Home / All / My Role / Chapter 78

Share

Chapter 78

Author: J. Fraley
last update Last Updated: 2021-07-16 18:50:43

Andrea

"'Ma, kamusta na si papa?" Tanong ko kay mama pagkabalik niya galing ospital.

Hindi pa rin kasi nagigising si papa hanggang ngayon at nasa ICU pa rin. Sana nga ay magising na siya ngayon.

Wala akong pake sa bills ng ospital ang kailangan ko ay magising si papa. Kahit na gaanong kalaki pa ang bayaran namin.

"Tulog pa rin, 'nak." Bakas ang lungkot sa boses ni mama habang sinasabi iyon.

Hindi ko naman siya masisisi dahil asawa niya iyon. Mas matagal niyang kasama si papa kesa sa amin.

Mas nahihirapan si mama kesa sa aming mga anak nila. Alam ko 'yon. Kaya wala akong magawa kung 'di ang yakapin nalang siya.

"Magiging okay din ang lahat, 'ma."

Alam kong tinatatagan lang ni mama ang loob niya para sa amin. Gabi gabi kong naririnig si mama na nanalangin at umiiyak.

Na trauma din siya sa nangyari sa kaniya gaya ni tita Beth. Kung sana ay may magagawa ako upang tanggalin ang sakit na nararamdaman niya ay gagawin ko.

Ayokong nakikita si mama na ganito. Masayahin kasi siya at hindi ganito. Nalulungkot at nasasaktan ako sa t'wing nakikita ko siyang ganito.

"Bakit ba nila ginawa 'yon? Ano bang kasalanan natin sa kanila?" Umiiyak na aniya.

"Sorry, 'ma." 'Yan nalang ang nasabi ko dahil ako ang dahilan ng lahat ng ito.

Kung alam ko lang na mangyayari ito ay hindi na sana ako umalis sa gang ko noon.

Kung alam ko lang na darating ang araw na ito, sana nanatili nalang ako bilang Queen ng Dauntless kahit na magalit pa sila.

Napaka bobo ko! Nagagalit ako sa sarili ko. Sinisisi ko rin ang sarili ko sa nangyari.

Bakit ba ako nagpakita ng kahinaan? Bakit nagpakatanga ako? Bakit ko ginawa 'yon?

Ang bobo mo, Andrea! Ang bobo mo!

"Hindi ko kasi maintindihan, anak. Wala tayong kagalit. Bakit nila ginawa 'to?"

"Sorry."

Nalaman ko na may lalabanan kaming gang mamayang gabi kaya naghanda ako. Hindi man ako sinabihan nila Chano ay sasama pa rin ako sa kanila at lalaban.

Lalo na at ang Phoenix gang ang kakalabanin namin. Nag-iinit pa rin ang utak ko kapag naaalala ko ang Phoenix gang lalo na ang ginawa nila sa pamilya ko.

Siguraduhin kong magbabayad kayo hanggang kabilang buhay.

Nag vibrate ang phone ko kaya kinuha ko iyon sa bag ko. Buti nalang at break time na bago tumawag ang kung sino mang nilalang na ito.

Kuya Andrew calling...

"Oh?" Sambit ko pagkasagot sa telepono.

Agad namang napatingin sa akin ang mga kasama ko sa rooftop na nagkakainan ng mga pagkain nila.

"Kamusta kayo nila mama d'yan?" Tanong niya mula sa kabilang linya.

"Ayus naman. Minsan dumadagsa ang tao sa restaurant kaya walang bantay minsan kay papa."

"Dapat ay hindi niyo iniiwan si papa do'n mag-isa." Nag-aalalang aniya.

"'Wag kang mag-alala at bantay sarado ng mga bata ni kuya Andrello at bata mo ang kwarto ni papa. May security camera din doon kaya namomonitor namin ang kalagayan niya kahit wala kami doon."

Nagpadala kasi sila ng mga bata nila para bantayan si mama at si papa. Kahit saan nga daw magpunta si mama ay sinusundan siya ng mga ito pero nasa likod lang niya.

Naglagay din kami ng isang hidden camera doon para alam namin ang nagaganap kay papa.

Pinayagan naman kami ng doctor doon lalo na at sila Cassandra ang may ari noon.

Binabantayan din ng mga magulang ni Cass si papa ng halos buong araw. Kapag may magpapa-check up o kapag kailangan nila mag round check up sa mga pasyente nila saka sila umaalis doon.

"Mabuti naman kung gano'n. Ikaw naman kamusta?"

"Ayus lang ako, kuya. 'Wag kang mag-alala. Baka nakakalimutan mong si Andrea Smith ako."

Natawa siya ng bahagya sa kabilang linya kaya napangiti ako. Matagal ko ng hindi naririnig ito.

Nakakamiss.

"Andeng, remember this. If you focus on the hurt, you will continue to suffer. But if you focus on the lesson, you will continue to grow."

Alam ko ang point niya sa sinasabi niya. Ayaw niya akong magdusa ng magdusa. Gusto niyang mag move on na ako sa nangyari pero hindi ko alam kung pa'no.

