ฝ่าบาทที่ถือดาบขึ้นมาจี้ตรงแผ่นอกทำให้ฉันเดินเข้าไปใกล้ปลายดาบที่แทงเข้ามาเลือดซิบเล็กน้อยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองกลับเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา
"ขอร้องพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ได้โปรดลดดาบลงด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
เสียงของท่านพี่ซีซาร์พูดขัดจังหวะก่อนที่คมดาบจะได้สัมผัสกับฉัน
"วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเลดี้ไลล่า... อย่าให้เลือดมาเปื้อนงานในวันนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ"
เขาลดดาบลงทันทีเมื่อท่านพี่พูดจบ มือของฉันที่กำแน่นจิกเข้าไปในเนื้อค่อยคลายออก
"ถือว่าข้าเห็นแก่เจ้าแล้วกันนะซีซาร์"
ท่านพี่ยกแขนขึ้นข้างขวาทับแขนข้างซ้ายโค้งตัวให้ฝ่าบาทเป็นสัญลักษณ์ในการเคารพ
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"
ภายในแววตาที่เขามองมาที่ฉันเหมือนยังมีความโกรธแค้นอยู่ในดวงตาของเขา ฝ่าบาทเดินเข้ามามือมาแตะที่คางให้เงยหน้าขึ้นสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง
"แววตาของเจ้าดูเหมือนแข็งกร้าว ทั้งที่เมื่อก่อนจะหลบหน้าข้าเสมอแต่ตอนนี้กลับมองหน้าข้าอย่างไม่เกรงกลัวอะไรเลย"
"..."(กลัวสิใครไม่กลัวนี่กลั่นจนจะฉี่ราดอยู่แล้ว)
ไลล่าที่เดินเข้ามาเกาะแขนของฝ่าบาททำให้เขาเดินไปประทับบน บัลลังก์สายตาก็ยังจ้องมายังที่ฉันอยู่
"เริ่มพิธีฉลองได้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ท่านพี่ซีซาร์หันมามองฉัน "อย่าทำอะไรเสี่ยงแบบนี้อีก ถือว่าพี่ขอละกัน ถ้าไม่อยากเห็นฝ่าบาทอยู่กับไลล่าก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกในรถม้ามีผ้าทำแผล น้องไปก่อนเดี๋ยวพี่ตามไป"
ดวงตาของท่านพี่ที่มองฉันด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องโถงไปมันเป็นความรู้สึกโล่งใจสุดๆ พอเดินออกมาจากเลี้ยงก็ทรุดตัวลงทันที
"โห ไม่คิดว่าตัวฉันจะบ้าบิ่นเหมือนกันนะ ไปทำให้เขามาแทงที่หน้าอก พอรู้สึกก็เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย" มือปาดเหงื่อที่ไหลบนใบหน้าของตัวเอง
"แต่เนื้อเรื่องเปลี่ยนที่จริงไม่มีฉากที่ฝ่าบาทเอาดาบมาจี้คอเซเรน่า กลายเป็นว่าฉันเข้ามาในนิยายเนื้อเรื่องได้เปลี่ยนไปเหรอ โถ่ชีวิตฉันจะรอดจนจบเรื่องนี้ได้ไหมเนี่ย" น้ำเสียงเศร้าสลด
พอได้ดูรอบๆ แล้วไม่เห็นราชาและราชินีเพราะประเทศคัสเซิลนาร์ทอันดาดอร์ร่าห์ คือแบ่งเป็นสองประเทศในการปกครองราชายกประเทศนี้ให้ฝ่าบาทได้ลองปกครองเพียงแค่ห้าเดือนเขาก็ทำให้ทุกอย่างเจริญรุ่งเรืองผู้คนมีกินมีใช้ไม่ขาดมือไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามแต่กฎของที่นี่ก็เข้มงวดในการตรวจสอบเช่นกัน แล้วทำไมถึงมีการขายของเถื่อนถึงที่หลุดรอดสายตาจากฝ่าบาทมาได้กันนะ ต้องมีใครสักคนที่ใช่ตราของฝ่าบาทผ่านการตรวจสอบ
ก้าวเดินช้าๆ เรื่อยๆ กลับเจอสวนในเรือนกระจกมือเปิดเข้ามาพื้นเป็นกระเบื้องสีฟ้าขาวสลับกันมีเก้าอี้อยู่ใกล้น้ำพู่มองดูดีๆ มีแต่ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน ชมพู สีขาว ประดับด้วยผงสีทอง ขาย่างเดินมานั่งถอนหายใจเงยหน้าขึ้นเป็นกระจกใสทำให้เห็นดวงจันทร์ที่ส่องประกายสว่างไสวลงมาในสวนดอกไม้ในยามค่ำคืนงดงามทันใดนั้นกลับมีเสียงของชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น...
"เลดี้เข้ามาทำอะไรที่นี่?"
เสียงทุ้มพูดขึ้นจากความมืดทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวหันไปมองตามเสียงใบหน้าคมคายภายใต้แสงจันทร์ปรากฏขึ้นสีผมไวน์ ดวงตาสีโทแพซ (สีฟ้า) ผิวเข้มใบหน้าหล่อตัวสูงหุ่นล้ำใส่ชุดสีดำมีผ้าพาดไหล่สีแดง ตราประจำตระกูลสายตาเหลือบเห็นถุงมือสีดำรูปเหยี่ยว นั้นทำให้ฉันรับรู้ได้ในทันทีว่านั้นคือดยุกเฟนิสร่า เซเรน พระรองของเรื่องนี้ที่แอบชอบไลล่าแต่กลับไม่เคยพูดออกมาเหมือนท่านพี่เลยสองคนนี้น่าจะเหมาะอยู่ด้วยกันจริงๆ
อะไรจะเก็บไว้ลึกสุดใจขนาดนี้ เขาเป็นคนยิ้มง่ายมากยกเว้นกับฉัน ในนิยายดยุกไม่ชอบนิสัยของเซเรน่ามากที่สุดที่เอาแต่ใส่ร้ายและทำร้ายไลล่าอยู่เสมอ แล้วตอนนี้ล่ะในเมื่อมันไม่เป็นไปตามนิยายเขายังจะยิ้มให้ฉันไหม ฉันรีบโค้งตัวทำความเคารพเขา
"เอ่อ...ฉันแค่มาเดินเล่นชมจันทร์เท่านั้นค่ะ!"
