Hindi na kinaya ng matandang ginang na marinig ang mga pang-iinsulto nila kay Luna. Akmang magsasalita na siya nang maunahan siya ni Luna. "Nakapag bigay na po ako ng liham na pagbibitaw sa trabaho. Kapag natapos ko na ang aking tungkulin, aalis na rin po ako sa kompanya." kalmadong wika ni Luna.Nang masabi niya ang mga salitang iyon, parehong natigilan sina Marcela at Clara. Kumunot ang noo ng matandang ginang, "Luna." Ngunit bago paman masundan ang sasabihin nito, isang bagong boses ang nagsalita. "Nandito ba ang mommy?" Si Aria, na kararating lang sa ikalawang palapag gamit ang elevator, ay nagpakita na, ang kanyang pagdating ay nagdulot ng bagong tensyon sa tensyonadong sitwasyon.Isang pagkakataon. Pagbaba ng batang babae sa elevator, sinalubong siya ng pigura ng kanyang ina. Isang maliwanag na ngiti ang sumilay sa mga labi ng bata, isang ngiting puno ng kagalakan at pag-asa. Mahigit isang buwan na rin pala ang nakalipas simula nang huli nilang pag-uusap, at ang muling pagkiki
Isang buntong-hininga ang kumawala sa labi ng matandang ginang, ang bigat sa kanyang damdamin ay tila isang mabigat na bato sa kanyang dibdib. Sa kanyang mga mata, nakikita niya ang kahinaan ni Luna, ang pagiging sunod-sunuran at pagpapaubaya kay Eduardo. Isang pagsuko na nagresulta sa kawalan ng pag-unlad sa kanilang relasyon sa loob ng mahabang panahon.Ngunit dahil iyon ang sinabi ni Luna, hindi na ito pinilit pa ng matandang ginang.Opisyal ng nagsimula ang hapunan, at habang kumakain ay nag-uusap silang lahat. Magandang ang naging takbo ng kanilang usapan.Bihira lamang magsalita si Luna, tahimik lamang siyang nakayuko habang kumakain.Mula nang dumating si Eduardo, mahigit sampung minuto na ang nakalilipas, ngunit ni isang salita man lang ay hindi pa nila nagagawa sa isat-isa.Ganoon na nga ang nakasanayan nilang katahimikan, isang katahimikan na mas malalim pa sa anumang salita. Parang normal nalang sa kanila ang lahat.Nasanay na rin ang lahat sa kanilang katahimikan, kaya't h
Ngunit nang masaksihan ang walang kapantay na kaligayahan sa mga mata ng matanda, pinili nina Clara at Marcela na manahimik na lamang, at hindi na nila sinira ang kasiyahan ng ginang.Nang gabing iyon, sumunod sila sa kagustuhan ng matanda at nagpalipas ng gabi sa lumang bahay. Bandang alas-otso, nagtungo sina Eduardo at ang ginang sa silid-aklatan upang pag-usapan ang tungkol sa negosyo.Maingat namang hinawakan ng batang babae si Luna, ang mga matang bata'y nagsusumamo ng tulong. "Gusto ko na pong maligo at matulog." malumanay na wika nito. Walang pag-alinlangan, sinamahan ni Luna ang kanyang anak sa pag-akyat, handang gampanan ang tungkuling inaasahan sa kanya.Habang nakahimlay sa maliit na batya, ang mga matang maliliit ni Aria ay nag-angat, isang maingat na tanong ang kumawala sa kanyang mga labi, "Mom, mayroon po ba kayong gagawin bukas ng umaga?"Kahit kaya niyang magparaya at pumayag na ang kanyang ina ang sumama sa kanya sa paaralan kinabukasan, sa kanyang puso'y si Regina
