Share

บทที่ 21 NC-4

Author: SUNISAYOK
last update Last Updated: 2025-03-23 16:08:48

“อย่าลูบเล่นแบบนั้นสิ” พี่โลคาเขี่ยปลายยอดปทุมถันของฉันเล่นไม่พอ ลิ้นก็แตะลงตวัดเลียเล่นอีกข้างไปด้วย เหมือนกับเด็กทารกที่กำลังกินนมแม่มืออีกข้างก็เล่นไปขณะที่กินอยู่

“ลูกชายพี่มันอยากคุยด้วย” ฉันนอนงงกับคำของพี่โลคา ลูกชาย? พี่เขาไปมีลูกตั้งแต่ตอนไหน แต่ก็งงได้ไม่นานเมื่อพี่เขาขยับลุกขึ้นมาคร่อมหน้าอกฉัน จนเจ้าแก่นกายใหญ่มันมาจ่ออยู่ที่ปากของฉัน

ฉันได้แต่มองมันอย่างตกอกตกใจ ไม่คิดว่าของผู้ชายจะเป็นแบบนี้ มะ...มันทั้งใหญ่แล้วรูปร่างมันก็...

“คุยกับลูกพี่หน่อย...นะครับ” ฉันเข้าใจความหมายที่พี่เขาต้องการสื่อ ฉันเบี่ยงหน้าไปทางอื่นด้วยความเขิน

“ทำไม่เป็น” ฉันพูดเบา ๆ ด้วยความอับอาย แต่โดนคนตรงหน้าจับให้หันมาดังเดิมอย่างเลี่ยงไม่ได้

“อ้าปากสิ” ฉันนอนชั่งใจสักพัก แต่สุดท้ายก็อ้าปากให้อย่างว่าง่ายแทน เพราะฉันเองก็อยากลองมอบความสุขให้พี่เขาเหมือนกัน

“อือ” เสียงพี่โลคาครางในลำคอเมื่อเขาดันเจ้าลูกชายเข้ามาในโพรงปากของฉัน ลิ้นของฉันมันวนไปทั่วแก่นกายเนื่องจากฉันไม่รู้ว่าจะเอาลิ้นตัวเองไปอยู่ตรงไหน แต่มันกลับทำให้หน้าที่โลคาเคลิ้มแทน ฉันเลยคิดว่าถ้าใช้ลิ้นเล่นกับมันน่าจะทำให้พี่โลคาฟินกว่านี้ได้
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 22-1

    มหาวิทยาลัยอาร์เธอร์ “ยิ้มหน้าบานมาเชียวน้า” ยัยพิ้งเอ่ยทักฉันเมื่อเห็นว่าฉันเดินยิ้มเข้ามาในห้องเรียน “ยิ้มตามประสาคนมีแฟน” ฉันเดินไปหย่อนตัวนั่งข้าง ๆ มันแล้วก็ยักไหล่ไปมาใส่มันไป ให้ยัยพิ้งได้มั่นไส้ฉันเล่น “มีแฟน?” ลืมไปเลยแฮะว่ามันยังไม่รู้เรื่องฉันกับพี่โลคา เอาเป็นว่าคนทั้งมหา’ลัยยังไม่มีใครรู้ว่าเราสองคนกำลังคบกัน เพราะงั้นเช้านี้ถึงได้ไม่ชุลมุลอะไรกันมากเท่าไหร่ ถ้าข่าวแพร่ออกไปว่าฉันคบกับหนุ่มฮอตลูกอธิการบดีอยู่ละก็มีหวังมหา’ลัยได้จับกลุ่มแบนฉันแน่ ๆ ฉันเลยขอให้พี่โลคาเก็บเรื่องของเราเงียบไปก่อน “พี่โลคาขอฉันคบแล้ว!” ฉันหันมองซ้ายขวาก็เห็นว่าช่วงเช้าคนที่นั่งอยู่ในห้องจึงมีเพียงแค่ไม่กี่คน ฉันเลยขยับตัวเข้าไปกระซิบกระซาบกับยัยพิ้ง “กรี๊ด! นี่แกคบกับ...” ยัยพิ้งพูดขึ้นเสียงดังมาก จนคนในห้องเรียนต่างพากันหันหลังมามองพวกฉันสองคน และก่อนที่มันจะพูดชื่อต้องห้ามออกมาฉันเลยจัดการใช้มือปิดปากมันแบบทันฉิวเฉียด “เบาสิวะ! แกอยากให้ฉันโดนรุมตบตายหรือไง” ยัยพิ้งหันไปมองเพื่อน ๆ ในห้องแล้วนางก็ก้มหัวเป็นเชิงขอโทษไป

    Last Updated : 2025-03-23
  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 22-2

