Sa sinabi ni Nellie, parehong natahimik sina Joshua at Nigel. Base sa recording ng CCTV, hindi nagsisinungaling ang mga bodyguard. Isang batang lalaki na kamukhang-kamukha ni Nigel ang lumitaw at pumirma para sa pagpapalaya kay Fiona. Kung ang batang ito ay si Neil nga... Nagpapatunay iyon na hindi na si Neil ang kaparehong batang lalaki noon. Hindi matanggap ni Nigel ang katotohanan na ang kanyang nakababatang kapatid, ang taong pinakamalapit sa kanya ay naging ibang tao. Kaya, huminga siya ng malalim at hinawakan ng mahigpit ang kamay ni Nellie. "Hindi yan si Neil." Hindi maaaring siya iyon, tiyak na hindi siya iyon! Napakagat labi si Nellie. “Pero…” "Walang pero-pero." Huminga ng malalim si Nigel at marahas na tumayo. "Hindi maganda ang pakiramdam ko, pasok na ako sa kwarto ko." Kasabay noon, lumayo siya paakyat. Kinagat ni Nellie ang kanyang mga labi, sinulyapan ang kanyang ina saka inilipat ang tingin sa kanyang ama. Sa wakas, tumayo siya at sinundan ang kapatid. “Titi
“Mula sa umpisa, Ayaw ni Aura na nakikita tayong magkasama. Mula sa insidente anim na taon na ang nakakaraan na akala mo nakipagrelasyon ako sa kanya, hanggang sa iyong aksidente na gawa nya, lahat ng iyon ginawa niya dahil nagseselos siya sa relasyon natin. Nang maglaon, nang bumalik ka sa Banyan City, ilang beses niyang sinubukang saktan sina Nellie at Neil, bilang pagtatangka din na paghiwalayin tayo. At ngayon, maraming beses na niyang tinulungan si Fiona, para makamit din ang parehong layunin." Inangat niya ang kanyang ulo at tinitigan ng maayos ang maselang katangian ni Luna. “Dapat niyang malaman na ikaw at ako ay malayo sa pag-iibigan. Kung iaanunsyo natin ang kasal natin ngayon, mababaliw siya. Sigurado akong gagawa siya ng hakbang. Kapag nakagawa na siya, maaari nating samantalahin ang pagkakataon at maiuwi si Neil." Ang kanyang mga salita at katwiran ay pinag-isipang mabuti, ang lohika sa likod ng mga ito ay malinaw at walang kamalian. Napakagat labi si Luna. Kailangan
Hindi akalain ni Luna na ganoon ka-pangahas si Joshua. Idiniin siya ng matigas nitong dibdib, itinulak siya sa sofa. Napakaliit ng distansya nilang dalawa na kitang-kita niya ang init na nagmumula sa kanyang katawan, ang kanyang tuluy-tuloy na tibok ng puso, at ang kanyang maindayog na paghinga. Ang kanyang sariling paghinga ay lumakas. Tiningnan ni Joshua ang maselang katangian nito na may singkit na mga mata, malamig at malalim ang tingin nito. "Sagutin mo ako, Luna." Hindi siya naniniwala na ang isang tao na gagamit ng buong lakas niya para hilahin siya pataas mula sa gilid ng bangin sa ganoong desperado na sitwasyon ay hindi magkakaroon ng isang onsa ng pagmamahal para sa kanya at hanggang sa sabihin na ang pagpapakasal sa kanya ay isang hindi kinakailangang abala. Itinaas ni Luna ang kanyang mga mata at sinalubong ang malalim at di maarok na mga mata ni Joshua. Hindi niya ito itinulak palayo at hindi rin nagpumiglas, tinitigan lang siya ng maaliwalas niyang mga mata. "Mu
