Hi mga readers, gusto kong humingi ng tawad in advance dahil hindi ko magagawang i-update ang book na ito. Alam ko na labag ito sa mga salita na binigay ko sa inyo at patawad talaga. Maraming nagaganap at magulo ang mental state ko, kaya parang hindi ako makapag pokus o gumawa ng kahit ano dahil doon.Mahal ko ang book na ito at marami akong malaking ideya, pero sa kasalukuyang burnout ko, natatakot akong masira ito. Naiisip ko nang hindi ito umaagos ng maayos. Hindi patas para sa inyo o sa book kapag hindi ko binigay ang lahat ko para sa pagsusulat.Pakiusap, unawaan niyo na hindi ko inaabandona o susukuan ang book, kailangan ko lang ng oras para ayusin ang isipan ko bago ako bumalik sa pagsusulat. Nararapat sa inyo ang isang magandang istorya at mabibigo ko ang sarili ko kapag hindi ko ito nabigay sa inyo.Hindi ako matagal na mawawala, sana ay sapat na ang hindi lalampas sa dalawang linggo.Salamat sa pag unawa at patawad ulit.Lots of love.Stay safe and take care.Evelyn.
Ava:Iniisip ko pa rin ang mga kilos ni Rowan nitong nakaraang mga araw. Hindi ko maintindihan kung ano ang meron sa kanya. Gusto niya bang sirain ang relasyon niya kay Emma? Gusto niya ba na gumawa ng gulo sa pagitan namin?Iniisip na ni Emma na balak kong agawin ang lalaki niya. Na ginagawa ko ang lahat ng makakaya ko para agawin sa kanya si Rowan. Ang hindi niya alam ay gusto ko lang ng kapayapaan. Hindi ko gusto si Rowan. Sinubukan ko na yun at natutunan ko ang leksyon ko.“Sigurado ka ba doon?” Ang tanong ng maliit na nakakairita na boses. “Hindi mo maitatanggi na nagustuhan mo ang halik. Ito ang pangarap mong paraan ng paghalik niya sayo. Walang iba kundi pagnanais at pasyon.”Inalis ko ito sa isipan ko. Mali ito. Determinado ako na mag move on kay Rowan at humanap ng sarili kong pag ibig. Walang ibig sabihin kahit na pagtaksilan ako ng katawan ko. Biological lang ang reaksyon ko. Wala nang iba pa.“Magsinungaling ka lang sa sarili mo.” Ang katwiran ng boses.Hindi ako nags
“Dapat sayong halikan na para bang magugunaw na ang buong mundo.” Bumalik ako sa sarili dahil sa mga sinabi ni Letty. Ang mga kamay ko ay nasa kamay niya, nag aalok ng suporta at pagpapagaan ng loob.Tumingin ako sa kanya at huminga ng malalim. Hindi siya nakatingin sa akin ng may awa o simpatya. Ito ang huling bagay na kailangan ko mula sa kanya.“So, maliban doon, perpekto na ang lahat?” Ang tanong niya.“Oo, pero nakita ko sina Rowan at Emma. Mukha nasa isang date sila.”“Seryoso?”“Oo.” Ang sagot ko, pagkatapos ay uminom ako. Sinusubukan kong kalimutan na perpekto silang magkasama.Tama si Emma. Tama lang na sila ni Rowan. Nakikita ito ng lahat noon, at sa huli ay naiintindihan ko na rin ngayon.“Sana ay nakita niya kung gaano ka kaganda at sana ay inisip niya na binitawan niya ang isang tunay na magandang babae.”Tumawa ako. Tama ako na maganda para sa ego ko si Letty. Minsan lang may taong hindi obsessed sa kagandahan ni Emma. Sa huli, may taong hindi ako kinukumpara sa k