Mula kay Clara ang tinig. Napabaling si Luna sa pinanggalingan ng boses. Doon niya nakita sina Eduardo at Clara.Sandaling napahinto si Luna.Nang mga sandaling iyon, si Eduardo humihithit ng sigarilyo, ang usok ay sumasabay sa katahimikan, walang sagot na binitawan. Malayo ang distansya, at ang likod lamang ng lalaki ang nakikita ni Luna, kaya naman hindi niya makita ang ekspresyon nito sa mukha. "Sa totoo lang, naiintindihan kita," wika ni Clara. "Ilang beses ko nang nakasalamuha si Regina, bente-singko anyus pa lang siya, pero may dectorate na mula sa isang unibersidad na kinikilala sa buong mundo.""Mukhang kaya niyang panghawakan nang maayos ang negosyo ng pamilya. Maganda siya, at ang ugali ay ligaw at matapang. Ang galing at kinang niya, hindi taglay ng karamihan, at mayroon siyang karisma upang makuha ang atensyon mo. Pero ang pinagmulan niya ay hindi sapat na marangal. Eduardo, pinag-isipan mo ba ito ng mabuti? Ikaw--" pagpapatuloy pa ni Clara."Alam ko kung anong klaseng b
Tinignan ni Luna ang likod nito, iniisip ang kanilang diborsyo, at nais na itanong kung kailan sila makakapunta para kunin ang sertipiko ng diborsyo.Ngunit kayrami ngang pinagkakaabalahan si Eduardo. Batid niyang sa kalikasan nitong mapagpasyahan, sa sandaling ma kompleto na ang lahat ng kinakailangang pormalidad, siya na mismo ang magpapabatid kay Luna, na hindi na kinakailangang pilitin pa sa huli.Bukod pa rito, siya naman talaga ang mas nagnanais ng paghihiwalay, at hindi si Luna.At dahil dito, matiyaga na lamang aantayin ang anumang balita mula kay Eduardo sa nakaraang linggo, nang hindi man lang nagtatangkang mag-usisa.Sa sandaling iyon, tumunog ang cellphone ni Eduardo.Nasaksihan ni Luna kung paano sinagot ng lalaki ang tawag, at ang pagbati niyang "Hello" ay lubhang kakaiba sa karaniwan niyang tono sa pakikipag-usap sa kanya sa telepono, may lambing sa tinig nito.Agad na umukit sa isipan ni Luna ang posibilidad na si Regina ang kausap ng lalaki sa kabilang linya. Samantal
Isang ngiti ang sumilay sa labi ni Aria. Ang karera ng mga sasakyan mamaya, ang alala ng nakakamanghang mga kasuotan ng kanyang tita Regina ay ang mga imaheng nagdulot ng kakaibang sigla sa kanyang puso. Parang may mga naglalaro ng masayang musika sa kanyang kalooban. Matapos ang paghahanda at pagpapalit ng damit, marahang dinampot ng batang babae ang kanyang cellphone. Ang maliit na aparato, ay tagapagdala ng daigdig sa kanyang mga palad, at naghihintay sa kanyang mga daliri.Ngunit isang pagkunot ng noo ang sumunod sa ngiti. Sa nakaraan, kapag nagte-text siya sa kanyang tita Regina, agad naman itong sumasagot sa kanya.Subalit ng mga oras na iyon, kakatapos lang ng batang babae na maligo, nang muli niyang sipyatin ang kanyang cellphone, wala pa ring mensahe ang kanyang tita. May kung anong kirot ang bahagyang dumapi sa kanyang puso, naisip niyang baka galit ito sa kanya.Dahil dito, dali-dali siyang nagpadala muli ng mensahe kay Regina."[Tita, anong problema, galit ka ba?]" panimu
Nang dumating si Luna Santos- Monteverde sa paliparan sa lungsod ng Villa Esperanza, lampas na sa alas nuebe ng gabi.Ngayong araw ay kaarawan niya.Nang binuksan niya ang kanyang telepono, sunod-sunod na bati ang bumungad sa kanya. Ang mga mensahe na mula sa kanyang mga kaibigan, mga kamag-anak, at mga kakilala.Ngunit sa kabila ng mga mensaheng natanggap niya, wala ning isang bati man lang sa kanyang kinakasamang si Eduardo Monteverde ang natanggap. Bahagyang natunaw ang mga ngiti sa labi ni Luna.Nang makarating sila sa Villa, lampas na sa alas diyes ng gabi.“Madam, ahhh ano pong ginagawa niyo rito?” nagtataka at naguguluhang boses ng mayordoma na si Aurora.“Nasaan sina Eduardo at Aria?” mahinang tanong ni Luna.“Hindi pa po nakabalik si Boss, nasa kwarto naman ang bata naglalaro.” sagot ng mayordoma.Inabot ni Luna ang bitbit niyang maleta sa mayordoma at dahan-dahang umakyat sa itaas na palapag ng hagdan. Nang makarating siya sa silid ng kanyang anak, naabutan niya ang supling