Ngunit... Mula sa simula hanggang ngayon, hindi nireserbahan ni Luna ang kanyang trench coat ng dagdag na sulyap. Itinaas niya ang kanyang mga labi sa isang nakakababa sa sariling ngisi at tumalikod para umalis, inilagay ang trench coat sa kanyang braso sa halip na isuot ito. Nang makarating siya sa pintuan, huminto siya. "Luna, maaari kang lumapit sa akin anumang oras na pagsisihan mo ang iyong desisyon." Kasabay noon, lumayo na siya. Umupo si Luna sa sofa, pinagmamasdan ang pag-alis ng lalaki, isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Magsisi? Ano ang pagsisisihan niya? Nagsisisi na hindi siya pinakasalan? Naunahan na niya ang sarili niya. Bakit niya itatapon ang sarili sa parehong hukay ng apoy nang dalawang beses? Sa taas. Nakahiga si Nellie sa windowsill, pinanood ang sasakyan ng kanyang ama na papaalis sa di kalayuan, at huminga ng malalim. Parang bigo ang effort ni Daddy. Iniisip niya kung magtitiyaga ba ang Daddy niya o susuko sa pagkakataong ito. Sa isi
"Kaya tinanggihan mo ang mungkahi ni Joshua..."Kinagabihan, umupo si Anne sa harap ng floor-to-ceiling window ng coffee shop, hinahalo ang kape sa kanyang mga kamay, habang bumuntong-hininga at sinulyapan ang babaeng nasa harapan niya. "Kaya ngayon ang magagawa mo lang ay maghintay ng pagkilos ni Aura?" Kasabay noon, nagbuntong hininga siya at humigop ng kape. “Ang totoo, sa tingin ko medyo magandang ideya ang pagpapanggap na pakasalan si Joshua. Tingnan mo, medyo matagal na mula nang bumalik si Aura sa lungsod. Kahit na nandiyan si Fiona noon, hinding-hindi susundin ni Fiona ang bawat utos niya. Ganun pa man, nanatiling kalmado at collected si Aura. Parehong nagsagawa ng paghahanap sa kanya ang mga tauhan ni Joshua at Bonnie ngunit nabigo pa rin siyang mahanap…” Nagtaas siya ng mata at tumingin kay Luna. "Siguro ang pagpapakasal kay Joshua ay talagang itatapon siya sa kanyang mga paa." Kinagat ni Luna ang kanyang mga labi at inilibot ang kanyang mga mata kay Anne nang walang
Ang eksena sa harap ng kanyang mga mata ay nagpatulala kay Luna ng ilang sandali. Paano kaya naging siya? Nasaan si Theo? Nang makita siya, kinulot ni Joshua ang mga labi at mahinang tumawa. Nakaupo siya sa piraso ng bato nang elegante, ang kanyang tingin ay kalmado at walang pakialam habang nakatingin sa kanya. "Tumigil ka sa paghahanap, ako ang tumawag sayo dito." Nagsalubong ang mga kilay ni Luna. Tumingin siya sa kanya, malamig ang boses niyang sinabi, “Kung gusto mo akong makita, tawagan mo lang ako. Bakit mo pipiliin na maglaro ng balabal at punyal?" Nagpadala sa kanya ng text message at humihiling pa na makipagkita sa isang lugar na tulad nito. Ang akala niya talaga ay galing kay Theo at napatakbo rito nang may sprained ankle! Pero sa huli ay si Joshua pala? Ano ang dapat niyang sabihin sa kanya na hindi maiparating sa telepono? "Para sa pormalidad." Madilim ang sikat ng araw sa gabi at walang streetlights sa eskinita kaya hindi maaninag ni Luna ang ekspresyon ni Joshu
Dinala si Joshua sa emergency room at tatlong araw siyang nasa hospital. Nang magising siyang muli , nakatanggap siya ng tawag mula kay Nellie.“Daddy.” Mula sa kabilang linya ng phone, tumunog ang cute na boses ng bata sa tainga niya. “Naaalala niyo po ba kung anong araw bukas?”Habang nakahiga sa kama ng hospital, tumingin si Joshua sa kalendaryo sa pader at bahagyang sumingkit ang mga mata niya. “Birthday ng Mommy mo.”Hindi niya nakalimutan ang kaarawan ni Luna. Noong kasal pa sila, gusto niyang ipagdiwang ang kaarawan ni Luna ng bawat taon. Ngunit, tuwing darating ang araw na ‘yun, naiisip niya na masyadong maraming dekorasyon at apeksyon sa paghahanda niya, kaya’t sa huli, kaswal niya lang binibigay ang regalo at sinasabi niya kay Luna na binili niya lang ito ng basta basta. Sa katotohanan… ang bawat regalo niya ay siya mismo ang pumipili. Sa loob loob niya, natutuwa siyang makita ang regalo niya sa kamay ni Luna habang tinatawag siya nito na ‘dear’.Ngunit dati, ang pride ni
