Nang marinig ni Cassy ang sinabi ni Eldreed, para siyang nanigas. Agad siyang sumigaw nang matinis, “Ako ang nagbayad sa kwartong ito! Wala akong nilabag na batas, wala akong ginawang masama sa hotel! Bakit niyo ako pinapaalis?! Hindi ako papayag! Ireklamo ko kayo!”Habang nagpupumiglas siya, unti-unting lumayo ang kanyang boses hanggang sa tuluyan siyang maisakay sa elevator.Tahimik na pinakinggan ni Eldreed ang kanyang hiyaw, ngunit ramdam niya ang inis. Malalim ang kunot ng kanyang noo.Papapasok na sana siya sa kwarto nang biglang may pumigil sa pinto gamit ang isang malaking kamay.Nagulat siya at napatingin sa may-ari ng kamay—ang general manager ng hotel, nakangiti nang hilaw."Sir, nandito na kayo sa Amerika, bakit hindi muna kayo umuwi? Siguradong matutuwa sila kapag nalaman nilang nandito na kayo," anito nang may lambing.Bahagyang napakunot ang noo ni Eldreed. “Mr. Cruz, nandito ako para sa negosyo, hindi para mamasyal.”“Mas mabuting umuwi rin kayo kahit papaano,” pangung
Hawak pa rin ni Eldreed ang cellphone niya, nakatulala. Matagal siyang nag-isip bago tuluyang nagdesisyong tawagan ulit si Shayne.Dapat kalmado ako ngayon. Dapat kontrolado ko ang sarili ko. Hindi na pwedeng kabahan ulit.Siguradong galit na ito matapos niyang ibaba ang tawag ng dalawang beses. Paano niya ipapaliwanag? Wala siyang maisip na matinong dahilan.Pero bago pa niya maisaayos ang sasabihin, awtomatikong gumalaw ang kamay niya at muling pinindot ang tawag.Parang droga ang boses niya—isang beses mo lang marinig, gusto mo ulit marinig… Pero sa pagkakataong ito, hindi sinagot ni Shayne ang tawag.Nakatitig lang siya sa screen ng cellphone habang nagdadalawang-isip. Pero dahil matigas ang kanyang loob, nanindigan siya sa sinabi niya kanina—hindi ko siya sasagutin!Hindi niya rin maiwasang mag-isip ng dahilan. Baka naman hindi sinadya ni Eldreed na ibaba ang tawag kanina? Baka mahina ang signal?Pero agad niya ring sinaway ang sarili. Signal? Sa Wall Street? Sinong niloloko mo?!
Narinig ni Eldreed ang maikling “beep” mula sa kabilang linya. Tahimik siyang tumayo, hindi gumalaw nang matagal.Magulo ang nararamdaman niya—may halong lungkot, panghihinayang, at hindi matanggap na pakawalan si Shayne. Hindi niya maipaliwanag, pero parang pinapahirapan siya ng oras. Para siyang nawawala, hindi alam kung ano ang dapat gawin.Samantala, sa kabila naman, nanatiling tulala si Shayne sa malawak na kwarto. Naiwan pa rin ang isip niya sa mga huling sinabi ni Eldreed.Nang tuluyan na siyang bumalik sa sarili, bigla siyang napahiga sa kama, gumulong-gulong habang yakap ang unan, parang baliw na hindi mapakali."Hayop ka! Sobrang hayop ka! Maid na nga ako na pinagluluto mo, tatawag ka pa mula sa U.S. para lang tanungin kung marunong na akong magluto? Sobrang hayop! Galit ako sa’yo! Sobrang galit! ‘Wag kang bumalik! Pag bumalik ka, lalagyan ko ng pampurga ang pagkain mo!"Napa-hysterical siya sa galit, kaya nagkagulo sa ibaba. Agad na nagmamadaling umakyat ang mga kasambahay