    “ไปเพื่อ?” รถคันหรูถูกสตาร์ตเร่งเครื่องรอและไม่ยอมขับออกจากจุดจอดรถ คล้ายกับว่ารอฉันตอบให้เคลียร์ ส่วนรถที่ฉันนั่งอยู่ก็ยังเป็นรถของพี่โลคาเช่นเดิม นี่พี่แบล็คยืมหรือซื้อต่อพี่โลคากันแน่เนี่ย “ก็...จะไปหาพี่โลคา” ฉันพูดเสียงเบา แล้วหลับตาลงรอฟังเสียงคนพิโรธ “ไอ้เน่!!!! กูเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับมัน!” พี่แบล็คตะโกนว่าฉันลั่นรถ ฉันจึงหันหน้าออกไปมองวิวนอกกระจกรถแทน ทำไมพี่เขาจะต้องมาคอยห้ามด้วย แทนที่จะสนับสนุนกันแท้ ๆ “ไม่ยุ่งไม่ได้! เน่คบกับพี่โลคาแล้ว!” ฉันจึงหันไปตะโกนใส่พี่แบล็คบ้าง และดูเหมือนพี่แกจะตะลึงไปเลยเมื่อได้ยินว่าฉันคบกับพี่โลคาแล้ว “มึงมโนเองเปล่า อย่างไอ้โลคาเนี่ยนะจะคบกับใคร” พี่แบล็คเริ่มจัดการเหยียบคันเร่ง ใช้เวลาไม่ถึงวิ รถก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวแล่นออกจากมหา’ลัยไป “ไม่เชื่อก็ลองไปถามพี่โลคาดู แล้วก็นะ พี่โลคาเป็นคนขอเน่คบเองด้วย ไม่อยากจะบอก!” ฉันหันไปทำท่าอวด ๆ ใส่พี่แบล็ค ตอกย้ำว่าพี่โลคาเป็นคนขอฉันคบ แม้ว่าฉันจะไม่ได้เล่าว่าก่อนหน้านี้เคยไปบอกชอบพี่เขาก่อนก็เถอะ “มึงแน่ใจแล้วเหรอว่าจะคบ

    Last Updated : 2025-03-23
  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 22-3

    “เดี๋ยวก็กลับแล้ว ขอบคุณที่มาส่งค่า” ฉันรีบเอ่ยตัดประโยคแล้วบอกลาไป เพราะไม่อยากให้พี่แบล็คมาทำตัวเป็นนักสืบถามฉันลึกไปกว่านี้ พี่แบล็คยังไม่รู้ว่าฉันระเห็จตัวเองตามผู้ชายไปอยู่คอนโด แถมยังเช่าห้องไปในราคาแพงเว่อร์เสร็จสรรพ ถ้าพี่แกรู้มีหวังฉันได้ถูกตัดออกจากกองมรดกของแม่แน่ ๆ พี่แบล็ครู้ = แม่ฉันรู้ ไอ้พี่แบล็คมันขี้ฟ้องจะตาย เมื่อเดินเข้ามาถึงโซนด้านในฉันก็ล้วงมือเข้าไปหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหาพี่โลคา พี่เขายังไม่ตอบแชทฉันเลย ไม่รู้ว่าถ้าโทรไปแล้วจะรบกวนเขาไหม แต่ไหน ๆ ฉันมาถึงแล้วโทรหน่อยก็คงจะไม่เป็นไร “เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ใน...”ติ๊ด! ฉันกดวางสายไปเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังปิดเครื่องอยู่ หรือไม่พี่เขาอาจจะกำลังทำงานแล้วตั้งเป็นโหมดเครื่องบินไว้ก็ได้ เอาเป็นว่าฉันนั่งรอแถวนี้ละกัน เผื่อฟลูกเจอพี่เขาแถวนี้ แม้ในใจจะรู้ก็เถอะว่าพนักงานฝ่ายผ่าศพจะมาทำอะไรแถวนี้ แต่มันก็ไม่แน่หรอกน่า (ปลอบใจตัวเอง) รอจนแล้วจนเล่า จากตอนเย็นเป็นเวลากลางคืนแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีที่จะติดต่อกลับมาหรือเดินผ่านแถวนี้เลย พ

    Last Updated : 2025-03-23
  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 22-4

