MALINAW NA NARINIG nga iyon noon ni Nida na sinabi ng kanyang anak. Sa pagtitig niya sa mukha ngayon ni Daviana, may napansin niyang parang may nagbago rin sa paraan ng pakikipag-usap nito.“Malamang ako ang pinaghihinalaan ni Warren na nagsumbong sa Daddy niya kung kaya naman mas nagalit siya sa akin. Kung matutuloy ang aming kasal, ngayon pa lang ay nai-imagine ko na kung ano ang mangyayari sa future ko bilang asawa niya. Iyon ang hindi maintindihan ni Daddy na puro pera na lang ang nasa isip at ang pagsalba sa kumpanya niyang pabagsak na.” humapdi na ang mga mata niya doon, “Mommy alam mo ba minsan kung ano ang naiisip ko? Dapat talaga hindi na lang ako ipinanganak…”Ang marinig ang sinabing iyon ng anak ay parang tinarakan ng ilang libong kutsilyo ang dibdib niya. “Daviana…”Naalala niya na malaki ang kasalanan niya sa anak na minsang napagsalitaan niya ng masama noon. “Tama kayo Mommy, dapat hindi mo na lang ako ipinanganak…” nahihikbi niya ng turan sa kanya.Natameme si Nida,
HATINGGABI NA NANG tuluyang humupa at bumaba ang lagnat ni Daviana. Nang bumuti ang pakiramdam niya ay bumangon siya at nagpalit ng damit dahil nanlilimahid na naman siya sa matinding pawis. Pagkahiga ay kinuha niya ang cellphone na hindi niya magawang mahawakan kanina nang dahil sa sumasakit ang ulo at mga mata niya. Napaayos na siya ng higa nang makitang may message doon si Rohi. Higit ang hiningang binasa niya ang mensahe.Rohi Gonzales:Kumusta, Daviana? Nilagnat ka pa rin ba ngayong gabi? Huwag mo sanang kalimutang uminom ng gamot.Base sa oras noon ay mga alas-nuwebe ng gabi niya sinend ang message. Late na lang nakita ng dalaga dahil masama ang pakiramdam niya. Ilang beses niyang inisip kung tulog na ba ito ng mga sandaling iyon o hindi pa. Gayunpaman ay nag-reply pa siya. Wala lang, kung gising pa ito malamang ay magre-reply ito. Kung hindi na e ‘di paggising ng binata.Daviana Policarpio: Nagkalagnat ulit ako. Ininuman ko na rin ng gamot. Naalimpungatan lang ako ngayon upang
UNANG BESES IYON na tinawag siya nito sa kanyang palayaw at iba ang dating noon sa kanyang pandinig. Paulit-ulit niya iyong pinakinggan na iisa lang ang reaction. Malakas ang kalabog ng puso niya kahit na voice message lang ito.“Good night, Rohi.” tanging bulong niya sa hangin na hindi naman makakarating sa binata.Kinabukasan, pagkahilamos ng mukha ay bumaba na si Daviana upang kausapin ang ama tungkol sa nangyari sa hospital. Gusto niyang subukang pumalag at sabihin na mag-aaral siya sa ibang bansa kahit sinabihan na siya ng ina. Subalit, natigilan siya sa pagbaba nang makitang naroon si Warren at prenteng nakaupo sa sofa ng kanilang sala. Nasa harapan nitong sofa nakaupo naman ang ama niya at dinudulutan ng maiinom ang kanilang akala mo sinong bisita.‘Tsk, anong ginagawa niya dito ng maaga? May kapal pa talaga siya ng mukhang magpakita sa ami? Wow ha!’Lantarang ipinakita ni Daviana ang simangot niya. Hindi niya kailangang i-filter pa iyon sa harapan ng lalaki. Naramdaman ng kany