Si Eldreed naman, ay hindi rin mapakali.Pinilit niyang bumalik sa trabaho, pero hindi siya makapag-concentrate. Laging pumapasok sa isip niya ang mukha ni Shayne, pati na rin ang boses nito na parang paulit-ulit na naririnig sa tenga niya. Muntik na niyang isipin na may auditory hallucination na siya.Matagal na rin mula nang huli siyang maka-experience ng ganito, at hindi niya alam kung anong dapat gawin.Napabuntong-hininga siya, binato ang ballpen sa lamesa, tumayo, kumuha ng bote ng alak sa cabinet, nagsalin sa baso, at pumwesto sa harap ng floor-to-ceiling window.Tanghali sa Amerika. Tahimik ang paligid ng business district—seryoso ang atmosphere, walang masyadong tao. Pero kahit ganoon, hindi mawala sa isip niya si Shayne.Habang tulala siya, biglang nag-ring ang cellphone sa mesa. Pero hindi niya ito narinig agad—malayo na ang isip niya, para bang nasa ibang mundo na.Nag-blink ang screen ng phone, nag-dim. Ilang beses itong naulit, pero nanatiling tahimik si Eldreed sa harap
Saglit na natigilan si Eldreed habang nakatitig sa kumikislap na screen ng telepono. Matagal siyang nagdalawang-isip bago tuluyang sagutin ang tawag."Hello," maikling bati niya. Bahagya ang tono, pero halatang malamig at malayo ang loob."Eldreed, narinig kong bumalik ka na sa Amerika?"Napakunot ang noo ni Eldreed. Alam na niya kung ano ang gusto sabihin ni Mr. Cruz, pero hindi niya inaasahang ganito kabilis ang balita. Para bang sabik na sabik ang matanda na ibalita agad ito."Oo, may kailangan lang ayusin sa U.S. branch. Hindi rin ako magtatagal. Si Mr. Cruz ba ang nagsabi sa ’yo?""Ah gano’n ba. Eh kung nandito ka na rin lang, bakit di ka na lang umuwi? Mas kumportable sa bahay kaysa sa kung saan-saan ka lang. Ilang taon ka nang ’di umuuwi—miss ka na ng mga tao rito."Mas lalong lumalim ang kunot sa noo ni Eldreed. Totoo ba talaga ’yon? Miss siya? Eh hindi ba't sila rin ang nagsabing mas mabuti nang ’di na siya bumalik?Pakiramdam niya, sa tuwing sinasabi iyon ni Lolo Nathan, may
“Eldreed, matanda na rin ako. Hindi na rin kagaya ng dati ang katawan ko... araw-araw ay humihina na.”Napakunot ang noo ni Eldreed nang marinig ito, at agad siyang kinabahan. Kasabay nito, nakaramdam siya ng lungkot.Sa tagal ng panahon, si Arellano ang naging haligi ng pamilya—malakas, matatag. Pero ngayon, naririnig na niya ang katotohanang hindi maiiwasan ng kahit sinong tao: ang pagtanda.Napabuntong-hininga si Eldreed at naging seryoso ang mukha. Alam niyang may mahalagang sasabihin ang matanda.“Ang Sandronal ay isang malaking pamilya. Mula pa sa panahon ng lolo ko, pinaghirapan na naming itaguyod ito. Sa mga sumunod na henerasyon, pinagsikapan namin itong mapalago hanggang sa narating natin ngayon.”“Mula nang ipanganak ka, sinanay na kita bilang magiging tagapagmana ng Sandronal. At hindi mo ako binigo.”Napalunok si Eldreed. Alam niya kung gaano siya kamahal at pinapahalagahan ng kanyang lolo—mahigpit man ito, ito rin ang pinakaunang tumulong at sumuporta sa kanya, kaya buon
Sa isang eleganteng silid, abala si Shayne sa pag-compute ng mga komplikadong problema sa harapan niya. Kahit nag-iisa siya sa malawak na lugar, hindi siya nakakaramdam ng inip dahil nakatutok ang isip niya sa pagresolba ng problema.Isa siyang college student, na nasa 3rd year. Sa edad niyang kasing-ganda ng bulaklak, pinipilit siya ng lolo at ama niya na mag-blind date. Hindi naman siya nawalan ng market o hindi kaaya-aya, kaya hindi niya maintindihan kung bakit sila nagmamadali.Napabuntong-hininga