“Sir, malala po ang sugat niyo, alam niyo rin po ito. Sinabi po ng doctor na kailangan niyo po magpahinga. Hindi po kayo pwedeng mapahamak ulit, kung hindi…” Hindi na kailangan pang bigkasin ang mga susunod niyang sasabihin. Nanatiling tahimik ng ilang sandali si Lucas. “O hindi po kaya… pwede niyo pong ihanda ang proposal, at ako na po ang gagawa. Hindi niyo po kailangan mag alala sa mga ipapagawa niyo sa akin, alam niyo naman po ito, hindi ba?” Nakahiga si Joshua sa ulunan ng kama, ngumiti siya at sinabi habang maputla at walang kulay ang mukha niya, “Nag aalala pa rin ako. Ako lang ang may alam kung ano ang mga gusto at ayaw ni Luna. Pati…” Ngumiti siya at nagpatuloy, “Sa nakalipas na mga linggo, mahirap ang pinagdaanan niya dahil sa akin, dapat kong personal na maghanda ng party para sa kanya…” Pagkatapos, bumangon siya mula sa kama. Tumingin si lucas sa maputlang mukha ni Joshua. “Tatawagin ko po ang doktor!”… Kinabukasan ng gabi. Pagkatapos ng isang araw ng shopping
Kumunot ang noo ni Luna nang marinig niya ito.Kailangan niyang itago si Gwen kapag bumisita si John sa kanila. Kasabay nito, kailangan niya ng ibang tao para magpanggap na si ‘Andie Larson’.Habang iniisip ito, nagbuntong hininga si Luna at tumingin siya ng makahulugan kay Tara.Naintindihan ito ni Tara at tumango siya, pagkatapos ay naglakad siya pabalik ng elevator kasama si Luna.Nang sumara ang pinto, nagbuntong hininga si Tara at sinabi niya ng pagod na tono, “Salamat sa Diyos at nabigo si Robyn ng memorya niya. Kung hindi, sira na ang lahat ng plano natin.”Tumango si Luna. Pagkatapos, tumingin siya kay Tara at tinanong niya, “Oo nga pala, paano nagkakilala si John at ang tatay ni Gwen?”Kahit na si Andy ay dinala ng mga tauhan ni Tyson sa Sharnwick City. Paano napunta sa parehong kwarto si John at sumalo pa siya ng bala para dito?Kinidnap rin ba si John ng mga taong ito? Kung ganun, bakit nila ito ginawa?Nang mabanggit ito, nagbuntong hininga si Tara at nagpaliwang si
Sumilip si Luna sa crack mula sa pinto.May suot na hospital gown si John, nakaupo ito sa kama at kumakain habang kausap si Robyn. “Sinabi ba talaga ‘yun ni Miss Moore?”Tumango si Robyn. “Nakasalubong ko rin sa elevator ‘yung babae na bumili ng tanghalian na ito kanina. Hindi ka maniniwala, konektado din siya kay Miss Moore! Magpinsan sila sa kasal!”Huminto ang kamay ni John, halata na nabigla siya. Tumawa siya at tinanong niya, “Talaga? Nagkataon nga naman.”“Tama ka! Maliit ang mundo natin!” Tumango si Robyn. “Hindi lang ‘yun, pero dahil magpinsan sila sa kasal, may koneksyon din siya sa lalaking niligtas mo kagabi. Sa tingin ko ay ang pangalan niya ay…”Napatalon ang puso ni Luna sa lalamunan niya nang marinig niya ito.Nagkaroon siya ng isang malaking pagkakamali. Hindi niya sana babanggitin ang pangalan ni Gwen kung alam niya lang na si John ang lalaking nagligtas sa tatay ni Gwen!Malapit na masira ang sikreto nila!Habang iniisip ito, hindi niya mapigilan na tumingin k
