Miro POVHabang ang lahat ay nagchi-chill, heto at nakatulala lang ako. Hindi ko na itinago ang tanong na kanina pa gumugulo sa isip ko. Kung magiging mafia boss ako, yayaman ba ako? Kikita ba ako ng pera?Naisip ko kasi na kung magtatagal sina Samira at ang mga manang dito, mauubos ang pera ko kasi sinabi ko na sa kanila, na ako nang bahala sa lahat-lahat.“Mga tito, natatakot po ako na sumabak sa pagiging mafia boss ng kulang ang nalalaman ko. Gusto ko lang din itanong na yayaman ba ako sakaling maging mafia boss ako?”Si Tito Sorin ang unang sumagot. “Miro, being a mafia boss isn’t just about power, it’s about control. If you play your cards right, you’ll earn a fortune. But if you make the wrong moves, you could lose everything—including your life.”Tito Zuko nodded. “It’s a business, Miro. A dangerous one, but still a business. The key is understanding the revenue streams. How do you make money? How do you sustain it? How do you avoid getting caught or overthrown? Everything must
Miro POV Nagpaalam ako kina Samira at sa mga tito ko na uuwi muna ako ng manisyon. Gusto ko nang tutukan ang pagiging Mafia boss ko at pagtulong kina Samira para sa paghahanda naming labanan si Don vito. Isa siyang magaling at makapangyarihan na mafia boss kaya kung mga simpleng assassin lang kami, hindi namin ito matatalo kaya kailangan ko ng mga magiging galamay ko. Pero bago iyon, kailangan ko na munang magpaalam sa pamilya ko. Kung hindi ko kasi gagawin ito, madadamay sila at mapapahamak ng dahil sa akin.Kapag mafia boss na ako, kailangan hindi malalaman ng mga kalaban ko ang tunay na pangalan ko at ang tunay na connection ko sa mga mahal ko sa buhay. Ayokong madamay sila sa gulong papasukin ko.Pagdating ko rito sa manisyon, masaya pa sila na nandito ako. Hindi nila alam na ito na ang huling araw na makakasama ko sila. Ito na ang huling araw na makaka-bonding ko sila.Habang nakaupo ako sa tapat ng mesa sa dining hall namin, pinaghahandaan ko na ang bigat ng sasabihin ko sa pam
Samira POVHabang naglalakad ako sa likod ng hacienda ni Miro, hindi ko mapigilang mapangiti. Malawak talaga ang lupain, puno ng luntiang damo at tanim na nagmumurang bunga. Kasama ko ang mga manang na halatang tuwang-tuwa rin sa kanilang nakita ngayon. “Ang galing! Maraming mangga! At may chico pa!” Masayang tinuro ni Manang Cora ang mga punong nagkalat sa paligid.“Lansones, santol at may mga buko rin,” dagdag pa ni Manang Luciana habang pinagmamasdan ang matatayog na mga puno.Napangiti ako. “Ibig sabihin, hindi tayo mawawalan ng prutas dito.”Tumango si Manang Cora. “Kung magtatagal tayo rito, mas mainam na rin na magtanim tayo ng gulay. Para may magawa rin kami habang wala kaming ibang pinagkakaabalahan dito.”“That sounds like a good idea,” sagot ko. Hindi lang ito magiging pagkain namin, kundi paraan na rin ito upang magkaroon sila ng ginagawa.Napaisip ako, wala na akong pamilya at mag-isa na lang ako sa buhay, ganoon din sila kaya mukhang kami-kami nalang ang magkakasama nit