“Si Daddy at ako ay nagkasundo na sasamahan namin sa dalampasigan si Tita Regina bukas. Kung sakaling biglang na lamang dumating si Mommy at sumama sa amin, magiging nakakahiya ito para sa amin.” nagsusumigaw pa ng munting bata.“Bukod pa rito, laging masungit si Mommy, hindi maganda ang kanyang pakikitungo kay Tita Regina.” dagdag pa nito.“Binibini, siya ay ang iyong Ina. Hindi ka dapat magsalita ng ganyan. Masasaktan ang damdamin ng iyong Ina maayos ba?” mahinahong tugon ng mayordoma.“Alam ko, pero mas gusto namin ni Daddy si Tita Regina. Hindi ba pwedeng siya na lang ang maging Ina ko?” sagot ng supling.Hindi na narinig pa ni Luna ang mga salitang binitawan ng mayordoma.Siya na ang nag-alaga at nagpalaki sa kanyang anak ng mag-isa. Sa nakalipas na dalawang taon, mas marami silang oras na magkasama. Sa halip, si Aria ay mas malapit sa kanyang ama. Noong nakaraang taon, pumunta si Eduardo sa Villa Esperanza upang paunlarin ang merkado, at ang kanyang anak na babae ay kinakailanga
Isang ngiti ang sumilay sa labi ni Aria. Ang karera ng mga sasakyan mamaya, ang alala ng nakakamanghang mga kasuotan ng kanyang tita Regina ay ang mga imaheng nagdulot ng kakaibang sigla sa kanyang puso. Parang may mga naglalaro ng masayang musika sa kanyang kalooban. Matapos ang paghahanda at pagpapalit ng damit, marahang dinampot ng batang babae ang kanyang cellphone. Ang maliit na aparato, ay tagapagdala ng daigdig sa kanyang mga palad, at naghihintay sa kanyang mga daliri.Ngunit isang pagkunot ng noo ang sumunod sa ngiti. Sa nakaraan, kapag nagte-text siya sa kanyang tita Regina, agad naman itong sumasagot sa kanya.Subalit ng mga oras na iyon, kakatapos lang ng batang babae na maligo, nang muli niyang sipyatin ang kanyang cellphone, wala pa ring mensahe ang kanyang tita. May kung anong kirot ang bahagyang dumapi sa kanyang puso, naisip niyang baka galit ito sa kanya.Dahil dito, dali-dali siyang nagpadala muli ng mensahe kay Regina."[Tita, anong problema, galit ka ba?]" panimu
Tinignan ni Luna ang likod nito, iniisip ang kanilang diborsyo, at nais na itanong kung kailan sila makakapunta para kunin ang sertipiko ng diborsyo.Ngunit kayrami ngang pinagkakaabalahan si Eduardo. Batid niyang sa kalikasan nitong mapagpasyahan, sa sandaling ma kompleto na ang lahat ng kinakailangang pormalidad, siya na mismo ang magpapabatid kay Luna, na hindi na kinakailangang pilitin pa sa huli.Bukod pa rito, siya naman talaga ang mas nagnanais ng paghihiwalay, at hindi si Luna.At dahil dito, matiyaga na lamang aantayin ang anumang balita mula kay Eduardo sa nakaraang linggo, nang hindi man lang nagtatangkang mag-usisa.Sa sandaling iyon, tumunog ang cellphone ni Eduardo.Nasaksihan ni Luna kung paano sinagot ng lalaki ang tawag, at ang pagbati niyang "Hello" ay lubhang kakaiba sa karaniwan niyang tono sa pakikipag-usap sa kanya sa telepono, may lambing sa tinig nito.Agad na umukit sa isipan ni Luna ang posibilidad na si Regina ang kausap ng lalaki sa kabilang linya. Samantal
