"Grabe pre! Akalain mong may naglalakas loob ng banggain ang 'sang tulad mo? Hahaha!!" pang-aasar na komento ni Kevin. "Isang Drix Tharn Sebastian, hindi kilala? Bago 'yon pre sa kasaysayan mo! Hahahaha!! Ang astig niya lang." tatawang dagdag pa nya.
"Anong astig dun? Eh ikaw na nga ang nagsabi. BAGO lang sya. Kaya hindi PA.. nya ako kilala. Pero 'wag syang mag-alala, dahil magpapakilala ako sa kanya ng maayos!" ngisi kong tugon. At sisiguraduhin kong hindi mo makakalimutan kung pa'no ako magpakilala.
"'Yan! 'Yang ganyang ngisi mo pre, alam na alam ko 'yan! Ngisi ng taong nagbabalak ng masama!" si Kevin .
"Baka trip mo 'yon? Hahaha!!" si Steve.
"Gusto mong sapak? Trip pinagsasabi mo dyan? 'Wag ka ngang patawa!" inis kong sabi kay Steve.
"Easy! Makareact oa ah?" si Steve. Nagtawanan naman silang dalawa.
Tsk! Kahit malakas mang-asar ang dalawang 'to, the best bestfriends naman 'tong dalawang kulukoy na 'to! Maasahan sa kahit anong bagay. Mapatino man o hindi.
Tungkol sa kung bakit ko nilapitan ang hambog na iyon, ay sa kadahilanang sya lang ang bukod tanging hindi man lang natinag at walang pake nang dumating ako.
Ako na si Drix Tharn Sebastian!?
Ang pinagpapantasyahan ng kababaihan sa campus! Three times MVP and at the same time captain ng basketball team ng SA! Pinagkamalan pa talaga akong lecturer! Huh!
'Masyado kang nakakalalaki!'
Napahiya ako sa ginawa nya kanina! Sa tanang-buhay ko, wala pang naglakas loob na magpahiya sakin ng ganun! Sya pa lang! Tignan lang natin kung hanggang sa'n ka kayang dalhin ng angas mo, kapag ako ang nantrip sa'yo!
Nagtuloy lang ako sa pagkain. Sa paglingos ko'y saktong pagpasok ni Hambog ng cafeteria. Deretso sya sa counter. Matapos n'yang makuha ang kanyang order, lumilingalinga sya sa buong cafeteria, mukhang naghahanap ng mauupuan.
Karamihan ng mata ng mga estudyante'y nakatuon sa kanya. Kahit sina Steve at Kevin ay napansin ang pagtitinginan ng karamihan. Hanggang sa makarating sya sa bakanteng mesa sa sulok. Malayo sa karamihan.
Kahit sino ay mapapansin sya, well, if you will see her right now, she look 'common'. Hindi sa panalalait pero... 'Wala syang kadating dating sa katawan!'
Hindi pa man nag-iinit ang p'wet nya sa pagkakaupo nang biglang tumilapon sa mukha nya ang kinakain.
Hahaha!!! Now, she really look a mess! She deserve it anyway.
Napapikit sya. Halatang nagpipigil ng galit. Nagtawanan ang mga estudyanteng nasa cafeteria. Kahit ako'y medyo natawa. Hahaha!!! She looked miserable in her clothes dude!
Kinuha nya ang panyo sa loob ng bag at ipinunas sa damit nya'ng puno ng dumi gano'n din sa baduy niyang salamin. Na para bang sa paraang nyang iyon ay mawawala ang dumi sa kanyang damit. Pero ang nakakainis, parang wala lang sa kanya ang nangyari. Walang kahit anong reaksyon o ekspresyon ang nagpapakitang inis o galit sya. Grabe sa pagkaweirdo ang 'sang to! Kung sa'kin nangyari yan? Ora mismo! Tanggal na sa listahan ng mga estudyanteng pumapasok dito ang kung sino mang may kagagawan niyan!