Gusto ko rin naman, eh. Kaso pa'no? Pa'no kakalimutan ang nangyari kung lagi ko silang naaalala lalo na si lola?

Mula bata ako ay kasama ko na sila. Sila ang gumabay sa akin sa paglaki ko. Kaya pa'no?

"Si kuya Andrew?" Tanong ni Jake sa akin pagkababa ko ng tawag kaya tinanguan ko siya bilang tugon.

"Nangamusta lang." Sambit ko saka sila nginitian.

"Alam mo, Andrea. Don't force yourself. Cry if you want, scream, and let it out. 'Wag mong kimkimin lahat 'yan dahil baka sumabog ka." Saad ni Lexa.

Wala akong magawa kung 'di ang mapayuko nalang. Ako na nga ang nagsabi noon na pwedeng umiyak kung gusto mo mapalalaki ka man o babae.

Pero ngayon, parang ako pa 'yung naduduwag na umiyak. Parang pakiramdam ko napakahina ko kapag umiyak ako.

Sumigaw? Hindi ko pa ito nasusubukan at ayokong gawin. Hindi ko alam kung bakit.

Wala naman kasi akong mahanap na lugar kung saan ako pwedeng sumigaw. Gusto sa isang mataas na lugar kung saan ako lang tao.

"You know what, stop pushing us away and let us fight with you. You're not alone in this battle. We're here for you." Ani naman ni Raia.

"Don't be afraid to start all over again. You may like the new story better. Let go of the past and start a new chapter of your life." Blake said.

Hindi ko alam kung pa'no ko magsisimula ulit. Hindi ko alam kung paano ako aalis sa nakaraan.

Pa'no ba kasi? Ayoko rin na ganito ako. Pakiramdam ko wala akong kwenta. Pakiramdam ko wala akong silbi.

Pakiramdam ko dahil sa akin kaya nangyari ang lahat ng 'to. Dahil sa 'kin naman kasi talaga.

Pa'no 'ko makakapagsimula ulit kung ang nagsimula ng unang kabanata ng buhay ko, ang taong bumuo sa akin ay nakalatay sa ospital at hanggang ngayon ay walang malay?

"To heal the wound, you have to stop touching it. Stop thinking the things that makes you remember your pain and sorrow. Stop doing the things that can make you feel the pain again. If putting the the things that can make you remember it on a grave, do it. If throwing it away make you feel better and stop thinking about it, throw it. Start a new beginning and start doing the things that can make you happy." Saad ni Jake.

Stop thinking about it? How?

Sa t'wing ipipikit ko ang mga mata ko, sila ang nakikita ko. Sa lahat ng lugar sa bahay namin sila ang naaalala ko.

Kaya paano ko gagawin 'yon?

Put the things that can make me remember it on a grave? 'Yun na nga lang ang ala-ala sa 'kin ni lola ibabaon ko pa sa lupa?

Hindi ko kaya...

"Andrea, maybe you're asking yourself. How can I start a new beginning. A new chapter. How can you move on. Then you're going to answer yourself that you can't. It's not that you can't, you just doesn't want to. You don't want to start a new beginning because you don't want to forget them. But, Andrea. You won't be able to moved on if you don't want to forget them. You'll continue to suffer." Sabi naman ni Tristan.

Baka nga kaya hindi ko kaya dahil ayoko.

Ayokong kalimutan si lola. Ayokong mawala siya sa ala-ala ko. Bakit kasi kailangang mangyari ang lahat ng 'to?

"Life isn't about letting the storm to pass, but learning how to dance in the rain. If you're letting the time pass and heal you, you're wrong. Yeah, time can heal. But dear, you have to dance along. The storm wants to destroy you, don't let them to succeed. Don't let yourself to be a fool and be destroyed by that damn storm. I know, it's hard to dance in the rain, you'll get wet and maybe sick. But you have to. Because if you did, maybe you get sick, you get wet, but dear, trust me. You won't regret it. It's easy to dry the wet part of you, it's easy to heal down if you get sick, but it won't be easy to get up if you let the storm destroy you. Prove to yourself that you can." Wika ni Cassandra.

Mabuti nga ba na lumaban pa ako? O hayaan nalang ang oras na gamutin ako? Madali para sa kanilang sabihin, eh. Pero ang hirap gawin.

Gusto ko rin naman kaso nga pa'no?

"You know what, love? When we said that you should forget them, we doesn't mean that you should forget them forever. Forget them for now and start moving on. Forget them for now and moved on. I know it's hard but you have to. Remember them again when you're ready. But for now, set them aside and help yourself to move forward." Saad ni Alistair.

Should I? Should I forget them temporarily and start moving on?

Makaka move on kaya ako kapag kinalimutan ko sila pansamantala?

Hindi ko alam ang gulo na ng utak ko.

Pero nagpapasalamat ako sa kanila at nand'yan sila para sa akin. Nand'yan sila at walang sawang nagbibigay ng advise sa akin.

Raia

"Wait muna natin si Andrea bago tayo pumunta sa gymnasium." I said.

Ngayon na kasi ang laban nila babe at manunuod kaming lahat gaya ng napag-usapan kahapon.

