Happy Valentine's Day! Hello, pwede po bang pa-like ng note ko, mag-iwan ng comments sa bawat chapter po kahit ano lang po for engagement ng book. Pwede rin kayong mabigay ng gems. Paki-rate na lang din po ang book. Malaking tulong na po 'yan sa book ko. Anyway, sa mga hindi ba nabasa ang Book 1 to 3, pwede ninyong mabasa. The Billionaire's Substitute Bride ang title. Nakapaloob na sa isang libro ang tatlong stories. Book 1: Anabelle and Raheel Book 2: Kaisha and TJ (Si TJ ay panganay na anak) Book 3: Mark and Brielle (Ikalawang anak) Tapos ang Book 4 naman ay itong kwento nina Luna at Alexus Laurent (May kambal si Alexus. Si Alexis Leigh) Pagkatapos kong isulat ito ay isusunod ko agad ang story ni Alexis which is Book 5.
Alexus’ POV Hindi ko matanggap. Hindi ko matanggap na buong panahon, buong limang taon, buong panahong kasama ko si Luna… alam niya. Alam niya kung sino ang pumatay sa ama ko. At pinili niyang manahimik. Pinili niyang hindi sabihin sa akin. Nagmaneho ako nang walang direksyon, pilit iniiwasan ang sakit na bumabalot sa dibdib ko, pero kahit anong gawin ko, bumabalik at bumabalik ang mukha niya sa isipan ko. Ang mga mata niyang puno ng lungkot nang iwan ko siya sa ospital. Ang mga kamay niyang pilit akong inaabot, na parang pinipigilan niya akong tuluyang lumayo. Pero paano? Paano ko siya babalikan kung hindi ko na alam kung paano siya pagkatiwalaan? Pinilit kong palamigin ang sarili ko, pero masyadong mainit ang dugo ko. Pakiramdam ko, bibigay ang dibdib ko sa bigat ng nararamdaman ko. Kaya sa halip na bumalik sa ospital, dumiretso ako sa isang bar. Pagpasok ko, agad akong dumiretso sa counter at umorder ng whiskey. Hindi ko na inalintana kung maraming tao o kung may makakakil
Alexus’ POV Maaga akong nagising kinabukasan, pero kahit nakapikit pa ang mga mata ko, gising na ang isipan ko. Kagabi pa ako hindi mapakali. Hindi ako mapalagay sa natuklasan ko. Hindi ko alam kung paano ko dapat harapin si Luna matapos ang lahat. Mahal ko siya, pero paano ko ipagpapatuloy ang pagmamahal na ‘yon kung ang pamilya niya ang dahilan kung bakit nawala sa akin ang ama ko? Mabilis akong nagbihis. Itim na polo at dark jeans ang sinuot ko. Wala akong planong dumaan pa sa kompanya o sa airport. May mas mahalaga akong kailangang gawin. Pumunta ako sa kulungan kung saan nakakulong si James Reid—ang ama ni Luna. Dati ko na siyang nakilala. Bata pa lang ako, kilala ko na siya. Isa siya sa mga tauhan ng pamilya namin noon, isang pinagkakatiwalaang kaibigan ng ama ko. Pero ang pinagkakatiwalaang ‘yon… siya rin ang taong diumano ay bumasag sa buhay ko. Pagdating ko sa kulungan, sinalubong ako ng isang pulis at tinanong kung anong pakay ko. "May gusto lang akong kausapin," sagot
Alexus’ POV Tahimik ang buong ospital nang makarating ako. Madaling-araw na, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng araw na lumipas. Para akong binabayo ng samu’t saring emosyon—galit, sakit, pagkalito. Hindi ko alam kung paano ko pipigilin ang sumisirit na apoy sa loob ko. Kaninang hapon, pumunta ako sa kulungan para harapin si James Reid, ang lalaking itinuturong pumatay sa ama ko. Pero umalis akong mas maraming tanong kaysa sagot. Hindi niya itinanggi ang akusasyon, pero hindi rin siya umamin. Sa halip, nag-iwan siya ng malalim na palaisipan—kung totoo nga ba ang lahat ng pinaniwalaan ko sa loob ng ilang araw mula nang malaman ko ang tungkol sa pagkamatay ni Daddy. Pagbukas ko ng pinto ng kwarto ni Bella, isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Tahimik. Ang maliit na ilaw sa bedside table lang ang nagbibigay-liwanag sa loob ng silid. Sa kama, mahimbing na natutulog si Bella. Katabi niya si Luna, yakap-yakap ang anak namin. Parang wala silang problema, parang hindi kal