Nagpatuloy lang sya sa pagpunas. Natahimik ang lahat sa malakas na ingay dulot ng biglaang pagtunog ng bangkong kanyang inuukupa. Naningkit ang mata ko ng bahagya nyang paglibot ng tingin. Sa tingin ko'y mukhang inaalam niya kung saan naroroon at sino man ang gagong gumawa no'n! Sinundan ko ng tingin kung sa'n sya nakatitig. Kay Roy!
Iyan ang pinakaluko sa campus! Well, ibang kalukuhan mero'n ang isang 'yan, kumpara sa'kin. Lahat binabangga at pinapatos ng isang 'yan! Kaya karamihan sa mga estudyante dito sa campus ay iwas at takot na makabangga sya. Except sa akin! And my bestfriends of course!
"Oh my god!? Mukhang may round two ang gulo nila ni Roy!" may arteng komento ng isang babae. Naagaw ang pansin ko sa sinabi ng babae na nasa kabilang side ng table namin.
'Round two?'
Sa dating nya, hindi ako magtataka kung gulo ang masalubong nya. Masyadong maangas kung kumilos! Mayabang! Sa bawat lakad niya, iisipin mong gulo ang hanap nya. Nakatuon pa din ang atensyon ko sa kabilang mesa pero ang mga mata ko ay na kay Hambog.
"Mukha nga! Hindi ba s'ya natakot at nasaktan sa paghampas sa kanya ni Roy kanina?"
"Mukhang naglalakas lakasan. Binalaan pa nga n'ya sina Roy kanina eh!"
"Grabe! Parang hindi sya babae! Nahampas na nga't lahat parang hindi manlang ininda ang sakit."
Masakit 'yon panigurado! Masapak pa nga lang, masakit na! Mahampas pa kaya?
Lumapit si Hambog sa kinauupuan ng grupo ni Roy. Tumayo naman si Roy kasunod ang dalawa nyang alipores. Kahit babae sya ay papatulan sya ng ugok na 'yan! Nasisiraan na sya ng ulo para banggain ang grupo ni Fadriquela.
Tinignan sya ni Roy mula ulo hanggang paa tsaka nagngising aso.
"Anong nangyari sayo Velarde? Bakit parang nangalkal ka ng tirang pagkain? Bakit? Wala ka bang pera pambili kaya pasimple kang nagkalkal sa basurahan? Hahahaha!!!" pang-aasar ni Roy dahilan para tumawa ang ibang estudyante.
Hindi sya sumagot. Nanatili syang nakatayo sa harapan ni Roy at walang ekspresyong ipinapakita. Paano nya nagagawang maging kalma sa lahat ng nangyari?
"Oh mukhang iiyak na? Don't tell me, sa pagtapon ng pagkain ka maiiyak at hindi sa paghampas ko sa 'yo?" mayabang na pa sabi ni Roy. "Dahil ba... wala ka ng pera pang bili? Pauutangin kita... No. Bibigyan na lang kita bilang limos. Hahaha!!!"
So totoo ngang nagkainitan na sila?
Na kay Hambog at sa grupo ni Roy ang tingin ng karamihan. Nakipagsukatan sya ng tingin na parang sinasaulo ang bawat magulong mukha ni Roy. Lumapit pa sya ng bahagya para mapaatras si Roy. Walang sabing dinampot nya ang pagkain nasa likod ni nito.
'Don't tell me, gaganti sya sa nangyari? She's crazy if she do that.'
Pero ang inaasahan kong mangyari ay hindi nagkatotoo. Lumapit lang sya kay Roy para kunin ang pagkain nito. Huh! May topak pa yata ang isang to! Tinalikuran nya ang grupo ni Roy saka bumalik sa mesa nya. Patuloy lang sya sa pagkain na para bang walang nagyari. Para bang wala lang sa kanya ang nanlalagkit na pagkin sa damit nya. Tinitigan ko lang sya habang kumakain. Kahit sa pagkain ay hindi mo makikitaan ng ekspresyon ang mukha nya!