    ชั้นโรงจอดรถพิเศษ พี่โลคาจูงมือฉันเดินอยู่หลายนาที จนพี่เขาพาฉันมาโผล่ที่ชั้นจอดรถของโรงพยาบาล ชั้นนี้มีรถน้อยมาก คาดว่าน่าจะเป็นชั้นจอดรถของคนระดับสูง ระหว่างทางที่เดินมาไม่มีใครพูดอะไรสักคำเลย จนกระทั่งเข้ามานั่งภายในรถ “พี่รอฟังคำแก้ตัวของยัยหนูอยู่นะครับ” ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองพี่โลคาด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ เมื่อกี้ยังดูเหมือนโกรธฉัน แต่ตอนนี้กลับมาทำหน้าตาแง่งอนขี้อ้อน แถมยังมาบอกว่ารอฟังคำแก้ตัวอะไรอีก ฉันงงไปหมดแล้ว “คำแก้ตัวอะไรคะ? เน่ยังไม่ทำอะไรผิดเลยนะ” หรือว่าพี่เขาจะหมายถึงฉันที่ไปทำหน้าทำตาใส่ยัยด้าอย่างนั้นเหรอ แล้วทำไมฉันต้องไปแก้ตัวอะไรด้วย ก็ยัยด้าอะมันเป็นคนผิดไม่ใช่ฉัน “อย่ามาทำเป็นไม่รู้ วันนี้ไปทำอะไรผิดมา?” “อือ ทำอะไรของพี่เนี่ย แล้วเน่ทำอะไรผิดคะ อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องของยัยด้าอะ!” พี่โลคาดึงฉันเข้าไปประกบจูบนุ่มนวล พอปากฉันเป็นอิสระก็รีบโวยวายเลย และไม่ลืมพูดถึงเรื่องของยัยด้าด้วย “เรื่องของน้องด้าเกี่ยวอะไร อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะยัยหนู” ฉันยิ่งงงเข้าไปกันใหญ่ สรุปฉันผิดเรื่องอะไรเนี่

    Last Updated : 2025-03-23
  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 23-1

    สองวันต่อมา...ห้องเรียนของเลเน่เวลา 14.36 น. “เลเน่” ฉันที่เก็บของอยู่ภายในห้องเรียนเงียบ ๆ คนเดียวเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนร่วมห้องที่เป็นเด็กเรียนและเป็นลูกรักของอาจารย์ วันนี้ยัยพิ้งนางไม่ได้มาเรียน ฉันเลยมานั่งเรียนอยู่คนเดียวเหงา ๆ เนี่ย “มีอะไรหรือเปล่า” ฉันวางมือจากการเก็บของ จากนั้นจึงหันไปสนใจกับคนตรงหน้าต่อ และเพื่อเป็นมารยาทด้วย ถ้ามีคนมาคุยเราควรสนใจเขามากกว่า “อาจารย์ให้เรามาตามแกไปพบอะ” ฉันนั่งนิ่งไปสักพัก เพื่อคิดทบทวนว่าตัวเองลืมส่งงานหรือไปทำอะไรผิดเข้าหรือเปล่า อาจารย์ถึงอยากเจอฉัน “ได้สิ ว่าแต่ฉันต้องไปพบอาจารย์ท่านไหนอะ” ฉันยิ้มตอบนางไปและไม่แสดงพิรุธอะไรออกมา ทั้งที่ในใจนี่คิดหัวแทบแตก ฉันไปทำอะไรผิดไว้วะ “อธิการบดีอะ” ห๊ะ! อะ...อะ...อธิการบดีเลยเหรอ “อืม โอเค ขอบคุณนะ” แล้วเพื่อนคนนั้นก็เดินออกไป ฉันจึงรีบเก็บข้าวของให้เสร็จด้วยใจที่เต้นตึกตัก นี่ฉันต้องไปพบกับพ่อพี่โลคาเหรอ ว่าแต่ท่านจะเรียกฉันไปทำไม หรือว่าเป็นเรื่องเมื่อสองวันก่อน ต้องใช่แน่ ๆ อีกอย่างแม่พี่โลคาเองก็ไม่ชอบฉัน กว

    Last Updated : 2025-03-23
  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 23-2

    “ถึงหนูจะช่วยพี่เขาไม่ได้ก็จริง แต่หนูเองก็พร้อมศึกษาเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ นะคะ ถ้ามันจะทำให้หนูได้ไปช่วยแบ่งเบาภาระของพี่เขาได้ หนูพร้อมเรียนรู้ค่ะ” แม่พี่โลคาถอนหายใจออกมาอย่างตรง ๆ และคงเอือมระอากับฉันมาก ท่านดูมีสีหน้าที่หงุดหงิดเหมือนเดิมเลย “ฉันขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย เลิกยุ่งกับโลคาซะ ออกไปจากชีวิตของเขา ฉันให้เวลาเธอจัดการกับความรู้สึกตัวเองสองวัน ถ้าหลังจากสองวันแล้วเธอยังคบกับลูกชายฉันอยู่ละก็ เธอคงจะพอเข้าใจนะว่าฉันที่เป็นแม่สามารถทำอะไรกับอนาคตเขาได้บ้าง แน่นอนว่าถ้าอนาคตที่ดีของเขาต้องมาจบลงเพราะตัวต้นเหตุอย่างเธอ คิดว่ามันคุ้มไหมล่ะ” ถ้าฉันฝืนคบ ถ้าฉันไม่ยอมทำตามแบบที่แม่พี่โลคาพูด อนาคตของพี่เขาก็จะจบลงงั้นเหรอ ฉันไม่ยอมแน่ ๆ พี่โลคาออกจะทุ่มเทซะขนาดนั้น จะให้มาจบลงเพราะฉันคนเดียวไม่ได้หรอกนะถ้าการที่ฉันต้องตัดใจแล้วให้พี่เขาไปเจอคนที่พร้อมมันก็คงจะดีแล้วใช่ไหม... “เกินไปหรือเปล่าคุณ” พ่อพี่โลคาที่เงียบมานานก็เอ่ยขึ้นห้ามปรามแม่พี่โลคา ฉันได้แต่นั่งเงียบคิดทบทวนเรื่องต่าง ๆ ภายในหัวแต่ก็ยังคงได้ยินบทสนทนาเป็นระยะ ๆ อยู่ “คุณน่ะนั่งเงียบ ๆ

