NABALOT NG KATAHIMIKAN ang loob ng sasakyan. Tanging hinga lang nilang dalawa ang maririnig habang magkatitigan ang mga mata. Hindi alam ni Daviana kung puso niya ba ang naririnig niyang tibok o sa binata iyon dahil ang lapit nito sa kanyang banda. Sa sandaling ito, naramdaman niya ang init ng kanyang mga palad na dahilan kung bakit malapit ng matunaw ang puso niya. Hulog na hulog na siya sa kabaitang palagi na lang ipinapakita doon ng binata.“You’re welcome, Daviana.” Unti-unting inilapit ni Rohi ang kanyang mukha sa dalaga. Tinantiya niya iyon kung papalag ba ito. Malamang hindi niya itutuloy ang gagawin kung ayaw nito, pero hindi naman ito umiwas. Nanlaki na ang mga mata ni Daviana, alam niya kasing hahalikan siya nito kapag ganun na siya pero loading ang utak niya, ayaw umiwas. Pumikit ang mga mata ni Rohi, ngunit dilat na dilat pa rin doon ang dalaga. Gusto niyang makita ang reaction nito oras na dumikit na ang labi ng binata sa labi niya. Gahibla na lang ang pagitan nila nang
AKMANG MAUUPO NA sana si Daviana upang tumalima sa utos ng binata nang biglang tumayo si Rohi at pumunta ng pintuan. Naudlot ang kanyang gagawin dahil sinundan niya ito ng tingin. Nakita niya ng binuksan nito ang pinto at kinuha mula sa waiter ang kanilang pagkain at ang inorder nitong ginger tea. Matapos na magpasalamat ay isinara na rin ng binata ang pintuan gamit ang kanyang paa at tinungo na ang kusina. Nilingon niya si Daviana na nakatulala pa rin. Tipong hinihintay nitong lumapit ang dalaga. “Ano pang ginagawa mo diyan? Halika na. Alam kong hindi ka pa kumakain ng dinner.” Napilitang sumunod sa kanya si Daviana kahit na medyo nahihiya pa rin. Mas nakakahiya kung paghihintayin niya ito gayong ito na nga ang nag-effort na bilhan siya ng pagkain. Tahimik nilang pinagsaluhan iyon. Hindi naman na nag-inarte si Daviana, kung ano iyong nakahain iyon ang kinain niya. Ni hindi siya nag-demand ng kung anong wala sa table. Inubos niya rin ang pagkain sa plato niya.“Inumin mo na iyang te
TUMANGO SI DAVIANA na naupo na sa sofa. Inilagay ni Rohi ang gamot sa kanyang palad at muling kinuha ang baso na nauna na niyang binigay sa dalaga upang dagdagan ng mainit na tubig. Habang ginagawa iyon ni Rohi ay isinandal na ni Daviana ang kanyang ulo sa gilid ng sofa. Nakaramdam siya ng pagkahilo kung kaya naman wala siyang choice kundi ang ipikit ang mga mata sa pag-asang mawawala ito noon.“Heto na, uminom ka na.” Tinanggal ni Rohi ang gamot sa balat at walang imik na inilagay na sa bibig ni Daviana. Tinulungan na rin niya itong uminom sa baso ng tubig sa pamamagitan ng pag-alalay sa baso at the sametime ay sa baba ng dalaga. Hindi naman na doon nagreklamo si Daviana. Nagpapasalamat pa nga siya na inaasikaso siya nito sa halip na mahimbing na itong natutulog ngayon, kaya lang ay another utang na loob na naman iyon.“Tingnan natin kung mataas ang fever mo. Hindi nga normal ang temperature ng katawan mo.” anito matapos na salatin ang kanyang noo, tinanggal din naman iyon ni Rohi g