Miro POVBuo na ang loob ko. Hindi na ako makapaghintay pa. Kaya habang nasa loob kami ng study room sa hacienda, hinarap ko sina Tito Zuko, Tito Sorin at Tito Eryx.“I want to face them,” diretso kong sabi na hindi na nagpaliguy-ligoy pa. “The remnants of my mother’s empire. Her people, her soldiers. If ‘'m going to be a mafia boss, I need to see exactly what she left behind.”Nagtinginan ang tatlong tito ko. Kita sa kanilang mga mata ang tuwa dahil matapang na ako at handa na. Pero hindi sila nagulat. Alam siguro nilang darating ang araw na ito.Si Tito Zuko ang unang nagsalita. “Are you sure na ba talaga about this, Miro? Hindi ka na puwedeng umatras kapag nalaman mo na ang lahat.”Tumango ako. “Yes. I want to know everything. The businesses, the money, the influence she left behind. If I don’t know what I’m inheriting, then how can I claim it?”Napabuntong-hininga si Tito Sorin. “Very well. Pero tandaan mo, Miro, this isn’t just about wealth. What your mother built is an empire ma
Miro POVNapagdesisyunan naming agad linisin ang organisasyon na iniwan ng mama ko. Kasama ko pa rin sina Tito Zuko, Tito Sorin at Tito Eryx. Hindi namin alam kung sino sa mga tauhan ng dating reyna ng mafia ang tunay na tapat sa akin at sino ang naghihintay lang ng pagkakataong ipagkanulo ako. Kailangan naming salain ang bawat isa.Sa isang malawak na meeting room sa isa sa mga ari-arian ko na, nakaupo sa harap namin ang halos limampung tauhan ng Mama Raya ko, sila ang mga beteranong kasapi ng organisasyon. Tahimik ang lahat habang mga seryoso silang nakangitin at nakatitig sa akin.“We are not here to ask for loyalty,” malamig kong sabi habang nakatitig sa kanila. “We are here to see who still deserves to be part of this family.”Nagpalitan ng tingin ang ilan sa kanila. Hindi ko pinansin ang kaba sa kanilang mukha. Isa-isa, tinanong ni Tito Sorin ang bawat miyembro tungkol sa kanilang katapatan, kung paano nila nakikita ang hinaharap ng organisasyon at kung handa ba silang sundan an
Samira POVNgayong araw daw paparating ang mga kasambahay, grocery, dami at magiging gamit namin kaya excited ang lahat na nakaabang sa labas ng hacienda.Maya maya pa ay nakarinig na kami ng mga sasakyan na paparating. Sumilip ako mula sa bintana ng kuwarto ko at nakita kong pumaparada na roon ang tatlong van at isang maliit na truck. Dumating na ang mga bagong kasambahay, ang mga taong mag-aalaga ng mansyon at ng buong hacienda.Habang bumababa sila isa-isa, pinagmasdan ko sila nang mabuti. Halos lahat ay mukhang sanay sa trabaho, karamihan ay may edad na, maliban sa dalawa o tatlo na mukhang nasa late twenties pa lamang. Tahimik akong naglakad pababa patungo sa receiving area ng hacienda. Nandoon na sina Manang Cora at ang ibang kasamahan namin, tinutulungan ang mga bagong dating na dalhin ang kanilang mga gamit sa loob.Nagtipon kami sa malawak na bulwagan ng hacienda. Inilabas ko ang mga kontrata na ipinagawa ko kagabi pa lamang. Simple lang naman ang kasunduan.Lahat ng malalama
Miro POVSa loob ng malaki kong bedroom, nakaupo ako sa isang malambot na armchair malapit sa bintana habang nakatingin sa malawak na tanawin ng lupain na ngayon ay pagmamay-ari ko na. Hindi pa rin ako makapaniwala. Kahapon lang, parang malungkot ako dahil nagpaalam na ako sa pamilya ko, pero ngayon, isa na akong bilyonaryo at napakasaya ko talaga ngayon. Isa na rin talaga akong Mafia Boss.At dahil isa na akong mafia boss ngayon, kailangan kong patunayan sa sarili ko at sa mga taong umaasa sa akin na karapat-dapat ako sa posisyong ito.Binuksan ko ang laptop ko at nagsimulang maghanap ng impormasyon tungkol sa mga Mafia Boss. Well, marami naman na akong nalaman tungkol sa mga pinaliwanag ng mga tito ko. Ang hindi ko na lang alam ay kung ano ang tamang pag-uugali ng isang tunay na pinuno? Hindi ito simpleng negosyo. Ang mundo na ginagalawan ko ngayon ay puno ng panganib, ng pagtataksil at ng walang humpay na laban para sa kapangyarihan.“A Mafia Boss must be feared, but also respected