Ang tagal nga lang ni Andrea. Saan kaya nagpunta 'yon? Napagkasunduan namin na pupunta sila ni Lexa dito sa house namin pero hanggang ngayon ay wala pa rin siya.

Si Lexa lang ang dumating. Malapit na din mag start ang game.

My phone vibrate so I take it out from my sling bag.

"It's Andrea." I said before reading the message.

"What did she say?" Lexa asked.

"She said that she can't come. Marami daw tao sa restaurant nila at hindi siya makaalis. Sabihin nalang daw natin kay Al."

What a bad timing. Ngayon pa dumami ang customers nila. Baka mawalan ng gana na maglaro si Al dahil wala siya.

"Aww. Sayang naman." Nanghihinayang na sabi ni Lexa. "Let's go na. Late na tayo."

Buti at nakarating kami bago mag-start ang game nila. Marami na ding tao ang nandito karamihan ay girls na may kaniya-kaniyang banners.

May nakita pa nga ako na banners for my babe, eh. May 'I love you' pa na nakalagay.

"Where's Andrea?" Alistair asked.

"She said she can't come because of her work. You know, their restaurant. She also say sorry." I replied.

Lumungkot naman ang mukha ni Alistair kaya tinapik ko siya sa balikat.

"Don't worry. We're going to film you guys to show Andrea what she missed so cheer up!"

Nginitian niya lang ako saka pumunta sa mismong court sa gymnasium.

"I love you." Nakangiting sabi ni Blake saka ako binigyan ng smack kiss sa lips.

"I love you too. Galingan niyo, ah?"

"Oo naman. For you." Aniya pa saka ako kinindatan.

Ang sasama tuloy ng tingin sa akin ng mga babaeng nagkakagusto kay Blake. Nginisian ko lang sila saka nagsimula ng manuod ng laban.

Sorry nalang kayo girls dahil sa akin na si Blake. Hanap kayo ng sarili niyong Blake kung meron pa, HAHAHAHA.

Andrea

"Sige na, 'nak. Kami na bahala dito. Baka magtampo si Alistair sa iyo at hindi ka nakanuod." Saad ni mama.

Ayoko sanang umalis dito sa restaurant para matulungan sila kaso masyadong mapilit si mama.

Humingi naman na ako ng despensa kay Alistair at alam kong maiintindihan niya 'ko dahil talagang kulang kami sa tao.

Masyado na ding malaki ang bills ni papa sa osital kaya kailangan muna naming magbawas ng trabahador para ang kinikita namin ay naitatabi nalang para pambayad sa bills.

Si Xander nga ay nagtatrabaho na din dito ng libre. Hindi naman niya kailangan kaso ginagawa niya pantulong sa amin.

"Kahit naman hindi na ako manuod 'ma, ayus lang. 'Di din naman ako mahilig manood no'n."

"Kahit na. Boypren mo 'yon baka nakakalimutan mo."

"Oo nga naman, ate. Kaya na namin dito. Nand'yan naman sila kuya Xander." Sambit ni Andrei.

"Kami ng bahala, Queen. Saka pagkatapos mo manood susunduin ka ni boss. May ensayo daw ang mga bago." Ani Xander.

"Sige na nga. Tawagan ko nalang kamo siya." Pagsuko ko saka tinanggal ang apron na nakasuot sa akin.

Mukhang wala na rin naman na akong magagawa. Ang kukulit ng mga 'to, eh. Kahit na ayoko silang iwan, eh wala akong magagawa.

Bakit naman kasi kailangan na may laro pa sila ngayon. Natapat pa na kailangan ako sa restaurant.

Naglalaro na sila ng makarating ako sa gymnasium. Sa school namin ginaganap ang laban. Ang kalaban nila ay ang kabilang school sa tabi.

Dito nalang ako sa taas nanunod at hindi na bumaba dahil masyadong maraming tao. Ayokong makisingit.

Parang lantang gulay naman kung maglaro si hagdan. Kumain kaya 'to kanina? Bakit parang wala siyang ganang maglaro?

'Eto ba ang pinagmamalaki niya? Tss. Sinasayang lang niya oras ko kung ganito siya maglaro.

Hawak niya ang bola na naagaw din agad sa kaniya ng kalaban dahil hindi siya alisto. Basta lang siya dribble ng dribble at hindi tumitingin sa paligid.

Sa bola lang siya nakatingin kaya naagaw sa kaniya ang bola. Nakapuntos tuloy ang kabila.

Nagpatuloy ang laban nila at ganoon pa rin. Walang kagana gana kung maglaro si hagdan. Ano kayang nangyayari dito?

Parang tanga lang, eh. Tss.

Sa second quarter ng laro ay nalamangan sila ng kalaban. Hindi lang lamang kund 'di tambak.

Pa'no ba naman hindi magiging tambak eh ang lata niya maglaro. Ipinagmamalaki pa niya na MVP siya mukhang hindi naman siya sanay. Tss.

Lumipas ang oras hanggang sa makarating na sa last quarter. Kinausap kanina ng coach niya si hagdan at ewan ko kung ano ang sinabi nito dito at biglang ginanahan maglaro.