    Last Updated : 2025-03-23
  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 23-3

    “แย่หน่อยนะที่คุณแม่เขาไม่ชอบเธออะเน่” นางยกมือขึ้นมาตบบ่าฉันเบา ๆ เพื่อแสร้งทำเป็นให้กำลังใจฉัน ฉันจึงปัดมือนางออกอย่างแรงจนนางมีใบหน้าโมโหส่งมาให้ “สักวันถ้าแม่พี่โลคารู้ว่าแกมันตีสองหน้าเก่ง ท่านเขาก็คงเกลียดขี้หน้าแกมากกว่าฉันอีก เก็บหางของแกไว้ให้มิด ๆ ล่ะ ถ้าโผล่ออกมาเมื่อไหร่ฉันจะกลับมานั่งทับที่แกแน่” ว่าจบฉันก็เดินชนไหล่มันออกไปเลย ไม่หลบก็ไม่ต้องหลบ ก็แค่ชนแม่งไปเลยก็จบละ ฉันชนมันแรงมากจนมันถึงกับล้มลงไปนั่งกับพื้นเลย ถามว่าฉันหันไปมองหรือสนใจไหม ก็ขอตอบเลยว่า ไม่!“กรี๊ด! อีเน่!” นั้นไงล่ะนิสัยของนาง พอตรงนี้ไม่มีคนนะก็ดันแสดงตัวตนของตัวเองออกมาซะหมดเปลือก ลุคเรียบร้อยนิสัยดีของนางก็แค่ภาพที่สร้างขึ้นมาเท่านั้นแหละเวลา 18.48 น. “ยัยหนูเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมเขี่ยอาหารเล่นแบบนั้นครับ” ฉันยันตัวนั่งหลังตรงอีกครั้ง และพยายามเรียกสติให้สนใจคนตรงหน้าอีกรอบเมื่อเผลอไปคิดถึงเรื่องเมื่อบ่าย ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารกับพี่โลคา อย่างที่บอกไปในตอนแรก ฉันย้ายกลับไปอยู่บ้านแล้ว เพราะงั้นทุกวันที่เลิกเรียนพี่โลคาก็มักจะมารับฉันไปส่งที่บ้าน แต่พี่เ

    Last Updated : 2025-03-23
  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 23-4

    ติ๊ด! ภายในห้องเรียนผมไม่ค่อยมีใครสนใจกันและกันมากเท่าไหร่ ทุกคนจะมีมุมของตัวเอง และผมก็เลือกที่จะมานั่งหลังห้อง เพราะเมื่อไม่นานเพิ่งจะมีข้อความจากเพื่อนในทางสายมืดส่งข้อความมาให้ผม ผนวกกับตอนนี้อาจารย์ยังไม่เข้ามา ผมจึงรีบจัดการดูข้อความนั้นก่อนเลย ผมกดเปิดคลิปที่มันส่งมาให้ก่อนเลยพร้อมกับเสียบสายหูฟังต่อ เพราะภาพปกคลิปมันคือวันที่เลเน่กำลังมีปัญหากับน้องด้า ส่วนอีกไฟล์เป็นเอกสารไอพีต่าง ๆ ของคนที่โพสต์ภาพตัดต่อ อันนี้ไว้เดี๋ยวผมค่อยไปดู“ฉันรู้ว่าแกชอบพี่โลคา” ช่วงบทพูดนี้เป็นของเลเน่ในตอนที่ผมไม่ได้มาเห็น“กะ...แกรู้ได้ไงอะ!”“ฉันเผลอไปได้ยินตอนที่แกสารภาพรักกับพี่โลคาอะ”“ฉันขอโทษนะแก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหักหลังแกนะ” น้องด้าเธอเองก็ดูปกติ ไม่รู้ว่ามันจะส่งคลิปนี้มาให้ผมทำไม ผมก็เห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจเลย“ด้า! แกร้องไห้ทำไม”“ฮือ ๆ เราขอโทษแกนะเน่ เราขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ แกอย่าโกรธเราเลยนะ” แต่แล้วสิ่งผิดปกติก็เริ่มขึ้น เมื่อบทสนทนาที่ผมมาไม่ทันกำลังเริ่มปรากฏขึ้น อยู่ดี ๆ น้องด้าก็ร้องไห้ขึ้นมาสายตาเธอในตอนแรกมันไม่ได้มองที่เลเน่ แต่กลับมองผ่านเลเน่ไป ซึ่งเป

