Zai’s Point Of View.She stayed where I stayed, I fixed and feed her healthy foods she needs. Minsan ay nakikita ko siyang nakatulala lang sa veranda knowing that she's really affected by this, and by Kent the one she really loves.Ngayon ay katatapos ko lang magluto ng simpleng dish, it was steak with asparagus. Huminga ako ng malalim bago siya lapitan. "You want to join me?" I started and put a smile on my lips, she glanced and take a look at the food."Is that tasty?" mahinahon niyang tanong kaya naupo ako sa harap niya at ibinaba ang tray sa center table at tsaka ko hinati ang steak at inihipan 'yon bago itapat sa bibig niya."Taste," wika ko. Tinanggap niya 'yon kaya naman ng mapatango tango siya ay napangiti ako."Let me have it," pinanood ko siyang kunin 'yon at ipatong sa throw pillow na nasa lap niya at kumain ng mag-isa.Medyo tumataba na siya at mabuti 'yon para sa kanila ng baby. "Masarap?""Hindi,” sagot niya habang punong puno ang bibig kaya natawa ako at napailing na la
Zai’s Point Of View.Nang makarating sa isang grocery store na ang laman ay mga meat, seafoods, vegetable ay tuwang tuwa siyang kumuha ng push cart kaya naman kinuha ko 'yon sa kaniya.She's being different, mood swings siguro, minsan seryoso, playful, bully pero minsan galit parati. "They're so expensive," bulong niya kaya naman tinitignan ko ang mga 'yon."Look Zai, ang mahal nila pero ang liliit nila." Nakangiti niyang sabi at tinuturo ang masa aquarium."Oh my goodness!" I hysterically glanced at her pero okay naman siya kaya mabilis akong lumapit."Why?""OMG Zai, aren't we too cruel? This baby is so cute!" Umawang ang labi ko ng makita long itinuturo niya ang sobrang liit na baby octopus yung hindi mo talaga mapapansin."And you are so unbelievable Lauren, you are the one who wanted to eat them." Hindi makapaniwalang sabi ko, ngumuso siya at kinuha na ang plastic na clear at may laman na tubig. Kinuha niya ang pang-kuha sa mga 'yon at yung malalaki na baby na ang kinuha niya.It
Lauren's Point of View.FEW YEARS LATER…Sinapo ko ang noo ng makita ko kung gaano kakalat ang bibig ng anak ko dahil sa chocolate ice cream na kinain niya, anim na taon na ang lumipas at mag-aanim na taon na rin si Sierah."Anak, ano ba naman—" inawat ko ang sarili at kumuha ng wipes sa bag ko na dala-dala, ngumiti siya ngunit napabuntong hininga ako dahil pati ang ngiti niya ay nakuha niya sa ama.Mahirap itago, kamukha ng ama eh.."Mommy you told me that we'll meet daddy, we already traveled far yet I didn't meet him,” nakangusong sabi ni Sierah kaya naman huminga ako ng malalim at inayos muli ang amos sa mukha niya."Dito na okay? Nasa hospital na tayo, pero lilinisin muna natin yung face mo,” mahinahon na sabi ko, excited siyang makilala ang daddy niya. It's our deal, nangako ako sa kaniya na before she gets six years old I'll make her meet his dad and It's Zai."He's a doctor mommy, he saves a lot of people everyday but why did we left him?" nakangusong tanong ng anak ko, yung m
"Yes mommy? Did daddy change his mind and can't accept me?" Umiling-iling ako kaagad sa tanong niya, she also got Zai's mausisang ugali."Why would daddy not accept you baby? You're lovely,” nakangiting sabi ko at marahan na pinisil ang pisngi niya."I'm sure he'll love you, you're adorable." Napatingin ako kay Zai sa sinabi niya kaya naman nahihiya akong nag-iwas tingin. Tumayo ako ng tuwid, I can even feel his blank stare, it's like questioning what the hell happened.The truth is I only told him that I'll abort our child for him to hate me, that's the only way he'll escape those feelings he felt. "Mommy we're here na,” Sierah told me that made me smile but then Zai followed that made me swallow the lump on my throat.As we settle, Zai sat in front of us. Eyes on Sierah, he's like studying a body part or a case for a new patient case. "Do you know my daddy, doctor?" nakangiting tanong ni Sierah that made me stare at him, talking about Zai."Maybe, I do,” he calmly answers."I have a