Nakabawi sila ngayong last quarter. Ang kaninang tambak ay nabawi nila at sila naman ang lamang ngayon.

Nangangamoy victory sila. Panay ang shoot ng 3 points ni hagdan na nahuhulog naman.

Sila ang panalo matapos ang intense na laban nila. Nakabawi sila!

Ang score ay 136 - 82.

Kailangan lang talaga ng focus ni hagdan sa paglalaro para manalo sila.

That's my boy.

Bumalik sila sa bench nila at kaniya kaniya namang yakap sila Lexa sa mga boyfriend nila.

Nag cheer naman ang mga babaeng nasa paligid ko at sinigaw ng sinigaw ang pangalan ng mga nanalo. Kung sino ang gusto nila ay 'yon ang sinisigaw nila.

Si Samantha ang nagpunas ng pawis ni Alistair. Nando'n pala siya hindi ko napansin kanina.

Biniro sila ng mga kasama nila at sinasabing mag comeback sila. Si hagdan ay nakangiti lang sa kanila habang si Samantha ay...

"Pabebe ng babaeng 'yon. Kapal ng mukha akala mo naman kung sinong maganda." Sabi ng isang babae sa gilid ko kaya natawa ako.

Ang gusto kong sabihin ay nasabi na niya. Hindi ko nga lang inaasahan ang susunod na nangyari.

Hinalikan ni Samantha si Alistair sa labi na tumagal ng limang segundo. Wow...

What a nice view.

"Ang kapal niyang halikan si Alistair!" Gigil na sabi ng isang babae at gusto ng sumugod.

Ako hindi ko alam kung ano ang irereact ko. Nakita ko namang nakatingin sa akin si Tristan at akmang sasabihin kay Hagdan na nandito ako kaya inilingan ko siya saka nginitian.

Kumaway ako sa kaniya bago ako maglakad paalis ng gymnasium.

Sana pala ay hindi nalang ako pumunta. Nasira lang ang mood ko.

Trsitan

Nakita ni Andrea ang ginawa ni Samantha na paghalik kay Al. Alam kong nasasaktan siya.

Kita ko sa mga mata niya na nasasaktan siya. G*go naman kasi si Alistair at hinahayaan lang si Samantha na gawin ang lahat ng gusto nito.

"Hey, baby. I'll just text Andrea that you guys won." Masayang sabi ni Lexa kaya nginitian ko siya.

"Go ahead."

Tinignan ko ang g*go kong kaibigan na nakangiti pa ngayon habang binabati ang mga babaeng nasa harap niya.

"Your friend is an asshole." Bulong sa akin ni Cassandra habang masama ang tingin kay Alistair. "I want to punch him."

"Calm down. We're infront of a lot of people." I whispered back.

"How can he do that? How can he smile after what happened? Oh, why am I surprised? He's a playboy jerk after all." Sabi niya saka naglakad paalis.

Sinundan naman siya ni Jake.

"What's wrong? Why did they leave?" Raia asked.

"They said that the game is over so they're leaving." Pagsisinungaling ko.

Alam ko na nakita din nila Blake ang nangyari pero hindi nila nakita si Andrea. Hindi rin naman nakita nila Jake at Cassandra si Andrea pero dahil childhood friend nila 'yon ay nagagalit sila.

Maski naman ako ay naiinis sa ginawa ni Al. Bakit wala man lang siyang ginawa ng halikan siya nito?

Sa bahay nila Al ginanap ang celebration ng pagkapanalo namin. Naghanda ng maraming putahe sila tita. Chef ang lola niya at isa ito sa mga nagluto kaya alam kong masarap ang mga pagkain ngayon.

"Kumain lang kayo. Do'n be shy." Nakangiting sabi sa amin ni tita Almira.

"Ang sarap po, tita." Sabi ni Christian isa sa mga teammates namin.

"Of course. My mom is a good cook."

"Is Andrea coming?" Tanong ni ate Sandra sa amin.

"Yeah, she said that she's coming." Lexa replied.

"Oh, Andrea!" Kinawayan ni Raia si Andrea na nginitian lang siya ng bahagya.

Lumapit ito sa amin at kinonggratulate kami.

"Congratulations!" Pilit ang ngiting aniya.

"Hey, Andrea." Ate Sandra greeted her with a warm smile and hug her.

"Ate Sandra." Andrea said before hugging her back.

"How have you been?" Tanong ni Aye Sandra.

"Just fine."

"I'm glad to hear that."

"Andrea!" Masiglang sabi ni tita Almira saka niyakap si Andrea.

"Kamusta ho?"

"We're doing fine. How about you?"

"Ayus lang din ho."

"I miss you, hija."

"Ahh..." Halatang hindi alam ni Andrea ang sasabihin niya.

"Mom, where's Al?" Ate Sandra asked her mother.

"I'm here." Sambit ni Al mula sa likod namin.

Nakangiti siyang lumapit kay Andrea at hahalikan sana niya ito ngunit iniwasan iyon ni Andrea.

Niyakap siya ni Andrea ng saglit bago siya ngitian ng pilit.

"Congrats." Pilit ang ngiting sabi ni Andrea.