Samira POVMula kaninang umaga, ilang beses ko nang tinawagan si Miro, pero ni isang sagot, wala manlang. Hindi rin siya nagre-reply sa mga messages ko. Kagabi pa ako nagpadala ng message sa kaniya pero hanggang ngayon, wala pa rin siyang paramdam sa akin. Ang feeling lang, nakakainis. Palibhasa’t mataas na nilalang na siya, ganito, hindi na agad namamansin.“Maybe he’s just busy, hija,” sabi ni Manang Cora habang abala sa pag-aayos ng listahan ng mga buto ng gulay na gusto nilang itanim sa likod ng hacienda.Tumango na lang ako, pero hindi ko pa rin mapigilang mainis. Dati, kahit isang simpleng text ko lang, agad na siyang nagre-reply. Kahit pa madaling araw o abala siya, hindi niya ako pinaghihintay. Pero ngayon? Isang buong gabi at kalahating araw na akong naghihintay, parang hindi na ako importante.Huminga ako nang malalim at ibinalik ang atensyon sa mga ginagawa namin. Mas mabuting ilibang ko na lang ang sarili ko kaysa sa maghintay sa isang taong hindi ko alam kung kailan ako p
Miro POVSiguro, nakatulog kaming dalawa ng halos isa o dalawang oras pagkatapos ng masarap na bakbakan namin sa kama. Nagising kami na halos hapon na.“Miro, naisip ko, ang saya sana kung wala ng problema kaya it’s time to finish this,” bulong niya sa akin habang iniabot ang isang maliit na gold USB na kinuha niya sa bulsa ng damit niya. “This is everything. The executions, the tortures—lahat ng krimen ni Don Vito. If we release this, his empire will crumble.”Kinuha ko ang USB mula sa kanya at tinitigan ito. Napangisi tuloy ako. “This is perfect, Samira. This will break him. Once this goes viral, there’s no coming back for Don Vito.”Nagkangitian kami. Ramdam naming dalawa na malapit na naming makuha ang katarungan. Hindi lang para sa amin, kundi para sa lahat ng taong pinahirapan ni Don Vito Monteverde.**Kinabukasan, maagang nagising si Samira para asikasuhin ang pag-upload ng mga video. Gumamit siya ng iba’t ibang dummy accounts at VPNs para hindi ma-trace ang source ng pag-leak
Samira POVTinitignan ko si Miro habang nasa harap ko, nakadapa at halos hinihimạs ang pagkalalạke. Kung titignan, kapag may suot siyang damit, para siyang lalaking kakabinata palang kasi tago ang laki ng katawan niya sa mga jacket na suot niya, pero kapag pala ganitong wala na siyang suot na damit, litaw ang mala-batong katawan niya at tayong-tayong pa ang burạt niya, hindi siya mukhang lalaking kakabinata lang. Mukha na siyang hot daddy na parang sisibaking mabuti ang makipot kong pagkababạe.“Miro, please, dahan-dahanin mo, una ko ‘to,” paalala ko sa kaniya habang nakabukaka at ready na akong magpasakop sa kaniya.“Huwag kang mag-alala, hindi kita hahayaang mahirapan, saka, saglit lang ang sakit na ‘yan, sa ngayon, ang masasabi ko lang ay magtiis ka lang, sarap din ang mararamdaman mo nito sa dulo,” sagot niya.Doon na niya dinikot ang ulong pink niya na tila ipapasok na talaga sa akin. Nang maramdaman kong pumasok na sa butas ko ang ulo niya, medyo kinakabahan na ako.Pumikit pa a