After that, may dinner kami mamayang gabi. Ate Mia insisted on inviting me, so I couldn’t say no. But I didn't expect to meet everyone there, Saji Argelia the woman I really hate. I can't deny that she looks like she doesn't care about me anymore but I can't admit the fact that she still intimidates me.But before that, before the party begins I explained Sierah that we'll meet his dad and it's family. Kaya naman mas natuwa siya, isinama ko na siya sa party ngunit ganoon na lang ang pagtataka ko ng makita si Saji na humalik sa pisngi ni Zai tapos ay nagtatawanan sila.Really? They ended up together huh?At the table my gaze were on Kent who's peacefully eating and he looks okay now, should I still care? Matagal na rin pero hindi ako sigurado sa nararamdaman ko sa kaniya. Meron pa ba?"How have you been Lauren? Ang laki na ng apo ko sa'yo. How old is she?" Nakangiting sabi ng mommy ko, she's not my biological mother but I grew up with her."She's turning six mom, next few months." I an
Lauren's Point of View.After that night, hinayaan ko si Zai na patulugin si Sierah habang ako ay nasa sala at umiinom ng kape. Maaring maayos na sila, sana sapat na 'yon sa anak ko, sana masaya na siya sa ganitong set.12 AM came and Zai showed up in front of me. Naupo siya sa kaharap na upuan kaya naman nangunot ang noo ko at tinitigan siya. "Why?" "Don't think about running again, let her settle here." He stated, he looks tired yet the serious vibe won't come out."Yeah." Ngiwing sagot ko."She can study here with Laze and Jami." He added that made me nod."Where are you planning to sleep? It's already late." Mahinahon kong sabi at inabot ang cup ko kaya naman ng mainom ay pinanood ko siyang luminga sa buong paligid."I have my own room, babalik na lang ako bukas ng umaga." Tumango ako at hindi na siya tinignan, ng tumayo siya ay tumikhim ako at dahil doon ay tumigil siya."I'm going." He stated and didn't wait for my response, edi magalit siya. Okay lang naman, as if I'm bothered
"Sure na ba sila? Us in one room?" Ngiwing sabi ko but I heard Zai cleared his throat."I'll just sleep here," itinuro niya ang carpet sa gilid ng kama."Okay, you insisted ah." Paalala ko sa kaniya at inayos na ang bag ko, huminga ako ng malalim at tsaka ako lumabas ng kwarto. Mukhang sumunod naman siya. "Just a minute," rinig kong sabi niya dahilan para huminga ako ng malalim at bumalik sa kwarto."Sierah can't understand our situation yet, so please let's not hurt her okay?" Napatitig ako kay Zai."Kung hindi mo ipapaunawa mas mahihirapan siya dahil naniniwala siyang maayos tayo, but that didn't happened Zai. Ayokong umaasa siya sa kumpletong pamilya na sinasabi niya," wika ko at dahil doon ay tumalas ang tingin niya sa akin."Hindi naman magtatagal, ang akin lang let her birthday pass." "I don't care as long as she's fine, that's why I'm asking you to be careful." Mariing dagdag niya kaya naman umirap ako."At ano? Lokohin natin siya?" Sumbat ko."Ayoko ng ganoon, let's make it c
"You're still as silly as before, Lauren. You didn't change even a bit, yung hitsura mo lang." Tila insulto 'yon kaya inis kong inabot ang braso niya at hinarap siya sa akin."Will you stop being like that? Tigilan mo kakasabi na ganito ang ugali ko, tigilan mong ipaalala sa akin kung ano yung ginawa ko noon kasi its from the past already,” mariing sabi ko dahilan para titigan niya ako na para ba akong nagbibiro."Then start showing me that you are not worthless, because you really are worthless." Sa sumbat niya ay gusto ko siyang sampalin pero pinigilan ko ang sarili at pabatong binitiwan ang braso niya tsaka ko siya sinamaan ng tingin bago talikuran.I mean yeah? Hindi pa ba sapat na alam ko na? Kailangan bang paulit ulit niya pang sabihin 'yon at ano bang pakialam niya kung wala akong kwenta matagal ko ng tinanggap 'yon."That's making you mad huh?" Natigilan ako ng sabayan niya ako sa paglalakad."Yes, it is. So can you please stop?" Pagsasabi ko ng totoo at muli siyang hinarap."