The situation is awkward. Buti nalang at umalis na si tita bago pa pagtangkaan ni Al na halikan si Andrea.

Tiyak na magtatanong iyon kung ano ang problema. Hindi lang ako ang nakapansin sa ginawang pag-iwas ni Andrea kay Al kung 'di maging ang mga kasama ko.

Nagtataka silang lahat kung bakit 'yon ginawa ni Andrea maliban lang sa ate ni Al at kay Blake.

Madaling maka pick up si Blake kaya alam ko na alam na niya ang dahilan. Si ate Sandra naman ay alam kong kinikilatis niya ang nangyayari para malaman kung ano ang problema.

"Mauuna na 'ko." Sabi ni Andrea.

"You just got here." Si Al.

"Pumunta lang ako dito para batiin kayo. May gagawin pa 'ko kaya mauuna na 'ko. Congrats ulit."

"Ihahatid na kita." Prisinta ni Al.

"Hindi na. Kaya ko na." Pagtanggi ni Andrea.

"Ako na maghahatid sa kaniya." Sambit ko.

"Oh, Andrea. You're here." Nakangiting sabi ni lola, ang lola ni Al kay Andrea saka ito niyakap.

"Hello po."

"Kamusta ka na? Kayo ng pamilya mo?"

"Ayus lang naman ho. Nasa mabuting kalagayan po kami."

"Ang papa mo?"

"Tulog pa rin ho, eh." Bakas ang lungkot sa boses ni Andrea kahit na nakangiti siya.

"Gano'n ba? Kung kailangan niyo ng tulong ay sabihan mo lang kami. Handa kaming tumulong sa inyo."

"Maraming salamat ho."

"Aalis ka na ba?"

"Ahh, oho, eh."

"Bakit naman?"

"May trabaho pa ho kasi ako."

"Gano'n ba? Oh, sige. Mag-iingat ka."

"Mauuna na ho ako. Salamat ho."

"Ihatid mo na siya Alistair."

"Ako na ho ang maghahatid." Sambit ko.

Nagtataka man siya ay hinayaan niya rin kami na makaalis na.

"Mauuna na ho ako." Paalam niya.

"Bye, I love you." Saad ni Al.

Nginitian lang siya ni Andrea saka nagsimulang maglakad palabas ng bahay.

Hindi na rin komportable si Andrea sa loob dahil bukod sa maingay ay nando'n si Al at Samantha na alam kong dahilan ng pagkailang niya.

Pagdating sa labas ay hinarap ko siya.

"Are you okay?" I asked.

"Hmm. 'Wag kang mag-alala. Kaya ko pa." Nakangiting aniya.

"Just tell me when you need me. I'll be there."

"Thank you."

"Let's go?" Aya ko sa kaniya saka siya pinagbuksan ng pinto ng kotse ko.

"Hindi na. Darating 'yung isa kong kaibigan. May pupuntahan kasi kami kaya susunduin niya ako."

"Ahh. Sige."

Dumating ang isang kotse at lumabas ang isang lalaki doon. Pinagbuksan niya ng pinto sa back seat si Andrea saka inalalayan doong makapasok.

"Ingat!"

"Kayo rin. Salamat!" Aniya saka pinaandar ng mabilis ang sasakyan nila.

Kaibigan ko si Al pero kaibigan ko rin si Andrea. Ayoko na nagkakaganito sila lalo na sa panahon ngayon dahil alam kong ang daming problema ni Andrea.

Ayoko na sumabay pa ang relasyon nila at iyon ang maging dahilan para masira sila pareho.

Sobra ng nahihirapan si Andrea, naaawa na ako sa kaniya.

Sana maging ayos na ang lahat sa lalong madaling panahon.

Related chapters

  • My Role   Chapter 79

    ChanoHiling ni Queen na siya na ang lalaban sa lahat. Ewan nga lang namin kung ano ang nangyari at parang mainit ang ulo niya.Habang nag eensayo siya dito sa gym sa bahay nila Xander ay ang lakas ng pagkakatira niya sa lahat.Lahat ng suntok at sipa niya sa punching bag ay malalakas lahat. Parang may pinaghuhugutan siya ng galit."Ayus lang kaya si Queen?" Tanong ni Xander sa akin."Malay ko ba. May problema yata." Sagot ko.Alam naman namin na may problema talaga siya pero parang nadagdagan pa. Hindi naman kasi siya ganiyan, eh.Ano kayang nangyari sa kaniya at bigla siyang nagkaganiyan? May nangyari kaya kanina sa bahay ng mga Crimson o sa gymnasium?"Baka masira niya 'yung punching bag sa lakas ng pag atake niya." Bulong ni Xander sa akin kaya natawa ako."Kaya mo namang palitan 'yan at sa inyo naman

    Last Updated : 2021-07-16
  • My Role   Chapter 80

    AndreaBinabantayan ko si papa habang si mama ay naghahanap daw ng pagkakakitaan. Kailanman ay hindi ko naisip na aabot kami sa puntong 'to na maging si mama ay maghahanap ng trabaho.Masyado na kaming nagigipit. Hindi ko na alam kung pa'no pa kami aahon. Hindi ko na alam kung saan pa ako kukuha ng lakas ngayon.Halos wala na ngang pahinga si mama. Naaawa na ako sa kaniya. Wala akong magawa kung 'di ang maawa nalang.Bakit kasi ganito? Bakit kailangan na umabot sa ganito?Ano bang ginawa ko at pati pamilya ko dinamay nila? Laban ay laban. Bakit kapag natalo sila ay pamilya ko ang pinuntirya nila?"'Pa?" Napatayo ako sa kinauupuan ko dahil bigla nalang nag seizure si papa. "'Pa!""Nurse!" Pagtawag ko sa nurse."Anong nangyayari?" Tanong ng isang bantay."Tumawag kayo ng doctor! Bilis!" Utos ko.