HINDI NA SILA pinag-aksayahan pa ng panahon ni Daviana na lingunin kahit na batid ng dalaga na nagpupuyos sa galit ang ama. Malakas ang loob na nagmamadali na siyang umakyat ng hagdan na patungo ng kanyang silid. Sinundan lang naman siya ng tingin ni Warren. Bagamat bakas ang iritasyon sa mukha ng lalaki ay minabuti na lang niyang huwag isatinig iyon para hindi mas magalit ang ama ng kaibigan niya. Naikuyom naman ni Danilo ang kamao sa pinapakitang katigasan ng ulo ng anak niya.“Hindi mo dapat siyang kinakampihan, Warren. Kailangan niyang turuan ng leksyon. Masyado na siyang umaabuso sa pagiging matigas ang ulo at palasagot sa amin. Nakita mo iyon? Naging rebelde na siya!”Hindi pa rin nag-react ang lalaki kahit na kabado na rin sa gagawin ni Danilo sa anak. Nang makita niya na tuluyan ng nakapasok ng silid si Daviana ay umayos na siya ng tayo doon. Kumalma na siya ng bahagya. “Hayaan mo na siya Tito kung ayaw niyang maglakad-lakad sa labas. Baka nga masama talaga ang pakiramdam niy
ILANG SEGUNDONG NATAHIMIK si Warren habang ang kanyang mga mata ay nakatuon pa rin sa dalaga. Iyong tipong nakatingin siya pero lagpasan ang tingin niya kay Daviana kahit na nakatingin siya dito. May kung anong parang sumapak sa kanyang dibdib nang marinig niya iyon. Napaniwala kasi siya kaagad nito. Gayunpaman ay itinuloy pa rin niya ang laman ng kanyang isipan. Gusto niyang malaman ang sagot nito.“Kung gayon ay paano mo ipapaliwanag sa akin ang init ng dugong pinapakita mo kay Melissa? Mabuti ka sa lahat ng taong nakakasalamuha mo, Viana, kay Melissa ka lang masama ang ugali magmula pa lang noong umpisang makilala mo siya. Sige nga, panindigan mo ang sinabi mo. Paano mo ipapaliwanag 'yun?”Huminga nang malalim si Daviana. Sinaway ng ilang beses ang sarili para hindi niya matawag ang dating kaibigan na may sira ang ulo. Napaniwala talaga ito ng kanyang ama? Seryoso ba siya?“Warren, sa tingin ko kailangan mong mag-reflect pang mabuti sa mga nangyari noon kung bakit ayaw ko sa kanya.
NANLAKI ANG MGA mata ni Daviana sa sobrang gulat nang maramdaman ang paglapat ng likod niya sa pintuan ng sariling silid na sumara. Napairit siya doon at ilang beses na napamura na nang dahil sa gulat. “Warren!” puno ng warning sa kanyang boses nang makitang ang lapit ng mukha nito sa kanya.Ilang pulgada na lang ang layo ng mukha ng lalaki sa kanya at isang maling galaw paniguradong wala sa oras na mahahalikan siya nito. Damang-dama niya ang bigat ng ginagawa nitong paghinga ng pagkairita. “Anong ginagawa mo? Nasasaktan mo na ako! Bitawan mo nga ako!”Humigpit pa ang hawak ni Warren sa palapulsuhan ng dalagang namumutla na sa takot ng gagawin sa kanya ng dating kaibigan. Ang buong akala niya sasaktan siya nito dahil sa madilim na paninitig sa kanya. Kung gagawin iyon ng lalaki, wala itong pagkakaiba sa kanyang amang mapanakit.“Sasaktan mo rin ako kagaya ni Daddy?” pangunguna niya dahil sa kaba, “Sige, saktan mo ako! Saktan mo!”Napaawang ang bibig ni Warren na mas napatiim-bagang
NAUDLOT ANG GAGAWIN sana ng dalagang paghila ng kanilang pintuan para buksan. Napilitan siyang lingunin ang ama nang dahil sa pagtawag nito sa kanyang pangalan sa malungkot na paraan.“Sobrang sama ko bang ama sa’yo?” tanong nito na ini-angat pa ang walang emosyong mga mata. “Si Warren, sinabi niya sa akin kanina na maaari niya raw akong tulungan nang hindi kita pinipilit na pakasalan siya.”Ngumiti ang kanyang ama na hindi man lang umabot sa kanyang mga mata. Nagpakita ang mga visible na linya sa kanyang noo at gilid ng mga mata na tanda na matanda na rin ito.“Hindi ba magandang balita iyon, Dad? Bakit malungkot ka? Tutulungan ka niya.” Ganun na lang ang iling ni Danilo. Hindi kumbinsido.“Imposible iyon. Wala siyang sariling pera at wala rin siyang kapangyarihan na gawin iyon. Saan niya iyon kukunin? Sa tingin mo hindi aalma ang kanyang mga magulang oras na humingi siya ng malaking halaga sa kanila para lang ipahiram sa atin? Kalokohan iyon!”Muli itong uminom ng alak. Hindi pera