    Last Updated : 2025-03-23

Latest chapter

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 30 END-3

    “พี่หิวไหมคะ เดี๋ยวเน่จะได้ไปจัดโต๊ะให้” ฉันเดินเข้าช่วยพี่โลคาถอดเสื้อนอกออก จากนั้นก็ถือเสื้อนอกไว้ในมือตัวเอง พลางถามคนตรงหน้าที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานเหนื่อย ๆพี่โลคาตอนนี้ขึ้นทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแทนแม่พี่เขาแล้ว พ่วงด้วยดูแลมหา’ลัยแยกอีก แต่ดีที่การดูแลมหา’ลัยไม่ได้ลำบากมากนัก เพราะการเป็นอธิการบดีไม่จำเป็นต้องเข้าไปดูแลทุกวันเหมือนกับโรงพยาบาล จึงไม่ใช่งานหนักอะไรพี่โลคาของฉันไม่ได้จบปริญาโทเท่านั้น แต่พี่โลคาใฝ่เรียนจนจบเด็กเตอร์เหมือนกับพ่อแม่ของตัวเองได้ในอายุที่ยังน้อย ส่วนฉันจบตรีได้ก็ถือว่าบุญมากแล้ว T^T“ครับ มานี่ก่อนเร็ว” ฉันเดินเข้าไปหาพี่โลคาด้วยสีหน้ายิ้ม ทุกครั้งที่พี่เขากลับมักจะอ้อนแบบนี้ตลอด ฉันรู้ดีว่าพี่เขาจะทำอะไร เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาพี่เขาก็มักจะทำแบบนี้เสมอเวลาที่กลับมาบ้านหรือว่าจะออกไปทำงานฟอด~ “หายเหนื่อยเลยครับ” ปากหวานตลอด ฉันไม่อยากจะบอกเลยว่ายิ่งอยู่กับพี่โลคานานขึ้นพี่โลคาก็มักจะทำอะไรที่ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะชอบชมฉัน ชอบเซอร์ไพรส์ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดหรือวันครบรอบ เอาเป็นว่าพี่เขาโรแมนติกมากขึ้นเรื่อย ๆ เ

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 30 END-2

    “รับผิดชอบยัยหนูด้วยการหมั้นไงละครับ” หมั้นอย่างนั้นเหรอ! “หา! หมะ...หมั้นเหรอคะ!” ฉันมองแม่พี่โลคากับพี่โลคาสลับกันไปมาด้วยความตกใจ “เรียนจบเมื่อไหร่แม่สัญญาว่าจะรีบจัดงานแต่งงานให้ไวที่สุดเลย เพราะงั้นหนูเลเน่รีบเรียนให้จบไว ๆ นะลูก ส่วนเรื่องมหา’ลัยถ้าหนูอยากกลับมาเรียนที่เดิมก็ไม่เป็นปัญหา แม่จะไปคุยกับพ่อพี่เขาให้เอง” เรื่องหมั้นฉันยังตกใจไม่หาย นี่มาเรื่องเรียนจบแล้วแต่งงานอีก ให้ตายเถอะ “เอ่อ...คือว่า เรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่ หนูคงต้องขอคุยกับแม่ก่อนค่ะ” ฉันพูดออกไปด้วยความนอบน้อม เรื่องหมั้นเรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก แถมวันนี้แม่ฉันก็ไม่ได้มานั่งฟังด้วย เพราะงั้นฉันต้องไปเล่าให้แม่ฟังก่อน “เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงเลย เดี๋ยวแม่จะไปคุยกับพราวเองจ้ะ” ฉันยิ้มให้แม่พี่โลคา แต่ภายในใจก็รู้สึกกังวลกลัวว่าแม่ฉันจะไม่ยอม เอาจริงแล้วฉันดีใจมากที่จะได้หมั้นกับพี่โลคา แต่แค่กลัวว่าที่พี่เขาทำแบบนี้มันจะเป็นเพราะโดนบังคับให้ทำหรือเปล่า พี่เขาเต็มใจใช่ไหม...เวลา 13.23 น. “พี่โลคาแน่ใจแล้วเหรอคะว่าอยากจะหมั้นกับเน่จริ