Mula kay Clara ang tinig. Napabaling si Luna sa pinanggalingan ng boses. Doon niya nakita sina Eduardo at Clara.Sandaling napahinto si Luna.Nang mga sandaling iyon, si Eduardo humihithit ng sigarilyo, ang usok ay sumasabay sa katahimikan, walang sagot na binitawan. Malayo ang distansya, at ang likod lamang ng lalaki ang nakikita ni Luna, kaya naman hindi niya makita ang ekspresyon nito sa mukha. "Sa totoo lang, naiintindihan kita," wika ni Clara. "Ilang beses ko nang nakasalamuha si Regina, bente-singko anyus pa lang siya, pero may dectorate na mula sa isang unibersidad na kinikilala sa buong mundo.""Mukhang kaya niyang panghawakan nang maayos ang negosyo ng pamilya. Maganda siya, at ang ugali ay ligaw at matapang. Ang galing at kinang niya, hindi taglay ng karamihan, at mayroon siyang karisma upang makuha ang atensyon mo. Pero ang pinagmulan niya ay hindi sapat na marangal. Eduardo, pinag-isipan mo ba ito ng mabuti? Ikaw--" pagpapatuloy pa ni Clara."Alam ko kung anong klaseng b
Ngunit nang masaksihan ang walang kapantay na kaligayahan sa mga mata ng matanda, pinili nina Clara at Marcela na manahimik na lamang, at hindi na nila sinira ang kasiyahan ng ginang.Nang gabing iyon, sumunod sila sa kagustuhan ng matanda at nagpalipas ng gabi sa lumang bahay. Bandang alas-otso, nagtungo sina Eduardo at ang ginang sa silid-aklatan upang pag-usapan ang tungkol sa negosyo.Maingat namang hinawakan ng batang babae si Luna, ang mga matang bata'y nagsusumamo ng tulong. "Gusto ko na pong maligo at matulog." malumanay na wika nito. Walang pag-alinlangan, sinamahan ni Luna ang kanyang anak sa pag-akyat, handang gampanan ang tungkuling inaasahan sa kanya.Habang nakahimlay sa maliit na batya, ang mga matang maliliit ni Aria ay nag-angat, isang maingat na tanong ang kumawala sa kanyang mga labi, "Mom, mayroon po ba kayong gagawin bukas ng umaga?"Kahit kaya niyang magparaya at pumayag na ang kanyang ina ang sumama sa kanya sa paaralan kinabukasan, sa kanyang puso'y si Regina
Isang buntong-hininga ang kumawala sa labi ng matandang ginang, ang bigat sa kanyang damdamin ay tila isang mabigat na bato sa kanyang dibdib. Sa kanyang mga mata, nakikita niya ang kahinaan ni Luna, ang pagiging sunod-sunuran at pagpapaubaya kay Eduardo. Isang pagsuko na nagresulta sa kawalan ng pag-unlad sa kanilang relasyon sa loob ng mahabang panahon.Ngunit dahil iyon ang sinabi ni Luna, hindi na ito pinilit pa ng matandang ginang.Opisyal ng nagsimula ang hapunan, at habang kumakain ay nag-uusap silang lahat. Magandang ang naging takbo ng kanilang usapan.Bihira lamang magsalita si Luna, tahimik lamang siyang nakayuko habang kumakain.Mula nang dumating si Eduardo, mahigit sampung minuto na ang nakalilipas, ngunit ni isang salita man lang ay hindi pa nila nagagawa sa isat-isa.Ganoon na nga ang nakasanayan nilang katahimikan, isang katahimikan na mas malalim pa sa anumang salita. Parang normal nalang sa kanila ang lahat.Nasanay na rin ang lahat sa kanilang katahimikan, kaya't h
Hindi na kinaya ng matandang ginang na marinig ang mga pang-iinsulto nila kay Luna. Akmang magsasalita na siya nang maunahan siya ni Luna. "Nakapag bigay na po ako ng liham na pagbibitaw sa trabaho. Kapag natapos ko na ang aking tungkulin, aalis na rin po ako sa kompanya." kalmadong wika ni Luna.Nang masabi niya ang mga salitang iyon, parehong natigilan sina Marcela at Clara. Kumunot ang noo ng matandang ginang, "Luna." Ngunit bago paman masundan ang sasabihin nito, isang bagong boses ang nagsalita. "Nandito ba ang mommy?" Si Aria, na kararating lang sa ikalawang palapag gamit ang elevator, ay nagpakita na, ang kanyang pagdating ay nagdulot ng bagong tensyon sa tensyonadong sitwasyon.Isang pagkakataon. Pagbaba ng batang babae sa elevator, sinalubong siya ng pigura ng kanyang ina. Isang maliwanag na ngiti ang sumilay sa mga labi ng bata, isang ngiting puno ng kagalakan at pag-asa. Mahigit isang buwan na rin pala ang nakalipas simula nang huli nilang pag-uusap, at ang muling pagkiki
