ในเวลานี้หลี่ฮุ่ยหรานกําลังนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเตียงผู้ป่วยโทรศัพท์วางอยู่ข้าง ๆ และเปิดโหมดธุรกิจทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างขึ้นและผู้โทรแสดงเป็นหมายเลขของหลินเฟิง ซึ่งเธอจำมันได้ตั้งนานแล้วโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอตัดสายจากหลินเฟิงทันทีเธอรู้สึกว่าตอนนี้เธอเป็นคนที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดียว แม้กระทั่งกลัวว่าจะถูกหลินเฟิงหัวเราะเยาะหลินเฟิงโทรมาอีกสองสาย ทั้งหมดถูกเธอตัดสายไปและในที่สุดก็บล็อกเบอร์นั้นไปในเวลานี้ จางกุ้ยหลานเดินเข้ามาตามหลังเธอก็คือเหลียวกั่วตง"ฮุ่ยหราน ดูสิว่าใครมาแล้ว" จางกุ้ยหลานรีบแนะนําให้ลูกสาวของเธอรู้จักแต่อารมณ์ของหลี่ฮุ่ยหรานอ่อนไหวมาก ขมวดคิ้วแล้วพูด "ออกไป""ลูกแม่ ลูกไม่ต้องกลัว คราวนี้ลุงเหลียวของเธอมาเพื่อรักษาอาการป่วยของลูกโดยเฉพาะ"ก่อนที่จางกุ้ยหลานจะพูดจบ เหลียวกั่วตงก็เดินเข้ามาใกล้ทันทีเมื่อเห็นใบหน้าอันประณีตของหลี่ฮุ่ยหราน ในใจก็อดชื่นชมไม่ได้ลูกสาวของจางกุ้ยหลานสวยธรรมชาติมาก แต่น่าเสียดายที่แผลเป็นบนใบหน้านี้ทําลายความงามทั้งหมดแม้จะทำให้เธอดูค่อนข้างดุร้ายไปหน่อย“คุณเป็นใคร? ออกไปซะ” หลี่ฮุ่ยหรานพูดด้วยความโกรธ หยิบห
ออกจากโรงแรมเทียนหยูมา เขาวางแผนที่จะหาร้านอาหารทานง่าย ๆไปตามทางถนนตะวันออก หลินเฟิงเข้าไปในร้านอาหารจีนร้านหนึ่งที่นี่มีบรรยากาศที่ดีและผู้คนไม่มากสิ่งที่เขาชอบที่สุดก็คือสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบแบบนี้สั่งอาหารพิเศษมาบางอย่างหลินเฟิงก็เริ่มกินขณะที่เขากำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ ทันใดนั้นประตูร้านอาหารก็ถูกผลักเปิดออก และมีเสียงดังโหวกเหวกมาจากร้านอาหารที่แต่เดิมเงียบสงบหลินเฟิงเงยหน้าขึ้น คนที่พูดก็คือจางกุ้ยหลานอดีตแม่ยายของเขาเพียงแต่ว่าข้าง ๆ เธอยังมีผู้ชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งตัวเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนจางกุ้ยหลานมองสภาพของร้านอาหารและชื่นชมเหลียวกั่วตงมากขึ้น "นี่กั่วตง คุณเลือกสถานที่ได้ดีจริงๆ ที่นี่บรรยากาศดีมากเลย"เหลียวกั๋วตงพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ฮ่าๆ เถ้าแก่คนนี้เคยเป็นเจ้าของร้านอาหารว่างหน้าโรงเรียนของเรา"ตอนนี้เปิดร้านอาหารใหญ่แล้ว เดี๋ยวต้องลองชิมกันดู"จางกุ้ยหลานถอนหายใจ “จุ๊ ๆ พอคุณพูดแบบนี้ ก็ดึงฉันกลับไปคิดถึงสมัยตอนที่เรียนมัธยมปลายด้วยกันเลยนะ""มา พวกเราไปนั่งริมหน้าต่างกันเถอะ วิวนี่ที่ดีเลยทีเดียว"เหลียวกั่วตงเดินไปที่โต๊ะข้าง ๆ ของหลินเฟิง
หลินเฟิงสายตาเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด: “คุณเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาให้ผมไสหัวออกไป?”จางกุ้ยหลานพูดอย่างถือตัว “ไอ้หนุ่ม อย่าคิดว่านายได้เป็นผู้ชายที่เกาะกินคุณหญิงใหญ่ตระกูลถังก็สามารถกำเริบเสิบสานได้นะ”“กั๋วต้งเป็นคนที่ร่วมธุรกิจกับประธานหยาง ถังหว่านเจอกับประธานหยางก็ยังต้องเกรงใจเขา”เลี่ยวกั๋วต้งโบกมือแล้วพูดอย่างถ่อมตัว: “แค่เรื่องเล็กน้อยไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง”จากนั้นเขาก็มองไปทางหลินเฟิง: “กุ้ยหลานไม่อยากเห็นหน้านาย ถ้านายเจียมตัวก็ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ อย่าบีบบังคับให้ต้องฉันลงมือ”หลินเฟิงยิ้ม และจ้องมองทั้งสองคน: “วุ่นวายอยู่เป็นนานที่แท้ตาแก่คนนี้ก็คือผู้ชายคนใหม่ของคุณเองเหรอ?”“ลุง อายุเยอะแล้วก็อย่าออกมาเสแสร้งโอ้อวด กลับบ้านไปใช้ชีวิตวัยเกษียณเถอะ”“ไอ้หนุ่ม ฉันดูแล้วว่าไม้อ่อนนายไม่ชอบ ชอบไม้แข็งสินะ”เลี่ยวกั๋วต้งคิดไม่ถึงว่าวัยรุ่นคนตรงหน้าจะกำเริบเสิบสานขนาดนี้เขาจึงฟาดหมัดไปตรงหน้าหลินเฟิงในทันทีในอดีตเขาเคยเป็นถึงกรรมการกีฬา คุณสมบัติร่างกายแข็งแรงอย่างมากถึงแม้ตอนนี้อายุมากแล้ว แต่จัดการกับวัยรุ่นคนหนึ่ง เขาคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน“ปึง” เสียงอุดอู้ด
“กั๋วตงจิตใจกว้างขวางจริง ๆ ค่ะ”“เห้อ เราไม่จำเป็นต้องโมโหสวะคนหนึ่ง” เลี่ยวกั๋วต้งโอบไหล่ของจางกุ้ยหลานแล้วพูดขึ้นในใจเขากลับรู้สึกหนาวสั่นโชคดีที่ไอ้หมอนี่มีธุระด่วนและจากไปกะทันหัน ไม่อย่างนั้นเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะจัดการอย่างไรจางกุ้ยหลานซบในอ้อมกอดของเลี่ยวกั๋วต้งอย่างมีความสุขหลินเฟิงเรียกรถแท็กซี่ ตรงไปยังเทียนเจียงคลับทันทีที่โถงพักผ่อนของชั้นบนสุดเขาได้เจอกับฉินอิ๋งฉินอิ๋งเห็นหลินเฟิงมาถึง ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ“คุณหลินคุณมาถึงได้สักที”“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” หลินเฟิงถามอย่างรีบร้อนฉินอิ๋งเดินไปด้วยพูดไปด้วย: “วันนี้ตอนบ่ายฉันไปเจรจาธุรกิจกับพี่หว่านเอ๋อ ผลปรากฏว่าระหว่างทางกลับได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น”“บนรถของอีกฝ่ายมีมือสังหารลงมาสิบกว่าคน”“คนพวกนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันด้วยซ้ำ แต่ฉันคิดไม่ถึงว่าหนึ่งในนั้นจะขว้างปาผงกำหนึ่งใส่ตัวพี่หว่านเอ๋อ”“ตอนแรกพี่หว่านเอ๋อไม่เป็นอะไร แต่เมื่อครู่นี้พี่หว่านเอ๋อกลับป่วยล้มไป”หลินเฟิงสอบถาม “เรียกหมอคนอื่นมาแล้วยัง?”“หลานสาวของหมอเทวดาจางสำนักไป๋เกาตรวจสอบดูแล้ว คิดว่าเป็นพิษเย็นเข้าสู่ร่างกาย”ทั้
จางเจียหนิงหมดคำบรรยาย เธอดูเวลาแล้วพูดขึ้น: “ในเมื่อมีคุณหลินอยู่ที่นี่ งั้นฉันก็สามารถวางใจกลับไปได้แล้ว”“เดี๋ยวฉันยังมีธุระอีก ต้องกลับก่อนนะคะ”หลินเฟิงพยักหน้า จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้จึงรีบเรียกเธอเอาไว้“คุณจาง”“มีอะไรเหรอคะ?”หลินเฟิงล้วงยากล่องหนึ่งออกมาแล้วพูดขึ้น: “ถ้าหากคุณจางมีเวลา รบกวนคุณช่วยไปส่งของให้ผมหน่อยครับ”“ไปส่งที่ไหนคะ? คุณหลินพูดมาได้เลย พรุ่งนี้เช้าฉันมีเวลาจะช่วยคุณไปส่งให้”จางเจียหนิงรับกล่องยาไป“ส่งไปที่ตระกูลหลี่ นี่เป็นครีมยาที่ลดรอยแผลเป็นโดยเฉพาะ สามารถใช้รักษารอยมีดบนใบหน้าของหลี่ฮุ่ยหรานได้”จางเจียหนิงมองหลินเฟิงอย่างลังเลใจเล็กน้อยตามหลักแล้วหลี่ฮุ่ยหรานคืออดีตภรรยาของเขา เขาเอาไปส่งให้จะเหมาะสมกว่าไม่ใช่เหรอ?“ทำไมคุณหลินไม่ไปส่งด้วยตัวเองคะ?”หลินเฟิงเกาหัวแล้วพูดอธิบาย: “ก่อนหน้านี้ผมกับตระกูลหลี่มีความบาดหมางกันนิดหน่อย แม่ของฮุ่ยหรานก็ไม่เชื่อว่าผมมีความสามารถนี้”“ดังนั้นผมคิดว่า ถ้าคุณจางเอาไปส่งให้ พวกเขาจะต้องเชื่อแน่นอน”จางเจียหนิงเข้าใจในทันที: “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”“งั้น ฉันไม่ต้องพูดว่าคุณเป็นคนมอบให้ใช่ไหมคะ?”
“ก่อนหน้านี้คุณโดนพิษ ฉินอิ๋งเรียกผมมาช่วยแก้พิษให้คุณ” หลินเฟิงพูดอย่างเรียบเฉยถังหว่านจึงได้นึกย้อนกลับไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เธอรู้สึกอกสั่นขวัญหายจริง ๆจากนั้นถามขึ้น: “ฉินอิ๋งล่ะ?”“เธอบอกว่าที่บ้านเธอมีธุระ จึงกลับไปก่อน ให้ผมอยู่ดูแลคุณที่นี่”ถังหว่านกัดฟัน: “ยัยเด็กคนนี้”โชคดีที่คนที่อยู่ดูแลคือหลินเฟิง ถ้าฝากตัวเองที่ไม่มีสติไว้กับคนจะได้อย่างไร?เธอหันหน้าไปมองหลินเฟิง และยิ้มสวยหยาดเยิ้ม: “คุณไม่ได้ทำอะไรฉันใช่ไหม?”