Samira POVPagkarinig ko pa lang ng tunog ng makina ng sasakyan sa labas ng mansiyon, agad akong napalingon sa bintana. Hindi ako maaaring magkamali. Iyon ang isa sa mga sasakyan ni Miro. Ilang segundo pa, bumukas ang pinto at nakita ko siyang bumaba, kaswal na naka-itim na polo at trousers habang may dalang ilang supot ng pagkain.Hindi ko napigilan ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko inaasahan ang biglaan niyang pagdalaw. Siguradong gusto niya akong makita kaya siya naririto.“Miro?” Napalunok ako ng laway habang papalapit siya.Ngumiti siya nang makita ako, isang bihirang ngiti ang binigay niya na tila nagsasabing maganda ang mood niya ngayon. “Did you miss me?”Hindi ko alam kung sasagot ako, pero naunahan na ako ng mga manang.“Miro,anak!” Halos sabay-sabay nilang sigaw, at isa-isa silang lumapit para yakapin siya.“Ay, ang laki-laki na lalo ng katawan mo!” natatawang sabi ni Manang Cora habang pinapalo nang mahina ang braso niya. Kung alam niyo lang, malaki rin ‘yung nasa
Third Person POVSa loob ng isang madilim at malaking office, nakaupo si Don Vito sa kaniyang malaking upuan habang ang mga kamay niya ay nakahawak nang mahigpit sa armrest nito. Nanginginig sa galit ang kaniyang katawan at kitang-kita sa kanyang mga mata ang nag-aalab na poot na nararamdaman niya.“Those bastards dared to ruin everything I built?!” sigaw niya habang hinampas nang malakas ang mesa. Ang tunog ng salamin at mga papel na nagkalat ay namuo sa buong paligid, pero wala siyang pakialam. Gusto niya lang magwala dahil sa galit na nararamdaman niya.Nawala na si Amira. Ang kanyang mata sa loob ng emperyo ni Miro, ang babaeng pinagkatiwalaan niya upang sumira mula sa loob. At ngayon? Wala na rin ang kanyang mga pinagkukunan ng armas, droga, at pera. Ang kaniyang mga smuggling routes ay nawasak, ang mga storage facility niyaa y nilusob at sinunog, at ang kanyang mga supplier ay biglang naglahong parang bula.Hindi niya matanggap na nagawang sirain ni Miro ang lahat ng ito sa loob
Samira POVHabang nakatingin ako sa malayo, inalala ko ang sinabi ni Miro tungkol sa kaniyang half-sister na si Ahva. Mahal na mahal niya ito at hindi ko maiwasang maisip kung ano ang lagay niya ngayon. Hindi ko naman talaga plano na puntahan siya, pero may isang bahagi sa puso ko ang gustong makita ang babaeng mahalaga kay Miro. Nagpaalam ako sa mga manang na may lalakarin lang ako saglit, ganoon din ang sinabi ko sa mga soldiers ni Miro na malamang ay pinagbabantay din sa akin ni Miro.Bahala na, basta, gusto kong makita si Ahva, gusto ko siyang kilalanin.“Walang makakaalam nito kay Miro, klaro?” matigas kong sabi sa mga soldiers na nagbabantay sa akin. Hindi na kailangan ng paliwanag, dahil sa relasyon namin ni Miro, alam nilang mas makakabuti para sa kanila kung susundin nila ako.Hinayaan nila akong umalis ng bahay gamit ang isang motor para mas mabilis ang lakad ko.Nang makarating ako sa school ni Ahva, napansin kong maluwag naman ang seguridad doon. Kahit sino pala ay puweden
Miro POVHawak ko ang cellphone habang ka-video call si Tito Zuko. Sa screen, kita niya kung paano isa-isang inilulubog ng mga tauhan ko ang wala nang buhay na katawan nina Amira at ng mahal niyang ina sa malalim na hukay na pinahukay ko mismo sa gitna ng kagubatan. Isang libing na walang kahit anong seremonya. Isang libing para sa mga traydor. Hindi nila deserve na bigyan pa ng magandang libing.“It’s done, Tito. Wala nang sagabal. Wala nang spy,” masaya kong sabi habang iniikot ang camera para makita niya ang paligid. Walang ibang marinig dito kundi ang tunog ng pala na humahagip sa lupa, ang mabigat na buntong-hininga ng mga tauhan ko, at ang tunog ng dapithapon na unti-unting bumabalot sa buong lugar.\Sumama ako sa paglilibing kasi gusto kong makita mismo ng mga mata ko na wala na talagang pag-asang mabuhay ang Amira na ito.Tumango si Tito Zuko mula sa kabilang linya. “Good. Now, let’s move forward. Don Vito is still out there. Trabahuhin na nating maayos ang pagpapabagsak sa ka