siya at itinapon ang lapis na hawak sa gilid. Madalas sabihin ng pamilya niya na nerd daw siya at wala siyang alam kundi mag-aral. Alam naman niya ang ibig nilang sabihin. Bilang anak ng pamilya Morsel, kailangan niyang mag-ambag sa pamilya kapag nasa adulting stage na siya.Halimbawa, isang kasal na may kaugnayan sa negosyo. Katulad na lang ng pangalawa niyang kapatid na babae na ipinasal sa isang kalbong matandang lalaki ilang taon na ang nakalipas. Ngayon, mukhang siya naman ang sunod
"May hindi magandang nangyari sa akin kalahating buwan na ang nakalipas." Ang madilim na mga mata ni Eldreed ay nakatuon kay Shayne. Iniunat niya ang mahahaba niyang binti at unti-unting lumapit sa kanya. Mas matangkad siya ng higit sa kalahating ulo kay Shayne, at tumingin siya pababa sa halatang kinakabahang mukha nito. Isang hinala ang pumasok sa isip niya, kaya isa-isang binigkas ang mga salita, "Noong gabing iyon, ikaw ba iyon?!""Hindi!" Agad na sagot ni Shayne."Ayon sa psychology, ang taong mabilis sumagot sa tanong ay kadalasang may itinatago." Ang malamig na tingin ni Eldreed ay dumaan sa mukha niya, parang isang kutsilyong tumatagos."Ngayon ko lang nalaman na ang sikat na si Eldreed Sandronal pala ay isang psychologist din." Nahuli ni Eldreed ang iniisip niya, kaya hindi na nakatiis si Shayne at sumagot na rin nang patutsada."Si Shayne, na nerd daw ayon sa kanyang mga kaklase, ay may matataas na grado, may mahinahon na ugali, hindi kailanman nagagalit, at isang mabuting a
“Eldreed, matanda na rin ako. Hindi na rin kagaya ng dati ang katawan ko... araw-araw ay humihina na.”Napakunot ang noo ni Eldreed nang marinig ito, at agad siyang kinabahan. Kasabay nito, nakaramdam siya ng lungkot.Sa tagal ng panahon, si Arellano ang naging haligi ng pamilya—malakas, matatag. Pero ngayon, naririnig na niya ang katotohanang hindi maiiwasan ng kahit sinong tao: ang pagtanda.Napabuntong-hininga si Eldreed at naging seryoso ang mukha. Alam niyang may mahalagang sasabihin ang matanda.“Ang Sandronal ay isang malaking pamilya. Mula pa sa panahon ng lolo ko, pinaghirapan na naming itaguyod ito. Sa mga sumunod na henerasyon, pinagsikapan namin itong mapalago hanggang sa narating natin ngayon.”“Mula nang ipanganak ka, sinanay na kita bilang magiging tagapagmana ng Sandronal. At hindi mo ako binigo.”Napalunok si Eldreed. Alam niya kung gaano siya kamahal at pinapahalagahan ng kanyang lolo—mahigpit man ito, ito rin ang pinakaunang tumulong at sumuporta sa kanya, kaya buon
Saglit na natigilan si Eldreed habang nakatitig sa kumikislap na screen ng telepono. Matagal siyang nagdalawang-isip bago tuluyang sagutin ang tawag."Hello," maikling bati niya. Bahagya ang tono, pero halatang malamig at malayo ang loob."Eldreed, narinig kong bumalik ka na sa Amerika?"Napakunot ang noo ni Eldreed. Alam na niya kung ano ang gusto sabihin ni Mr. Cruz, pero hindi niya inaasahang ganito kabilis ang balita. Para bang sabik na sabik ang matanda na ibalita agad ito."Oo, may kailangan lang ayusin sa U.S. branch. Hindi rin ako magtatagal. Si Mr. Cruz ba ang nagsabi sa ’yo?""Ah gano’n ba. Eh kung nandito ka na rin lang, bakit di ka na lang umuwi? Mas kumportable sa bahay kaysa sa kung saan-saan ka lang. Ilang taon ka nang ’di umuuwi—miss ka na ng mga tao rito."Mas lalong lumalim ang kunot sa noo ni Eldreed. Totoo ba talaga ’yon? Miss siya? Eh hindi ba't sila rin ang nagsabing mas mabuti nang ’di na siya bumalik?Pakiramdam niya, sa tuwing sinasabi iyon ni Lolo Nathan, may