Kakatapos ko lang maglinis nang magring ang phone ko. Sa hindi malamang rason, naisip ko na relaxing ito. Isa itong paraan para mawala ang atensyon ko sa bagay na nakakastress para sa akin.Dahil tumayo ako at kaya kong ipagtanggol ang sarili ko, hinayaan ko nang bumalik si Lydia. Malaki ang tulong niya, pero hindi ko na kailangan ng isang nurse. Pati mas gusto ko na maging independent.Dumaan ako sa kwarto at kinuha ang phone ko. Sa isang sandali, gusto kong ibaba ito nang makita ko ang pangalan ni Letty na tumatawag. Medyo naiinis pa rin ako sa kanya, pero may parte sa sarili ko na nauunawaan siya. Gagawin ko rin ang lahat para sa lalaking mahal ko, pati na ang pagbatiin sila ng kapatid niyang hindi malapit.“Hello.” Ang sagot ko habang naglalakad papunta sa kwarto ko.“Patawad, Ava. Lumagpas ako sa hangganan pagkatapos ko mangako na hindi ako magsasalita ng tungkol kay Travis.” Nabigla ako sa emosyon sa boses niya.Parang tapat siya at medyo malungkot. Nabigla talaga ako at hi
“Sige, naiintindihan ko.” Huminto siya. “Pero, okay na ba tayo? Pangakong tutuparin ko ang pangako ko at hindi ko na ulit babanggitin si Travis.”“Oo, okay tayo. Walang problema.” Ang sabi ko sa kanya, tapat sa bawat salita.“Salamat.” Ang sabik niyang sinabi. “Mag bonding na kayo ni Noah. Sabihin mo sa kanya na bumati ako, at good night.”“Ikaw din, Letty.”Ibinaba ko ang phone at huminga ako ng malalim. Dahil binaba na ni Noah ang phone, tumawag ulit ako sa kanya.“Hello?” Nabigla ako sa tunog ng boses ng nanay ko mula sa kabilang linya.Hindi ko pa siya nakausap simula noong araw sa airport. Sa mga taong nanakit sa akin, mas masakit sa kanya. Ang isang nanay ay dapat mahalin at pahalagahan ang mga anak niya, pero ako ay wala lang para sa sarili kong nanay. Paano niya nagawa na talikuran lang ako? Paano niya ako nagawa na itrato na parang wala lang?Ngayon at may sariling anak na ako, hindi ko maintindihan kung paano niya ito nagawa. Hindi ko maisip na talikuran si Noah.“Ava
Dumilat ako at nakita ko na nasa sala ako, ang mga kamay ko ay nakatali sa isang upuan.“Ahh, gising ka na. Iniisip ko kung gaano katagal bago ka gumising. Tutal, mas gusto ko na gising ang mga biktima ko kapag pinatay ko sila.” Kinilabutan ako sa boses ng lalaki.Dumaan siya sa harap at nakita ko na siya. At least parte niya, dahil nakatakip ang mukha ko. Isa siyang malaki at maskuladong lalaki. Ang mga braso niya ay parang kaya dumurog ng ulo ng isang tao. Mapanganib siya at hindi dahil ako ang biktima niya. May nakakatakot na bagay lang talaga sa kanya.Umupo siya sa harap ko, hawak ang isang baso ng wine sa kamay niya. Baso at wine ko. Mukhang komportable siya, na para bang ito ang bahay niya.Sinubukan kong kumawala, ngunit masikip ang mga tali.“Pwede mong subukan ang lahat ng makakaya mo, pero hindi ka makakatakas sa akin ngayon.” Tumawa siya. “Marami kang problema na ibinigay sa akin, at ayaw ko ng problema.”“Sino ka at ano ang kailangan mo mula sa akin?” Ang tanong ko s
“Sa tingin mo ba talaga ay madali lang para tumakas mula sa akin?” Ang panlalait niya.Tinaas ko ang binti ko, tinuhod ko siya sa itlog niya, at sumigaw siya. Tumakbo ulit ako, walang pakialam kung saan ako papunta. Gusto ko lang makatakas mula sa kanya.Mabilis siyang naging maayos, dahil hindi nagtagal ay naramdaman ko na may kamay na humawak sa paa ko. Hinila ako at natumba ulit ako, tumama ang baba ko sa sahig. Nasa ibabaw niya na ako bago ang makatayo.“P*ta ka!” Ang sigaw niya bago niya ako sinampal ng malakas sa mukha.Sa sandaling yun, nakita ko na lumabo ang paningin ko. Masakit ang saktan ng isang lalaki.“Dahil pinahirapan mo ako, magsasaya muna ako bago kita patayin.” Ang sabi niya ng masama.Hindi ko kailangan ng interpreter para malaman ang ibig niyang sabihin. Naramdaman ko ang mga kamay niya sa baywang ko habang sinubukan niyang hilahin pababa ang pajama ko. Napuno ako ng takot. Ganito ba ako mamamatay? Gagahasain at papatayin sa sarili kong bahay?Lumaban ako sa