    Last Updated : 2021-07-16
  • My Role   Chapter 81

    AndreaAnniversary namin ni hagdan ngayon. Gusto niya na mag-celebrate kami kaya nagpaalam ako sa trabaho ko na hindi ako makakapasok ngayon.Pinagbigyan ko na si hagdan sa gusto niya dahil hindi na namin na ce-celebrate ang monthsary namin dahil busy ako sa trabaho.Pangbawi ko na rin sa kaniya dahil wala akong oras na naibibigay sa kaniya."Hindi ganiyan." Natatawang aniya."Pa'no ba?" Tanong ko.Naglakagay kasi kami ng icing sa cake na binake niya. Bonding na naming dalawa ito kaya imbes na bumili ng cake ay nagbake nalang siya.Ako ang nakatalaga sa decorations kaso hindi naman ako artistic kaya hindi ko alam kung pa'no ba gagawing decor dito."Ganito oh." Kinuha niya sa akin ang icing.Siya na ang naglagay ng icing sa cake dahil hindi ko talaga alam kung pa'no. Hirap ng walang alam sa arts kung 'di ma

    Last Updated : 2021-07-16
  • My Role   Epilogue

    Andrea"Oh, Moonlight. Kamusta?" Bati ni Ash."Ayus naman." Sagot ko.We do a fist bump and hug each other afterwards. Ganito kami magbatian, eh.Siya ang nakaisip ng kalokohan na 'to. Cool daw sabi niya eh alam ko namang tyansing lang siya, tss."Napadalaw ka yata?""Bakit kasi hindi ka pumasok?" Asar na tanong ko.Hindi sana ako pupunta dito sa bahay nila kung pumasok lang siya."Si Blaine kasi. Aalis sila mamaya kasama ang lolo at lola niya. Pupunta daw ng States kaya sinusulit namin ang araw hanggang tanghali." Sagot niya.Aalis din sila Blaine. Sana naman ay hindi ko kasabay sa eroplano 'yon. Baka magkaaway pa kami dahil nagpunta 'ko dito. Ayaw mag eskandalo sa loob ng eroplano."Bakit ka nga napadaan?" Tanong niya pa."Magpapaalam sana ako. Aalis na din kami mamaya,

    Last Updated : 2021-07-16
  • My Role   Prologue

    The man I used to hate is now my love. My former enemy is now my boyfriend. Is that possible? I never thought of that. Because I'm the type of person who never fall in love to a man. I never thought I would fall in love with a guy I hate and playboy. Destiny is deliberately weird... My former happy life was ruined because of him. The former silence is now filled with noise. Even innocent people were affected. My promise to myself was broken because of him. My values ​​and beliefs in life have changed because of him. Why is it that I love him so much? Why is it that of the multitude of men in the world, he is still the one who captivates my heart? Why did I fall for him? You're really weird, destiny. You are very playful.

    Last Updated : 2021-07-16
  • My Role   Chapter 1

    Andrea's POV "Don't forget about Shan's party later, Andrea. Be on time." Andrew reminded me, the eldest of our siblings. Today is Shan's birthday. I almost forgot. "Yeah." I said. Shan is Andrew's girlfriend. They've been together for six years. They have been together for too long and they still have the strength to hold on to each other. If I'm going to describe Shan, she's beautiful. Kind and sociable. She is not like others who are stagey when they are at their boyfriends' house. She also doesn't just order us around even if it's possible because the oldest of our siblings is her boyfriend. And before I forget, her real name is Alexandra. I just don’t know why Shan is her nickname. It's still early, I can still go jogging. I went up to my room and changed my clothes. I will

    Last Updated : 2021-07-16
  • My Role   Chapter 2

    Andrea Today is first day of class and I woke up late so I didn't have time for breakfast. I didn't see anyone at home when I came down because I was late. Why didn't they wake me up? I hurriedly drove to school because I was late. Sh*t! Fortunately, there is no traffic. ~ School ~ "You're late for the first day of class, Smith!" The subject teacher said when I approached the front of our classroom. "I'm sorry, ma'am." I answered while bowing. "I'll let it slide now. But if you're late again next time, I won't accept you." She said in a calm voice. "Thank you ma'am." "There's only one seat available. Sit next to Anderson." I nodded in response. I looked at the empty seat she said before I walked over to it. I saw Alexa smiling at me so I nodded at her. I don't k