Si Eldreed naman, ay hindi rin mapakali.Pinilit niyang bumalik sa trabaho, pero hindi siya makapag-concentrate. Laging pumapasok sa isip niya ang mukha ni Shayne, pati na rin ang boses nito na parang paulit-ulit na naririnig sa tenga niya. Muntik na niyang isipin na may auditory hallucination na siya.Matagal na rin mula nang huli siyang maka-experience ng ganito, at hindi niya alam kung anong dapat gawin.Napabuntong-hininga siya, binato ang ballpen sa lamesa, tumayo, kumuha ng bote ng alak sa cabinet, nagsalin sa baso, at pumwesto sa harap ng floor-to-ceiling window.Tanghali sa Amerika. Tahimik ang paligid ng business district—seryoso ang atmosphere, walang masyadong tao. Pero kahit ganoon, hindi mawala sa isip niya si Shayne.Habang tulala siya, biglang nag-ring ang cellphone sa mesa. Pero hindi niya ito narinig agad—malayo na ang isip niya, para bang nasa ibang mundo na.Nag-blink ang screen ng phone, nag-dim. Ilang beses itong naulit, pero nanatiling tahimik si Eldreed sa harap
Narinig ni Eldreed ang maikling “beep” mula sa kabilang linya. Tahimik siyang tumayo, hindi gumalaw nang matagal.Magulo ang nararamdaman niya—may halong lungkot, panghihinayang, at hindi matanggap na pakawalan si Shayne. Hindi niya maipaliwanag, pero parang pinapahirapan siya ng oras. Para siyang nawawala, hindi alam kung ano ang dapat gawin.Samantala, sa kabila naman, nanatiling tulala si Shayne sa malawak na kwarto. Naiwan pa rin ang isip niya sa mga huling sinabi ni Eldreed.Nang tuluyan na siyang bumalik sa sarili, bigla siyang napahiga sa kama, gumulong-gulong habang yakap ang unan, parang baliw na hindi mapakali."Hayop ka! Sobrang hayop ka! Maid na nga ako na pinagluluto mo, tatawag ka pa mula sa U.S. para lang tanungin kung marunong na akong magluto? Sobrang hayop! Galit ako sa’yo! Sobrang galit! ‘Wag kang bumalik! Pag bumalik ka, lalagyan ko ng pampurga ang pagkain mo!"Napa-hysterical siya sa galit, kaya nagkagulo sa ibaba. Agad na nagmamadaling umakyat ang mga kasambahay
Hawak pa rin ni Eldreed ang cellphone niya, nakatulala. Matagal siyang nag-isip bago tuluyang nagdesisyong tawagan ulit si Shayne.Dapat kalmado ako ngayon. Dapat kontrolado ko ang sarili ko. Hindi na pwedeng kabahan ulit.Siguradong galit na ito matapos niyang ibaba ang tawag ng dalawang beses. Paano niya ipapaliwanag? Wala siyang maisip na matinong dahilan.Pero bago pa niya maisaayos ang sasabihin, awtomatikong gumalaw ang kamay niya at muling pinindot ang tawag.Parang droga ang boses niya—isang beses mo lang marinig, gusto mo ulit marinig… Pero sa pagkakataong ito, hindi sinagot ni Shayne ang tawag.Nakatitig lang siya sa screen ng cellphone habang nagdadalawang-isip. Pero dahil matigas ang kanyang loob, nanindigan siya sa sinabi niya kanina—hindi ko siya sasagutin!Hindi niya rin maiwasang mag-isip ng dahilan. Baka naman hindi sinadya ni Eldreed na ibaba ang tawag kanina? Baka mahina ang signal?Pero agad niya ring sinaway ang sarili. Signal? Sa Wall Street? Sinong niloloko mo?!