MAY DISTANSYA MAN ay amoy na amoy pa rin ng dalaga ang suot na pabango ni Rohi na nanunuot sa kanyang ilong. Dumagundong na ang kabog ng puso niya sa paninitig nitong ginagawa sa kanya na para bang ang lahat ng sinabi niya ay hindi kapani-paniwala. Gusto na niyang mag-iwas ng mga mata sa kanya.“Kahit na Daviana, dapat sinabi mo pa rin sa akin. Ayokong naghihintay ka lang sa labas ng suite ko.”Napayuko na doon si Daviana. Iba talaga ang hatid sa kanya ng pag-aalala ng binata. Iba ang haplos noon sa kanyang puso. Kung pwede nga lang sanang yumakap pa siya dito para mas gumaan ang pakiramdam niya, ginawa niya na sana. Kaso nahihiya na siya. Baka kung ano ang isipin nito sa kanya. Nagtagal pa ang tingin ni Rohi sa kanya. Mula sa anggulo ng mukha nito, hindi niya mabasa ang expression ng mukha ng dalaga kung malungkot ba ito o masaya ngunit dama niya na mayroong malalim itong iniisip ngayon.“Pinipilit ka pa rin ba ng Daddy mo na maging engaged kay Warren?”“Hmm…” tango nito na nananatil
WALANG KOMPETISYON NG araw na iyon kung kaya naman normal lang ang paglalaro ni Warren sa racing track. Sinamahan siya ni Melissa na malakas ang loob na nakaupo sa passenger seat habang si Warren ang driver. Nakita iyon ng kaibigan ni Warren na si Panda. “Hindi ba at si Viana ang girlfriend mo?”Mahirap para kay Warren ipaliwanag ang kanilang sitwasyon kung kaya naman sinamaan niya ng tingin ang kaibigan. Tila sinasabing huwag ng magtanong. “Gago ka talaga, Warren! Well, ang tapang niya ha? Hindi siya takot na samahan ka. Kung si Viana iyan baka nahimatay na iyon sa sobrang takot ngayon.”Mabilis iniiling ni Warren ang ulo. “Hindi ko siya papayagang sumama sa akin sa loob ng racing car, ayoko siyang mahimatay sa takot. At saka, hindi maganda kung talagang mabangga siya. Paniguradong mag-iiwan iyon ng malalang trauma.”“Kung ganun, ayos lang sa’yo na mabangga kasama ang babaeng kasama mo ngayon?”Natigilan nang bahagya doon si Warren. Hindi niya kailanman naisip ang tungkol dito. Si
BAGO PA SI Warren makasagot ay tumunog ang kanyang cellphone para sa tawag ng kasintahan upang sabihin lang na dumating na doon si Melissa. Pansamantalang natigil ang kanyang planong makipagkarera ng dalawang laps sa presensya nito. Minabuti na lang nila ni Melissa na maupo sa labas ng track upang doon sila mag-usap matapos magyakap.“Dahil wala ka naman ng mga bodyguard na nagbabantay, bakit hindi na lang tayo tumakas dito?”Nakaka-tempt para kay Warren kung iisipin pero umiling siya. Ayaw niyang gawin ang bagay na iyon.“Hindi pa nakakalabas ng ospital ang Lolo ko, natatakot ako na baka may mangyaring masama.”Pakiramdam ni Melissa ay guamagawa lang ito ng dahilan kahit pa kaya naman nilang lusutan na iyon. Ayaw niyang maging inferior sa iba, not to mention that the person is Daviana. Kailangan niyang ipahinto ang seremonya ng engagement. Kung tutuusin, si Warren pa rin naman ang tagapagmana ng pamilya Gonzales sa kanilang kumpanya. Tumakas man siya ngayon, sa mga kamay niya pa rin