ฉันตอบตะกุกตะกักประหม่าอย่างบอกไม่ถูกที่ดยุกจับจ้องมายังที่ฉัน
"งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ เชิญท่านดยุกตามสบาย" ขาที่กำลังจะก้าวเตรียมเดินจากไป
"เลือดออก!" ดยุกเอ่ยขึ้น และชี้มาที่แผ่นอกของฉันน้ำเสียงเรียบๆ ที่พูดกับฉัน
ฝีเท้าชะงักมองตามสายตาของดยุกตาโตขึ้นด้วยความตกใจหน้าอกของฉันมีเลือดไหลเยอะขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหนคิดว่าออกนิดเดียวแต่นี้ทำให้ฉันเลือดหมดตัวเลยได้เลยน่ะและยังมีมือที่เลือดไหลอีก
ฉันยกมือขึ้นมาดูบาดแผลไม่ได้ลึกมากแต่เลือดก็ยังไหลไม่หยุดฉันกัดริมฝีปาก มันเจ็บแสบขึ้นมาทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เจ็บอะไรเลย
"เลือดไหลขนาดนี้ไม่รู้ตัวเลยหรือไง เดินตามข้ามา" ดยุกพูดพร้อมกับเดินนำไปยังที่ศาลาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล
ใต้ศาลาเล็กแห่งนั้นมีกล่องเครื่องมือปฐมพยาบาลวางอยู่บนโต๊ะดยุกเฟนิสร่า ผายมือเชื้อเชิญให้ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวตรงข้ามฉัน บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงลมหายใจของเราทั้งสองคน
"ข้าขอโทษที่ต้องแตะตัวเลดี้คงจะไม่ว่าอะไรน่ะ"
"ไม่ค่ะ เชิญดยุกทำแผลให้ฉันได้เลยค่ะ"
ดยุกเริ่มทำแผลที่หน้าอกของฉันก่อนฉันหลับตาเพราะมันแสบมากไม่รู้ว่าน้ำอะไรแต่มันแสบจนจิกเข้าที่ขาดยุก
"อ๊ะ!! แสบๆ ไม่เอาแล้วแสบมาก"
"อยู่นิ่งๆ สิ ยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งแสบนะ"
พอทำแผลหน้าอกเสร็จดยุกเอื้อมมือมาจับมือขวาของฉัน มือเขาที่สัมผัสกับมือของฉันเย็นเฉียบราวกับคนตาย ดวงตาของเขามองมายังบาดแผลคนอะไรจะหล่อขนาดนี้ยิ่งมองยิ่งหล่อ เซเรน่าควรจะชอบดยุกมากกว่าฝ่าบาทยังจะดีกว่าซะอีก
"แผลพวกนี้ฝีมือฝ่าบาทใช่ไหม ทำไมถึงได้โง่ไล่ตามแต่ฝ่าบาทไม่คิดว่าจะโดนฆ่าสักวันหรือไงกัน"
"ฉันรู้ว่าฉันโง่แต่จะด่ากันก็ช่วยด่าให้มันอ่อนโยนกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง"
เขาพูดและมือไปหยิบขวดสีชมพูมีประกายวิบวับเมื่อกี้ฉันหลับตาเลยไม่ทันได้เห็นเขาเทใส่มือของฉันความแสบร้อนแล่นพล่านไปทั่วมือน้ำตาเอ่อคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว ดยุกเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันพอดี
"เจ็บขนาดนั้นเลย? ไม่อยากจะเชื่อว่าเลดี้เซเรน่าก็มีน้ำตากับเขาก็เป็นด้วย"
"ฉันก็เป็นคนน่ะ มีจิตใจเหมือนคนอื่นๆ ดยุกจะให้ฉันด้านชาไม่รู้สึกเจ็บเลยหรือไง"
"เหอะ ข้าแค่แปลกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง เลดี้เซเรน่าการที่คนเข้าไม่ได้รักเราเหตุใดถึงยังชอบฝ่าบาทอยู่ ทั้งที่เขาเย็นชากับเลดี้ขนาดนั้น"
"ทำแผลฉันอยู่ดีๆ ไหนมาเรื่องนี้ได้เนี่ย ดยุกก็ว่างพอที่จะสนใจเรื่องพวกนี้สินะ"
คำพูดของฉันเล่นเอาดยุกนิ่งไปสักพัก เซเรน่าชอบฝ่าบาทมาตั้งแต่เด็กพวกเขาเคยเล่นด้วยกันแล้วทำไมฝ่าบาทถึงได้ไม่ชอบหน้าเซเรน่าหรือไปทำอะไรให้ฝ่าบาทไม่พอใจเลยเกลียดเซเรน่า จู่ๆ สายตาของฉันที่มองใบหน้าดยุกกำลังพันผ้าทำแผลให้ เขาหล่อมากทำให้ฉันขยับตัวเข้าไปใกล้เอามือไปจับใบหน้าของดยุก
"พอได้มองดูดีๆ แล้วดยุกก็หล่อเหมือนกันนะเนี่ย ถึงแม้จะเป็นพระรองที่ปากหนักก็ตามเถอะ"
"พูดอะไรของเลดี้ โดนทิ้งมาจนสมองมีปัญหาเหรอ"
"คนที่นี่เขาเป็นพวกปากหมากันเหรอ แต่ละคนคำพูดช่างเจ็บเข้าถึงกระดูก"
ฉันขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ดยุกจนทำให้ใบหน้าของเราใกล้ชิดกันแล้วใบหน้าของฉันยิ้มขึ้นเล็กน้อย
"ขอบคุณสำหรับการทำแผลให้ฉันน่ะท่านดยุกเฟนิสร่า"
ดยุกที่สะดุ้งเล็กน้อยกับใบหน้าของเธอยิ้มเพียงเล็กน้อยแต่กับตราตรึงใจของดยุกราวกับว่านี้คือตัวตนของเธอจริงๆ
ในขณะเดียวกันอีกด้าน...