Rowan:“Boss” Ang tawag ni Drake, nanginginig ang boses niya.Lumayo kay Emma, na siyang nakahiga sa dibdib ko habang nanonood kami ng isang movie. Marami akong ginawa para pagbigyan niya ako sa huli. Hindi ko sinasadya na saktan siya ng mas higit sa ginawa ko. Gusto ko lang na bumalik ang lahat sa tulad noong mas bata pa kami.Nalilito pa rin talaga ako at hindi ko alam ang ginagawa ko. Hinalikan ko ang isang kapatid habang nasa relasyon at mahal ko ang isa pa. Nalalasahan ko pa rin ang mga labi ni Ava pagkatapos ng ilang araw, pero tulad ng lahat ng tungkol sa kanya, tinutulak ko siya at ang halik niya pabalik sa dulo ng isipan ko.Matagal akong naghintay na makasama si Emma. Hindi ko sisirain ang pagkakataon ko na makasama siya. Anuman ang nararamdaman ko para kay Ava ay wala lang. Maliban kay Noah, mundo ko si Emma, at totoo ito kahit noon pa. Hindi ko hahayaan ang kahit ano na pumagitan sa amin ulit.“Ano?!” Ang naiirita kong tanong kay Drake, naiinis na inabala niya ang date
"Kailan ka pa naging mature?" Pang aasar ko, binangga ang balikat ko sa balikat niya. "Ako ay mas matanda, dapat akong maging mas matalino.""Ang maturity ay may karanasan, alam mo." Nagkibit balikat siya at ngumiti. “Ang pag ibig ang nagtutulak sa atin na gawin ang pinakamabuti para sa ating mga anak. Kaya't hangga't ikaw ay hinihimok ng pag ibig, palagi mong gugustuhin kung ano ang pinakamahusay para sa iyong mga bata at gagawa ka ng mga desisyon batay doon."Natahimik kami saglit, natulala lang ako sa sinabi niya. Pakiramdam ko hindi ako ganoon kapalpak na alam na si Ava ay may pagdududa kung para sa akin siya ang isang halimbawa ng isang perpektong ina."Nasaan pala si Iris?" Nagtatanong ako sa paligid, napansin kong hindi ko pa nakikita ang maliit mula noong dumating ako."Nasa kwarto nila si Rowan, naglalaro ng tea party." Ang sagot niya na may kasamang ngisi.Hindi ko napigilan nang humagalpak ako ng tawa. “Si Rowan? Naglalaro ng tea party?"Parang kakaiba. So out of the n
Nagseselos ako. Nagseselos si Ava kay Noah. Mayroon din siyang malapit na relasyon kay Gunner. Bakit hindi ako nagising sa katangahan ko bago pa huli ang lahat? Ang tanging dasal ko lang ay kahit hindi kami maging close ni Gunner gaya nina Ava at Noah, atleast dadating kami sa point na hindi niya kinamumuhian ang loob ko."Hindi ko gagawin, pangako ko," Bulong ko kahit na nahuhuli ang boses ko.Binigyan niya ako ng masamang tingin bago siya lumingon."Noah," Tawag ko sa kanya bago siya umalis. Naninigas ang likod niya pero tinignan niya ako sa balikat. "Pasensya na. Sa pagtrato sa iyong mom ng masama at sinubukan na pumagitan sa iyong ama at sa kanya. I'm really sorry. .”Hindi ko inaasahan na may sasabihin siya pabalik at hindi. Sa halip, tumalikod siya at iniwan akong nakatayo sa may pintuan.Napabuntong hininga, iniisip ko kung dapat ba akong pumasok o hintayin na lang na dumating si Ava at salubungin ako. Ang pagtuturo ng aking ina ay nakatanim pa rin sa aking isipan ilang tao