Tumaas ang mga kilay ni Luna kay Tara. “Sinasabi mo ba na anim na buwan mo nang alam ang tungkol kay Anne at John?”Tahimik ng ilang sandali si Tara bago siya tumango. “Oo.”Huminga siya ng malalim at tumitig siya ng seryoso kay Luna. “Dati, ang lahat lang ng alam ko tungkol sayo ay pinakasalan mo ang pinsan ko at biniyayaan kayo ng triplets. Nabalitaan ko rin na sa isang punto, naging malapit ka kay Christian, pero wala na akong ibang impormasyon maliban dito. Isang araw, sinabi ng tita ko sa akin na ikaw, ang asawa ng pinsan ko, ay walang iba kundi si Moon, ang paboritong jewelry designer ko.”“Simula nang matuklasan ko ito, napunta ang atensyon ko sayo at naghanap ako ng mga balita tungkol sayo. Dahil dito, alam ko ang tungkol sa murder at trial mo, kaya alam ko ang tungkol kela Anne at John.”Lumaki ang mga mata ni Luna sa gulat.Hindi siya makapaniwala na si Tara ay palihim na isa sa mga fans niya, sa punto na binabantayan nito ang balita tungkol kay Luna kahit na nakatira si
Matagal na natulala si Luna.Sa huli, bumalik siya sa sarili at humawak siya ng sabik sa braso ni Robyn. “Sinasabi mo ba na ang kapatid mo ang nagligtas sa lalaki na hinahanap ng lahat sa buong bayan?”Hindi inaasahan ni Robyn ang reaksyon ni Luna. Napaatras siya sa takot at tumango siya. “O… Oo.”Bakit sabik si Luna na marinig ito?Kumunot ang noo niya at tinanong niya, “Miss, kilala… mo ba ang kapatid ko? O may koneksyon kayo sa matandang lalaki kagabi?”Sasagot sana ng oo si Luna sa mga tanong na ito nang sumingit si Tara. “Syempre may koneksyon siya sa matandang lalaki. Asawa siya ng pinsan ko, kaya may koneksyon siya sa matandang lalaki na niligtas ng kapatid mo. Sabik lang siya na makilala ang lalaki na lumigtas sa buhay ng matandang lalaki.”Pagkatapos, tumingin siya kay Luna. “Hindi ba, Luna?”Napahinto ng ilang sandali si Luna, pagkatapos ay tumango siya. “Oo, masaya lang ako na ligtas siya ngayon.”Pagkatapos, lumingon siya para tumitig ulit kay Robyn. “Kamusta na ang
“Um…”Ngunit, bago pa sumagot si Tara, sumingit si Robyn. “Hindi ba’t sinabi ko sayo na ang kapatid ko ay nabaril? Ito ay dahil pinoprotektahan niya ang isang matandang lalaki kagabi.”“Nakidnap silang pareho, at ang lalaki na ‘yun ay papatayin dapat ng kidnapper. Kung hindi humarang ang kapatid ko para iligtas ang lalaking ‘yun, patay na dapat siya ngayon.”“Si Miss Moore ay ang kamag anak ng lalaki at pumunta siya dito para pasalamatan kami.”Pagkatapos, pinakita niya ang card kay Luna at sinabi niya, “Gusto niya kaming bigyan ng gantimpala kapalit ng kabaitan ng kapatid ko. Desperado kami sa pera, pero ayaw itong tanggapin ng kapatid ko. Ayaw niyang isipin ng iba na may ibang rason ang kabaitan niya.”Napahinto si Luna nang marinig niya ito. Kumunot ang noo niya, tumingin siya kay Tara. “Ang ‘kamag-anak; na ito ay ang tatay ni Gwen, hindi ba?”Alam ni Luna ang tungkol sa nangyari kagabi. Dahil niligtas ng mga tauhan ni Joshua si Andy kagabi at ang kapatid ni Robyn ay nabaril d
“Hindi ko kailangan ng special treatment.” Ngumiti si John kay Tara. “Ang gusto ko lang ay ang isang oportunidad para sumama.”Kumunot ang noo ni Tara dahil dito, ngunit wala siyang sinabi. Sa huli, tumalikod siya at umalis na siya ng kwarto.Sa kanyang ikinagulat, nakasalubong niya si Luna, na siyang kakalabas lang ng elevator.Nabigla din si Luna na makita si Tara.Siguradong si Tara, na siyang obsessed kay Joshua, ay nasa Moore Group dapat kasama si Joshua, nagpapalipas ng oras kasama ang paboritong ‘pinsan’ nito. Bakit pala nasa hospital si Tara?“Hello, Luna.” Ngumiti ng nahihiya si Tara nang makita niya si Luna.Kumunot ang noo ni Luna at tumingin siya ng malamig kay Tara. “Ano ang ginagawa mo dito?”Nandito ba si Tara para makita si Gwen? Hindi niya maintindihan; hindi kilala nila Tara at Gwen ang isa’t isa. Bakit bibisita si Tara kay Gwen?Huminto si Tara, ngunit bago pa siya makagawa ng dahilan, tumunog ang boses ni Robyn sa likod niya. “Miss Moore!”Tumakbo si Robyn