Miro POVNgayon ko tatrabahuhin si Amira. Oras na para ibalik ang mga kaputang-inang ginawa niyang problema sa mga plano at sikreto ko. Ngayong nadamay ang lahat, ibabalik ko sa kaniya ang ginawa niya.Nasa harapan ko siya ngayon, nakatali pa rin sa upuan, nanginginig at walang magawa. Sa tabi niya, naroon naman ang kanyang inang malakas pa sa kalabaw, ang nagpanggap na may cancer kaya pati si Samira ay naloko nila sa acting-an nila sa pag-uusap sa phone.Pinapunta ko muna si Samira sa mga manang kasi kapag nandito siya, maagang papanaw itong si Amira. Siya kasi ang sobrang gigil sa babaeng ito. Ang gusto ko kasi, mahaba-habang pahirapan para magdusa siya ng matindi.Nasa paligid namin sina Tito Zuko, Tito Sorin, at Tito Eryx. Alam ko, pare-pareho kaming nag-aapoy sa galit.Tiningnan ko si Amira, ang magaling na assassin na kinuha ko pa naman para ma-test si Samira. Ang assassin na akala ko ay magaling at mapagkakatiwalaan pero hindi pala kasi nagdala ako ng anay sa imperyo ko. Pero n
Samira POVPagdating ko sa tagong mansiyon ni Miro, bumungad sa akin ang mga malalaking lalaking soldiers ni Miro, dito pala niya dinala ang halos matatangkad at malalaking katawan na tauhan niya. Nung bumaba na ako ng sasakyan, isang masiglang mga boses ang sumalubong sa akin.“Samira, ija!” sabay-sabay na sigaw ng mga manang habang patakbong lumapit sa akin.Isang mahigpit na yakap ang sumalubong sa akin, isang yakap na punong-puno ng pangungulila at pagmamahal. Naroon sina Manang Cora, Manang Luciana, Manang Luz, Manang Rowena, Manang Percy at Manang Josie. Pinasadahan nila ng tingin ang buong katawan ko na para bang sinusuri kung okay lang ba ako, hindi pa ako nagkakasugat sa mga labanang nangyayari. Ganoon sila, parang mga magulang ko na. Kaya nga sobrang malapit na rin ako sa kanila, mahal ko na ang mga manang kaya poprotektahan ko rin sila.“Oh my, look at you! Sa dami nang nangyari, ligtas at wala kang sugat, talagang magaling ka, Samira, anak,” sabi ni Manang Luciana habang h
Miro POVNang mapanood ko ang video na kinuha ni Samira, lalo akong napahanga sa kaniya. Hindi lang siya matalino, matapang din siya at magaling talaga. Hindi ko inaasahan na tutuparin niya na siya ang huhuli at hahanap ng anay dito sa manisyon ko.\Nakatali pa rin si Amira sa upuan, ang dugo sa kanyang mga sugatang braso at binti ay nagsimula nang dumikit sa kanyang balat. Nanginginig siya, hindi dahil sa sakit, kundi dahil alam niyang wala na siyang ligtas ngayon.“You lied to me, Amira,” malamig kong sabi habang nakatayo sa harapan niya. “I let you into my empire. I trusted you. And this is how you repay me?”Napayuko siya at halos hindi makatingin sa akin. Pero alam kong hindi iyon dahil sa pagsisisi. Alam kong iniisip pa rin niyang may paraan siyang makatakas pa.“Miro, please... Let me explain—”Sa inis ni Samira, bigla niyang tinadyakan ang mukha ni Amira. Napangiwi ito at halos dumugo ang ilong niya.“Explain mong mukha mo!” sigaw ni Samira. Ang init ng ulo ng bebe ko, palibha