Emma.Kinakabahan ako. Sobrang kinakabahan ako. Bumibilis ang tibok ng puso ko at halos hindi na ako makahinga. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa manibela habang sinusubukan kong pakalmahin ang gulat na bumabalot sa loob ko.Kung tapat ako, aaminin ko na nag aalinlangan ako mula ng makipag usap kay Ava. Ang aking mga salita ay isang huwad na katapangan mula sa isang babae na, sa sandaling ito, ay may hindi pangkaraniwang pag akyat sa kumpyansa. Pagkaalis ni Ava, naglaho ang huwad na katapangan na iyon. Bumagsak ang kumpyansa ko at naiwan akong nagdududa sa desisyong ginawa ko.Pinaghirapan ko ito, iniisip kung tama ba ang ginagawa ko. Nagdududa ako sa mga aksyon na gusto kong gawin. Hindi ako sigurado kung magbubunga ito o kung papalalain ko ang mga bagay sa pamamagitan ng pagtulak sa sarili ko sa kanila.Sa wakas, nagpasya akong itigil ang aking mga plano. Nagulat ako, sa totoo lang. Hindi naman ako ganyan dati. Hindi ko kailanman pinagdudahan ang aking sarili o ang aking mga desisy
EmmaPumasok ako sa opisina ni Mia para sa isa pang therapy session. Gaya ng lagi naming ginagawa, hinubad ko muna ang sapatos ko bago umupo."Hi Emma," Nakangiting tanong ni Mia sa akin. Ang kanyang ngiti, tulad ng dati, ay nakakaakit at mainit. Ginagawa ka nitong kalmado at nakakarelaks."Hi Mia""Okay, alam mo kung ano ang una nating gagawin, di ba?"Tanong niya at tumango ako.Huminga ako ng malalim bago pumikit. Inayos ko ang mga iniisip ko. Hindi ko sila hinahawakan ng matagal o iniisip. Sa halip, hinayaan ko silang umalis nang hindi sinusubukang sumisid sa kanila.Itinutulak ko ang mga iniisip tungkol kay Calvin, Gunner, kapatid ko, nanay at Ava. Pinunasan ko ang ulo ko hanggang sa wala na. Hanggang sa mawalan na ng laman ang ulo ko at matahimik na ako.Ng matapos iyon, binuksan ko ang aking mga mata."Handa ka na bang magsimula tayo?" Tanong ni Mia na nakatingin sa akin.Tumango ako "Oo."“Noong huli tayong nag usap, sinabi mo sa akin na handa ka nang ibalik ang iyon
“Alam kong naguguluhan ka, pero ang dahilan kung bakit ko sinasabi ito sa iyo ay dahil gusto kong bigyan mo ng pagkakataon si Gabriel. Alam kong nanggugulo siya, pero sa pagtingin sa kanya ngayon, masasabi kong in love siya sayo. Ang aking mga anak na lalaki ay sumunod sa kanilang ama sa katangahan pagdating sa mga babaeng mahal nila. Kahit na bahagi ng katangahan ni Rowan ay dahil sa amin, bilang mga magulang—ako, si Antony at ang mga magulang ni Emma—ginulo namin siya.""Sarah..." Nagsisimula na akong magsalita pero pinutol niya ako.“Parang tumatakbo sa pamilya. Totoo nga yata ang kasabihang ‘ang mansanas ay hindi malayo sa puno’ dahil ang dalawang anak na lalaki ay nagawang saktan ang mga babaeng mahal nila, tulad ng ginawa sa akin ng kanilang ama. Ang hinihiling ko lang ay bigyan mo siya ng pagkakataon, dahil ang parehong kasabihan ay naaangkop sa positibong liwanag. Kapag nagmamahal ang mga Wood men, nagmamahal sila nang buong puso at nagmamahal sila ng matindi. Kung bibigyan m
"Handa na ba ang pagkain?" Tanong ko sa kasambahay namin sabay pasok sa kusina.Sumagot siya ng may magiliw na ngiti, "Hindi pa, pero ilang sandali na lang.""Okay, hayaan mo akong mag ayos ng mesa."Nakipagtalo siya, ngunit mabilis kong pinatigil ang argumentong iyon. Gusto kong tumulong. Dahil nagluluto siya, ito na lang ang magagawa ko.“Kailangan mo ba ng tulong?”Tumingala ako para hanapin ang mama ni Gabriel sa tapat ng hapag kainan. Nilapag ko ang plato na hawak ko at ngumiti sa kanya."Oo naman, pero malapit na akong matapos."Naglakad siya papunta sa akin at nagsimulang tumulong sa mga baso at kutsara."So, Harper, paano ka tinatrato ng anak ko?" Tanong niya out of nowhere.Hindi ako nakasagot agad. Nagisip ako ng sandali para lang pagisipan ang kanyang tanong, hindi dahil hindi ko alam kung ano ang sasabihin, kundi dahil sa tono ng boses niya.Hindi lang siya humihiling na makipag-usap; gusto niyang malaman kung paano ako tinatrato ni Gabriel.Masyado sigurong nata