Napangiti si Luna nang bahagya, halos mapatawa ng marinig niya ang sinabi.Hindi niya maiwasang isipin ang kakaibang pagkakataon kung paano sila nagkakilala ni Eduardo. Sa katunayan, nagkakilala lamang sila matapos ang kasal nila ni Luna. Alam ni Regina ang tungkol sa relasyon niya kay Eduardo, ngunit hindi siya makapaniwala na hindi alam ng kanyang ama sa tuhod na si Eduardo ang asawa ng isa pa niyang anak na babae! Napaka imposible, tiyak naman na alam niya.Ngunit walang hiya parin niyang ipinagkasundo si Regina kay Eduardo. Mula rito'y maliwanag na lubos na napapabayaan ni Ernesto ang kanyang isa pang anak na babae, walang halaga sa kanya ang damdamin nito.Tumango si Eduardo. Isang simpleng pagsang-ayon, ngunit naglalaman ng di-maipaliwanag na bigat.Matapos ang maiksing pag-uusap na puno ng maingat na mga salita, nanatili si Luna sa kanyang kinatatayuan, pinagmamasdan si Eduardo. Naghihintay ito hanggang sa tuluyang makasakay si Ernesto sa sasakyan, bago sumakay sa sarili nito
Ngunit si Luna ay mas gugustuhin niyang siya mismo ang gumagawa ng mga bagay para sa anak niyang babae. At nasisiyahan pa siya rito at hindi niya kailanman nararamdaman na nakakapagod o nakakaabala.Kaya naman medyo nagulat si Eduardo nang marinig ang mga sinabi ni Luna. Pero hindi na niya ito masyadong inisip, dahil para kanya maliit na bagay lang naman iyon, at walang dapat ikabahala."Sige." isang simpleng sagot ng lalaki, at pagkatapos ay agad ding ibinaba ang cellphone.Habang nakikinig, alam na alam na kaagad ng batang babae kung sino ang kausap ng kanyang ama, "Si mommy ba?" tanong niya.Maayos namang tumango si Eduardo, at kalmadong sumagot, "Oo." "Kung ganon, uuwi so mommy mamaya at kasama natin siya papunta kina lola?" Sumunod na tanong ng batang babae, halata ang komplikadong saya sa mga mata nito."Oo, sasama ang iyong ina." ani Eduardo.Pagkarinig niyon, napakunot agad ang noo ng batang babae bago paman ito makapagsalita. Hindi naman dahil sa ayaw niyang makita ang kany
Ngunit hindi na niya ito pinagtuunan pa ng pansin, nasip niyang marahil ay bumalik na nga si Luna sa kanyang pamilya.Pagpasok ni Eduardo sa banyo, bigla niyang naalala ang mga araw na tuwing umuuwi siya, ay palagi niyang nadadatnan na magkasama sina Aria at si Luna.Ngunit sa mga sandaling iyon ay nakaramdam siya ng pagkakaiba dahil sa hindi nito kasama ang anak niya, naisip niyang baka hindi umuwi si Luna o kaya naman ay may nangyari sa pamilya nila. Biglang naisip niya ang mga sinabi ng sekretaryang si Miguel, at doon lang niya napagtanto ang katotohanan. Sandali siyang natigilan, pero hindi na niya ito pinagtuunan pa ng pansin.Kinabukasan, habang nag-aagahan, sinabi ni Eduardo sa kanyang anak, "Na-kompleto na ang pagpaparehistro mo. Magpa enroll kana bukas ng umaga sa paaralan." aniya."Opo, Dad, pwede niyo po ba akong samahan sa eskwelahan bukas?" tanong ni Aria habang bahagyang kumukunot ang ilong."Baka hindi ako bakante bukas." sagot ng ama.Kinalikot ng batang babae ang kany