ณ หน้าต่างบ้านหนึ่งของพระราชวังฝ่าบาทที่ยื่นมองดูทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนมสีหน้าเรียบเฉย ข้างกายมีเลขาวินเทอร์ ผมสีกาแฟ ดวงตาสีหมอก ใส่แว่นคนที่คอยติดตามและรายงานทุกเรื่องให้ฝ่าบาท
"นั้นเลดี้เซเรน่ามิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ทรงอยู่กับดยุกเฟนิสร่าด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
"ก็แค่เลดี้ที่ชอบอ่อยผู้ชายไปทั่วเมืองเท่านั้นแหละ"
"แต่...กระหม่อมคิดว่าพึ่งเคยเห็นเลดี้เซเรน่ายิ้มกว้างแบบนั้นครั้งแรกเลยพ่ะย่ะค่ะ ปกติเห็นทำหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา"
"นางคงเล่นบทแสนดีต่อหน้าดยุกก็เป็นไปได้ ต่อให้นางทำดีแค่ไหนข้าก็เกลียดนางอยู่ดี"
"เกลียดจริงหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ จะไม่หึงที่หลังใช่ไหม"
"หุบปากของเจ้าไปเลย ว่างเหรอ ไปทำงานที่ข้าสั่งได้ล่ะ"
"พ่ะย่ะค่ะ สั่งจริงเลยหึงบอกว่าหึงยากตรงไหน" เลขาวินเทอร์พูดเสียงเบาทำหน้าแบะปาก
ฝ่าบาทมอร์ฟรานที่ดูเซเรน่าจับใบหน้าดยุกแล้วยิ้มสดใสจนแสบตาไปหมด
"ยิ้มจนหน้าบานเป็นลูกหมูเชียวนะ เซเรน่า!"
ดวงดาวบนท้องฟ้าเริ่มส่องแสงระยิบระยับราวกับเพชรบนพื้นผ้ากำมะหยี่รถม้าของท่านพี่ซีซาร์จอดรออยู่ใต้เงาต้นไม้ฉันย่างเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ความหนาวเย็นของราตรีเริ่มมีหิมะโปรยลงมาในนิยายจะแบ่งเป็นช่วงกลางวันคือร้อนช่วงดึกเป็นหิมะฉันยกมือขึ้นลูบแขนเพื่อคลายความหนาว กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบวี่แววของท่านพี่มัวแต่ไปจีบสาวอยู่หรือไงทำไมถึงช้าขนาดนี้ ทันใดนั้นเองเงาดำก็ปรากฏขึ้นด้านหลังฉันที่เห็นเพราะแสงสะท้อน"อย่าขยับ! ถ้าไม่อยากจะเจ็บตัว"น้ำเสียงใหญ่พูดข้างหลังพร้อมกับคมดาบที่จ่ออยู่แผ่นหลังมือค่อยๆ ยกขึ้นอย่างช้าๆ เล่นเอาหัวใจฉันตกไปที่ตาตุ่ม"พวกแกเป็นใคร?""ไม่ต้องรู้หรอกมากับพวกข้าดีๆ หรือจะตายตรงนี้?"ตัวเลือกมีให้แค่นี้จะให้ฉันเลือกอะไรได้ล่ะนั้นฉันเลยยอมให้พวกมันมัดมือถ้าขัดขืนได้ตายแน่ไม่ได้เด็ดขาด! พวกเขาลากฉันขึ้นรถม้าจากนั้นม้าก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วฉันที่ทิ้งโบว์ไว้หวังว่าท่านพี่จะเห็นมันดยุกที่กำลังจะกลับคฤหาสน์เผลอเห็นเซเรน่ายื่นอยู่กับชายสี่คนทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเธอถูกจับตัวดยุกรีบขึ้นขี่ม้าตามพวกนั้นไป...สายตาของฉันที่ก้มลงพื้นไม่พูดอะไรและดาบที่ยังจี้อยู่ข้างหลั
หลังจากที่พวกเราจัดการคนพวกนั้นเสร็จดยุกได้มัดเชือดทั้งสามคนลากเดินมา กลับพวกเราด้วยสายตาเหลือบไปเห็นตราสัญลักษณ์ที่อยู่ตรงปลายดาบเป็นรูปธงและตรงกลางคือเสือสีดำนั้นมันเป็นตราของฝ่าบาทคนพวกนี้คือพวกของฝ่าบาทงั้นเหรอ อยากจะฆ่าฉันขนาดนี้เลยดยุกเดินต่อไปเรื่อยๆ เขาเล่นทิ้งม้าให้วิ่งไปทางไหนก็ไม่รู้ไม่งั้นฉันได้ขึ้นขี่ม้าถึงคฤหาสน์ตั้งนานแล้ว เขาไม่หนักเหรอเดินมาตั้งนานทางก็ไกลเขาน่าจะปวดเมื่อยแขนบ้างแหละ"ดยุกปล่อยฉันลงได้แล้ว ไม่งั้นท่านจะปวดแขนเอานะ ตัวฉันหนักจะตาย""อยู่เฉยๆ ข้าไหวหมูข้าก็เคยยกมาแล้ว""เดี๋ยวนะ! นี่ท่านเปรียบฉันเป็นหมูเหรอ""ข้าเปล่าสักหน่อย เลดี้คิดเองทั้งนั้น ข้าแค่เปรียบเทียบ""ก็นั่นแหละมันคือการที่ดยุกกำลังว่าฉันเป็นหมู!"ฉันที่จะพูดขึ้นแต่โดนขัดด้วยเสียงของท่านพี่ซีซาร์ที่เรียกชื่อของฉันมาแต่ไกลศีรษะหันไปตามเสียงของท่านพี่"เซเรน่า เซเรน่า น้องรักของพี่""ท่านพี่ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรท่านพี่เหรอ"พี่ซีซาร์ที่วิ่งเข้ามากอดฉันแต่ดันหยุดแล้วกรี๊ดทำให้ฉันต้องกรี๊ดตาม"อร๊ายยยย โอ๊ย! พี่จะกรี๊ดทำไมเนี่ย""พี่ตกใจนึกว่าน้องสาวของพี่มีเวทมนตร์ลอยได้ซะอีก ที่แท้ดยุกก็อุ้