=Elvira’s Point of View= Babe. Nabingi ako sa narinig ko. At hindi ko alam kung dahil ba sa shock o dahil sa sakit na sumaksak sa dibdib ko. Pero tangina—sino ba ako para masaktan? Wala na kami. Matagal na. At sinabi ko na sa sarili ko na hindi ko siya hahayaang makita ang kahinaan ko ulit. So bakit ganito? Bakit parang may humigpit sa lalamunan ko? Tahimik akong pumikit ng ilang segundo, pilit nilulunok ang kung anumang bumara sa dibdib ko. Nang idilat ko ang mga mata ko, naroon pa rin siya—nakatayo, hawak ang telepono sa tenga niya, pero sa akin nakatingin. At putangina. Hindi ko alam kung imahinasyon ko lang, pero parang may kung anong kasiyahang dumaan sa mga mata niya nang makita ang reaksyon ko. Gago ka talaga, Ian Zachary Garcia. Kailangan kong makaalis. Kailangan kong lumabas bago pa niya makita ang epekto ng ginagawa niya sa akin. Pero bago ko pa magawa, naglakad siya papalapit—sobrang lapit, hanggang sa halos isang dangkal na lang ang pagitan n
=Elvira’s Point of View=Hanggang ngayon, pakiramdam ko nasa loob pa rin ako ng conference room na ‘yon—kahit nasa sasakyan na ako, kahit si Caleb ay nagsasalita sa tabi ko, kahit patuloy na umaandar ang mundo sa labas.Dahil sa isang hawak lang.Isang titig lang.Tangina.Muling bumalik sa isip ko kung paano niya ako hinawakan—hindi mahigpit, pero sapat para pigilan ako. Hindi marahas, pero hindi rin malambing. Parang hindi niya alam kung dapat ba niya akong hayaang umalis o dapat ba niyang sabihin ang isang bagay na hindi ko maintindihan.Pinikit ko ang mga mata ko saglit at mariing napabuntong-hininga.“El, okay ka lang?” tanong ni Caleb, bahagyang binagalan ang pagmamaneho niya.Nagmulat ako ng mata at pilit ngumiti. “Yeah. Just tired.”Sinamaan niya ako ng tingin. “Tired or stressed?”Ngumuso ako. “Both.”“Because of your ex?” asar niyang tanong.Napairap ako. “Caleb, please.”“Nagtatanong lang naman, baka kasi—”“I’m fine,” madiin kong putol sa sasabihin niya.Napakamot siya sa
=Elvira’s Point of View= Napapitlag ang daliri ko sa ibabaw ng keyboard. Hindi ko alam kung dapat ko bang buksan ang email o balewalain na lang. Pero kahit anong pilit kong huwag bigyang pansin, tila may sariling isip ang kamay ko at agad na tinap ang notification. From: Engr. Ian Zachary Garcia Subject: Design Revision Meeting - Urgent Elvira, We need to discuss the design revisions for the structural framework of the arena. The client has requested modifications that will affect the load distribution. The meeting is scheduled for tomorrow at 10 AM in the main conference room. Be there. • Garcia Wala man lang Regards o kahit anong pormalidad. Diretso. Walang emosyon. Walang bahid ng kung anong familiarity. Para bang… hindi niya ako dating kilala. Napalunok ako. Gusto kong matawa sa sarili ko. Ano ba kasing ini-expect ko? Na pagkatapos ng dalawang taon, magiging casual lang kami? Na babati siya ng Hey Elle, long time no see! at tatawanan namin ang lahat ng nakaraa
=Elvira’s Point of View= Nag-freeze ako. Sa pagitan ng sobrang tahimik na silid at ng dagundong ng pintig ng puso ko, hindi ko agad nagawang gumalaw. Nakatayo lang ako roon, hawak ang documents, habang nararamdaman ko ang malamig na presensyang nanggagaling kay Zian sa isang banda—at ang mainit na boses na pumuno sa silid mula sa likuran ko. Dahan-dahan akong huminga bago ko tuluyang nilingon ang nagsalita. At sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako sa Pilipinas, nakita ko ulit si Caleb. Matangkad, nakasuot ng light gray button-down shirt, at relaxed ang postura. Pero ang unang sumalubong sa akin ay ang mga matang puno ng lambing, tila ba masayang-masaya siyang makita ako. “Elle.” Muling tawag niya, mas malambing ngayong mas malapit na siya. Saka niya inilagay ang kamay niya sa baywang ko, marahan akong inilapit sa kanya. “Kanina pa kita hinahanap. Bakit hindi ka nag-update?” Alam kong dapat akong sumagot. Pero hindi ko magawa. Hindi dahil sa tanong niy
=Elvira’s Point of View= You won’t lose, Elle. Pinanindigan ko ‘yon. For the rest of the inspection, I kept my composure. Wala akong pakialam kahit na naramdaman kong nasa peripheral vision ko si Ian Zachary Garcia, kahit na bawat utos niya sa site workers ay para bang may halong pwersang sinasadya niyang iparamdam sa akin. He didn’t talk to me again. And I sure as hell didn’t talk to him either. Pero sa bawat hakbang namin sa site, sa bawat pagkakataong napapalapit kami sa isa’t isa, ramdam ko ang presensya niya—sobrang dilim at lamig na parang sinusubukan niya akong lamunin. Tangina, gusto niya akong gibain? Hindi ako patitinag. Sa dulo ng walkthrough, tumigil kami sa isang elevated section ng site kung saan tanaw ang buong proyekto. Kasama namin ang clients at project director, nagdidiscuss ng final remarks. Ako naman, tahimik na nakatingin sa site, pilit na ine-enjoy ang tanawin para mawala ang bigat sa dibdib ko. But then, I felt it. A presence too close.
