SINULYAPAN ni Travis ang tumpok ng mga papeles sa ibabaw ng lamesa niya. Kailangan niyang pirmahan ang lahat ng mga iyon. Malalim na ang gabi at gaya ng dati narito pa rin siya sa opisina niya. Simula nang umalis si Catherine at iwan siya ay binuhos niya na lamang ang oras niya sa trabaho. Upang sa ganoon ay makakalimutan niya ang asawa niya, kahit sandali lang. Naihilamos niya ang palad sa sariling mukha. Muntik pa siya salubsob sa mahabang balbas sa panga niya. It had been another long day. At malamang na magtuloy-tuloy pa iyon hanggang sa mga susunod na araw. He felt cold, hungry, and so empty. Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang iniwan siya ni Catherine at ang kahungkagang dati ay bahagya lang niya naramdaman ay nagtayo na ng condo building sa pagkatao niya. He missed his wife. Napaangat lang siya ng mukha mula sa pagkakayoko niya ng maramdaman may ibang tao nandito sa loob ng kanyang opisina. Pumalatak si Tristan. “Late at night nandito ka pa rin, Kuya?” Na
Biglang umangat ang mukha ni Catherine ng biglang gumuhit ang kidlat halos kasabay niyon ay ang malakas na kulog. Mayamaya’y ang malakas na pagbuhos ng ulan doon sa labas ng bintana. Animo may sariling isip ang kanyang mga paa. Naglakad siya patungo roon sa gilid ng bintana kung saan nakaharap doon sa malaking gate ng compound. Nang sumilip si Catherine ay nakikita niya si Travis naroon pa rin at walang balak pa rin umalis kahit na nababasa na ito ng malakas na pagbuhos ng tubig ulan. May kasama pang kidlat at kulog. “Travis,” mahinang usal niya sa sarili. Ano ang iniisip ng lalaking ‘to na hanggang ngayon ay hindi pa rin umaalis? Hindi ba alam nito na magkakasakit ito sa ginagawa nitong pagbasa sa tubig ulan? Biglang nakaramdam ng pag-aalala si Catherine at hindi niya kayang tiisin ng gan’on na lang si Travis. Nainitan at naulanan na si Travis doon sa labas ng gate ngunit wala pa rin balak na umalis. Hindi nagdadalawang isip si Catherine, dali-dali siya lumabas mula sa loob
KINABUKASAN tinanghali ng gising si Catherine, paano ba naman madaling araw na rin siya nakatulog. Dahil sa kakaisip ng sitwasyon nila ni Travis. Alam niya sa paglabas niya mula rito sa loob ng kwarto ay makikita niya ang asawa. Higit sa lahat Hindi niya p’wede iwasan si Travis.Kailangan niya na rin kausapin si Travis ng sa ganun ay magkaliwanagan na rin sila.“Let face the music,” aniya bago pinihit ang seradura ng pinto atsaka lumabas na rin. Hinakbang niya ang kanyang mga paa patungo roon sa kusina. “Good morning, Ma’am,” sabi ni Manang Salod ng nadatnan niya itong naghahanda ng lulutuin nito.“Good morning, Manang,” nakangiti rin sabi ni Catherine. Hinatak niya ang silya para maupo na. Palinga-linga siya sa paligid ngunit hindi makita ng mga mata niya ang gusto niya makita nang mga sandaling iyon.“Umalis na siguro,” aniya sa sarili ng Hindi niya makita si Travis sa paligid.Saglit huminto sa ginagawa niya si Manang Salod. “Ihanda ko lang ang almusal mo, Ma’am.”“Si Travis, kuma