Luna’s POV Isang linggo. Isang linggo simula nang inamin ko kay Alexus ang katotohanang itinago ko sa loob ng limang taon. Alam na rin ng pamilya niya ang tungkol kay Bella at ang ginawa ni Papa. Alam kong galit sila sa akin, pero hindi lang nila pinapakita. Isang linggo simula nang nakita ko ang galit at sakit sa mga mata niya. Isang linggo simula nang tinanggap niya si Bella bilang anak niya, pero hindi ako sigurado kung matatanggap niya rin ako sa buhay niya. At ngayon, sa wakas, makakalabas na kami ng ospital. Dapat masaya ako, ‘di ba? Dapat gumaan na ang pakiramdam ko dahil ligtas na si Bella. Pero bakit pakiramdam ko, mas lalong bumibigat ang bawat hakbang ko? Sa loob ng tatlong araw, naging maingat si Alexus sa pag-aalaga kay Bella. Naging maasikaso siya bilang ama. Walang oras na hindi niya binantayan ang anak namin. Kahit halos hindi siya natutulog, hindi siya lumalayo kay Bella. Pero sa akin? Maliban sa mga saglit na pag-uusap tungkol sa kondisyon ng anak namin, halo
Luna’s POV Makalipas ang isang linggo, natagpuan ko ang sarili kong nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang uniform ko bilang flight attendant. Matagal kong pinagmasdan ang tela, pilit inaalala ang pakiramdam ng pagiging nasa ere—malaya, hindi nakakulong sa sakit ng nakaraan. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko matakasan ang katotohanang babalik pa rin ako sa lupa… sa realidad kung saan galit pa rin sa akin si Alexus. Hindi ko siya masisisi. Sinira ko ang tiwala niya. Itinago ko ang anak namin. Itinago ko ang sikreto tungkol sa pagkamatay ng ama niya. Kaya kahit ilang beses niyang sinasabi na hindi niya ako kayang iwan para kay Bella, ramdam kong may distansyang unti-unting namamagitan sa amin. Ayokong dumating ang araw na tuluyan niya akong itulak palayo. At ayokong maging pabigat sa kanya. Kaya heto ako ngayon, handang bumalik sa trabaho. *** “Are you sure about this?” tanong ni Ate Brielle habang tinutulungan akong ilagay ang huling gamit ko sa maleta. “Of course,” sagot ko
Luna’s POV Mula sa likuran, narinig ko ang malakas na pagsara ng pinto. Hindi ko alam kung sinadya iyon ni Alexus para iparamdam sa akin ang galit niya, pero kahit anong pilit kong palakasin ang loob ko, hindi ko maitatangging parang may kung anong mabigat na bumagsak sa puso ko. Tumingala ako at pumikit ng mariin, pilit na pinipigilan ang luhang kanina pa nagbabadyang bumagsak. Ilang hakbang lang ang layo ko mula sa bahay na iyon, pero pakiramdam ko, isang buong mundo ang pagitan namin ngayon. Nagpaalam ako kay Ate Brielle at Kuya TJ bago sumakay sa taxi na naghihintay sa akin. Tahimik lang ako habang binabaybay namin ang daan patungo sa condo unit na pansamantala kong uupahan. Nang makarating ako roon, agad akong bumagsak sa kama at hinayaan ang sariling malugmok sa katahimikan. Akala ko magiging madali ang lahat. Akala ko, kapag nakabalik na ako sa trabaho, unti-unti kong mabubuo muli ang sarili ko. Pero bakit parang mas lalo lang akong nawawala? Napalingon ako sa maleta ko