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 30 END-1

    ผลั๊ก! เสียงกระชากเปิดประตูของฉันดังขึ้น เรียกความสนใจให้สองแม่ลูกที่นั่งอยู่ตรงโซฟาต่างหันมามองที่ฉันเป็นทางเดียว ฉันพยายามใช้มือลูบผมที่กำลังยุ่งให้ดูเรียบร้อยขึ้นแล้วเดินไปยกมือไหว้แม่พี่โลคาด้วยท่าทางเกร็ง แม่พี่โลคาเองก็พยักหน้ารับไหว้ฉันเหมือนกัน “หนะ...หนูอธิบายได้นะคะ ท่านกำลังเข้าใจผิด” ฉันพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก รีบเดินไปทางแม่พี่โลคาเพื่อจะอธิบายเรื่องนี้ไปในทางที่ดี แม้ฉันจะต้องโกหกท่านก็เถอะ แต่เพื่ออนาคตพี่เขาแล้วฉันจะทำตัวน่าสงสัยแบบนี้ไม่ได้ “ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น เห็นเต็มสองตาขนาดนี้ยังจะแก้ตัวอะไรได้อีก” แม่พี่โลคาพูดในขณะที่สายตายังคงจ้องหน้าลูกชายตัวเองด้วยความโมโห “ท่านคะ! เป็นความผิดหนูเองค่ะ คือ...คือหนูอะ...อ่อยพี่เขาค่ะ! หนูสัญญาค่ะว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก” ฉันวิ่งเข้าไปนั่งกอดขาแม่พี่โลคาพลางพูดรัวพูดมั่วไปหมด คิดอะไรได้ก็พูดเพื่อให้พี่โลคาไม่ซวย “ยัยหนู!/หนูเลเน่!” ฉันมองทั้งสองคนด้วยความงุนงง เนื่องจากทั้งสองต่างพากันเข้ามาจับฉันให้ยืนขึ้น “เลเน่ ทำไมหนูทำแบบนี้ละลูก” ฉันมึนเ

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 29 NC-2

    “อ๊า” ฉันนอนหอบหายใจเมื่อตัวเองได้ปลดปล่อยบางอย่างออกมา ฉันรู้สึกโล่งตัวอย่างบอกไม่ถูก แต่เพียงแค่แป๊บเดียวเท่านั้น เพราะตอนนี้ฉันกำลังจะกลับมาเกร็งอีกรอบเมื่อเห็นว่าพี่โลคาขยับตัวลงมานั่งติดกับส่วนนั้นของฉัน “พะ...พี่โลคา” ฉันพูดด้วยเสียงหอบหมายจะห้ามพี่เขา แต่ทำไมเหมือนกับว่าตรงส่วนนั้นมันขยายใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมได้ล่ะ แถมมัยยังกระตุกขยับไปมาเล็กน้อยอีกด้วย “รู้ตัวไหมเวลาที่ยัยหนูนอนพูดด้วยสีหน้าแบบนั้นมันทำให้พี่มีอารมณ์มากขึ้นแค่ไหน” พี่โลคาชักรูดส่วนนั้นของตัวเองพลางมองหน้าฉันไปด้วย ไม่นานพี่โลคาก็ใช้แขนมาค้ำยันลงที่ข้างหูฉัน อีกมือก็จัดการจับเจ้าส่วนนั้นของพี่โลคามาถูที่น้องสาวสุดหวงของฉันไปด้วย “อือ ดะ...เดี๋ยวสิคะ” แม้ฉันจะร้องห้ามแต่ขาทั้งสองข้างของตัวเองกลับขยับออกห่างเองโดยอัตโนมัติ เพื่อให้สิ่งนั้นถูไถได้ง่ายขึ้น “ชอบเหรอครับ” พี่โลคายิ้มมุมปาก พลางก้มหน้าจ้องมองฉันที่กำลังใช้มือปิดปากตัวเองไว้เพราะไม่อยากส่งเสียงน่าเกลียดออกมา แต่ภายในใจจริง ๆ ก็กำลังก่นด่าตัวเองด้วยที่ดันไปขยับขาออกเพื่อรับสัมผัสอย่างน่าอับอาย “ส