"Bakit ko hinayaan kayong dalawa na pagusapan ako na manatili?" frustration kong tanong habang nakatitig kay Gabriel at Lilly. "Ngayon late na tayo."Hindi man lang nag-apologetic ang dalawa. Nakangiti si Lilly, kumikinang ang mga mata sa kaligayahan, habang si Gabriel naman ay nakangisi. Pareho silang kuntento sa sarili nila.Napabuntong-hininga ako sa pagkatalo, iniisip kung ano ang gagawin ko sa dalawang ito. Kitang-kita ko ito. Ang mag-amang duo ay palaging magtutulungan upang madaig ako. Palagi nila akong inaaway.I mock-glare kay Lilly. "Nasaan ang katapatan?""Tanggapin mo na masaya, tama ba?" Sa halip ay sabi niya, inilagay ang kamay niya sa upuan ko at ni Gabriel.Napakasaya niya. Sa katunayan, mas naging masaya siya simula nang bumalik kami dito. Oo naman, masaya kami noon, pero hindi ganito kasaya.Si Lilly ay nagkaroon ng relasyon kay Liam, ngunit ito ay hindi katulad ng kung ano ang mayroon siya kay Gabriel. Siguro dahil siya ang tunay niyang ama. Siguro dahil marami
Umikot ikot ako, kumukuha lang ng gamit bago tuluyang humarap kay Gabriel, na bakas sa mukha niya ang pag asa."Ang laki nito, Gabriel." Masasabi kong marami pang silid, ngunit tuklasin ko ang mga ito mamaya. "Ilang kwarto mayroon ito?"Tinawid niya ang maikling distansya sa akin. "Walong silid tulugan at dalawang silid pambisita."Natigilan ako sa katahimikan habang nakatitig sa kanya. Oo naman, paglaki, mayroon kaming malaking bahay, ngunit ito ay isang limang silid tulugan na bahay. Iyon ay higit pa sa sapat."Sobra ang sampung kwarto, Gabriel," Kinakabahan akong tumawa. Ibig kong sabihin, ano ang gagawin natin sa natitirang bahagi ng silid?Humakbang siya papunta sa espasyo ko bago pumulupot ang braso niya sa bewang ko, hinila ako palapit sa kanya. Nilagay ko ang mga kamay ko sa dibdib niya, ramdam ko ang tibok ng puso niya sa ilalim nito."Seryoso ako noong sinabi kong gusto ko ng higit pang mga bata, Harper." Nanlalaki ang mata niya sa mata ko. "Ito ay ako ang gumagawa ng m
Tinitigan ko siya, tulala. Sinubukan kong magsalita pero walang lumalabas sa bibig ko habang patuloy na lumilipat ang mga mata ko mula kay Gabriel papunta sa bahay."Ang ganda ng bahay na ito," Sigaw ni Lilly, kitang kita ang kanyang pananabik habang tumatalbog siya mula paa hanggang paa, halos parang namamatay siyang iwan kami at tuklasin ito. “Dito ba tayo tutuloy? Ito ba ang bago nating bahay?"Umalis ang mga mata ni Gabriel sa akin at lumipat sa aming anak na babae, na nakangiti mula tenga hanggang tenga. "Kung gusto ito ng iyong ina, oo, ito ang magiging bago nating tahanan."Ibinalik ko ang aking mga mata sa bahay, tinitigan ito nang may kaunting pagtataka.Maringal na nakatayo ang mansyon sa isang backdrop ng mga gumugulong na burol, kitang kita ang kadakilaan nito sa bawat anggulo. Ito ay magkatugmang kumbinasyon ng mga klasiko at modernong elemento, na nagtatampok ng malinis na puting marmol na panlabas na kumikinang sa sikat ng araw. Pinalamutian ng masalimuot na gawaing