    Last Updated : 2021-07-16
  • My Role   Chapter 3

    Andrea I just went to the library after we say goodbye to each other. I always go here every lunch because it is quiet here. Noise is not allowed wherever you go in the library. When you make a noise, get ready in the librarian's mouth and get ready to be sent out of the library. I sat down at one of the tables at th end of the corner and I pulled out a book. I also pulled out my phone and earphones so I could listen to a song. I prefer to listen to a song when reading. After a long discussion of each class, I finally went home. My brain is tired, it's so hard to study. First day of class they already gave us a lot of work as if the class already started for a long time. Our classmates also don't change often, Whoever your classmates were last year, they will also be your classmates the other year. There are change

    Last Updated : 2021-07-16

Latest chapter

  • My Role   Epilogue

    Andrea"Oh, Moonlight. Kamusta?" Bati ni Ash."Ayus naman." Sagot ko.We do a fist bump and hug each other afterwards. Ganito kami magbatian, eh.Siya ang nakaisip ng kalokohan na 'to. Cool daw sabi niya eh alam ko namang tyansing lang siya, tss."Napadalaw ka yata?""Bakit kasi hindi ka pumasok?" Asar na tanong ko.Hindi sana ako pupunta dito sa bahay nila kung pumasok lang siya."Si Blaine kasi. Aalis sila mamaya kasama ang lolo at lola niya. Pupunta daw ng States kaya sinusulit namin ang araw hanggang tanghali." Sagot niya.Aalis din sila Blaine. Sana naman ay hindi ko kasabay sa eroplano 'yon. Baka magkaaway pa kami dahil nagpunta 'ko dito. Ayaw mag eskandalo sa loob ng eroplano."Bakit ka nga napadaan?" Tanong niya pa."Magpapaalam sana ako. Aalis na din kami mamaya,

  • My Role   Chapter 81

    AndreaAnniversary namin ni hagdan ngayon. Gusto niya na mag-celebrate kami kaya nagpaalam ako sa trabaho ko na hindi ako makakapasok ngayon.Pinagbigyan ko na si hagdan sa gusto niya dahil hindi na namin na ce-celebrate ang monthsary namin dahil busy ako sa trabaho.Pangbawi ko na rin sa kaniya dahil wala akong oras na naibibigay sa kaniya."Hindi ganiyan." Natatawang aniya."Pa'no ba?" Tanong ko.Naglakagay kasi kami ng icing sa cake na binake niya. Bonding na naming dalawa ito kaya imbes na bumili ng cake ay nagbake nalang siya.Ako ang nakatalaga sa decorations kaso hindi naman ako artistic kaya hindi ko alam kung pa'no ba gagawing decor dito."Ganito oh." Kinuha niya sa akin ang icing.Siya na ang naglagay ng icing sa cake dahil hindi ko talaga alam kung pa'no. Hirap ng walang alam sa arts kung 'di ma

  • My Role   Chapter 80

    AndreaBinabantayan ko si papa habang si mama ay naghahanap daw ng pagkakakitaan. Kailanman ay hindi ko naisip na aabot kami sa puntong 'to na maging si mama ay maghahanap ng trabaho.Masyado na kaming nagigipit. Hindi ko na alam kung pa'no pa kami aahon. Hindi ko na alam kung saan pa ako kukuha ng lakas ngayon.Halos wala na ngang pahinga si mama. Naaawa na ako sa kaniya. Wala akong magawa kung 'di ang maawa nalang.Bakit kasi ganito? Bakit kailangan na umabot sa ganito?Ano bang ginawa ko at pati pamilya ko dinamay nila? Laban ay laban. Bakit kapag natalo sila ay pamilya ko ang pinuntirya nila?"'Pa?" Napatayo ako sa kinauupuan ko dahil bigla nalang nag seizure si papa. "'Pa!""Nurse!" Pagtawag ko sa nurse."Anong nangyayari?" Tanong ng isang bantay."Tumawag kayo ng doctor! Bilis!" Utos ko.

  • My Role   Chapter 79

    ChanoHiling ni Queen na siya na ang lalaban sa lahat. Ewan nga lang namin kung ano ang nangyari at parang mainit ang ulo niya.Habang nag eensayo siya dito sa gym sa bahay nila Xander ay ang lakas ng pagkakatira niya sa lahat.Lahat ng suntok at sipa niya sa punching bag ay malalakas lahat. Parang may pinaghuhugutan siya ng galit."Ayus lang kaya si Queen?" Tanong ni Xander sa akin."Malay ko ba. May problema yata." Sagot ko.Alam naman namin na may problema talaga siya pero parang nadagdagan pa. Hindi naman kasi siya ganiyan, eh.Ano kayang nangyari sa kaniya at bigla siyang nagkaganiyan? May nangyari kaya kanina sa bahay ng mga Crimson o sa gymnasium?"Baka masira niya 'yung punching bag sa lakas ng pag atake niya." Bulong ni Xander sa akin kaya natawa ako."Kaya mo namang palitan 'yan at sa inyo naman