NATIGILAN SA PAGHAKBANG si Warren na patungo na sana sa kanyang silid. Minabuti na lang niyang hintayin sila sa living room. Pigil ang hingang panay ang lingon niya sa may pintuan. Pinapakinggan kung pumasok na rin ba sa garahe ang sasakyan nilang dala. Inihahanda na niya ang kanyang sarili. Malamang nabanggit na ng kaibigan nilang nakakita sa kanya sa hospital na may kasama siyang babae. Tama nga ang hinala niya na nakarating na iyon sa kanila. Hindi na nagawang maghubad ng sapatos ng ama na dire-diretsong pumasok sa loob kasunod nito ang kanyang ina. Parehong galit ang mga mata nila.“Ano bang pumasok diyan sa gamunggo mong utak, Warren?!”Mabilis na napaahon ang lalaki sa kanyang kinauupuan. Napaghandaan niya na iyon. Saulado na rin ang mga sasabihin. Ibinuka niya ang bibig pero bigla siyang ginapangan ng takot sa nanlilisik na mga mata ng ama. Kasunod nito ay ang kanyang inang bakas sa mukha ang matinding takot para sa kanyang anak. “Ano na naman itong kalokohang ginawa mo, Warre
HUMARANG NA ANG Ginang. Dumipa siya nang makitang galaiting-galaiti pa rin ang kanyang asawa sa anak nilang ilang beses na niyang sinabihan na huwag sumagot pero patuloy pa ‘ring lumalaban sa ama. Napakurap-kurap na si Warren. Walang takot na pinahid ang dugong umaagos mula sa pumutok niyang kilay. Hindi siya titigil hangga’t hindi naiintindihan ng kanyang ama ang punto niya. Hindi dapat ito sa nobya niya nagagalit. Wala naman itong kinalaman sa kalokohan ng ama, bakit sa kanya nila iyon sinisisi.“Dad, ang ibig ko pong sabihin ay ano pong kinalaman ni Melissa sa kasalanan ng ama?” Napakamot na sa kanyang ulo si Carol. Nilapitan na ang anak at nilamukos ang mukha nito kahit na sugatan. Kung hindi ito titigil. Hindi lang iyon ang makukuha niya sa ama niyang masama ang timpla. “Tama na, Warren, ano ba?! Wala ka na ba talagang pinapakinggan? Bingi ka na? Sagot ka nang sagot!” Hindi na naman siya pinakinggan ni Warren bagamat nanlalabo na ang isang mata. “Mom, no! Napaka-unfair lang n
HINDI SILA PINANSIN ng matanda na nakadirekta pa rin ang mga mata kay Warren na hindi na rin alam ang sasabihin sa matanda. Dapat nga talaga yatang hindi na niya sinagot ang kanyang ama kanina. “In love ka ba talaga sa babaeng iyon?” tanong ng matanda na nagpakilabot na kay Warren. Kung hindi siya takot sa kanyang mga magulang, takot na takot naman siya sa kanyang Lolo lalo na kapag ang tono ng boses nito ay seryoso. Iyong tipong parang pipiliin niyang manahimik na lang muna.“L-Lolo…” “Sagutin mo ang tanong ko. Mahal mo ba talaga ang Melissa na iyon na umabot ka sa puntong sagutin at walanghiyain ang ama mo sa mismong pamamahay natin? Kailan ka pa natutong sigaw-sigawan sila?” Sunod-sunod ng napalunok ng laway si Warren. Binawi na ang mga mata sa matanda. Kabado na. “Nasaan ang dila mo? Bakit hindi ka sumagot sa tanong ko?!” Kulang na lang ay mapaigtad ang mag-anak sa pagsigaw na iyon ni Don Madeo. Natatarantang lumapit na si Welvin at Carol sa ama. Hindi iyon maganda sa kaloko
HUMIKAB AT NAG-INAT ng kanyang dalawang kamay si Daviana matapos niyang iinot-inot na bumangon. Sa malabo niyang paningin ay nakita niya ang bulto ng katawan na nakaupo sa kahoy na upuan malapit sa may bintana ng silid. Kinusot niya ang mga mata. Nagtataka pa siya kung kaninong bulto iyon. Hindi niya matandaan na nasa suite na naman nga pala siya ni Rohi. Ang buong akala niya ay nasa bahay nila siya. Kumain pa ng kalahating minuto bago niya napagtanto kung sino ang bultong iyon. Nanlaki ang kanyang mga mata at inilawit na ang dalawang binti upang bumaba ng kama. Napasinghap siya nang bahagyang gumalaw ang katawan ng binata. Maya-maya pa ay dumilat ito.“Masakit pa ba ang ulo mo?” Umayos ng upo si Rohi at pinagmasdang mabuti ang hitsura ng bisita niyang dalaga. Naupo siya doon upang bantayan sana si Daviana. Ayaw niyang matulog. Nag-aalala siya na baka mamaya ay bumalik ang lagnat nito kahit bumaba na.“Hindi na.”Napahawak sa kanyang noo ang dalaga nang bigla siyang tumayo nang dahil