"Grabe! Hindi man lang sya nasindak kay Roy?" namamanghang sabi ni Steve. At halata sa mukha nito ang paghanga sa parteng iyon. Somethings is off right here?
"Pre look, mukhang hindi pa tapos." tumingin ako sa dereksyon kung sa'n nakatingin si Steve at Kevin.
Now she's really dead!
Si Roy ang taong kapag sinabihang tama na, lalong nag-uubra. Hinila nya ang damit ni Hambog nang makalapt ito sa kaniya. Hindi sila kalayuan sa pwesto namin kaya medyo kita ko ng pagbakat ng harap ni Hambog. 'Seriously? Sa lahat ng pwede mong mapansin, 'yong harap talaga?'
"Bakit mo kinuha 'yong pagkain ko huh?!" may kalakasang sigaw ni Roy para matuon ang atensyon ng lahat sa kanila.
"Bitiwan mo 'ko." malumanay nyang sabi. Pero hindi sya binitiwan ni Roy.
"Mayabang ka talaga eh no!? Eh kung sapakin kaya kita? Kanina pa 'ko kating-kati na sapakin ka eh." Nagkibit balikat lang si Hambog na parang sinasabing pabor sa kaniya ang kagustuhang iyon ni Fadriquela.
'Huh! Sobra talaga sa yabang ang isang 'to!'
"Basta ba ikukwento mo ng detalyado ang lahat ng mangyayari sayo?" simpleng sabi nya. "Pero mukhang kahit hindi ka magkwento, sa dami nila..." saka bahagyang tinignan ang mga estudyanteng nakikiusyuso. "...sigurado akong detelyado ang mangyayari sayo kapag hindi ka pa umalis sa harapan ko."
Wala sa sariling tumayo ako bigla at nagpunta sa pwesto nila. Tiningnan ko si Hambog at saka bumaling kay Roy. Hindi man lang nya ako tinapunan ng tingin! Samantalangsi Fadriquela ay napatingin sa gawi ko.
"Napakaaga niyo naman yatang gumawa ng eksena?" naiinis kong sabi. "Masyadong akong naririndi sa mga boses nyo! Ni hindi ko ma-enjoy yung food ko oh!" tinignan ko silang pareho. "And you! First day mo pa lang, gulo na agad ang pinasok mo!? Sino ka ba sa inaakala mo?" tanong ko sa kanya.
"Sino bang unang lumapit? 'Di ba ikaw?" nanatili pa din kay Roy ang tingin nya. Hindi ko alam kung ako ba o si Roy pa rin ang tinutukoy nya.
"Ipaubaya mo na sa 'kin ang isang 'to Sebastian. Isang sapak lang, pikong pikon na 'ko sa tarantadang 'to eh!" aniyang hindi na makapagpigil ng galit.
"Tama na 'yan. Babae yan p're!" suway ni Kevin na lumapit na rin sa pwesto namin si kasama Steve.
"Umalis ka na Fadriquela." si Steve.
Pabalyang binitawan ni Roy ang damit nya at masama pa din ang tingin nito habang patalikod na lumalakad palayo. Nanatili akong nakatingin kay Hambog. Hinila ni Steve ang braso ko palayo sa pwesto nya. Ito nama'y tumayo at naunang umalis sa'min. Kinuha ko na ang gamit ko saka umalis din sa lugar na iyon at nagtungo papunta sa room.