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ปลุกฉันให้ตื่นเพราะสาวใช้มาเปิดผ้าม่านทำให้ฉันพลิกตัวหันไปอีกทางแต่สาวใช้ก็มาเขย่าตัวฉันให้ตื่นดวงตาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมือไปจับที่แขนซ้ายยังเจ็บแผลอยู่เล็กน้อย"คุณหนูตื่นได้แล้วค่ะ?" เสียงใสๆ ของออโรล่า สาวใช้คนสนิทพูดเดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้า"อืม..." ฉันตอบรับในลำคอพลางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง"คุณหนูให้ออโรล่าช่วยล้างหน้าให้ไหมคะ? " ออโรล่าถามพร้อมกับยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กมาให้"ไม่ๆ ฉันขอทำเองดีกว่า ช่วยไปเตรียมชุดลำลองมาให้ฉันหน่อยได้ไหม อาบน้ำเสร็จฉันจะออกไปข้างนอก""คุณหนูจะอาบน้ำตอนเช้า? คุณหนูไม่ชอบอาบน้ำตอนเช้าเพราะหนาวไม่ใช่เหรอคะ" ออโรล่าเอียงคอทำหน้าเหมือนมีเครื่องหมายในหัวตลอดเวลา"เอ่อ...เปลี่ยนทุกอย่างอะไรที่เคยชินฉันจะเปลี่ยนใหม่หมด""คุณหนูจะไปไหนคะ ให้เตรียมรถม้าให้ไหมคะ?" "ไม่ต้องฉันจะไปคนเดียว แล้วก็...อย่าให้ท่านพี่รู้ว่าฉันออกไปไหนเข้าใจไหม""แต่ว่าคุณหนูเป็นผู้หญิงจะไปไหนคนเดียวมันอันตรายนะคะ""เอาน่า ถือว่าทำเพื่อฉันได้ไหม ออโรล่าคนเก่งของฉัน"ออโรล่าหน้าแดงแต่ก็ไม่กล้าถามต่อเลยไปเตรียมชุดให้ฉัน หลังจากออโรล่าเดินออกไปและชุดลำล
ฝ่าบาทที่มองตามเรือนร่างของเธอในขณะที่เดินอยู่นั้นเอามือขึ้นมากอดอกและเอียงหัวในใจของเขามีคำถามเกิดขึ้นมากมาย"นางเปลี่ยนไปมากราวกับว่าไม่ใช่เซเรน่าคนเดิมที่ข้ารู้จัก""น่าสนใจแฮะ อย่างนี้ถึงจะสนุก" เขายิ้มมุมปากและเดินตามเซเรน่าไม่ให้รู้ตัวฉันที่รีบเดินมุ่งหน้ากลับไปยังที่มัดม้าไว้ใจลอยคิดถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้"เฮ้อ เกือบซวยแล้วไง แย่จริงทำไมต้องมาเจอฝ่าบาทในวันนี้ด้วยแผนที่วางไว้พังหมด!""แผน?"เสียงที่พูดขึ้นข้างหูทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองก็พบว่าฝ่าบาททรงยืนอยู่ใกล้มากจนหน้าผากฉันชนเข้ากับแผ่นอกของฝ่าบาท"โอ๊ย!!" ฉันร้องออกมากำลังจะเซฝ่าบาททรงคว้าเอวฉันไว้ได้ดึงเข้าไปชิดกับแผ่นอกก่อนจะช้อนตัวอุ้มฉันขึ้น"ฝ่าบาท!! ปล่อยหม่อมฉันลงเพคะ" ฉันพูดอย่างเสียงดังฟังชัด"เจ้าอยากให้คนรู้ว่าข้าเป็นใครเหรอ ถึงได้แหกปากเหมือนแม่ค้าปากตลาด"(ปากหนักจริงๆ ผู้ชายคนนี้)"งั้นก็ปล่อยหม่อมฉันลงสิเพคะหม่อมฉันเดินเองได้""รู้เหรอว่าข้าจะไปไหน อยู่เฉยๆ ถ้าเจ้าไม่ฟังคำสั่งของข้า ข้าจะปล่อยเจ้าลงตรงนี้แหละ"พอฝ่าบาทพูดจบเขาก็ปล่อยฉันลงพื้นอย่างจังทำให้ก้นกะแทรกที่พื้นอย่างแรง"ไอ้!!.
ยามบ่ายในห้องทำงานฝ่าบาทและดยุกเฟนิสร่าพูดคุยกันเกี่ยวกับการทุจริตของเหล่าสภาที่แอบฟอกเงินและเก็บภาษีชาวบ้านเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า"ดูสิ่งที่พวกมันหากินกับประชาชน! หน้าหนากันจริง คงจะอยากให้บ้านเมืองล่มจม""กระหม่อมกำลังเร่งสืบหาหลักฐานและจะนำตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษให้ได้พ่ะย่ะค่ะ""ไม่ใช่แค่ลงโทษแต่ต้องตัดหัวเอาเสียบประจาน ทำให้พวกมันได้รู้ว่าใครที่กล้าโกงจะต้องมีโทษยังไง"ทั้งดยุกและฝ่าบาทปรึกษาวางแผนที่จัดการกับเหล่าสภาผู้ทุจริตอยู่ครู่หนึ่งฝ่าบาทก็คิดอะไรได้อย่างหนึ่งเลยเงยหน้าขึ้นมามองดยุกที่กำลังอ่านพวกเอกสารอยู่นั้น"ดยุก....""พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท""เจ้าไม่ได้มีเลดี้ในใจมานานแค่ไหนแล้ว หรือว่าเจ้ามีเลดี้อยู่ในใจแล้วหรือเปล่า?"ดยุกที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับงงไม่นึกว่าฝ่าบาทจะสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย"กระหม่อมไม่มีใครในใจทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดทรงถามเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ""ระหว่างไลล่ากับเซเรน่า ดยุกจะเลือกใครงั้นเหรอ?"ดยุกถึงกับนิ่งเงียบเพราะการที่ฝ่าบาทถามนั้นมันมีความหมายแฝงอยู่เสมอ"ดยุกคงจะตอบยาก หากข้าอยากให้เจ้าแต่งงานกับเซเรน่าเจ้าจะยอมหรือไม่?"เขาถึงชะงักที่ฝ่าบาทพูดแบบนี้ออกมา "แต่งงา