=Elvira’s Point of View= Four months later. Hindi ko inaasahan ‘to. Never in my wildest imagination did I think that I’d be working on the same project as Ian Zachary Garcia. Pero heto kami ngayon—magkaharap sa isang boardroom meeting, kasama ang iba pang engineers at project heads. Alam ko namang maliit lang ang mundo ng mga katulad namin, pero bakit ngayon pa? Bakit dito pa? Zian looked even sharper than before. He was wearing a tailored navy-blue suit, sleeves folded just enough to reveal his watch-clad wrist. His hair was neatly styled, but there was still that effortless look—parang kahit hindi siya mag-ayos, perpekto pa rin. At ang presensya niya… Damn. He didn’t even need to speak, pero ramdam mo agad ang bigat ng dating niya. Parang isang utos niya lang, susunod ang lahat. But what really hit me the hardest? It was how cold he was. Para akong hangin sa harapan niya. Ni hindi man lang nagbago ang ekspresyon niya nang makita ako sa loob ng meeting room. Pa
=Elvira’s Point of View= Tama si Clayn. Mas lalong hindi ko na kayang basahin si Zian. At kung may isa pang bagay na hindi ko matanggap, ito ‘yon—hindi ko inasahan na mas lalong hindi ko siya kayang iwasan. Dahil pagkatapos ng gabing ‘yon, hindi ko inaasahan na muling magtatagpo ang mga landas namin. At hindi ko rin inaasahan kung paano niya ako tinitigan sa pagkakataong ‘to. Walang pag-aalinlangan. Walang alinlangan. Walang kahit anong bakas ng emosyon. Parang hindi niya ako kilala. Parang hindi kami nagkaroon ng kahit anong nakaraan. The next time I saw him was at an unexpected place—a corporate event in a high-end hotel. I wasn’t supposed to be here. Pero dahil sa biglaang imbitasyon ng isang business partner na may kaugnayan sa proyekto ko abroad, napilitan akong dumalo. It was a formal gathering, a networking event for professionals in engineering, architecture, and construction industries. Sa una, I was focused on my work. Kausap ko ang ilang investors
=Elvira’s Point Of View= “You sure you won’t regret turning around?” sobrang hina ng kanyang bulong ngunit labis na pinanghina no’n ang tuhod ko. Nilingon ko siya ng sandali, doon ay nagtama ang mga mata namin. “If I regretted it once bit, then it should’ve been two years ago. So, no. I won’t regret,” mariing sabi ko at doon ay nanlambot ng tuluyan ang mga mata niya. Ngunit bago pa man ako manghina ay tuluyan ko ng nilisan ang pasilyong iyon at naglakad papalayo sa kanya. Tatlong linggo na ang lumipas mula noong graduation party ni Clayn, at mula noon, hindi ko na ulit nakita si Zian. At dapat okay lang ‘yon. Dapat nga, masaya ako. Mas mabuti na ang ganito. Mas madali. Pero bakit parang may kulang? Napailing ako at bumuntong-hininga bago tinungga ang natitirang kape sa baso ko. Nandito ako ngayon sa isang sikat na café, naghihintay kay Clayn dahil may gusto daw siyang ipakita sa akin. Pero ang hindi ko inaasahan? Ay ang makita siya ulit. Zian. He walked in like
Pagkapasok ko ulit sa venue, ramdam ko pa rin ang bigat ng titig ni Zian sa likuran ko. Parang hinahatak ako pabalik, pero hindi ko siya nilingon. Hindi ko dapat lingunin. I walked straight to Clayn, na mukhang tinamaan na nga ng alak. Nakayakap siya sa isa niyang kaklase habang walang pakialam sa paligid. “Ay, ate! Ikaw ba ‘yan? Ba’t namumula ka?” nakangiting tanong niya, pero medyo lutang na ang boses. “H-hindi ako namumula,” mariing sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili. “Ikaw ang lasing. Uuwi na tayo.” “Bukas na! Let’s enjoy the night!” aniya, sabay tawa. Napabuntong-hininga na lang ako. This night is a mess. Nang lingunin ko ang paligid, saka ko lang napansin na marami na palang nakatingin sa amin. Lalo na si Zian. Nakatayo siya malapit sa bar, hawak ang baso ng whiskey habang pinagmamasdan ako sa isang paraang hindi ko mabasa. Nag-iwas ako ng tingin. I refused to acknowledge his presence any longer. Pero kahit hindi ko siya tingnan, nararamdaman ko siya. The way