang balita tungkol sa kapatid ko?” matigas na tanong ni TJ nang dumating ang mga pulis sa bahay nila. Nagpaalam ako kay Kaisha na aalis muna dahil may tatawagan lang ako. Dinial ko kaagad ang numero ng tauhan kong nagbabantay sa lahat ng mga kinikilos nina Lander, Jarren, at Karina. Sila lang ang mga taong gagawa ng ganito sa akin. Wala akong ibang taong pwedeng paghinalaan
Mark’s POV Tatlong araw na ang nakalipas at hanggang ngayon wala pa rin kaming balita kay Brielle. Wala kaming maiturong suspect dahil hindi namin makita ng maayos ang mukha ng taong kumuha kay Brielle sa CR. Napatingin ako sa pinto nang bigla itong bumukas at nakita kong pumasok sa loob ang aking biological mother. Nag-iwas ako ng tingin at itinuon ang aking atensiyon sa computer. “Hijo, pwede ba tayong mag-usap?” mahinang sabi niya. “Ano naman ang pag-uusapan natin?” Pinatay ko ang computer at humarap sa kaniya. “Para saan?” “Tungkol sa kompanya…” Ngumisi ako. “Hindi pa naman ako namumulubi kahit na nawala ang mga bagay na pinaghirapan ko. Hindi ako interesado sa kompanya ninyo.” Bumuntong-hininga siya at lunapit sa akin. “I need you, hijo…” Nangunot ang aking noo. “Mukhang nakalimutan mo yatang mas pinili mo ang isa pang anak sa labas ni Papa kesa sa akin. Gusto ninyong ibigay ang posisyon na ‘yon para sa akin, pero may kondisyon. Nang hindi ko sinunod ang kagustohan n
Mark’s POV Kanina ko pa tinatawagan si Brielle, pero hindi niya sinasagot ang mga tawag ko. Nandito ako ngayon sa airport, naghihintay sa kanila. Nauna akong bumalik sa Pilipinas dahil inasikaso ko ang mga ari-ariang ninakaw ng aking mga kapatid: hotels and resorts ay nakapangalan na sa kanila. Sa tulong ng aking magaling na lawyer, may posibilidad na mabawi ko ang mga ari-ariang nawala sa akin. Sa ngayon, dahan-dahan ko munang babawiin ang mga bagay na pagmamay-ari ko. Hinding-hindi na ako magpapakaduwag at magpatalo sa takot. Kumaway ako nang makita ko sina TJ at Kaisha, hindi nila kaagad ako napansin kaya tinawagan ko si Kaisha. Kasama nila ang triplets. Mabilis silang tumakbo patungo sa kinaroroonan ko. “Nasaan si Brielle?” tanong ko at nilapitan ang mga bata. “Kanina pa namin siya hinahanap. Nagpaalam siya kanina sa amin na pupunta muna raw siya sa banyo, pero hanggang ngayon aay hindi pa nakabalik,” sagot ni Kaisha. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Dalawang buwan ng