แสงเทียนริบหรี่ ณ ห้องใต้ดินอันมืดมิด หญิงสาวในชุดคลุมสีดำเดินลงบันไดไปชั้นล่างสุดเปิดประตูเข้าไปมีชายผมสีชาไข่มุกตาบอดที่กำลังปรุงยาหม้อใบใหญ่ส่งกลิ่นฉุนอบอวลไปทั่วห้อง"ท่านเลดี้วันนี้มาเอายาเร็วกว่าปกตินะ เพราะอะไรรึ""ช่วงนี้รู้สึกว่าฝ่าบาทจะสนใจนางเซเรน่าเกินไปฉันเลยต้องการยาที่แรงกว่านี้""ได้ตามประสงค์"ชายคนนั้นเสกขวดยาสีแดงขึ้นมาบนมือเป็นขวดเล็กรูปทรงกลมมีลวดลายสีดำและแสงสีดำออกมา"นี่จะทำให้ฝ่าบาทรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นเลยใช่ไหม?"ไลล่าถามมือจับขวดดูอย่างบรรจงพิถีพิถันประกายตาบ่งบอกถึงความแน่วแน่"ใช่แล้วเลดี้ เพียงแค่เจ้าให้ฝ่าบาททานยานี้ ฝ่าบาทจะไม่เหลียวมองผู้หญิงคนใดนอกจากเจ้า ในสายตาของเขาจะมีเพียงเจ้าเท่านั้น""ดี! ตำแหน่งนั้นจะต้องเป็นของข้าเพียงผู้เดียว!" เธอแสยะยิ้ม"แต่ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ก่อน ยานี้มีฤทธิ์รุนแรง หากใช้มากเกินไปอาจจะสะท้อนกลับมายังที่เจ้าได้""ฉันไม่สน! ฉันต้องการให้ฝ่าบาทรักแค่ฉันก็เพียงพอ" สายตาของเธอมีความประสงค์อย่างแรงกล้า"เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า"เขาเดินไปที่หม้อเพื่อค้นยาเธอได้ขวดยามาพร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะจึงเดินออกจากห้องใต้ดินไป"คราวนี้ล่ะฉันจะต้
ฉันเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง ตั้งแต่เรื่องที่ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของเซเรน่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ฉันเล่าแบบหมดเปลือกทุเรียนกันเลยทีเดียวคลีนเดอร่าฟังและคิดภาพเมื่อฉันเล่าจบเขาเปลี่ยนท่านั่งมานั่งขัดสมาธิเหมือนฉัน"ถึงข้าไม่อยากจะเชื่อแต่จากที่ฟังเจ้าเล่ามาก็มีเหตุผลทุกอย่าง เซเรน่าคงไม่ทำอะไรที่แปลกประหลาดอย่างเจ้าหรอก""เอ้า! ฉันแค่ทำตัวเป็นคนชั้นสูงไม่ได้นิน่า""แล้วเจ้าคิดจะกลับไปยังโลกของเจ้าหรือไม่?""อยากสิ นั้นมันบ้านเกิดของฉันเลยนะ อยู่นี้ไปก็เหมือนช่วยอะไรใครไม่ได้"จอมเวทลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาให้ฉันมือของฉันเอื้อมไปจับมือของเขาลุกขึ้นเราทั้งสองสบตากัน"มาแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน แล้วข้าจะหาทางช่วยเจ้าเองเมื่อทุกอย่างจบลง""ได้ฉันตกลง" ฉันพูดอย่างเร็วโดยไม่ลังเลอะไรเลย"แต่ในเมื่อเซเรน่าอาจจะตายไปแล้ว เจ้าก็ช่วยใช้ชีวิตให้เหมือนเซเรน่าหน่อยเถอะ""เฮ้อ ฉันก็พยายามอยู่แต่มันยากน่ะให้คนอื่นมาเป็นอีกคนแล้วนิสัยเซเรน่าอย่างจะเงียบๆ ที่ไหนใช้พลังงานเยอะตายไป"เขาเสกต่างหูที่ประดับด้วยเม็ดไข่มุกสีขาวขึ้นมาคู่หนึ่งยื่นมาให้ฉัน"เอาอันนี้ไปใส่ไว้ตลอดเวลา หากเจ้าเกิดอันตรายมันจะเต
ฝ่าบาทมอร์ฟรานที่มองหาเซเรน่าแล้วเลขาวินเทอร์มารายงานว่าดยุกอยู่กับเซเรน่าเขาทุบโต๊ะเสียงดังอย่างโมโหเหล่าขุนนางหันมามองด้วยความสะดุ้งจากนั้นสายตาของเขาเห็นเซเรน่ากับดยุกเฟนิสร่าเดินกลับเข้ามาในงานเลี้ยงน้ำชาใบหน้าทั้งคู่ยิ้มแย้ม"ไม่รู้เลยว่าทั้งสองจะสนิทสนมกันขนาดนี้!""คิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปงั้นสิหรือว่าเจ้าจะชอบดยุกที่บอกว่าเลิกชอบข้าแล้วเพราะแบบนี้เองเหรอ ข้าไม่ให้เจ้าได้สมหวังหรอก!"มือเลยไปจับแก้วกับช้อนเงินมาเคาะแก้วเพื่อเรียกความสนใจจากทุกคนในงานเหล่าขุนนางจึงเดินมาอยู่ตรงหน้าของเขากริ้ง ! กริ้ง ! "ข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะบอกทุกท่านที่อยู่ณที่แห่งนี้"ฉันที่ได้ยินว่าฝ่าบาทมีเรื่องจะพูดเลยเดินไปฟังแต่สายตาของเขานั้นที่จับจ้องมายังที่ฉันทำให้ขนแขนลุกซู่ทันทีอะไรของเขาที่มองมาอยากจะบ่งบอกอะไรกันแน่"ข้าได้เลือกเจ้าสาวที่จะมาเป็นจักรพรรดินีแล้ว"ทุกคนต่างพากันตกตะลึงเสียงกระซิบกระซาบการที่ฝ่าบาทเลือกเจ้าสาวก็คงคิดว่าเธอจะช่วยเหลือปกป้องบ้านเมืองได้จะเป็นใครไปได้นอกจากไลล่านางเอกของเรื่องนี้"คนที่จะมาเป็นจักรพรรดินีคือ....เลดี้เซเรน่า"ฉันที่กำลังจะยกมือขึ้นมาปรบมือแต่แล้วถึงกับต