Bumangon si John mula sa kama nang mabanggit ang matandang lalaki. Pagkatapos ay tumitig siya ng nakakunot ang noo kay Tara. “Ayos lang ba siya? Nawalan ako ng malay pagkatapos akong mabaril kagabi, kaya hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kanya. Naaalala ko na dumating ang mga tauhan niyo sa oras… Ayos lang ba siya ngayon?”Kahit na ang ginawa ng matandang lalaki ang rason kung bakit nabaril si John, naiintindihan ni John ang pananaw ng lalaking ito. Pagkatapos makulong ng maraming araw, hindi nakakapagtaka na magiging balisa ito na makatakas.Hindi mapigilan ni John na isipin na kung ang lalaking ito ay nakakuha ng sakit mula sa pagkakakulong, lalo na at matanda at mahina na ito.Kumunot ang noo ni Tara nang mapansin niya na nag aalala si John. Mukhang hindi nagpapanggap si John sa pag aalala niya.Ayon kay Joshua, hindi alam ni John na ang lalaking niligtas niya ay ang tatay ni Gwen. Base sa reaksyon ni John, alam na ni Tara na tama si Joshua.Ngumiti si Tara at sumagot siya
Hindi kaya’t sinasabi ni John ang katotohanan?Habang iniisip ito, tumingin ulit si Tara kay Robyn.Medyo kinakabahan si Robyn habang sinusuri ng ganito. Nahihiya siyang tumawa at sinabi niya, “Nice to meet you, Miss Moore. Ako ang kapatid ni John, si Robyn.”Pagkatapos, tinaas niya ang kamay niya kay Tara.Kumunot ang noo ni Tara habang kinamayan niya si Robyn. “Nabalitaan ko na may sakit ka?”Tumigas ang kamay ni Robyn. Nakalimutan niya ang tungkol sa instructions ni John!Ngumiti siya, sinubukan niyang maging kalmado. “Opo. Nagkaroon ako ng kakaibang sakit at humihina ang katawan ko, at kailangan ko ng surgery para mabuhay.”Pagkatapos, lumingon siya para tumingin ng masama kay John. “Sinabi mo ba ito sa lahat? Hindi ba’t sinabi ko sayo na ‘wag mo ipagkalat ang tungkol sa sakit ko?”Tumawa si John. “Malalaman din naman ni Miss Moore ang tungkol dito dahil magkakasama kami sa trabaho.”Medyo naabala si Tara dahil dito. Pinadala siya ni Joshua para bantayan si John at malaman
“Ayos lang. Hindi ko siya niligtas para sa pera.” Ngumiti si John habang tinaas niya ang kamay niya para kunin ang kutsara at tinidor mula kay Robyn.Nagtataka rin siya tungkol sa binanggit ni Robyn, ngunit sa katotohanan, hindi siya nagsisi sa desisyon niya. Kahit na pumunta siya doon para sa pera, hindi ito ang motibasyon niya noong tumalon siya sa harap ng bala.Ginawa niya ito ng hindi nag iisip. Kahit na ibalik niya ang oras, ililigtas niya pa rin ang lalaking ‘yun ng hindi nagdadalawang isip.Nagbuntong hininga si Robyn at tumingin siya kay John. “Pero John… makakapunta ka pa ba sa public bid sa katayuan mo ngayon?”Namutla si John dahil dito. Makalipas ang ilang sandali, ngumiti siya kay Robyn at sinabi niya, “Syempre naman. Ang balikat ko lang ang nasaktan, hindi ang utak ko, kaya makakapag trabaho pa rin ako tulad ng dati at makapag handa ako para sa bid. ‘Wag kang mag alala. Alagaan mo na lang sina Anne at Sammie, at ako na ang bahala sa lahat.”Pagkatapos, tumingin siya