NANG bumalik si Catherine ng kwarto ay bitbit niya na ang palanggana na may maligamgam na tubig at maliit na bimpo para gamitin pamunas kay Travis. Dahan-dahan niya nilagay ang palanggana sa may ibabaw ng center table, atska naupo sa ibabaw ng kama. Nakapikit pa rin ang mga mata ni Travis, mukhang nakatulog muli ito. Sinalat niya ang noo ni Travis, inaapoy pa rin ito ng lagnat.“Travis, punasan lang kita para kahit paano mawala ang lagnat mo,” aniya sinimulan ng punasan ang mukha ni Travis. Hubarin ko lang ang damit mo para makapagpalit ka ng damit. Basa na kasi ng pawis,” aniya sinimulan ng hubarin ang damit ni Travis. “Promise, walang malisya ito,” sambit niya sa mahinang boses. Tanging mahinang ungol lang ang naging sagot ni Travis na nanatiling nakapikit pa rin ang mga mata nito.“Ang bigat mo,” reklamo niya. Nahihirapan siyang hubarin ang damit nito. Pati tuloy siya ay pinagpawisan na rin. Nang matapos niya na palitan ng damit si Travis. Pakiramdam ni Catherine ay naubos din
MALAPIT na siya sa may pintuan ng huminto si Catherine sa paghakbang ng kanyang mga paa, atsaka pumihit paharap doon sa kama na hinihigaan ni Travis.“Magpagaling ka agad para makabalik ka na ng Manila, Travis,” aniya na muntik pa siya pumiyok.“Ayaw…”“Anong ayaw?”“Ayokong bumalik ng Manila na hindi kita kasama Cath.”“Akala ko ba nagkakaintindihan na tayo, Travis. I need space.”“Three months na nakalipas simula ng humingi ka ng space, Cath. It's time na bumalik ka na sa bahay natin.”Humugot ng malalim na hininga si Catherine bago nagsalita. “Dito ang bahay ko at higit sa lahat ayoko na bumalik…” Hindi ni Catherine nasabi ang ibang sasabihin ng magsalita si Travis.“In that case, gusto ko na lang magkasakit para makasama pa rin kita at hindi mo ako tinataboy.”“Nasisiraan ka na ba?” Naiinis sambit ni Catherine, atsaka tinalikuran si Travis. “Magpahinga ka na at magpagaling,” aniya hindi na hinintay na makapagsalita si Travis. Lumabas na siya ng kwarto upang pumunta na roon sa ma
Ramdam niya ang apoy sa pagitan nila. Sa bawat hagod ng mga palad ni Travis sa katawan niya, ramdam niya ang pangangailangan nito sa kanya. Para na siyang nag-aapoy. Siya man ay sobra nang nag-iinit. Darang na darang na siya. Bahala na! Gusto niyang pagbigyan ang pangangailangan ng kanyang sarili.Hinayaan niya na lamang si Travis sa gusto nitong mangyari dahil alam niyang gusto rin niya iyon. May pagmamadaling tinanggal ni Travis ang mga saplot nila sa katawan at ilang saglit pa ay buong pagsuyo nitong sinamba ang kanyang katawan.Parang mababaliw si Catherine sa mga sensasyong lumulukob sa kanyang buong pagkatao. Travis was worshiping her body as if she was the most beautiful woman on earth. Para itong isang gutom na gutom na leon habang patuloy lamang siya nitpng pinapaligaya sa pamamagitan ng mga labi at dila nito.‘Oh, Travis!” Ungol niya habang kumikiwal ang katawan niya sa sobrang sarap na ipinararanas nito sa kanya. Napasabunot siya sa buhok nito at mahinang napaungol si Tra
NANG humupa na ang nararamdaman nila ay umalis na rin si catherine sa ibabaw ng kama.Atsaka dinampot ang mga damit na nagkalat doon sa sahig. Mabilisan rin ang ginawa niyang pagbibihis. Natatakot siya sa maaaring sabihin ni Travis sa kanya. Kaya umiiwas na muna siyang makipag-usap. “Cath, let's talk…” sabi ni Travis, naupo ito sa ibabaw ng kama habang pinapanood si Catherine na muling sinusuot ang mga damit nito.“Magpahinga ka na, Travis. Saka na tayo mag-usap,” aniya dali-daling lumabas mula sa loob ng kwarto. Hindi niya na hinintay pa na muling magsalita si Travis.Ayaw ni Travis ang inaakto ni Catherine, pagkatapos ng muling may nangyari sa pagitan nila ni Cath. Animo lalong iniiwasan nitong pag-usapan ang nangyari sa kanila. Malalaki ang bawat hakbang ng kanyang mga paa na bumalik sa sariling kwarto niya. Ang tanga-tanga niya. Kung pwede lang na sabunutan niya ang sarili ay ginawa niya na. Nasa loob na siya ng kwarto ay agad niya ni-lock ang seradura ng pinto.Pabagsak ang ka