Nang marinig ni Cassy ang sinabi ni Eldreed, para siyang nanigas. Agad siyang sumigaw nang matinis, “Ako ang nagbayad sa kwartong ito! Wala akong nilabag na batas, wala akong ginawang masama sa hotel! Bakit niyo ako pinapaalis?! Hindi ako papayag! Ireklamo ko kayo!”Habang nagpupumiglas siya, unti-unting lumayo ang kanyang boses hanggang sa tuluyan siyang maisakay sa elevator.Tahimik na pinakinggan ni Eldreed ang kanyang hiyaw, ngunit ramdam niya ang inis. Malalim ang kunot ng kanyang noo.Papapasok na sana siya sa kwarto nang biglang may pumigil sa pinto gamit ang isang malaking kamay.Nagulat siya at napatingin sa may-ari ng kamay—ang general manager ng hotel, nakangiti nang hilaw."Sir, nandito na kayo sa Amerika, bakit hindi muna kayo umuwi? Siguradong matutuwa sila kapag nalaman nilang nandito na kayo," anito nang may lambing.Bahagyang napakunot ang noo ni Eldreed. “Mr. Cruz, nandito ako para sa negosyo, hindi para mamasyal.”“Mas mabuting umuwi rin kayo kahit papaano,” pangung
Matapos kumain ng dumplings, inayos ni Eldreed ang mga dokumentong pinirmahan niya ngayong araw, nagbasa ng financial magazine, at pagkatapos ay nakatanggap ng tawag mula sa kanyang assistant."Mr. Sandronal, natunton na namin ang lokasyon ni Cassy, siya ay nasa—" biglang natigil sa pagsasalita ang assistant.Kumunot ang noo ni Eldreed. Alam niyang walang magandang balita ang kasunod nito, kaya kalmado niyang sinabi, "Sige, sabihin mo na. Nasaan siya?"Sigurado siyang nasa malapit lang ito sa hotel. Kung hindi, paano nito malalaman ang bawat galaw niya? Bukod pa rito, pagkatapos ng nangyari kagabi, hindi na siya magugulat kahit sabihin ng assistant na si Cassy ay nasa mismong kwarto niya."Gamit ang tracking sa cellphone niya, natuklasan namin na siya ay nasa Room 2, sa top floor ng TRL Hotel..."Malamig na ngisi ang gumuhit sa labi ni Eldreed. Kaya pala kagabi, nang kunin ng waiter ang kanyang order, bigla ring nawala si Cassy. Nakatira pala ito sa kwarto sa tapat niya!Alam ng lahat
Bumalik si Eldreed sa restaurant at nang narating niya ang counter, malamig siyang nagtanong. “Sino ang waiter na nag-deliver ng pagkain kagabi sa Room No. 1 sa top floor?”Nang marinig ito, agad na naging alerto ang staff sa counter. Ang kanilang hotel ay isang six-star establishment, at ang top floor ay inuupahan ng mga elite mula sa iba’t ibang panig ng mundo. Agad siyang ngumiti at magalang na sumagot, “Sandali lang po, sir. Iche-check ko.”Mabilis nilang nahanap ang pangalan ng waiter, ngunit isang bagay ang nakaakit sa atensyon ni Eldreed—nag-resign na ito matapos maghatid ng hapunan kagabi.Malamig siyang napangisi. Mukhang alam na nito na hahanapin siya kaya agad nang naglaho. O baka naman binayaran na siya nang malaki ng employer niya para hindi na bumalik?Wala nang sinabi pa si Eldreed. Tumalikod ito at iniwang isang malamig na babala, “Ang susunod na magdadala ng pagkain sa akin, siguraduhin ninyong mapagkakatiwalaan.”Napalunok ang staff sa takot at mabilis na tumango. “Op
Natakot siya sa nararamdaman niya at hindi niya alam kung paano haharapin si Shayne. Hindi lang basta paghanga ang nararamdaman niya—gusto niya itong angkinin. Gusto niyang maging kanya ito nang buo.Pero paano kung malaman ni Shayne ang iniisip niya?Siguradong matatakot ito. Ang inakala niyang kasunduang kasal na tatagal ng dalawang taon, kung saan magiging maayos silang magkasama at susuportahan ang isa’t isa, biglang nagkaroon ng ibang kahulugan. Kung malalaman ni Shayne ang nararamdaman niya, malamang hindi na ito papayag na matulog pa sa tabi niya.Dahil sa nangyari ngayon, tuluyang nagising ang matagal niyang pinigilang pagnanasa kay Shayne. Hindi na niya tiyak kung kaya pa niyang yakapin ito nang walang ibang iniisip. Paano pa kaya kung muling matutulog sila sa iisang kama? Sigurado siyang hindi na lang basta yakap ang magagawa niya.Nakakatakot ang pagnanasa ng tao—kapag nagsimula ka nang magnasa ng higit pa, mahirap nang umatras.Mahigpit niyang hinawakan ang telepono, nakat