หนึ่งเดือนผ่านไป...ห้างบีบุ๊ค จำกัด...หลังจากที่ฉันกลับมาจากในนิยายทุกอย่างจบแฮปปี้ฝ่าบาทก็ขึ้นครองบัลลังก์อย่างที่เขาต้องการและมีการทำพิธีศพให้กับเซเรน่าหนึ่งร้อยวันเนื่องจากในนิยายเขียนว่าเธอป่วยและตายไป แต่ทุกคนในเมืองต่างมีความสุขอย่างที่ฉันหวังแทบวันนี้มีงานหนังสือของผู้เขียนนิยายเรื่องนี้ฉันที่เป็นแฟนคลับเลยอยากจะได้ลายเซ็นสักหน่อยจึงนั่งรถมางานพอก้าวเดินเข้ามามองไปรอบๆ คนเยอะมากไม่คิดว่าจะมีคนอ่านเยอะเหมือนกันจู่ๆ ก็มีมือมาแตะไหล่ของฉันทำให้สะดุ้งเล็กน้อยกลายเป็นซันเพื่อนของฉันเอง"ไม่รอกันเลยนะเดินมาอย่างกับ มาคนเดียว" เธอทำหน้าบูดบึ้งแล้วกอดอกทำแบะปากอีกด้วยฉันเอามือไปเกาะแขนแล้วเอาหัวซบไหล่เธอ "ขอโทษกลัวจะไม่มีที่ให้ยื่นนะสิดูนั้น...""ก็จริงคนเยอะมาก อย่างกับดูดาราแน่ะ""เหมือนดาราจริงๆ แหละ"ซันเขย่งเท้ามองเข้าไปในงานเธอเข้ามาจับมือพาเดินแทรกมายื่นอยู่ตรงข้างหน้าซันกลายเป็นชอบการอ่านนิยายไปแล้วเมื่อก่อนยังบ่นฉันอยู่เลยตอนนี้กับติดเกือบทุกเรื่อง"ซันไหนติดนิยายมากกว่าฉันได้ละเนี่ย บอกว่าไม่ดีไม่ใช่เหรอ""ใครบอกฉันชอบนิยายที่สุดเลยแหละ""จ๋าๆ แม่คุณ"เมื่อได้เวลาที่จะเริ
เสียงพูดของไลล่านั้นทำให้ฉันแทบหยุดลมหายใจจ้องมองด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อไม่คิดว่าไลล่าจะรู้เรื่องนี้เพราะอย่างนี้เธอถึงได้ทำให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง"ถึงเธอจะรู้แล้วยังไงล่ะ แค่จัดการเธอได้ทุกอย่างก็จบแล้ว""ใครบอกกันเธอต่างหากที่จะหายไปในโลกใบนี้เมื่อฉันตายเธอก็จะกลับสู่โลกของเธอ"ผ้าที่มัด ตาเธอไว้หลุดทำให้เห็นดวงตาสีแดงก่ำในตาของเธอเป็นรูปสัญลักษณ์ดวงดาวท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มฉันเงยขึ้นทุกอย่างเป็นสีแดงพระจันทร์ก็ยังเป็นสีแดงเช่นกันทุกคนรอบข้างตื่นตระหนกวิ่งกันให้วุ่น"เธอคือคนที่สร้างเรื่องนี้สินะใช่ไหมคุณนักเขียนฉันอ่านไดอารีของเธอหมดแล้ว"ไลล่ายิ้มให้กับฉัน "ใช่ฉันได้เข้ามาอยู่ในร่างไลล่า คิดว่าการเป็นนางเอกนั้นมันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย ฉันพยายามทำทุกวิถีทางจะครองหัวใจฝ่าบาทแต่มันทำไม่ได้เหมือนอะไรมาขีดเส้นทางไว้พอเซเรน่าตาย มันกลายเป็นวนเวียนอยู่อย่างนี้นับครั้งไม่ถ้วนจนเธอมาสวมร่างเซเรน่าทำให้ทุกอย่างมันจบแบบที่ฉันต้องการแล้วล่ะ""แบบที่เธอต้องการคือความตายของตัวเองเหรอ แล้วทุกคนที่นี่จะเป็นยังไงถ้าฉันหายไป""ฉันตอบไม่ได้รู้แค่ว่าเธอไม่มีทางอยู่ในนิยาย
พอพิธีการแต่งงานจบพิธีถัดไปคือการเฉลิมฉลองให้แก่เจ้าบ่าวเจ้าสาวมีราชาและราชินีนั่งอยู่บนบัลลังก์เหล่าขุนนางต่างก็ยิ้มหน้าบาน"อิจฉาเลดี้เซเรน่าได้ครอบครองฝ่าบาทมอร์ฟราน""จริง สมกับเป็นฝ่าบาทงานอลังการเหมาะสมที่สุดเลยทั้งหล่อทั้งเท่ทั้งรวย""นั้นสิ แถมฝ่าบาทกับเลดี้เซเรน่าสง่างามมากด้วย""แต่อย่างน้อยยังเหลือท่านดยุกของพวกเรานะคะ เลดี้ทั้งหลาย"ทุกคนหัวเราะพูดคุยฉันหันไปหาพี่ซีซาร์นั่งร้องไห้อยู่กับสาวๆ ของเขา"น้องสาวของข้า ออกเรือนแล้ว เหลือแต่ข้า"ถึงอย่างนั้นทุกอย่างก็ราบรื่นไปด้วยดีไม่มีอะไรมาขัดขวางสุดท้ายฉันก็ยังนึกถึงคำพูดขอไลล่าไม่เลิกอีกไม่กี่วันก็ใกล้วันประหารของเธอแล้วขณะนั้นฝ่าบาทก็เดินเข้ามาหาฉันเขากอดจากด้านหลังแผ่นอกแนบชิดแผ่นหลังฉัน"ทำไมมาอยู่ตรงระเบียงล่ะที่รัก เบื่องานเลี้ยงแล้วเหรอ""ไม่ได้เบื่อเพคะ หม่อมฉันแค่อยากสูดอากาศหน่อย ข้างในคนเยอะเกินไปเพคะ"เขาอุ้มฉันขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาทำให้ฉันตกใจเล็กน้อย"งั้นกลับกันเลยดีกว่า""ถ้ากลับราชาและราชินีกับเหล่าขุนนางจะไม่ว่าอะไรเหรอเพคะที่พวกเราทิ้งงานไว้""ไม่เป็นไรหรอกปล่อยให้เป็นหน้าที่เลขาวินเทอร์นั่นแหละ มีสิ่งส