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 29 NC-1

    “ปล่อย” ฉันพูดด้วยเสียงนิ่งและจริงจังเพื่อให้อีกคนรับรู้ว่าฉันไม่ได้พูดเล่น ส่วนพี่โลคานางก็เลิกยุกยิกกับฉันเลยเมื่อเห็นว่าฉันเริ่มจะไม่มีท่าทีเล่นแล้ว “ยัยหนู...” พี่โลคากอดเอวฉันจากทางด้านหลังไว้หลวม ๆ พลางเกยคางไว้บนไหล่ของฉัน จากนั้นนางก็เริ่มเรียกฉันแบบที่ชอบเรียกด้วยเสียงอ้อน “ออกไป เน่ขอร้อง” เสียงของฉันเริ่มจะสั่นเครือแล้ว ความรู้สึกของฉันมันเริ่มจะไม่เชื่อฟังตัวฉันซะแล้ว ยอมรับเลยว่าวันนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมาก แต่มันเป็นความสุขที่ฉันจะต้องเก็บเอาไว้ภายใต้จิตใจของฉัน ฉันพยายามแสดงออกให้พี่เขาเห็นมากที่สุดว่าฉันไม่ต้องการกลับไปยุ่งกับพี่เขาแล้ว “อย่าไล่พี่ ยัยหนูไม่รักพี่แล้วงั้นเหรอ” ฉันจุกกับคำพูดของพี่เขาจนตัวเองนั่งนิ่งเงียบไป ไม่รักงั้นเหรอ เหอะ! ถ้าฉันไม่รักพี่เขาฉันก็คงไม่ยอมให้ตัวเองมาทรมานแบบนี้หรอก “…” พี่โลคาจับฉันให้นั่งหมุนตัวหันไปตรงหน้าพี่เขา เราสองคนต่างมองตากันด้วยความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าอีกคนคิดอย่างไรกับเรา ใบหน้าพี่เขาเริ่มเลื่อนเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ “คิดถึง” พี่

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 28-2

    กลับไปก็ต้องรีบไปทำควิซอีก เพื่อเก็บคะแนนตรงนี้ให้เป็นคะแนนช่วยเวลาที่คะแนนสอบออกมาได้ไม่ดีอะไรแบบนี้ วิชานี้เป็นวิชาที่ยากมากพอสมควรเลยคอนโดเลเน่ พอฉันเปิดประตูเข้าไป จมูกก็ได้กลิ่นหอมออกมาจากทางห้องครัว ไม่ต้องบอกก็พอเดาได้ว่าใครเข้ามาในห้องของฉันถ้าไม่ใช่พี่โลคา ส่วนที่นางเข้ามาได้อย่างไรอันนี้ฉันคงไม่ต้องไปคิดให้ปวดหัว คงจะใช้อำนาจอีกนั่นแหละ “กลับมาแล้วเหรอครับ หิวไหม?” พี่โลคาหันกลับมามองฉันที่เดินตามกลิ่นหอมยั่วยวนนี้เข้ามาในห้องครัว ฉันแอบตกใจและแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นพี่โลคาในมุมที่ใส่ชุดแบบนี้ พี่เขาสวมผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายสีชมพูของฉันอยู่นะสิ อยากขำนะแต่ต้องเก๊กหน้านิ่งเอาไว้ก่อน “ใครอนุญาตให้พี่เข้ามาทำอาหารในนี้กันคะ” ฉันยืนกอดอกพูดกับพี่เขาด้วยน้ำเสียงเข้มแบบที่พี่เขาเคยทำใส่ฉัน “พี่อนุญาตตัวเอง ไปนั่งรอก่อนจะเสร็จแล้ว” คนหน้ามึนพูดจบก็หันกลับไปทำกับข้าวต่อโดยไม่สนใจเลยว่าฉันยืนจ้องตาเขม็ง สุดท้ายฉันก็ต้องยอมแพ้ออกมานั่งเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อทำควิซแทน “ยากจัง” ฉันนั่งทำควิซมาได้สักพักแล้วแต่ก็ยังไม่เ

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 28-1

    “เห็นว่ามุงดูคนหล่อกันค่ะ” คนหล่องั้นเหรอ...หรือว่า!! “ขอบคุณมากค่ะ” ฉันพูดขอบคุณรุ่นน้องเสร็จก็รีบวิ่งออกไปจากตรงนี้ให้ไวที่สุด ทางเข้ามหา’ลัยไม่ได้มีแค่ทางเข้าเดียว ฉันไปเข้าอีกทางก็ได้ ส่วนคนหล่อที่รุ่นน้องพวกนั้นพูดก็คงไม่พ้น “ยัยหนู!” นั่นไงล่ะ เป็นพี่โลคาจริง ๆ ด้วย ฉันหันกลับไปมองก็พบว่ามีหลายสายตาต่างจับจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาแบบว่า...ริษยา ส่วนพี่โลคาก็หมายจะวิ่งเข้ามาหาฉัน แต่ดันติดฝูงคนตรงนั้นจนทำให้พี่เขาไม่สามารถตามฉันมาได้ “เกือบไปแล้ว” ฉันใช้มือทั้งสองข้างก้มจับเข่าพลางหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ประตูอีกด้านที่สามารถเข้ามหา’ลัยได้ก็คือประตูหลังที่อยู่ติดอีกถนน มันไกลจากประตูหน้าพอสมควร แค่เดินธรรมดาก็เหนื่อยแล้วกว่าจะใช้เวลามาถึง แต่นี่ฉันดันวิ่งมา แน่นอนว่าฉันเหนื่อยแทบจะล้มตัวลงไปนอนหายใจเลย “น้องเน่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ฉันที่กำลังก้มตัวหอบหายใจอยู่ ก็มีมือของใครบางคนมาแตะลงที่ไหล่ของฉัน ฉันจึงเอียงคอขึ้นไปมองก็พบว่าเป็นพี่บลูนั้นเอง “ไม่เป็นอะไรค่ะ” ฉันขยับตัวออกห่างจากพี่บลูจนมือที่เขาแตะไว้ในตอนแรกเลื่อนออกไป