NAPATALON NA SA tuwa si Warren dahil pinagbigyan na siya ni Daviana. Pakiramdam niya ay babalik na sila sa dati. “Siya nga pala, si Melissa, anong sabi niya sa plano mo? Napaliwanag mo na rin ng maayos sa kanya hindi ba?” Tumango na doon si Warren.“Oo. Maliwanag ang explanation ko sa kanya ng mangyayari. Tinanggap naman niya iyon. Hindi na siya umangal.”“Mabuti naman kung ganun.” tanging reaction ni Daviana na hindi na nagkomento pa doon ng iba. Hindi niya man tiyak ang future na gusto sa kanya ng amang si Danilo, kailangan niya pa ‘ring magpatangay sa agos ng kanilang plano. Kailangan niyang ituloy iyon. Hindi pwede ang hindi dahil wala na rin namang mawawala na sa kanya.“Siya nga pala, sabi ni Mommy ay i-check ko raw ang magiging process ng engagement kasama ka.” abot na nito ng papel.Tinanggap iyon ni Daviana at sinimulan na niyang basahin kung ano ang gustong mangyari ng mga magulang nila. Desidido ang pamilya Gonzales na magdaos ng isang malaking event. Ang plano ng proses
NANGANGATOG MAN ANG tuhod ay nagmamadaling bumaba si Daviana matapos niyang ayusin ang kanyang sarili. Pagbaba niya sa sala ay wala namang gaanong nakapansin sa kanya dahil abala pa rin ang mga tao sa pag-uusap nila. Kinuha niya ang opportunity na iyon upang makapuslit na magtungo sa banyo sa unang palapag. Pinagmasdan niyang mabuti ang kanyang mukha sa salamin nang makapasok na doon. Kapansin-pansin ang namamaga niyang labi nang dahil sa halik ni Rohi. Dama niya ang mahapding bahagi ng kanyang pagkababae na malayang ginalaw din nito kanina. Namumutla ang kanyang mukha habang ang kanyang mga mata ay hindi niya na mapigilan doong patuloy na mamula.“Huwag ka ng iiyak, Daviana. Please lang…” pakiusap niya habang nakaharap pa rin sa salamin, “Kasalanan mo rin.” Binuksan niya ang gripo ng lababo at isinahod doon ang kanyang kamay matapos ay inihilamos niya iyon sa mukha niya. Kailangan niyang kumalma. Kailangan niyang ibalik ang tino ng utak niya. Kabayaran ang nangyari sa kasalanan niya
NAPAHAWAK NA SIYA sa magkabilang braso ni Rohi dahil kung hindi niya gagawin iyon ay paniguradong babagsak siya sa sobrang panghihina na katawan niya. Niyakap na siya ni Rohi sa beywang at walang pag-aatubiling binuhat na patungo ng kanyang kama. Maingat niyang inihiga doon ang katawan ni Daviana at kinubabawan habang hindi pa rin pinuputol ang pagdidikit ng kanilang labi. Mapaglaro ang dila na sinipsip niya ang labi ni Daviana na hindi na katulad kanina na may diin. Banayad na iyon at puno ng pag-iingat. Gumapang pa ang libreng kamay nito sa pailalim ng kanyang suot na damit na tuluyang nagpawala ng wisyo at the same time ay galit ni Daviana. Sabik na tumugon siya sa halik ni Rohi na nang maramdaman iyon ay tuluyan na ‘ring nawala sa kanyang sarili. Natagpuan na lang nilang dalawa na kapwa na pinapaligaya ang kanilang katawan sa ikalawang pagkakataon kahit nasa alanganin silang sitwasyon. Bigay todo sa pagtugon si Daviana dahil alam niya na baka huli na rin ang pagkakataong iyon. “M
SA PUNTONG IYON ay hindi na rin maikubli ni Daviana ang kalungkutan na bumabalot sa kanyang buong katawan. Gusto niyang sabihin kay Rohi na napipilitan lang siya sa engagement nila dahil hinihingi iyon ng pagkakataon at hindi magtatagal, bago pa sila maikasal ay sisirain din naman nila ni Warren. Subalit, may mag-iiba ba kung sasabihin niya? Baka mamaya umasa lang si Rohi ulit. Magiging katatawanan sila sa marami kung sakaling naging fiancée siya ni Warren, tapos hindi natuloy ang kasal tapos malalaman nila na nobyo niya naman si Rohi. Pag-uusapan ang kanilang pamilya at magdudulot iyon ng malalang isyu. Kaya mabuting manahimik na lang at hayaan na lumipas na lang ang lahat sa kanila.“Hindi ka pa rin magsasalita? Ayaw mo akong bigyan ng explanation, Viana? Bakit mo ito ginagawa?” Puno ng pagpipigil ng hiningang itinaas ni Daviana ang kanyang isang kamay at hinawakan ang pala-pulsuhan ni Rohi. Sinalubong niya ang pinupukol na mga tingin sa kanya ng dating nobyo.“Hindi ko pwedeng hin