Sa hallway oa lang, rinig naming tatlo ang hindi magkamayaw na ingay na nagmumula sa 'di kalayuan. Nagkatinginan kaming tatlo saka agarang tumakbo para makalapit sa pinagmumulan ng ingay. Sa room 4A!Pagkapasok na pagkapasok namin, naratnan namin ang nagkakagulong mga estudyante habang ang dalawang kasamahan ni Roy ay hawak si Hambog sa magkabilang braso. Bago na ang suot nitong damit.'Anong nangyayari dito?'Mas lumapit pa ako sa mga ito. Magsasalita na sana ako para awatin sila nang akmang ihahampas ni Roy ang libro sa mukha ni Hambog. Subalit t hindi iyon tumama rito nang paikot na tumalon patalikod si Hambog kasabay sa pag-ikot nito ay isang sipa sa dibdib ni Roy, dahilan para mapaatras ito at matumba. Ang lahat ay nabigla sa ginawa niyang iyon. Na kahit ako ay napatanga sa ikinilos nito.Nang makawala sa pagkakahawak sa mga lalaking pumipigil sa kanya, buong pwersa niyang hinigit ang isang braso nang b
MARUH's POVPagkalabas ko ng room, nagdaresto ako ng Dean's Office. Ang hindi ko maintindihan, ano bang problema sa sinabi ko? Anong mali sa sagot ko? Masyadong nakakagago lang. Kapag sila ang magtatanong ng pabalang ay ayos lang, pero kapag ang nakakababa sa kanila ay hindi? Masyadong hindi patas na pakikitungo. Pagkarating sa front door ng D.O, kumatok ako ng tatlong beses. Sapat na upang iparating ang aking presensya. Nang wala akong makuhang sagot ay kusa kong binuksan ang pinto. Pagkabukas ko, bumungad sa'kin ang sanggano...este nakasimangot na mukha ni Mr. Lazo. Si Dean nama'y magkasiklop ang kamay na nakaupo sa magarang upuan sa kabila rin ng magara nitong mesa. "Good morning Dean." bati ko. "Good morning. Take a seat." paanyaya nito. "Mr. Lazo told to me everything Ms. Velarde. But I want to hear your side." mahinahong sabi ng Dean. Hindi ako nagsalita. 'Everything?'Hanggang saan naman kaya umabot ang katotohanan sa everything na sinasabi ni Dean? Hindi ko malaman kun
"Why are you late, miss?" tanong nya. Nagulat man ay hindi ko pinahalata at agad akong nagbawi ng tingin mula rito. Matagal bago ako nakasagot dahil sa pagkabigla sa biglaang presensya niya. "I'm sorry, I've been at Dean's office.. Sir." sagot ko. Tinignan niya ang kabuoan ko na tila sinisigrado kung nagsasabi ako ng totoo. "Okay, you may take your sit." tungo lang ang isinagot ko saka pumasok. Nang makarating ako sa tapat ng mesa ko ay muli niya akong tinanong. "Could you please tell me what's your name?" hinila ko muna ang upuan ko at saka sya sinagot. "Maruh Velarde.. Sir." sagot ko at mataman syang tinitigan. Ngayon pa lang ay may kutob akong nadarama sa biglaang pagsulpot niya. "Okay. You may seat Miss Velarde." may diin niyang pagbigkas sa apelyido ko. "Thank you Sir." saka ako naupo. Nagpatuloy sa pagdiscuss si Shin. Anong plano mo at pati dito ay nakuha mo 'kong sundan?Titig pa rin ako kay Shin. Iniisip ang mga posibleng dahilan kung 'bakit' siya nandito. Habang is