NATIGILAN SI DAVIANA, bahagyang napakurap na ang kanyang mga mata. Hindi niya ma-figure out kung ano ang ibig nitong sabihin. Iba ang gusto niyang isipin pero bakit parang sinasabi nitong pabigat lang siya sa kanya o hindi? Iyong pagiging sakitin niya ay nakaka-apekto sa trabaho ni Rohi dahil iniisip siya nito? Nanliit na ang mga mata ni Daviana na nahulog nang muli sa kanyang kinakain. Lowkey ba nitong sinasabi na palagi siya nitong iniisip noon pa? Bago makapag-react si Daviana ay tumunog na ang cellphone ni Rohi. Sabay silang napatingin doon. Tumayo si Rohi upang sagutin ang tawag. Humakbang pa ito ng ilan upang mapalayo sa bandang kusina nang naturang suite. “Hindi. Dito na lang ako sa bahay magtra-trabaho dahil medyo masama ang pakiramdam ko. Huwag kang mag-alala, kaya kong tapusin iyon. Ibibigay ko ang magiging report mamayang tanghali.” naulinigan ni Daviana na sagot nito sa kausap, “Okay. Sabihin mo sa iyong secretary na paki-send na lang sa email ko. Mag-re-reply ako sa kany
WALANG KOMPETISYON NG araw na iyon kung kaya naman normal lang ang paglalaro ni Warren sa racing track. Sinamahan siya ni Melissa na malakas ang loob na nakaupo sa passenger seat habang si Warren ang driver. Nakita iyon ng kaibigan ni Warren na si Panda. “Hindi ba at si Viana ang girlfriend mo?”Mahirap para kay Warren ipaliwanag ang kanilang sitwasyon kung kaya naman sinamaan niya ng tingin ang kaibigan. Tila sinasabing huwag ng magtanong. “Gago ka talaga, Warren! Well, ang tapang niya ha? Hindi siya takot na samahan ka. Kung si Viana iyan baka nahimatay na iyon sa sobrang takot ngayon.”Mabilis iniiling ni Warren ang ulo. “Hindi ko siya papayagang sumama sa akin sa loob ng racing car, ayoko siyang mahimatay sa takot. At saka, hindi maganda kung talagang mabangga siya. Paniguradong mag-iiwan iyon ng malalang trauma.”“Kung ganun, ayos lang sa’yo na mabangga kasama ang babaeng kasama mo ngayon?”Natigilan nang bahagya doon si Warren. Hindi niya kailanman naisip ang tungkol dito. Si
BAGO PA SI Warren makasagot ay tumunog ang kanyang cellphone para sa tawag ng kasintahan upang sabihin lang na dumating na doon si Melissa. Pansamantalang natigil ang kanyang planong makipagkarera ng dalawang laps sa presensya nito. Minabuti na lang nila ni Melissa na maupo sa labas ng track upang doon sila mag-usap matapos magyakap.“Dahil wala ka naman ng mga bodyguard na nagbabantay, bakit hindi na lang tayo tumakas dito?”Nakaka-tempt para kay Warren kung iisipin pero umiling siya. Ayaw niyang gawin ang bagay na iyon.“Hindi pa nakakalabas ng ospital ang Lolo ko, natatakot ako na baka may mangyaring masama.”Pakiramdam ni Melissa ay guamagawa lang ito ng dahilan kahit pa kaya naman nilang lusutan na iyon. Ayaw niyang maging inferior sa iba, not to mention that the person is Daviana. Kailangan niyang ipahinto ang seremonya ng engagement. Kung tutuusin, si Warren pa rin naman ang tagapagmana ng pamilya Gonzales sa kanilang kumpanya. Tumakas man siya ngayon, sa mga kamay niya pa rin
