Boredom struck and it was really draining me. Mas nakakapagod pala kapag ganito kaysa nagtatrabaho. If it’s not because of that freaking arranged marriage, sana may work na ako ngayon. I hated this kind of situation—’yong wala kang ginagawa pero napakarami namang pumapasok sa isip mo. I could see that it was already dark. Ilang oras na rin akong nagkukulong dito sa kuwarto.Plano ba niyang baliwin ako? Narinig ko ang mga yabag kaya tumalikod ako ng higa sa direksiyon ng pintuan. Narinig ko ang ragiik ng pagbukas ng pinto hanggang sa maramdaman ko ang presensya niya sa likuran ko.“Cook us dinner.”What?“Ayoko,” matigas na sagot ko.Naramdaman ko ang paghawak niya sa balikat ko. He forcely flipped my position para maiharap ako sa kaniya, kaya naiinis akong bumangon. Tumayo siya nang tuwid at walang emosyon akong tiningnan.“Bubuhatin pa ba kita?” tanong niya.Amusement crossed my eyes when I looked up at him. Did he just speak . . . Tagalog? It’s new to my ears and men, slang siya! Wh
Nagising ako kinaumagahan na tila may nakatitig sa akin. My eyes were pierced to the window’s direction. My eyes slowly widened after these adjusted to Damon’s direction. Nakasandal ito sa bintana. Nakahalukipkip ito at wala na namang saplot pang-itaas. Tanging jogging pants lang ang suot-suot niya at kitang-kita ko kung gaano kaganda ang katawan niya. It was manly.When I recalled what he did last night, bigla akong tinabangan. I was planning to ignore him, when I saw a group of foods arranged on the coffee table. Mas marami ’yon kaysa kahapon. Suddenly, my heart beat erratically.“Suhol ba ito?” wala sa sariling tanong ko, ngunit huli na para mapagtanto na napalakas ang pagkakasabi ko no’n. Nakita ko sa gilid ng mga mata ko na gumalaw siya mula sa pagkakasandal.“Finish your food and fix yourself. We’re going somewhere,” bilin niya bago lumabas ng kuwarto.I shrugged my shoulders. Pumasok muna ako sa bathroom para magsipilyo bago kumain. I enjoyed the food he prepared and I bathed m
“Do you want to buy something?”Napasulyap ako sa kaniya nang magsalita siya. Nasa kalagitnaan kami ng biyahe. It was already three in the afternoon.“Wala. Gusto ko nang umuwi . . . sa bahay ko.”“You can’t,” tipid na sagot niya na kinatahimik ko. I know.Nakarating kami sa bahay na pinagdalhan niya sa akin. Seconds before I step out of his car, napaisip ako. Now that I am here, hindi kaya maghinala siya kapag wala pang Rene na bumabalik sa mansion niya? What if Kuya Rommel tells him? I have to make Damon trust me. I have to assure him na hindi na ako tatakas at kayang-kaya ko na siyang pakasalan. Kapag hindi pa ako nakahanap ng paraan, I will definitely escape so he wouldn’t doubt. Bumaba na ako at pinanood siyang binubuhay ang mga pinamili niya. Pinauna niya akong pumasok pagkatapos niyang buksan ang pinto.“Prepare yourself. We’ll have something to do.”“Hmm? Saan naman? Kung saan-saan mo na lang ako dinadala.”Okay, I have to behave. I have to act. Kung kinakailangan ko siyang l
Hindi ko alam kung ilang minuto kaming nag-stay ni Damon sa gano’ng posisyon, until he woke up and immediately lifted himself. Para itong natauhan na dumistansya sa akin.“Let’s sleep inside the tent.”Pinagmasdan ko siyang tumayo at tumungo sa tent niya. Dismayado akong sumunod at napasulyap pa sa tent ni Damon bago pumasok sa akin.Hindi ako dinalaw ng antok. I remained awake for I didn’t know how long. Pinakinggan ko ang katahimikan ng paligid. I am not used to this kind of place. Nasanay ako sa maingay. Nasanay ako sa maraming tao. Pero bakit pakiramdam ko, napakadali lang para sa akin ang magustuhan ang ganitong klase ng katahimikan?Sa tingin ko, hindi ako makakatulog nito.Bumangon ako at binuksan ang tent upang pagmasdan ang kalawakan. Nang hindi mapalagay ay tumayo ako at naglakad patungo sa may edge ng valley. I crossed my arms over my chest, my gaze fixed on the city skyline as its shimmering