ฉันสังเกตไลล่าปฏิกิริยาเฉยชาแบบที่ไม่ควรเป็นมาก่อน นัยน์ตานั้นไม่สั่นคลอนแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวไลล่าหันหลังให้กับฉันก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น"กลับไปซะเถอะ คำถามของเลดี้ฉันจะตอบก็ต่อเมื่อใกล้ถึงวันประหาร""เพราะอะไรเลดี้ถึงตอบมาในตอนนี้ไม่ได้ล่ะ""ตอนนี้เลดี้กำลังมีความสุขไม่ใช่หรือไง! ฉันตั้งใจให้เลดี้กอบโกยความสุขให้เต็มที่ก่อนจะได้ไม่เสียใจที่หลัง""หมายความว่าไงกันแน่!"ผู้คุ้มก็เดินเข้ามาบอกว่าหมดเวลาในการเยี่ยมทำให้ฉันตะโกนเรียกแต่ชื่อไลล่า เธอกลับไม่หันมามองฉันเลยผู้คุ้มปิดประตูใส่หน้าฉันเอาสะดุ้งเล็กน้อย"ยังไงฉันก็มั่นใจแล้วว่าเธอไม่ใช่คนที่นี่ โอ๊ยยย หัวจะปวดเซนส์มันบอกว่าลางไม่ดีแน่ๆ"ฉันที่กลับมาคฤหาสน์ทุกคนต่างวิ่งวุ่นเพื่อเตรียมตัวให้ทันกำหนดคือวันแต่งงานที่แสนกระชั้นชิดและท่านพ่อท่านแม่ที่ไปช่วยงานพระราชวังเตรียมของต่างๆ มีแค่ฉันคนเดียวไม่ได้ทำอะไรเดินเอ้อระเหยเป็นอากาศ"เลดี้เซเรน่า..."เสียงของดยุกเรียกฉันจากด้านหลังเลยหันหน้าไปหาดยุกเขาถือหนังสือเล่มหนึ่งมาแล้วยื่นมาให้ฉัน"หนังสือเล่มนี้เป็นของไลล่า พอดีข้าคิดว่าไม่มีอะไรเลยเอามาให้น่ะ""ทำไมถึงให้ฉันล่ะ ดยุกไม่เก็บไว้เหรอ""
พี่ซีซาร์เดินเข้ามาดึงแขนของฉันให้ตัวไปอยู่ด้านหลังของท่านพี่"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ อย่ามาลวนลามน้องสาวกระหม่อมได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ ไม่ก็แต่งงานให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ทำแบบนี้น้องสาวกระหม่อมเสียหายนะพ่ะย่ะค่ะ"ฉันที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับชะงักหันไปหาท่านพ่อท่านแม่กลับยกนิ้วโป้งขึ้นเหมือนจะเห็นดีเห็นงามกับคำพูดของท่านพี่แล้วฝ่าบาทก็มาดึงแขนขวาส่วนท่านพี่ก็มาดึงแขนซ้ายฉัน"เซเรน่า เป็นภรรยาข้าไม่ต้องห่วงข้าจะจัดงานแต่งงานให้ยิ่งใหญ่อยู่แล้ว""แล้วจะจัดเมื่อไหร่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ยอมให้น้องสาวถูกฝ่าบาทมากอดมาหอมเด็ดขาด! น้องสาวกระหม่อมมีพ่อมีแม่น่ะพ่ะย่ะค่ะ"แต่แล้วฝ่าบาทก็เข้ามาอุ้มฉันด้วยแขนข้างเดียวทำให้พี่ซีซาร์ตกใจปล่อยมือแล้วฝ่าบาทก็อุ้มฉันเดินไปก่อนจะเอ่ยขึ้น"ไม่ต้องห่วงข้าจะทำตามประเพณีแน่ แต่ตอนนี้ข้าอยากจะอยู่กับคนรักของข้าเท่านั้นเอง"ทั้งท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ยื่นยิ้มแล้วตบมือให้สายตามองใบหน้าท่านพี่เขายิ้มอย่างมีความสุขแล้วปากเขาขยับพูดว่า มีความสุขมากๆ นะน้องพี่ ฉันยิ้มอย่างดีอกดีใจเอาใบหน้าซุกไหล่ของฝ่าบาทเมื่อเห็นครอบครัวเซเรน่านั้นยิ้มได้แถมทุกคนก็ดีมากจนคิดว่าได้กลายเป็นน้องสาวแ
ใกล้จะเย็นแล้วขืนอยู่แบบนี้ต่อ มีหวังได้โดนฆ่าตายก่อนแน่ ตอนนี้ฝ่าบาทกับดยุกไปรวบรวมหลักฐานถึงไหนทำไมถึงได้ช้าขนาดนี้ชายสองคนเข้ามาจับตัวฉันไปมัดกับต้นไม้โดยมีพวกเอิร์ลเดินกันผลักเฝ้ายาม จู่ๆ ก็มีหินโยนมาโดนตัวสายตามองไปเจอออโรล่าทำมือรูปสี่เหลี่ยมคือฝ่าบาทได้ล้อมไว้หมดแล้ว"เหม่ออยู่ได้มีอะไรสั่งเสียก่อนตายไหมเลดี้เซเรน่า""คงจะไม่มี เพราะจะไม่มีใครรู้ว่าเลดี้เซเรน่าตายที่แห่งนี้ พื้นตรงนี้จะเป็นหลุมศพของเลดี้!"ไลล่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในมือถือดาบมาจี้คอของฉัน เธอตรึงสายตาเย็นชาไว้ที่ฉันรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่าง"อุ้ยตาย อดทนไม่ไหว อยากจะฆ่าฉันให้จบๆ แล้วใช่ไหม แต่ฉันจะไม่ตายคนที่จะตายคือเลดี้ต่างหาก!""เมื่อกี้นี้...เลดี้พูดว่าไงน่ะ? " ดวงตามืดครึ้มและเคลือบแฝงความโหดเหี้ยม"ฉันบอกว่าฉันจะไม่ตายคนที่จะตายคือเลดี้ไง ฝ่าบาทจะมาเอาชีวิตของเลดี้" (ดูยัยนี่สิ?! ฉันแค่ไว้ชีวิตนิดหน่อยทำมาเหิมเกริมมันทำตัวเหมือนกับกำลังมองเหยื่ออยู่ไม่มีผิด ฉันเป็นถึงเลดี้ไลล่าที่ทุกคนรักและแห่ชมเลยนะ!) "อย่ามาพูดหมาๆ ต่อหน้าฉัน! จับนางให้แน่น"เหล่าลูกน้องสองคนเข้ามาจับแขนทั้งสองข้างอย่างแรง"วันนี้แห