Luna’s POV Imbes na sagutin ang mga tanong ni Alexus, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Walang pag-aalinlangan, lumapit ako sa kanya at mahigpit siyang niyakap. “Luna—” Hindi niya natapos ang sasabihin dahil mas hinigpitan ko pa ang yakap ko sa kanya. Para bang kung bibitawan ko siya, tuluyan na siyang mawawala sa akin. Ramdam ko ang paninigas ng katawan niya, ang paraan ng paghinto ng kanyang paghinga. Alam kong naguguluhan siya, galit pa rin, pero wala akong pakialam. Hindi ko na kaya. Hindi ko na kayang ipagpatuloy ang pagpapanggap na kaya kong mabuhay nang wala siya. “Sorry,” bulong ko, nanginginig ang boses ko sa pagitan ng hikbi. “I’m so sorry, Alexus...” Hindi ko alam kung ilang beses kong inulit ang salitang iyon, pero pakiramdam ko, kahit ilang ulit ko pang sabihin, hindi pa rin sapat para burahin ang sakit na naidulot ko sa kanya. Naramdaman ko ang marahang pag-angat ng kamay niya. Napaawang ang mga labi ko nang maramdaman kong lumapat iyon sa likod ko—hindi upan
Luna’s POV Pagkalipas ng halos dalawang linggong pamamahinga dahil inaalagaan ko si Bella, bumalik na ako sa trabaho ko bilang flight attendant. Isang parte sa akin ang nasasabik bumalik sa ere, pero hindi ko rin maitanggi ang bigat na nararamdaman ko sa dibdib. Mula nang mangyari ang lahat—ang rebelasyon tungkol kay Bella, ang galit ni Alexus, at ang matinding emosyon na pinagdaanan namin—ramdam ko ang pagbabago. Hindi lang sa pagitan namin, kundi pati na rin sa sarili ko. Dati, tuwing may flight ako, sabik akong umaalis. Sabik akong makatakas, makalayo sa mga problema. Pero ngayon, ibang pakiramdam. Mas gusto kong manatili. Mas gusto kong nariyan lang siya… si Alexus, at si Bella. Ngunit kailangan kong gawin ito. Hindi lang para sa sarili ko, kundi para rin kay Bella. *** “Luna!” Tawag sa akin ni Trina, isa sa mga matagal ko nang kasamahan. “Oh my God, you’re finally back! We missed you!” Niyakap niya ako nang mahigpit, at hindi ko mapigilang mapangiti kahit na may bumabagabag
Brent’s POV Napamura ako habang pilit kong inaayos ang pagmamaneho. Mahigpit ang hawak ko sa manibela, pero ang atensyon ko ay nasa babaeng lasing na lasing na nasa tabi ko. She was completely out of it. Hindi ko alam kung gaano karaming alak ang nainom niya o kung may halong kung ano ang ininom niya, pero hindi ito normal. Her body was heating up—ramdam ko iyon dahil panay ang dikit niya sa akin, at kahit malamig ang aircon ng sasakyan, nag-iinit ang katawan niya. Damn it. "Brent..." Mahina niyang tawag, parang may kung anong lambing sa boses niya. "You’re so handsome... Why are you so handsome?" Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. “Just stay still, Bella,” malamig kong sagot, hindi ko siya tinapunan ng tingin dahil alam kong kung makikita ko siya ngayon—mukhang lasing, mapungay ang mata, at may bahagyang namumulang labi—baka lalo akong mahirapan. Nang makarating kami sa villa, mabilis akong bumaba ng sasakyan at pinagbuksan siya ng pinto. Pero bago pa ako makagalaw, bigla ni
Brent’s POVNapamura ako sa loob-loob ko habang mabilis kong nilalabas si Bella mula sa bar. Hindi na niya maitutuwid ang sariling mga paa, kaya wala akong choice kundi buhatin siya. Ang kanyang katawan ay bahagyang nakasandal sa akin, at kahit sa ganitong estado, ramdam ko pa rin ang init ng balat niya sa ilalim ng maninipis niyang kasuotan.Alam kong malakas uminom si Bella, pero hindi siya ganito. Hindi siya basta-basta natutumba sa alak. Kung ano man ang nasa baso niya kanina, sigurado akong hindi lang basta alak ‘yon.Lumabas kami sa bar, at sa bawat hakbang ko, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng sitwasyon. Gusto ko siyang pagalitan, sigawan, at ipamukha sa kanya kung gaano siya ka-reckless. Pero hindi ko magawa. Hindi ngayon. Hindi sa ganitong estado niya.“Ang init,” bulong niya, kasabay ng pag-ungol at pag-galaw ng katawan niya sa braso ko.Bago pa ako makapag-react, naramdaman kong lumapat ang malalambot niyang labi sa leeg ko.I froze.“Damn it, Bella.” Mariin akong nap