MARAHAS NA TUMIBOK pa ang puso ni Daviana na parang nagwawala na sa loob ng dibdib niya. Gusto niyang sumigaw, ngunit hindi siya nangahas na gawin iyon dahil makukuha ang atensyon ng marami. Isa pa ay malapit na ang engagement nila ni Warren ma tiyak na mabubulilyaso oras na gawin niya ang bagay na iyon. Saka mapapahamak niya rin si Rohi.“Please, Rohi?” muli niyang untag pero para itong binging ahas.Hindi pa rin nagsalita si Rohi kahit na ilang beses niya ng tinawag ang pangalan nito. Nasa iisang linya ang kanyang mga kilay. Mariin ang kagat niya sa labi niya, halatang nagpipigil. Nakapatay ang mga ilaw sa silid kung kaya naman hindi ni Daviana maaninag ang reaksyon ng mukha ng lalaki. Ang tanging tanglaw lang sa kabuohan ng silid ay ang maputlang liwanag ng buwan na nagmumula sa labas ng bintana. Liwanag ng buwan na hindi niya alam kung bakit malungkot ang dating sa mga mata ni Daviana ng mga sandaling iyon.“Isa! Bitawan mo ako, sabi! Baliw ka na ba, ha?!”“Oo, Viana. Baliw na nga
HUMIGPIT NA ANG hawak ni Daviana sa kanyang cellphone. Naiiyak na siya. Ngayon pa lang nagsi-sink in sa kanyang isipan ang mga ginawa niya kay Rohi. Ngayon pa lang na parang sinampal siya ni Anelie doon.“Wala akong ibang choice, Anelie…sana maintindihan mo ang naging desisyon ko.” bakas ang sakit sa kanyang mahinang boses, hindi na niya kayang itago pa ang tunay na nararamdaman ng puso niya. “Naiintindihan kita kung pag-intindi lang naman Viana, pero ang hindi ko maintindihan ay bakit kayo humantong sa ganito? Kita naman kay Sir na head over heels siya sa’yo. Iyong tipong lahat ay gagawin niya para sa’yo, pero bigla mo siyang iniwan sa ere. Bigla mo siyang binitawan nang ganun-ganun na lang...”Guilty na hindi na magawang makapagsalita pa doon ni Daviana. Wala na siyang maisip na ibang dahilan. Inaamin naman niya. Mali niya. Siya ang may kasalanan, ngunit kagaya ng naunang sinabi, wala siyang choice. Kung mayroon lang naman, iyon ang pipiliin niya. Hindi na siya magpapaipit sa sitwa
PARANG NAPUTULAN NG dila si Melissa dahil sa pananahimik nito ng ilang segundo. Lingid sa kaalaman ni Warren ay kinakalamay nito ang sarili na huwag ng bayolente pang mag-react. “So, ano napagdesisyunan mo na gusto mo akong maging sidechick mo lang na malayo sa mata ng publiko? Ganun ba ang gusto mong mangyari?”“Pansamantala lang naman iyon, Melissa. Alin ba doon ang hindi mo maintindihan ha? Habang nag-iisip kami ng ibang paraan. Gagawa ako ng paraan, ngunit hindi mo maaaring labanan ang aking pamilya sa sandaling ito. Hindi ka o-obra sa kanila kaya makinig ka na lang sa sinasabi ko.”“Alam ko naman iyon, Warren. Gusto ko lang namang makasigurado sa’yo eh. Baka mamaya wala naman na pala akong hinihintay. Assurance ang kailangan ko mula sa'yo. Assurance.” puno ng pagkabigo ang tono ng boses ni Melissa, naiiyak.Ayaw siyang suyuin ni Warren dahil paniguradong aarte'han siyang lalo ng nobya. Kailangan nitong makipag-cooperate sa kanya kung nais nilang maging matagumpay ang pina-plano