Drix's POVRing... Ring... Ring....Kinapa ko ang cellphone ko na nakalagay sa table ko at pikit matang sinagot ito. "Hello?""Where are you?" Steve. "Kung hindi ka istorbo, mahimbing pa din akong natutulog" late na 'kong natulog kagabi dahil sa mga assignments. First day of school sandamakmak na agad ang assignment ang bumungad. Kainis!"You're still on your bed? Ipapaalala ko lang sayo Sebastian.. may meeting tayo ngayon at kung hindi talaga kita tinawagan eh paniguradong sermon ang matatanggap mo kay couch" pagpapaalala nya. Napabalikwas ako ng bangon at bigalang nawala ang antok. "Shit! Nalimutan ko!" pinatay ko agad ang tawag ni Steve at nagmamadaling nagtungo sa banyo para maligo. Pagkatapos kong maligo at magbihis ay hindi ko na nakuhang magsuklay ng buhok. Mabilis akong bumaba sa hagdan. "Nay Rosie, aalis na po ako!" pagpapaalam ko ng makita si nay Rosie na papasok ng bahay. Sya ang mayordoma namin. At itinuturing kong pangalawang magulang si nanay Rosie. "Aba'y napakaa
Matapos ang meeting patungkol sa pang paalala, nagsagawa rin ang team ng madaliang practise. Ilan sa mga ito ay basic moves.Hindi nagtagal ay napagdesisyon nang ihinto ang practise upang um-attend ng bawat klase.Nagderetso kaming magkakaibigan sa room para sa unang klase. "Siraulo ka pre! Nakakakilabot 'yong sinabi mo kanina!" hindi pa rin makaget over si Kevin sa jome ko kanina. Natatawa pa rin ako sa reaksyon ni Kevin. Pati si Steve ay hindi mapigilang mangiti at umiling sa mga reaksyon ni Alejo. Pagkapasok namin ay bumungad agad ang tili ng kababaihan. Well, sino ba naman ang hindi sisigaw kapag kami na ang nakita? Naglalakad pa lang, yumayanig na ang mundo ng mga girls, what more kapag pinaglaanan pa namin ng atensyon ang bawat tili nila 'di ba? However ,one thing I am sure about.. Iyn ay ang pagiging taken ng puso. Oo na! Mayabang na kung mayabang, at least...may ipagyayabang. Hahahaha!! Habang papalapit ako sa pwesto ko nahagip ng tingin ko si Hambog. Nakahalukipkip at m
Blaaaaag!Malakas na pagbalya ng isang bagay ang pumukaw sa akin sa sala mula sa kusina, kung saan ako'y nagsusulat. Naguguluhang nakita kong abot ang paghinga na pumasok si mama sa loob ng bahay."Maruh?! Anak?!" tawag sakin ni Mama habang palinga-linga sa kabuuan ng sala. "Maruh?!""Ma?" simpleng tawag ko sa kanya habang naglalakad patungo sa sala. "Ayos lang po ba kayo?" inosente kong tanong dito."Nak, ahm... gusto mong maglaro tayo?" naguguluhan ma'y pagtungo lang ang isinagot ko. "Si Mama at si Maruh.. ahm.. ah... maglalaro ng taguan. Gusto mo ba 'yon ha?" dugtong nyang sabi habang habol ang hiningang kinakapa ang mukha ko.''Opo Ma. Pero,'di ba ayaw mo po kong naglalaro?'' taka kong tanong ko kaniya. "At saka, saan po kayo galing? Bakit pawisan po kayo?" sunod-sunod kong tanong habang pinapasadahan ko ang kabuuan ng mukha niya.