NAPATALON NA SA tuwa si Warren dahil pinagbigyan na siya ni Daviana. Pakiramdam niya ay babalik na sila sa dati. “Siya nga pala, si Melissa, anong sabi niya sa plano mo? Napaliwanag mo na rin ng maayos sa kanya hindi ba?” Tumango na doon si Warren.“Oo. Maliwanag ang explanation ko sa kanya ng mangyayari. Tinanggap naman niya iyon. Hindi na siya umangal.”“Mabuti naman kung ganun.” tanging reaction ni Daviana na hindi na nagkomento pa doon ng iba. Hindi niya man tiyak ang future na gusto sa kanya ng amang si Danilo, kailangan niya pa ‘ring magpatangay sa agos ng kanilang plano. Kailangan niyang ituloy iyon. Hindi pwede ang hindi dahil wala na rin namang mawawala na sa kanya.“Siya nga pala, sabi ni Mommy ay i-check ko raw ang magiging process ng engagement kasama ka.” abot na nito ng papel.Tinanggap iyon ni Daviana at sinimulan na niyang basahin kung ano ang gustong mangyari ng mga magulang nila. Desidido ang pamilya Gonzales na magdaos ng isang malaking event. Ang plano ng proses
NANGANGATOG MAN ANG tuhod ay nagmamadaling bumaba si Daviana matapos niyang ayusin ang kanyang sarili. Pagbaba niya sa sala ay wala namang gaanong nakapansin sa kanya dahil abala pa rin ang mga tao sa pag-uusap nila. Kinuha niya ang opportunity na iyon upang makapuslit na magtungo sa banyo sa unang palapag. Pinagmasdan niyang mabuti ang kanyang mukha sa salamin nang makapasok na doon. Kapansin-pansin ang namamaga niyang labi nang dahil sa halik ni Rohi. Dama niya ang mahapding bahagi ng kanyang pagkababae na malayang ginalaw din nito kanina. Namumutla ang kanyang mukha habang ang kanyang mga mata ay hindi niya na mapigilan doong patuloy na mamula.“Huwag ka ng iiyak, Daviana. Please lang…” pakiusap niya habang nakaharap pa rin sa salamin, “Kasalanan mo rin.” Binuksan niya ang gripo ng lababo at isinahod doon ang kanyang kamay matapos ay inihilamos niya iyon sa mukha niya. Kailangan niyang kumalma. Kailangan niyang ibalik ang tino ng utak niya. Kabayaran ang nangyari sa kasalanan niya
NAPAHAWAK NA SIYA sa magkabilang braso ni Rohi dahil kung hindi niya gagawin iyon ay paniguradong babagsak siya sa sobrang panghihina na katawan niya. Niyakap na siya ni Rohi sa beywang at walang pag-aatubiling binuhat na patungo ng kanyang kama. Maingat niyang inihiga doon ang katawan ni Daviana at kinubabawan habang hindi pa rin pinuputol ang pagdidikit ng kanilang labi. Mapaglaro ang dila na sinipsip niya ang labi ni Daviana na hindi na katulad kanina na may diin. Banayad na iyon at puno ng pag-iingat. Gumapang pa ang libreng kamay nito sa pailalim ng kanyang suot na damit na tuluyang nagpawala ng wisyo at the same time ay galit ni Daviana. Sabik na tumugon siya sa halik ni Rohi na nang maramdaman iyon ay tuluyan na ‘ring nawala sa kanyang sarili. Natagpuan na lang nilang dalawa na kapwa na pinapaligaya ang kanilang katawan sa ikalawang pagkakataon kahit nasa alanganin silang sitwasyon. Bigay todo sa pagtugon si Daviana dahil alam niya na baka huli na rin ang pagkakataong iyon. “M
SA PUNTONG IYON ay hindi na rin maikubli ni Daviana ang kalungkutan na bumabalot sa kanyang buong katawan. Gusto niyang sabihin kay Rohi na napipilitan lang siya sa engagement nila dahil hinihingi iyon ng pagkakataon at hindi magtatagal, bago pa sila maikasal ay sisirain din naman nila ni Warren. Subalit, may mag-iiba ba kung sasabihin niya? Baka mamaya umasa lang si Rohi ulit. Magiging katatawanan sila sa marami kung sakaling naging fiancée siya ni Warren, tapos hindi natuloy ang kasal tapos malalaman nila na nobyo niya naman si Rohi. Pag-uusapan ang kanilang pamilya at magdudulot iyon ng malalang isyu. Kaya mabuting manahimik na lang at hayaan na lumipas na lang ang lahat sa kanila.“Hindi ka pa rin magsasalita? Ayaw mo akong bigyan ng explanation, Viana? Bakit mo ito ginagawa?” Puno ng pagpipigil ng hiningang itinaas ni Daviana ang kanyang isang kamay at hinawakan ang pala-pulsuhan ni Rohi. Sinalubong niya ang pinupukol na mga tingin sa kanya ng dating nobyo.“Hindi ko pwedeng hin