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 27-2

    “ปล่อยนะ!” ฉันพยายามดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมกอดที่คุ้นเคย ฉันไม่อยากหวนคิดถึงมันอีก “หนีพี่มาทำไม ยัยหนูไม่รักพี่แล้วงั้นเหรอ” พี่โลคากอดฉันแน่นขึ้น แถมยังใช้มือขึ้นมาลูบผมฉันเบา ๆ อีก มันยิ่งทำให้ฉัน “ฮึก” ฉันกำเสื้อของพี่โลคาแน่น และกำมันด้วยความแรงที่ฉันกำลังเจ็บปวดอยู่ภายในใจตัวเอง พร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้ พี่โลคาก็ยังคงลูบผมฉันอยู่อย่างนั้น “ขอโทษนะ” พี่โลคาเอ่ยขอโทษออกมา พี่เขาไม่ผิดเลย พี่เขาจะมาขอโทษฉันทำไมฉัน “ฮึก พะ...พี่จะมาขอโทษหนะ...หนูทำไม” ฉันพูดด้วยเสียงอู้อี้และสะอึกร้องไห้ไปด้วย “ขอโทษที่วันนั้นพี่ไม่ได้อยู่ช่วยยัยหนู ขอโทษที่ปล่อยให้คนในครอบครัวมาทำร้ายยัยหนูไงครับ พี่ขอโทษ พี่ไม่รู้เลยว่ายัยหนูของพี่จะเก็บเรื่องนั้นไว้คนเดียวตลอด คงเจ็บมากเลยใช่ไหม” พี่โลคาดันตัวฉันออกเล็กน้อย และพี่เขาก็ก้มลงมามองฉันที่กำลังร้องไห้อยู่ “มะ...ไม่ ฮึก พี่ไม่ได้ผิดเลย” ฉันส่ายหน้าไปมาพร้อมกับน้ำตาที่กำลังรินไหล พลางเงยหน้ามองพี่เขาด้วยสายตาจริงใจว่าฉันไม่โกรธหรือโทษพี่เขาเลยสักนิด

  • GENTLEMAN บุรุษเย็นชา   บทที่ 27-1

    เลเน่ Talk “ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่บลู” ฉันก้มตัวลงไปไหว้รุ่นพี่ที่คณะของตัวเอง พี่เขาก็ยิ้มตอบกลับมาพร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงว่ารับคำขอบคุณจากฉัน นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ พวกเพื่อน ๆ และรุ่นพี่ที่มหา’ลัยต่างใจดีกับฉันเกือบทุกคนเลย เป็นคณะที่อบอุ่นพอตัวเลย อีกอย่างฉันเข้ามาเรียนกลางคันด้วย ถ้าเป็นที่อื่นเขาคงไม่รับ แต่ฉันมีคนจัดการให้พร้อมก็เลยไม่เป็นปัญหาอะไร “ไม่เป็นไรครับ น้องเน่ก็รู้ว่าพี่เต็มใจมากแค่ไหน” ฉันทำได้เพียงแค่ยิ้มตอบกลับไป พี่บลูเป็นรู่นพี่ที่คณะของฉัน และยังเป็นนักศึกษาที่ได้ฉายาว่าเจ้าชู้ตัวพ่อ พี่เขาตามจีบฉันตั้งแต่เข้าเรียนวันแรก จนถึงวันนี้นางก็ยังคงตามจีบฉันไม่เลิก ทั้งที่ฉันบอกไปหลายรอบละนะว่าฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว แต่นั่นไม่ได้ทำให้พี่เขาหยุดตามตอแยฉันได้เลย และที่วันนี้พี่เขามาส่งฉันได้ก็เพราะได้รุ่นพี่อีกคนมาช่วยเป็นกำลังเสริม ฉันก็เลยต้องเลยตามเลยไป “งั้นเน่ขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบฉันก็ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบเพราะเดี๋ยวมันจะยาว ฉันจึงรีบเดินไว ๆ เข้าตึกคอนโดของใครก็ไม่รู้แทน ฉันไม่ได้ให้พี่เข

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status