Alam kong ang lahat ng nangyayari ay panaginip lang. O mas nararapat yatang sabihin kong... bangungot! Bangungot ng nakaraan na hanggang ngayon ay hindi pa rin ako pinatagahimik. Nanatiling pumapaloob sa aking isipan ang bawat makapanindig-balahibong halakhak ng mga estranghero... pumatay sa aking ina! Ang bawat daing dulot ng karahasan at pighati ng aking ina ang nagpabalik malay sa akin mula sa pagkakatulog. "Maaaaaa!!!" pabalikwas akong napabangon nang maisatinig ko ang pagtawag sa aking ina. Briiizz!! Napahawak ako sa sariling ulo at pinasadahan ito ng hagod pababa hanggang batok dahil pakiwari ko'y sasakit ito dahil sa nanangyari. Tumingin ako sa orasan.. 8:10 am pa lang! Briiizz!! Pinapahupa ko pa ang nararamdaman ko. Nang paulit-ulit na tumutunog ang buzzer na nakanonekta sa gate ng inuupahan kong bahay. 'Sino ba 'tong walang magawa sa bu
Lunes. Ngayong araw ang simula ng pasukan kaya mas minainam kong gumising nang maaga. Agad akong nagtungo sa banyo para maligo. Matapos ang halos isang oras na pagliligo ay nagbihis 'ko. Nagtungo ako sa kusina saka nagtimpla ng tsaa at nagluto ng umagahan. Tanging hotdog at omelette lang ang niluto ko. Nang matapos akong kumain, hinugasan ko ang mga gamit na pinagkainan ko saka nag-toothbrush. Nang maisaayos ko na ang lahat at wala na akong nakalimutan, isinukbit ko ang bag sa balikat ko at saka isinuot ang aking eyeglass. Lumabas na 'ko ng bahay saka binuksan ang gate para ilabas ang motor ko. Nang masigurado kong ayos na ang lahat, saka ako sumakay at pinaharurot ang motor paalis. Brooooom!!! Ilang minuto ang itinagal ng pagbyahe ko at narating ko ang parking lot ng school. Agaran kong inayos ang pagkakagarahe ng motor ko
Matapos ang meeting patungkol sa pang paalala, nagsagawa rin ang team ng madaliang practise. Ilan sa mga ito ay basic moves.Hindi nagtagal ay napagdesisyon nang ihinto ang practise upang um-attend ng bawat klase.Nagderetso kaming magkakaibigan sa room para sa unang klase. "Siraulo ka pre! Nakakakilabot 'yong sinabi mo kanina!" hindi pa rin makaget over si Kevin sa jome ko kanina. Natatawa pa rin ako sa reaksyon ni Kevin. Pati si Steve ay hindi mapigilang mangiti at umiling sa mga reaksyon ni Alejo. Pagkapasok namin ay bumungad agad ang tili ng kababaihan. Well, sino ba naman ang hindi sisigaw kapag kami na ang nakita? Naglalakad pa lang, yumayanig na ang mundo ng mga girls, what more kapag pinaglaanan pa namin ng atensyon ang bawat tili nila 'di ba? However ,one thing I am sure about.. Iyn ay ang pagiging taken ng puso. Oo na! Mayabang na kung mayabang, at least...may ipagyayabang. Hahahaha!! Habang papalapit ako sa pwesto ko nahagip ng tingin ko si Hambog. Nakahalukipkip at m
Drix's POVRing... Ring... Ring....Kinapa ko ang cellphone ko na nakalagay sa table ko at pikit matang sinagot ito. "Hello?""Where are you?" Steve. "Kung hindi ka istorbo, mahimbing pa din akong natutulog" late na 'kong natulog kagabi dahil sa mga assignments. First day of school sandamakmak na agad ang assignment ang bumungad. Kainis!"You're still on your bed? Ipapaalala ko lang sayo Sebastian.. may meeting tayo ngayon at kung hindi talaga kita tinawagan eh paniguradong sermon ang matatanggap mo kay couch" pagpapaalala nya. Napabalikwas ako ng bangon at bigalang nawala ang antok. "Shit! Nalimutan ko!" pinatay ko agad ang tawag ni Steve at nagmamadaling nagtungo sa banyo para maligo. Pagkatapos kong maligo at magbihis ay hindi ko na nakuhang magsuklay ng buhok. Mabilis akong bumaba sa hagdan. "Nay Rosie, aalis na po ako!" pagpapaalam ko ng makita si nay Rosie na papasok ng bahay. Sya ang mayordoma namin. At itinuturing kong pangalawang magulang si nanay Rosie. "Aba'y napakaa
