บทที่21“ตื่นได้แล้ว” นิโคลัสเอ่ยพร้อมกับใช้มือดึงจมูกของรสรินทร์เบา ๆ ร่างบางดึงผ้าห่มมาคลุมร่าง เมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศแผ่ลงมาปะทะร่าง“อย่ากวนฉันง่วง” รสรินทร์เอ่ยออกมาเบา ๆ เธอรู้สึกเพลีย ๆ ไม่อยากจะไปไหนเลย เมื่อคืนเลิกงานดึกแล้วยังมาต่อกับเขาอีก ร่างกายของเธอมันอ่อนเพลียไปหมดแล้ว“งั้นนอนกอดกันแบบนี้ก็ดีนะ” นิโคลัสเอ่ยก่อนจะใช้จมูกซุกไซ้ไปตามร่างกายของรสรินทร์ เขาชอบกลิ่นตัวคนที่นอนอยู่กับเขา“โค ไม่เอาฉันเหนื่อย วันนี้ขอนอนฉันมีงานตอนบ่ายต้องไปหาข่าวอีก” รสรินทร์เอ่ยแต่ไม่ลืมตา นิโคลัสใช้จมูกถูไถไปตามอกอวบของเธอ“ลาออกมาอยู่กับกูสิ กูเลี้ยงมึงเอง” รสรินทร์ได้ฟังก็ลืมตาขึ้นทันที ไม่คิดว่าเขาจะมีมุมนี้ ผู้ชายแสนร้ายกาจอย่างเขา ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อนเลย“เลี้ยงในฐานะอะไร นางบำเรอเหรอ” รสรินทร์เอ่ยถาม นิโคลัสเงยหน้าจากอกอวบของเธอแล้วจ้องหน้าเรียวของรสรินทร์“ฐานะเมียของกูสิ ไม่ใช่นางบำเรอ” นิโคลัสเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น เขาเองก็ตระหนักแล้วว่าเขาขาดเธอไม่ได้ ไม่สามารถปล่อยเธอไปได้เลย“คงไม่ได้หรอกเราไม่ได้รักกัน” รสรินทร์ดีดตัวขึ้นนั่ง นิโค
Terakhir Diperbarui : 2025-03-07 Baca selengkapnya