MARAHAS NA TUMIBOK pa ang puso ni Daviana na parang nagwawala na sa loob ng dibdib niya. Gusto niyang sumigaw, ngunit hindi siya nangahas na gawin iyon dahil makukuha ang atensyon ng marami. Isa pa ay malapit na ang engagement nila ni Warren ma tiyak na mabubulilyaso oras na gawin niya ang bagay na iyon. Saka mapapahamak niya rin si Rohi.“Please, Rohi?” muli niyang untag pero para itong binging ahas.Hindi pa rin nagsalita si Rohi kahit na ilang beses niya ng tinawag ang pangalan nito. Nasa iisang linya ang kanyang mga kilay. Mariin ang kagat niya sa labi niya, halatang nagpipigil. Nakapatay ang mga ilaw sa silid kung kaya naman hindi ni Daviana maaninag ang reaksyon ng mukha ng lalaki. Ang tanging tanglaw lang sa kabuohan ng silid ay ang maputlang liwanag ng buwan na nagmumula sa labas ng bintana. Liwanag ng buwan na hindi niya alam kung bakit malungkot ang dating sa mga mata ni Daviana ng mga sandaling iyon.“Isa! Bitawan mo ako, sabi! Baliw ka na ba, ha?!”“Oo, Viana. Baliw na nga
HUMIGPIT NA ANG hawak ni Daviana sa kanyang cellphone. Naiiyak na siya. Ngayon pa lang nagsi-sink in sa kanyang isipan ang mga ginawa niya kay Rohi. Ngayon pa lang na parang sinampal siya ni Anelie doon.“Wala akong ibang choice, Anelie…sana maintindihan mo ang naging desisyon ko.” bakas ang sakit sa kanyang mahinang boses, hindi na niya kayang itago pa ang tunay na nararamdaman ng puso niya. “Naiintindihan kita kung pag-intindi lang naman Viana, pero ang hindi ko maintindihan ay bakit kayo humantong sa ganito? Kita naman kay Sir na head over heels siya sa’yo. Iyong tipong lahat ay gagawin niya para sa’yo, pero bigla mo siyang iniwan sa ere. Bigla mo siyang binitawan nang ganun-ganun na lang...”Guilty na hindi na magawang makapagsalita pa doon ni Daviana. Wala na siyang maisip na ibang dahilan. Inaamin naman niya. Mali niya. Siya ang may kasalanan, ngunit kagaya ng naunang sinabi, wala siyang choice. Kung mayroon lang naman, iyon ang pipiliin niya. Hindi na siya magpapaipit sa sitwa
PARANG NAPUTULAN NG dila si Melissa dahil sa pananahimik nito ng ilang segundo. Lingid sa kaalaman ni Warren ay kinakalamay nito ang sarili na huwag ng bayolente pang mag-react. “So, ano napagdesisyunan mo na gusto mo akong maging sidechick mo lang na malayo sa mata ng publiko? Ganun ba ang gusto mong mangyari?”“Pansamantala lang naman iyon, Melissa. Alin ba doon ang hindi mo maintindihan ha? Habang nag-iisip kami ng ibang paraan. Gagawa ako ng paraan, ngunit hindi mo maaaring labanan ang aking pamilya sa sandaling ito. Hindi ka o-obra sa kanila kaya makinig ka na lang sa sinasabi ko.”“Alam ko naman iyon, Warren. Gusto ko lang namang makasigurado sa’yo eh. Baka mamaya wala naman na pala akong hinihintay. Assurance ang kailangan ko mula sa'yo. Assurance.” puno ng pagkabigo ang tono ng boses ni Melissa, naiiyak.Ayaw siyang suyuin ni Warren dahil paniguradong aarte'han siyang lalo ng nobya. Kailangan nitong makipag-cooperate sa kanya kung nais nilang maging matagumpay ang pina-plano