ฉันที่ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก้าวเข้ามาในซุ่มของเลดี้ทุกคนจ้องมองมาที่ฉัน ขณะนั้นไลล่าก็เข้ามายิ้มให้ฉันเธอคว้ามือมาจับมือฉัน"วันนี้เลดี้เซเรน่าสวยจังเลยชุดเหมาะมากถึงแม้มันจะไม่เข้ากับเลดี้เลยก็ตาม"ฉันหัวเราะออกมาโดยตั้งใจ "ฮ่าๆๆ ขอโทษด้วยคำพูดของเลดี้ไลล่ามันช่างน่าขำ กำลังอิจฉาฉันอยู่เหรอ?"สีหน้าของไลล่าบ่งบอกถึงความอิจฉาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกดทับด้วยความต่ำต้อย"ทำไมฉันต้องอิจฉาเลดี้ด้วยล่ะ พูดอะไรไม่เข้าท่า"ใบหน้าฉันแสยะยิ้มเหมือนตัวร้ายก้าวเข้าไปใกล้ๆ ไลล่า"แน่ใจเหรอว่าไม่ได้อิจฉา แต่แววตาเลดี้มันบอกข้าแบบนั้น น่าสงสารฝ่าบาทก็โดนแย่งไปตำแหน่งอีกเป็นได้แค่คนไร้ค่าก็เงี้ย!"เพียะ!!ไลล่าใช้ฝ่ามือฟาดลงมาที่ใบหน้าของฉันด้วยแรงโทสะทุกคนต่างตกใจด้วยท่าทีของไลล่าฉันยกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเองแล้วยิ้มออกมาแล้วมือฉันก็ฟาดลงบนใบหน้าไลล่าด้วยแรงกลับคืนไปสองเท่าเพียะ! เพียะ!"อย่าคิดว่าตบเป็นคนเดียวนึกไม่ถึงว่า เลดี้ไลล่าก็โกรธเป็นเหรอเนี่ย ถึงได้ตบหน้าฉันต่อหน้าเพื่อนๆ ของเลดี้ แสดงว่านิสัยเลดี้เนี่ยคงจะร้ายน่าดู""แก!!" ไลล่าพูดด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์อาฆาต"โอ๊ะ โกรธแล้วๆๆ
เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาราวกับปุยฝ้ายบรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังแผ่วเบาบนพื้นหิมะฉันอยู่ในอ้อมแขนของฝ่าบาทมอร์ฟรานเขาทรงอุ้มฉันไว้แนบอกอย่างทะนุถนอมความอบอุ่นจากร่างกายของเขาช่วยคลายความหนาวเย็นให้กับฉัน"ฝ่าบาททำไมถึงอุ้มหม่อมฉันล่ะเพคะ ให้หม่อมฉันเดินเองก็ได้นะเพคะ""พื้นมันเย็นเท้าเล็กๆ เดี๋ยวก็โดนหิมะกัดเป็นแผลพอดี"หลังจากที่เขาสารภาพรักกับฉันเขาก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคนแต่ความปากไม่ตรงกับใจยังอยู่ไม่เปลี่ยนยิ่งมองใบหน้าฝ่าบาทนั้นเขาช่างอ่อนโยนมากจริงๆ แทบมีมุมน่ารักเยอะถึงจะทำตัวซึนไปบ้าง"แล้วทำไมฝ่าบาทถึงมาอยู่แถวนี้เพคะ ปกติฝ่าบาทจะยุ่งมากไม่ใช่เหรอนี่เหมือนฝ่าบาทว่างมากเลยเพคะ"เขาหยุดเดินแล้วก้มลงมามองฉัน "ข้าว่างเฉพาะแค่เจ้านั้นล่ะ"คำพูดของเขาที่ฉันได้ฟังเบือนหน้าหนีแสร้งหลบตาอย่างเขินๆ ให้ตายเถอะ เขินสุดอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ แต่ต้องเก็บอาการเดี๋ยวฝ่าบาทตกใจการกระทำของฉัน เขาที่เดินใกล้จะถึงพระราชาวังสายตาเห็นเซเรน่าหลับเลยเอามือประคองหัวเธอให้ซบอกดีๆ ขาก้าวเข้ามาเลขาวินเทอร์เอาเสื้อคลุมมาใส่ให้อีกชั้น"วินเทอร์ส่งจดหมายไปให้ซีซาร์ว่าเซเรน่าจะนอนพักท
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมารอบข้างเป็นแม่น้ำสีดำเท้าฉันยื่นอยู่บนผิวน้ำโดยที่ไม่จมรอบข้างเป็นท้องฟ้ายามสว่างไสวเท้าค่อยๆ เหยียบน้ำเดินไปจู่ๆ ก็วาปมายังห้องนอนในปัจจุบันของทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่มีใครพ่อแม่กลับไม่มาหาฉันเลยแล้วก็วาปมาที่ครอบครัวพ่อ รอยยิ้มของเขานั้นเป็นอะไรที่ฉันชอบมากที่สุดแม้จะไม่เห็นอีกแล้วก็ตามฉันยังหวังว่าให้พวกเขาจะนึกถึงฉันบ้างก็ดีแล้วภาพก็หายไปพบกับเซเรน่าในชุดเดรสสีขาวเส้นผมสลวยยิ้มให้ฉัน ใบหน้าที่อ่อนโยน"ขอบคุณที่เธอทำเพื่อฉันและต่อจากนี้ ฉันก็ขอให้เธอพบความสุขอีกไม่นานเธอจะได้กลับไปอยู่ที่ตัวเองควรอยู่น่ะ""เดี๋ยวสิ!! อย่าพึ่งไป เซเรน่า!!!"ร่างกายสะดุ้งตื่นขึ้นมาเหงื่อกาฬแตกพลักเสียงหอบเล็กน้อยกระทบกับแผลทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อยมือไปสัมผัสอะไรนุ่มๆ เข้าเลยหันไปเป็นมือของฝ่าบาทเขาที่นอนซบอยู่ข้างตัวฉันเพียงมองเขาคล้ายโลกทั้งใบหยุดหมุนฉันเลยนอนตะแคงขวาเพื่อจะได้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนของฝ่าบาทมือเอื้อมไปจับแก้มนิ้วโป้งลูบเบาๆ"นี่เราชอบฝ่าบาทจริงๆ งั้นเหรอ ไม่เห็นจะรู้ตัวเลย"ในยามที่ฉันเป็นอะไรไปเขาจะเป็นคนแรกที่ฉันเจอก่อนเสมอหรือเข้ามาช่วยฉันดังนั้นเขาจึงคอยอยู่ข้างๆ