“Higit sa lahat hindi pa rin ako handa na kausapin si Travis,” aniya pumiyok ang boses niya. ‘Hindi ka pa handa na kausapin si Travis pero nakipag jogjogan kaa na sa kanya!’ piping sigaw ng kontrabidang isip niya.Paulit-ulit na lang siya nasasaktan ng dahil kay Travis. May isang bahagi ng isip niya na natatakot. Natatakot na kahit anong sandali ay bumigay na naman siya kay Travis at muli na naman siya masasaktan ng dahil sa lalaki.“Hanggang kailan mo tatakasan si Sir Travis? Alam natin pareho na hindi habang buhay ay maiwasan mo siya.”Umiling si Catherine. “Sa totoo lang, hindi ko rin po alam.” Hopeless niyang turan. Hindi niya rin alam kung hanggang kailan niya iiwasan si Travis. Siguro kapag natutunan niya ng patawarin ang kanyang sarili at si Travis. Sa ngayon ang mahalaga ay makaalis muna siya na hindi malaman ni Travis. At higit sa lahat ay hindi siya masundan ng lalaki. Sisiguraduhin niya na sa pagkakataon ito ay hindi na siya masundan ni Travis. Pakiramdam niya tuloy anim
“Ang aga-aga pero mukhang pasan mo ang buong mundo. Nakabusangot ‘yang pagmumukha mo. Atsaka bakit ka napasugod dito?” mahabang litanya ni Freda. Huminga ng malalim si Bella bago nagsalita. “Someone sent me a lot of flowers…Aching…!” Anak ng pating talagang nangangati na ang kanyang ilong. “Wait, tama ba ang narinig ko? May nagpadala ng mga bulaklak sa’yo?” Tanong ni Freda, tila ayaw pa nitong maniwala. Sumimangot si Bella. “Hindi ko alam kung bingi ka o talagang nagbibingi-bingihan ka lang.” Umupo ng tuwid si Freda, diretsong nakatingin sa kay Bella. “Tapatin mo nga ako, Arabella. May nanliligaw ba sa’yo na hindi ko alam?” “Nagpadala lang ng mga bulaklak. Nanliligaw na agad? Hindi ko nga kilala kung sino nagpapadala ng mga bulaklak na ‘yun sa office ko.” “So kaya ka napasugod dito sa office ko ng ganitong oras dahil sa mga bulaklak na pinadala sa’yo at hindi mo nagustuhan?” Nakataas ang isang kilay sabi ni Freda. Pinukol niya ng masamang tingin ang kaibigan niya. “Guess what?
NANG mga sumunod na araw ay nagmistulang flower shop ang loob ng office ni Bella. Nang pagbukas niya ng pinto ay tumambad sa paningin niya ang napakaraming sunflower.“Agnes!” tawag niya sa pangalan ng secretary niya. Agad naman pumunta dito. “Kanino galing ang mga bulaklak na ‘yan?” Umiling si Agnes. Halatang hindi rin nito alam kung kanino galing ang mga bulaklak.“Hindi rin sinabi ng delivery boy kung kanino galing. Basta ang sabi para po kay Miss Arabella Alcantara. Kaya tinanggap ko naman ma’am.”Biglang sumakit ang ulo niya sa napakaraming bulaklak sa loob ng opisina niya. Gusto yatang gawing flower shop ang opisna niya kung sino man ang nagpapadala sa anya ng mga bulaklak.Nagsimula na rin mangati ang kanyang ilong. Allergic siya sa sunflower, iyon ang dahilan ng pangangati ng ilong niya.“Pakitanggal ang mga bulaklak na ‘yan sa loob ng office ko,” aniya nagsimula ng mairita ang ilong niya. “Saan po ilalagay” Tanong ni Agnes, palipat-lipat ang tingin nito kay Bella at sa m