Time changes—it really does, right?I couldn’t clearly remember the first time I met Damon. All I could remember was the moment I was cursing him. Now, I just realized that it’s already been a month. I had come this far and I couldn’t believe I felt different. It’s not the same anymore and I could smell pain—I could smell it coming for me for an unknown reason. Pinasok ko ang mundo ni Damon para humanap ng ebidensya na magtatakas sa akin palayo sa puder niya, pero bakit ngayon ay parang ayoko na? Bakit ngayon, ang hinahanap ko na ay dahilan para manatili sa tabi niya?Hindi ko maintindihan kung bakit ang bilis nagbago ng nararamdaman ko. Bakit pagdating kay Damon, ang bilis-bilis, pero kay Chrome na ilang taon kong nakarelasyon, hindi ako kailanman nakaramdam ng ganito?After ko mag-shower ay kaagad na rin akong nagbihis ng simpleng khaki trouser na pinaresan ko ng white collared blouse. Medyo okay na ang pakiramdam ko. Although it’s still sore, I could handle the pain now, unlike ear
Nakayuko ako nang pumasok kami sa dine hall—takot na makilala ako nina Manang Josie, Ate Tess, at Ate Miray.“This is Katherine Reiss, my fiancée. From now on, she will live here with us.”Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o ano sa ginawa niyang pagpapakilala sa akin. Hindi naman kasi niya ipinakilala si Anaconda sa amin no’ng dalhin niya ito rito. Naiilang akong tumingin sa tatlong nakatingin lang din sa akin. Kinakabahan ako na baka makilala nila ako pero wala naman akong nakitang kakaiba sa emosyon nila. Magalang silang nag-bow sa harapan ko bilang pagrespeto at pagbati sa taong magiging asawa ng boss nila.“Mukhang mabait siya, ’no?”“Better naman siya kaysa kay Francine.”“Saka mas mukha siyang may class at mayaman. Ang ganda, Beh! Wala pang makeup ’yan. OMG!”Gusto ko silang yakapin sa narinig pero tumikhim lang ako at naupo na. They started to serve our dinner and we ate silently. Umalis na rin naman sila nang matapos kami ni Damon. I somehow missed my role here. Na-miss ko na
I was submerged by a combination of shock and a dizzying sensation. His fingers dug into my hair. In response, I raised my own hands. I couldn’t believe I was touching his chest and neck—weaving my hands behind his head to draw him closer. Cold chills sizzled against my body. It was still morning and we were doing nasty things here, so I couldn’t help but feel hot.He kissed me breathtakingly as he started to undo my sleeves and toss them away. I found his shirt a hindrance to what we started to do. I started to hold its hem without breaking our kisses and helped him take his shirt off his body. The next thing I knew, we were both naked while sharing hot kisses. Bumaba ang labi niya sa leeg ko at nilapatan ako ng mainit na halik. It was too sensual and sexy. He bit my skin a little and swirled his tongue on it expertly while his hand found my left mound and massaged it.“Oh!” I gasped when his mouth found my breast. I slid my fingers throu
“Wait! Why are we taking different routes? We are supposed to bring him to the hospital! What the fuck are you doing, idiots?” nagpapanik na singhal ko sa nagmamaneho. Sumulyap ako sa namumutlang si Kuya Rommel. Napasulyap naman ang nagmamaneho sa rearview mirror.“K-kalmahan n’yo lang po, Miss. May sarili po kaming hospital—ang Organization der Schwarze Macht. May sarili rin po kaming mga magagaling na doktor kaya sinisiguro ko po sa inyo na magiging okay lang si Boss,” kabadong sagot nito na kinaingos ko.“Paano kung maubusan siya ng dugo? Ang layo-layo pa yata ng hospital na pupuntahan natin!” I snorted.“Calm down, Miss. Master Damon will be fine,” Kuya Rommel reassured me.I breathed out and tried to keep my mouth shut. Yakap ko pa rin ang walang malay na si Damon. Namumutla na ang mukha nito at nababakas na ang ilang pasa na natamo niya sa pakikipaglaban. Hindi ko maiwasang hindi mapailing at mangilid ang luha. I couldn’t imagine living in his world; it’s too dangerous. Pero hin