Bella's POV Buong maghapon kaming nagpakasaya ni Brent sa pagligo, ngunit habang papalapit ang gabi, hindi ko maiwasang maramdaman ang lungkot sa nalalapit naming pagbalik sa Manila. Bukas na ang flight namin, at sa susunod na araw, birthday na ni Daddy.Pero bago matapos ang trip na ito, may isang bagay akong gustong gawin—uminom.“Brent, gusto kong tikman ‘yong local drinks nila rito,” sabi ko habang naglalakad kami pabalik ng villa.Agad siyang napatingin sa akin na para bang may sinabi akong hindi katanggap-tanggap. “At bakit naman?”“Because I want to experience Coron the right way. Hindi puwedeng uuwi akong hindi natitikman ang specialty drinks nila.”Nagtaas siya ng kilay. “Hindi ka puwedeng malasing.”“Hindi naman ako malalasing, no.”Napabuntong-hininga na lang siya, pero halatang ayaw niya sa idea ko.Pagkalipas ng isang oras, nakabihis na ako—isang itim na tube top at denim shorts ang napili kong isuot. Medyo daring, pero hello? Nasa isla kami, at gabi na. Sino ang mag-aal
Bella's POV Ang tubig sa Twin Lagoon ay kasing linaw ng kristal, at ang sikat ng araw na dumadampi sa ibabaw nito ay nagpapakintab sa tila salamin na dagat. Hindi ako mapakali sa excitement habang hinahaplos ng hangin ang balat ko.Nasa loob na ako ng bangka, handang-handa nang lumusong, nang mapansin kong nakapamulsa si Brent sa gilid, malalim ang titig sa akin na para bang may hindi siya gustong mangyari. At nang magtama ang mga mata namin—ayun na, alam ko na.Napailing ako nang bahagya. “Brent, what’s your problem now?”Hindi siya sumagot. Bagkus, marahang lumapit siya sa akin at may iniaabot—isang tuwalya.Tinaasan ko siya ng kilay. “Seriously?”Nakatikom lang ang panga niya. “Takpan mo ‘yan.”“Excuse me?”Tinapunan niya ng tingin ang suot kong navy blue two-piece swimwear. Hindi ito sobrang revealing, pero halata sa mukha niya na hindi siya komportable."Maliligo ako," madiin kong sabi, habang hinahatak ang tuwalya palayo sa kamay niya.“Sa villa ka na lang maligo.”Halos matawa
Bella's POVNagising ako nang maaga dahil sa sunod-sunod na pag-ring ng cellphone ko. Pagkaabot ko rito, hindi ko na kinailangang tingnan ang caller ID—alam kong si Brent iyon. Wala nang ibang manggigising sa akin nang ganito kaaga maliban sa kanya."Hello?" Ang garalgal na boses ko ang bumungad sa kanya habang pinipilit kong idilat ang mga mata."Good. Gising ka na," tugon niya, malamig pero may bahid ng pangungutya. "May pupuntahan tayo. Gumayak ka na."Kahit inaantok pa, napilitan akong bumangon. Naging mabilis ang kilos ko matapos marinig ang excitement sa boses ni Brent. Iilan lang ang pagkakataong ganito siya kasabik sa isang bagay, kaya hindi ko iyon palalampasin."At saan naman tayo pupunta, boss?" tanong ko habang tumatayo mula sa kama at nag-unat ng katawan."Sa Twin Lagoon," sagot niya. "Sikat 'yon rito sa Coron. Sayang naman ang bakasyon mo kung hindi mo makikita."Napangiti ako. Matagal ko nang gustong makita ang Twin Lagoon. Isa ito sa mga pinaka-magandang destinasyon di