HINDI nagpatinag si Bella sa boses ng babaeng tumatawag sa pangalan ni Tristan. Mas gusto pa niya na makita sila na magkasama ni Tristan. Titingnan niya lang kung ano ang gagawin ng Mavie na iyon kapag nakita nito ang gagawin niya.Lakas loob na siya na ang unang gumawa ng unang hakbang. Ibinaba niya ang kamay niya sa harap ni Tristan na tanging khaki pants ang soot nito. Kaya ramdam niya ang matigas nitong alaga na nagreregodon mortiz. Kahit na may manipis na telang sagabal sa pagitan ng kanyang palad.“Damn it!” ani Tristan, sinundan ng mahabang buntong-hininga.Lihim napangisi si Bella, alam niyang apektado si Tristan sa ginagawa niyang paghawak sa malabukol nito.“Do you like it?” aniya sa mapang-akit na boses, sabay kindat dito.“This is you want huh,” ani Tristan atsaka walang babalang sinakop ng mapusok na halik ang mga labi ni Bella. Nagsimula na rin lumikot ang kamay nito sa katawan ni Bella. Pilit pinapasok ng dila nito ang loob ng bibig niya. Nag-eespadahan ang kanilang m
NAPABUNTONG-hininga ng malalim si Bella, bago pumihit paharap dito.“Ano ang kailangan mo?” Tanong niya kahit may ideya na rin siya kung bakit ito lumapit sa kanya. Inihanda niya na rin ang kanyang sarili sa mga maanghang na salita sasabihin ni Tristan.Hindi ito sumagot bagkos patuloy itong naglalakad palapit dito sa kinatatayuan niya. “May kailangan ka?” singaw sa ilong tanong niya ulit.“Lets talk,” nakatiim bagang sabi ni Tristan.“Tristan, nag-uusap na tayo,” pabalang sabi niya.“Huwag kang pelosopo Bella,” may iretasyon sa boses sabi ni Tristan.Lihim napangiti si Bella. Asar talo na naman ito sa kanya. “Bakit gusto mo akong makausap?”“Inutusan mo si Nica para ipahiya si Mavie, right?”Tumawa ng pagak si Bella. “Do you think gagawin ko iyon? Turuan ng masama ang anak ko? Atsaka but ko namann gagawin ‘yun?”“For your own interest, kaya ginamit mo si Nica.”“My own interest?” kusang nagtaas ang isang kilay sabi ni Bella. “Hindi ko gagamitin ang anak ko sa sariling interest sina
NARAMDAMAN na lamang ni Bella na may yumoyogyog sa balikat niya. Dahilan nagpabalik sa kanya sa kasalukuyan.“Mommy, Im hungry,” ungot ni Nica. Sabay hatak nito sa isang kamay niya para pumunta roon sa buffet table. Ngunit bigla na lamang ito napahinto sa paghakbang ng mga paa nito.“Baby why?” nagtatakang tanong niya.“Mom, look, iba na naman ang kasamang babae ni Daddy,” nakabusangot sabi ni Nica, hindi kayang ipinta ng magaling na pintor ang itsura nitto.Sinundan ni Bella ang direksyon na itinuro ni Nica. Si Tristan at ang kasama nitong babae. Magkatabi ang mga ito sa upuan ngunit magkadikit ang mga katawan ni Tristan at ng babae nito. Tila walang pakialam ang mga ito sa mga taong naroon. Hindi man lang naisip ni Tristan ang maaaring maramdaman ng kanilang anak.“Nica,” bulalas tawag niya sa anak ng mabilis itong lumakad. “Saan ka pupunta?”“Doon kay Daddy, mom.”“Bumalik ka dito…” Sundan niya sana ang anak. Ngunit natigil siya ng may humawak sa isang braso niya. “Hayaan mo na s
TRISTAN AND BELLA STORYILANG sandali pa ay hinakbang na rin ni Bella ang kanyang mga paa. Naupo siya sa upuan na katabi ng inuupuan din ni Nica. Ang unica hija niya.“Mommy.” anang ng sampung taong gulang na si Nica. Ningitian niya ang anak. “Hey, baby,” aniya sa mahinang boses. “Bakit ngayon lang kayo dumating, mommy? Late na kayo ni Tita Cath. Ang akala ko hindi na matutuloy ang kasal nila ni Daddy Travis,” mahabang litanya ni Nica, animo’y katulad sa matanda kung magsalita.“Nakalimutan ko kasi ang bridal boutique ni Tita Cath mo, kaya binalikan ko. Atsaka ang tagal kong napapayag ang Tita Cath mo na pumunta dito. Buti nga napapayag ko pa siya,” mahabang explanation niya kay Nica.Nang magsimula na ang seremonya ay parehas na silang natahimik na mag-ina. Ilang sandali pa ang nakalipas ay natapos na rin ang seremonya ng kasal. Umani iyon ng malakas na palakpakan at pagbati sa bagong kasal.“Mommy, what happened?” nagtatakang tanong ni Nica, nakatingin doon kay Travis sa sumigaw