  • My Role   Chapter 78

    Andrea"'Ma, kamusta na si papa?" Tanong ko kay mama pagkabalik niya galing ospital.Hindi pa rin kasi nagigising si papa hanggang ngayon at nasa ICU pa rin. Sana nga ay magising na siya ngayon.Wala akong pake sa bills ng ospital ang kailangan ko ay magising si papa. Kahit na gaanong kalaki pa ang bayaran namin."Tulog pa rin, 'nak." Bakas ang lungkot sa boses ni mama habang sinasabi iyon.Hindi ko naman siya masisisi dahil asawa niya iyon. Mas matagal niyang kasama si papa kesa sa amin.Mas nahihirapan si mama kesa sa aming mga anak nila. Alam ko 'yon. Kaya wala akong magawa kung 'di ang yakapin nalang siya."Magiging okay din ang lahat, 'ma."Alam kong tinatatagan lang ni mama ang loob niya para sa amin. Gabi gabi kong naririnig si mama na nanalangin at umiiyak.Na trauma din siya sa nangyari sa kaniya

  • My Role   Chapter 77

    Alistair"They're here." Blake said looking at the entrance of the gymnasium.Napangiti ako ng makita ang tinutukoy niya. Sila Andrea kasama sila Lexa at Raia."Hi, girsl!" Bati ng teammates ko sa kanila.Kumaway sila Raia at Lexa samantalang si Andrea naman ay ngumiti lang ng bahagya sa kanila."How are you feeling?" I asked."Ayus lang." She replied and smiled at me."Pwedeng akin nalang 'yung isa?" Pabirong sabi ng isa sa mga teammates ko habang nakatingin kay Andrea ng nakangiti.Mabilis kong inilagay si Andrea sa gilid ko saka siya sinamaan ng tingin."Who are you smiling at?" Tanong ko sa kaniya."Syota mo ba 'yan?""Yeah. So get off your from her if you don't want me to take it out from you.""Brutal mo, dre."Nagtawanan lang kami d

  • My Role   Chapter 76

    AndreaNakapagbayad na sila sa ginawa nila sa pamilya ko. Pero hindi pa rin nawawala ang galit sa puso ko.Hanggang ngayon kasi ay hindi pa nagigising ang papa ko. Comatose pa rin siya at walang kasiguraduhan kung mabubuhay pa siya.Walang kasiguraduhan kung magigising pa ba siya. Walang kasiguraduhan ang lahat.Maaga akong umalis ng bahay namin. Hindi na ako kumain at dumeretso ako sa ospital para bantayan si papa.Nakalabas na din sila mama ng ospital kahapon at pinagpahinga muna namin siya sa bahay.Pagdating ko sa ospital ay dumeretso agad ako sa ICU kung nasa'n si papa."'Pa, gising na. Haba na ng tulog mo, eh. Baka naman gusto mo ng gumising. Uso 'yon pa." Saad ko. Hindi ko na naman tuloy napigilan ang mga luha ko na tumulo.Naaawa ako kay papa dahil hindi na siya humihinga sa sarili niya. Hindi na niya kayang huming

  • My Role   Chapter 75

    AndrelloDan Antonio. 'Yan ang pangalan ng g*gong sumira ng break ng sasakyan nila mama kaya naaksidente sila at namatay si lola.Sa t'wing naiisip ko si lola ay lalong umiinit ang dugo ko sa lalaking 'yon at nadagdagan ang galit ko.Sa isang warehouse daw naglalagi ang g*gong 'yon ngayon dahil napalayas siya sa bahay nila.Wala daw kasing ibang inatupag kung 'di ang maglakwatcha. Isang lumang warehouse na 'tong pinaglalagian niya. Kaunting panahon nalang siguro ay sira na 'to.As expected ay nandito siya ngayon at naninigarilyo. May alak din sa mesa niya pero walang baso. Tinutungga lang niya ang alak mula sa bote nito."Kamusta, kaibigan?" Saad niya ng mapansin ang presensya ko. "Ano ang maipaglilingkod ko sa iyo?"Tumungga muna siya ng alak at humithit ng sigarilyo bago tumayo at nakangising tumingin sa akin."Bibigyan

  • My Role   Chapter 74

    Andrea"Kung hayop ako, ano ka pa? Demonyong umahon mula sa impyerno?""'Wag na 'wag mong sasaktan ang pamilya ko kung ayaw mong saktan ko din ang kapatid mo." Mariing banta niya."Sino sa mga kapatid ko ang sasaktan mo?""'Yung bunso mong kapatid.""Ahh..." Kunwaring natatakot na sabi ko saka tumayo sa kina-uupuan ko."Hindi mo magagalaw 'yon dahil galit na galit din siya gaya ko. Wala kayong magagawa sa kaniya dahil mas magaling pa siya kesa sa inyo. At alam mo ba kung bakit hindi sumasagot ang mga co-leaders mo? Dahil ginagawa din niya kung ano ngayon ang ginagawa ko."Nanggigigil siyang tumingin sa 'kin. Matalim niya akong tinignan kaya sinamaan ko siya ng tingin."Dahil sa inyo, namatay ang lola ko. Dahil sa inyo, nanganib ang buhay ng mama at Tita ko. Dahil sa inyo, comatose ang papa ko. Dahil sa inyong mga g*go kayo

Scan code to read on App
DMCA.com Protection Status