"Why are you late, miss?" tanong nya. Nagulat man ay hindi ko pinahalata at agad akong nagbawi ng tingin mula rito. Matagal bago ako nakasagot dahil sa pagkabigla sa biglaang presensya niya. "I'm sorry, I've been at Dean's office.. Sir." sagot ko. Tinignan niya ang kabuoan ko na tila sinisigrado kung nagsasabi ako ng totoo. "Okay, you may take your sit." tungo lang ang isinagot ko saka pumasok. Nang makarating ako sa tapat ng mesa ko ay muli niya akong tinanong. "Could you please tell me what's your name?" hinila ko muna ang upuan ko at saka sya sinagot. "Maruh Velarde.. Sir." sagot ko at mataman syang tinitigan. Ngayon pa lang ay may kutob akong nadarama sa biglaang pagsulpot niya. "Okay. You may seat Miss Velarde." may diin niyang pagbigkas sa apelyido ko. "Thank you Sir." saka ako naupo. Nagpatuloy sa pagdiscuss si Shin. Anong plano mo at pati dito ay nakuha mo 'kong sundan?Titig pa rin ako kay Shin. Iniisip ang mga posibleng dahilan kung 'bakit' siya nandito. Habang is
MARUH's POVPagkalabas ko ng room, nagdaresto ako ng Dean's Office. Ang hindi ko maintindihan, ano bang problema sa sinabi ko? Anong mali sa sagot ko? Masyadong nakakagago lang. Kapag sila ang magtatanong ng pabalang ay ayos lang, pero kapag ang nakakababa sa kanila ay hindi? Masyadong hindi patas na pakikitungo. Pagkarating sa front door ng D.O, kumatok ako ng tatlong beses. Sapat na upang iparating ang aking presensya. Nang wala akong makuhang sagot ay kusa kong binuksan ang pinto. Pagkabukas ko, bumungad sa'kin ang sanggano...este nakasimangot na mukha ni Mr. Lazo. Si Dean nama'y magkasiklop ang kamay na nakaupo sa magarang upuan sa kabila rin ng magara nitong mesa. "Good morning Dean." bati ko. "Good morning. Take a seat." paanyaya nito. "Mr. Lazo told to me everything Ms. Velarde. But I want to hear your side." mahinahong sabi ng Dean. Hindi ako nagsalita. 'Everything?'Hanggang saan naman kaya umabot ang katotohanan sa everything na sinasabi ni Dean? Hindi ko malaman kun
Sa hallway oa lang, rinig naming tatlo ang hindi magkamayaw na ingay na nagmumula sa 'di kalayuan. Nagkatinginan kaming tatlo saka agarang tumakbo para makalapit sa pinagmumulan ng ingay. Sa room 4A!Pagkapasok na pagkapasok namin, naratnan namin ang nagkakagulong mga estudyante habang ang dalawang kasamahan ni Roy ay hawak si Hambog sa magkabilang braso. Bago na ang suot nitong damit.'Anong nangyayari dito?'Mas lumapit pa ako sa mga ito. Magsasalita na sana ako para awatin sila nang akmang ihahampas ni Roy ang libro sa mukha ni Hambog. Subalit t hindi iyon tumama rito nang paikot na tumalon patalikod si Hambog kasabay sa pag-ikot nito ay isang sipa sa dibdib ni Roy, dahilan para mapaatras ito at matumba. Ang lahat ay nabigla sa ginawa niyang iyon. Na kahit ako ay napatanga sa ikinilos nito.Nang makawala sa pagkakahawak sa mga lalaking pumipigil sa kanya, buong pwersa niyang hinigit ang isang braso nang b