Sinubukan kong lumapit sa bintana para sumilip doon, pero nadismaya ako na puno ng mga tauhan ni Damon ang nakapalibot sa bahay. Masyado ring mataas ang gate na hindi basta-basta maaakyat. I looked around to see if I could find something, na puwedeng ipambasag sa bintana ngunit bigo akong makakita. I frustratedly combed my hair and looked for another tools or things na puwedeng magamit para makatakas ako, ngunit puro libro at files lang ang nakikita ko sa mga drawer at shelf.Tell me, this is not happening! How dare he do this? Hindi siya lumalaban ng patas. Gusto na naman niyang sarilinin ang anak ko at hayaang kasama ang Alena na ’yon!Maya-maya lang ay may pumasok ulit. Sa pag-aakalang si Damon ’yon ay iritable na naman ulit akong lumingon. Ang nakahanda ko nang pagsigaw ay naiwan sa ere nang makitang isang matandang babae na nakasuot ng bulaklakin na duster dress at may dalang tray ng panibag ong set ng pagkain ang naglakad palapit sa akin. Tahimik ko siyang pinagmasdan.“Hija, na
Kinabukasan ay maaga akong nagising. Wearing a wine red romper dress and a white top underneath and a pair of white rubber shoes ay mabilis akong tumungo sa bahay ni George to ask for his help. Sinalubong ko si George na kakalabas lang ng kusina niya, topless and only wearing his bloose fit jeans.“Kath.”“Can you track Damon’s location right now? ““Possible. Why?”“Track his location—exact location. Pupuntahan ko siya. Make sure, nandoon ang asawa at anak nam—niya.”Nagtataka man ay kaagad siyang tumungo sa isang pribadong kuwarto na natitiyak kong naglalaman ng computers niya. Sumunod ako at naabutan siyang mabilis ang galaw ng mga daliring nagtitipa sa keyboard.“Nga pala, may nakalap na akong information tungkol kay Da—”“Wala na akong pakialam sa kaniya. Keep that information with you,” malamig na sabi ko habang titig na titig sa monitor.“According to this, he’s currently at Buendia’s Village. I will write down the exact address.”Tahimik kong hinintay siyang matapos iyon bago
This was our fifth night here. Hindi ko alam kung kailan ba balak ni Damon na umuwi kami. Mag-iisang linggo na kami. Hindi ko na alam kung ano’ng nangyayari sa mga kaibigan ko at kina Mommy. Hindi ko sila matawagan dahil nasira ko ang phone ko. Siguro’y hihiramin ko na lang ang phone ni Damon mamaya.I was wearing only Damon’s black sleeve na tinupi ko hanggang siko without a bra. I only had my panty underneath this sleeve. I went downstairs to prepare our dinner. Nakita ko si Damon na walang pang-itaas at tangin pants lang ang suot sa labas na may kausap sa phone kaya hinayaan ko na muna. Pumasok ako sa kusina para magluto. Mabuti na lang ay mayroon siyang taga-grocery at tagalinis nitong beach house. Pumupunta lang daw ’yon dito twice or thrice a week para maglinis.Nasa kalagitnaan ako ng pagluluto nang may yumakap sa akin mula sa likuran. He was caressing my tummy at nagdulot iyon ng kakaibang kiliti sa akin.“Damon, hindi pa ako tapos magluto.”“As much as I want to eat that, I s
When I was younger, I always asked . . . Why was everyone so selfish? I met people who were so self-centered in their pursuit of love—who desperately wanted others for themselves even if they knew they would hurt or break someone’s heart.Bitbit ang bag na naglalaman ng ilang gamit, tinahak ko ang palabas sa building na ’yon wearing my off white trouser pants paired by a plain collar polo buttoned crop top. Mula rito ay nakikita ko ang kotse ni Damon na nahinto pa rin sa kung saan ito tumigil kanina. Tahimik siyang nakatingin sa unahan, with his one hand resting on the stirring wheel, waiting for me. Napansin kong nakasuot lamang siya ng black button up lapel neck polo shirt, naka-shades din siya. Tahimik akong pumasok at naupo sa tabi ng driver’s seat. Masyado pang maaga. Wala akong idea kung saan kami pupunta.“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko habang nanginginig ang boses.Simula nang gumising ako kanina sa kuwarto niya ay hindi niya ako kinausap. He wasn’t harsh to me though. Naala
“Miss, hindi na po talaga kayo pinahihintulutang pumasok. Ako na po ang malalagot kay Mr. Dankworth.” kumuyom ang kamao ko sa suot kong yale blue one shoulder maxi dress.It’s my third day of doing this and I always failed. Damon gave his security order not to let me enter his company again. Naiiyak na ako habang nagmamakaawa sa guwardiya pero maging siya ay nagmamakaawa rin ang binigay na tingin sa akin. Hindi ko alam bakit napakalaki ng galit sa akin ni Damon at ginagawa niya sa akin ito.Napapadyak ako ng paa sa inis at napasabunot sa sarili saka unti-unting naglakad palayo. Gusto ko na sanang umalis pero huminto ako at piniling maghintay sa labas, waiting for him. Dumaan ang lunch na hindi ako umalis kasi baka lumabas siya for lunch meeting tapos hindi ko siya makita, pero ’di nangyari. My stomach growled but I remained waiting, hanggang sa humapon na at nakita ko na ang pagkulay kahel ng langit.The sunset calmed me. Mas gusto ko &rs