Bella’s POVTumingin ako sa orasan at napansing may dalawang oras pa bago matapos ang araw na ito. Today is March 30—ika-32 na kaarawan ni Brent. Kahit alam kong hindi niya ipinagdiriwang ang birthday niya dahil sa 5th death anniversary ng kapatid niya, gusto ko pa rin kahit paano iparamdam sa kaniya na may dahilan pa rin para maging masaya sa araw na ito.Naglakad ako papunta sa kusina at naghanap ng kahit anong matamis. Napangiti ako nang makita ang isang chocolate cupcake na natira mula sa hapunan namin kanina. Mabilis kong kinuha iyon at naghanap ng kandila. Maswerte akong may nakita akong maliit na birthday candle sa isang drawer.Sinindihan ko ang kandila at agad na bumalik sa veranda ng kwarto ni Brent. Hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko, pero gusto kong bigyan siya ng kahit kaunting kasiyahan ngayong araw.Pagpasok ko sa kwarto, nakita kong nakatayo pa rin siya sa veranda, nakatingin sa malayo, hawak ang bote ng alak. Kita sa mukha niya ang lungkot at tila malalim na inii
Bella’s POV Pagkababa ko mula sa kwarto, agad akong natigilan sa nakita ko—isang eleganteng hapag-kainan na may nakahandang masasarap na pagkain. Ang buong dining area ay may romantikong ambiance, may kandilang nakasindi sa gitna ng mesa, at may maliliit na petals ng rosas na kumakalat sa paligid. Napakunot ang noo ko. Ano na namang drama ito ni Brent? Lalo pa akong nagtaka nang makita siyang nakatayo sa tabi ng mesa, hawak ang isang bouquet ng pulang rosas. Mukha siyang seryoso, pero may bahagyang pilyong ngiti sa labi niya. Lumapit ako nang dahan-dahan, pilit inaalam kung may mali ba akong nagawa para bigyan ako ng bulaklak ng lalaking ito. "For you," aniya, iniaabot sa akin ang bouquet. Tiningnan ko lang iyon saglit bago muling ibinaling sa kanya ang tingin. "Anong okasyon?" nagtatakang tanong ko habang iniirapan siya. "Hindi naman tayo mag-jowa, bakit mo ako binigyan ng bulaklak?" Nakita kong bahagyang napangisi si Brent bago umiling. "Pwede bang huwag mo akong susungitan ng
Bella's POV Maingat akong binaba ni Brent sa upuan, pero hindi ko maiwasang mapangiwi nang maramdaman ko ang hapdi ng mga kalmot ni Claudia. "Huwag kang gagalaw," seryoso niyang sabi habang kinukuha ang first aid kit. Agad siyang lumuhod sa harapan ko at sinimulang gamutin ang mga sugat ko. "Tsk. Kalmot lang ‘yan," sabi ko habang sinusubukang alisin ang braso ko mula sa hawak niya. Pero agad kong pinagsisihan ang ginawa ko nang maramdaman ang matinding hapdi. Napairap ako at napangiwi sa sakit. "Huwag na kasing magmaldita," aniya, sabay higpit ng hawak sa braso ko para hindi ko na ito maigalaw pa. "Ano pala ang ginawa mo kay Claudia? Bakit kayo nag-away?" Napataas ang kilay ko. "Bakit hindi si Claudia ang tanungin mo?" pamimilosopo ko. Umiling siya at tiningnan ako nang masama. "Bella—" "Baliw ang ex-fiancée mo, Brent," mataray kong putol sa kanya. "Nakakaloka. Feeling niya, pag-aari ka pa rin niya! Akala mo kung sino siya kung makapanghila ng buhok." "At ikaw? Ano'ng ginawa mo
Bella’s POV Hapon na nang bumalik kami sa villa. Pagod man, masaya akong kahit papaano ay hindi kami nag-away ni Brent ngayong araw. Hindi man kami nag-uusap nang madalas, sapat na sa akin ang tahimik at maaliwalas na atmosphere sa pagitan namin. Pagkapasok ko sa villa, naramdaman ko ang kumakalam kong sikmura. Agad akong lumabas para maghanap ng makakain. Napangiti ako nang makita ang isang matandang lalaki na nagtitinda ng chicharon sa may kalsada. Isa iyon sa paborito kong pagkain! “Manong, pahabol po!” halos pasigaw kong sabi habang patakbong lumapit sa kanya. Muntik na akong madapa sa pagmamadali, pero hindi ko na iyon ininda. Pagkatapos kong bumili, nagpasya akong bumalik na sa villa. Ngunit bago pa ako makalayo, bigla na lang may humila sa braso ko. “Ano ba?!” galit kong sigaw habang pilit na binabawi ang braso ko. Nang makita ko kung sino ang humawak sa akin, agad akong napakunot-noo. Si Claudia. Ang ex-fiancée ni Brent. Napapikit ako ng mariin. Great. Just great. "So