HUMAHANGOS na tumatakbo si Bella, upang sa ganoon maabutan niya si Catherine. Ngunit bigla na lamang siya napahinto ng makita niya roon sa di kalayuan si Catherine na may kausap na lalaki. Kilalang-kilala niya ang kausap nito. Si Tristan Monteiro, ang asawa niya at ama ng kanyang anak.Napabaling ang tingin niya sa babaeng kasama ni Tristan. Animo’y katulad sa butiki nakadikit ang katawan nito sa katawan ni Tristan.Bigla tuloy siya nakaramdam ng pagka concious for herself. Dahil sa kakatakbo niya ay tagatak ang kanyang pawis.Bigla siya nataranta ng ihakbang ni Catherine ang mga paa nito. Hindi p’wedeng pumasok doon sa hidden garden si Catherine na hindi nito hawak ang bridal boutique nito.Yes, its Catherine’s wedding day. Ngunit hindi nito alam na sariling kasal ang pupuntahan nila. Ang sabi kasi niya ay pupunta lang sila ng party. At kailangan niya pilitin ito kanina para lang sumama sa kanya.“Catherine!” tawag niya sa pangalan ng kaibigan, sa medyo may kalakasan boses ng sa ga
ANONG ginagawa ni Tristan dito? Tanong niya sa sarili. Naglalakad ito palapit dito sa kinatatayuan niya.“Tistan,” aniya ng tuluyan ng nakalapit dito si Tristan at ang kasama nitong babae.“Hi, Cath, I’m happy to see you again,” malapad ang ngiti nakapaskil sa mga labi nito.“Attend rin ba kayo ng party?” Tanong niya. Wala pa rin siyang ideya kung anong klaseng party ang dadaluhan nila ni Bella. Ang magaling na Bella ay bigla na lamang ito nawala.“Yeah,” maikling sagot ni Tristan, tumitingin ito sa paligid. “Bakit ikaw lang mag-isa? Nasaan ang kasama mo, Cath?” Sunod-sunod tanong ni Tristan.Kahit paano ay nabunutan siya ng tinik sa kanyang dibdib sa kaalaman makasabay niya sina Tristan. Hindi siya mapagkamalan gate-crash party. Kapag nagkataon, talagang nakakahiya. “Tristan, do you have an idea, what kind of party…” Hindi niya nasabi ang ibang sasabihin ng muling nagsalita si Tristan.“Wala ka pa rin bang alam Cath?” Balik tanong ni Tristan.Umiling siya. “Wala eh. Basta na lang
“MALAYO pa ba tayo?” nababagot tanong ni Catherine, nakatingin doon sa unahan nitong kotse sinasakyan niya.“We almost therea,” sagot ni Bella, habang nagmamaneho ng kotse. “Umidlip ka na lang muna. Gisingin na lang kita kapag nakarating na tayo roon,” suhistiyon nito.“Hindi ako inaantok,” aniya isinandal ang ulo sa may headrest ng inuupuan niya. Pero sa totoo lang wala siyang tiwala kay Bella. Mamaya kung saan siya dalhin nito.“Talagang party ba ang pupuntahan natin?” Hindi pa rin mapakali tanong niya. Napapansin niya rin na malayo na sila mula sa city. Ang kotse sinasakyan nila ay ang mataas na bahagi ng kalsada ang binabaybay niyon.“Just relax, Catherine,” mahinahon ang boses sabi ni Bella. “Don’t worry wala akong masamang gawin para sa ipapahamak mo.”“Wala akong sinabi mo.”“Pero ‘yun ang nasa isip mo.”Guilty siya sa sinabi ni Bella. Mas minabuti niya na lamang na tumahimik.Habang nasa byahe ay binalot ng mahabang katahimikan sa loob ng sasakyan na tumatakbo.Habang bin