Hirap akong huminga dahil sa pag-iyak. I crawled to the corner and chose to sit there, hugging my knees and crying. Hindi ko alam kung gaano ako katagal doon. Nawala ang aking kagustuhan na rito magpalipas ng gabi, kaya naman imbes na umakyat sa kuwarto na tinuro niya ay marahan kong hinila ang sarili palabas ng bahay niya.I wanted to do something, at least. Maglakad? I just wanted to ease the pain. Muling bumabalik ang sakit sa akin ng pagkawala ni Drace at ang katotohanan na Damon was already happy while I remained in misery.Mabibigat ang paghinga, nangininig na kamay, mahihinang hikbi, at umaalog ang balikat sa pag-iyak na naglakad ako palabas ng bahay ni Damon. Wala akong takot na mag-isa ganitong hindi ko magawang pawiin ang sakit. I should have accepted it. I should have pursued my plan to leave. Pero wala na sa plano ko ang umalis nang hindi pa nagagawa ang lahat to win him back.I couldn’t understand why this was happening to me. Is he my kar
Huminto ako sa pagmamaneho. Wala akong pakialam kung saang lupalop ito. I cried inside. Napupuno ako ng sakit, pagsisisi, at panghihinayang. Ilang beses kong inumpog ang noo ko sa manibela at malakas na napasigaw to release my frustration before crying so hard again. Mas tumindi lang ang kagustuhan kong manatili at gawin lahat para mapatawad niya ako. Bakasakaling mahalin pa rin niya ako kahit malabo pa sa gabi na mangyari ’yon.I won’t stop until he finally accepts me again.Hindi na ako basta-basta bibitiw. Nagpatuloy ako sa kabila ng pag-iyak. Hindi ako dumeretso sa bahay. Tinungo ko ang bahay ni Fern at mabilis na pinindot ang doorbell button. Kaagad naman ’yong bumukas at niluwa ang pinsan ko na halatang gulat na gulat pa pero kaagad ko na siyang kinuwelyuhan habang tinutulak papasok.“K-Kath? W-what the fuck?”“Tell me everything—lahat ng alam mo kay Damon, sa pamilya niya, lahat!” I screamed.
Humina ang pag-iyak ko nang biglang may yumakap sa akin. Kaagad akong napaangat ng tingin. Sa pag-aakalang si Damon ito, handa na sana akong yakapin ito nang mahigpit, ngunit agad nawala ang pag-asa ko nang mapagtantong si Chrome pala iyon.I thought may inaasikaso siya?“Just cry, I’m here. Hindi ka nag-iisa.” He kissed my temple and caressed my shoulder, letting me rest on his chest. Nakaupo kami roon habang umiiyak ako.“Nami-miss ko siya, Chrome. Nami-miss ko ang anak ko. Kung hindi kaya siya namatay, malulungkot kaya ako ng ganito? Siguro . . . siguro kahit paano ay hindi, ’di ba? Siya na lang sana ang kakapitan ko para maging masaya pero kinuha siya sa akin.”He didn’t speak, but I could feel his sympathy. Hindi siya ’yong tipo na magsasalita ng mahaba para i-comfort ako, pareho sila ni George, pero kahit gano’n, ipaparamdam naman nila.“What if, magbuntis ulit ako? I’
“Should I make a move now?”Napalingon ako kay George. Madilim ang mukha nito. Mariin ang kaniyang pagkakahawak sa baso niyang may lamang alak habang pinaglalaruan ang laman no’n. I could hear the sound of ice na tumatama sa baso dahil sa ginagawa niya. He’s currently wearing black leather jacket and a dark blue tattered pants.I was inside his house. Chrome was nowhere to be found, samantalang si Bonie ay may pinuntahang fashion show sa France. One month pa bago ito bumalik kaya I only had George. Deanna and Jomari were permanently residing in America with their twins.Ang kinainis ko ay ang mga tauhan ni Damon na nandoon sa labas ng bahay ni George ngayon. Hindi rin nila ako hinahayaang sumakay sa kotse ko dahil palaging may naghahatid at nagsusundo sa akin. It’s frustrating to me na kahit isang linggo na akong hindi pumapasok, nandiyan pa rin sila. Damon’s exaggerating. I couldn’t really understand him. Nabaliw na ba