"Grabe pre! Akalain mong may naglalakas loob ng banggain ang 'sang tulad mo? Hahaha!!" pang-aasar na komento ni Kevin. "Isang Drix Tharn Sebastian, hindi kilala? Bago 'yon pre sa kasaysayan mo! Hahahaha!! Ang astig niya lang." tatawang dagdag pa nya. "Anong astig dun? Eh ikaw na nga ang nagsabi. BAGO lang sya. Kaya hindi PA.. nya ako kilala. Pero 'wag syang mag-alala, dahil magpapakilala ako sa kanya ng maayos!" ngisi kong tugon. At sisiguraduhin kong hindi mo makakalimutan kung pa'no ako magpakilala. "'Yan! 'Yang ganyang ngisi mo pre, alam na alam ko 'yan! Ngisi ng taong nagbabalak ng masama!" si Kevin . "Baka trip mo 'yon? Hahaha!!" si Steve. "Gusto mong sapak? Trip pinagsasabi mo dyan? 'Wag ka ngang patawa!" inis kong sabi kay Steve. "Easy! Makareact oa ah?" si Steve. Nagtawanan naman silang dalawa. Tsk! Kahi
"I am talking to you!" may pang-gigigil sa boses nito. Ano pa bang aasahan ko? Sa bungad pa nga lang, may umentrada na ang bibig, hindi na 'ko magtataka kung hanggang dito may mga asungot, tulad nitong nasa harap ko. "Bingi ka ba? Tinatawag kita 'di ba?" medyo pikon na niyang sabi. Tiningnan ko lang sya. "Pabida ka din eh 'no? Hindi dahil nilapitan kita ay magpapa-trying hard ka pa?" mahihimigan ang kayabangan sa sinabi nya. Ano bang problema nito? "Pre mukhang may katapat ka na ah?" natatawang sabi ng nasa likuran nya. "Hah! Eto? Magiging katapat ko? Nagpapatawa ka ba Constantino?" mayabang niyang sabi. Saka muli akong hinarap. "Eh pagsalita nga hindi magawa, ang maging katapat ko pa kaya?" ngumisi sya ng nakakaluko at saka tumayo ng ayos sa harap ng mesa ko. "Baka pipi? Kaya hindi nagsasalita. Hahahaha!" tawang komento nung isang at nakitawa ang karamihan.
Lunes. Ngayong araw ang simula ng pasukan kaya mas minainam kong gumising nang maaga. Agad akong nagtungo sa banyo para maligo. Matapos ang halos isang oras na pagliligo ay nagbihis 'ko. Nagtungo ako sa kusina saka nagtimpla ng tsaa at nagluto ng umagahan. Tanging hotdog at omelette lang ang niluto ko. Nang matapos akong kumain, hinugasan ko ang mga gamit na pinagkainan ko saka nag-toothbrush. Nang maisaayos ko na ang lahat at wala na akong nakalimutan, isinukbit ko ang bag sa balikat ko at saka isinuot ang aking eyeglass. Lumabas na 'ko ng bahay saka binuksan ang gate para ilabas ang motor ko. Nang masigurado kong ayos na ang lahat, saka ako sumakay at pinaharurot ang motor paalis. Brooooom!!! Ilang minuto ang itinagal ng pagbyahe ko at narating ko ang parking lot ng school. Agaran kong inayos ang pagkakagarahe ng motor ko
Alam kong ang lahat ng nangyayari ay panaginip lang. O mas nararapat yatang sabihin kong... bangungot! Bangungot ng nakaraan na hanggang ngayon ay hindi pa rin ako pinatagahimik. Nanatiling pumapaloob sa aking isipan ang bawat makapanindig-balahibong halakhak ng mga estranghero... pumatay sa aking ina! Ang bawat daing dulot ng karahasan at pighati ng aking ina ang nagpabalik malay sa akin mula sa pagkakatulog. "Maaaaaa!!!" pabalikwas akong napabangon nang maisatinig ko ang pagtawag sa aking ina. Briiizz!! Napahawak ako sa sariling ulo at pinasadahan ito ng hagod pababa hanggang batok dahil pakiwari ko'y sasakit ito dahil sa nanangyari. Tumingin ako sa orasan.. 8:10 am pa lang! Briiizz!! Pinapahupa ko pa ang nararamdaman ko. Nang paulit-ulit na tumutunog ang buzzer na nakanonekta sa gate ng inuupahan kong bahay. 'Sino ba 'tong walang magawa sa bu