หลินเฟิงส่ายหน้า: “คุณคิดมากไปแล้ว ผมไม่ได้ทำอะไร”“เห้อ คุณสามารถอยู่ดูแลฉันได้ ฉันรู้สึกดีใจมาก ๆ”ถังหว่านยิ้มและพูด: “อันที่จริงถ้าคุณต้องการ ฉันก็ไม่ถือสา”ขณะพูดเธอก็ตั้งใจดึงชุดนอนลงหลินเฟิงสูดจมูกแล้วพูดขึ้น: “ตอนนี้คุณเป็นแบบนี้ ผมไม่มีอารมณ์จริง ๆ”ถังหว่านมุมปากกระตุก“นายเนี่ยนะ......ไสหัวออกไปซะ”กว่าตัวเองจะสร้างบรรยากาศโรแมนติกออกมาได้ ไอ้หมอนี่กลับทำลายด้วยประโยคเดียวไม่รู้จักความโรแมนติกสักนิดเลยหลินเฟิงยักไหล่ และช่วยปิดประตูห้องน้ำให้เธอผ่านไปครู่หนึ่งถังหว่านเปิดประตูออกอีกครั้งเธอห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวแล้วเดิน
ในตอนที่ถังหว่านเตรียมจะดึงเสื้อผ้าของหลินเฟิงออกหลินเฟิงก็จับเธอเอาไว้ถังหว่านถลึงตาโต มองเขาด้วยความงุนงง“เล่นพอแล้วยัง?” หลินเฟิงขมวดคิ้วพูดถังหว่านลุกขึ้นด้วยความโมโห: “คุณเนี่ยนะจริง ๆ เลย จะเอาเปรียบจากตัวคุณไม่ได้สักนิดเลย”หลินเฟิงหมดคำพูด: “คุณจะเอาเปรียบบนตัวผมให้ได้เลยเหรอ?”“ใครใช้ให้คุณหลินดีเลิศขนาดนี้กันล่ะ?” ถังหว่านยิ้มแย้มพูดขึ้นหลินเฟิงมองดูเธอแล้วพูดขึ้น: “คู่หมั้นของคุณดีเลิศกว่าผมเยอะ”ถังหว่านได้ยินแบบนี้ สีหน้าเคร่งขรึมลงทันที: “อย่าพูดถึงเขาให้ฉันได้ยิน”“ต่อให้ฉันตายไปก็ไม่มีทางแต่งงานเข้าตระกูลหรง”หลินเฟิงถามอย่างไม่เข้าใจเล็กน้อย: “เพราะอะไร?”“ตามหลักแล้ว ผู้หญิงอย่างพวกคุณชอบคุณชายตระกูลร่ำรวยแบบนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?”หลี่ฮุ่ยหรานทำไมถึงได้หย่าร้างกับตัวเอง? ไม่ใช่เพราะภูมิหลังของเขาสู้หวางเส้าหลงไม่ได้หรอกเหรอ?ถังหว่านหันหน้ามองไปทางหลินเฟิงทันที: “หรือว่าคุณก็คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแบบนั้น?”“บอกคุณตามตรงนะ ฉันไม่เคยคิดอยากจะเป็นนกคีรีบูนของตระกูลหรงเลย”“เรื่องที่ผู้ชายอย่างพวกคุณทำได้ ฉันถังหว่านก็ทำได้เช่นกัน”ถังหว่านสายตาแน่ว
ในเมื่อเมื่อวานหลินเฟิงฝากฝังเรื่องไว้กับเธอเธอไม่กล้าลืมหรอกเมื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์ จางเจียหนิงรายงานชื่อของสำนักไป๋เกาในทันทีคนรับใช้ไม่กล้าเฉยเมย รีบเชิญจางเจียหนิงเข้าไปในคฤหาสน์เมื่อมาถึงห้องรับแขก คนรับใช้พูดอย่างสุภาพ: “คุณหนูจาง คุณรออยู่ตรงนี้สักครู่นะคะ ฉันไปรายงานนายท่านเดี๋ยวนี้ค่ะ”จางเจียหนิงพยักหน้าติดต่อกัน: “ค่ะ รบกวนคุณด้วยค่ะ”ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ไห่ซานเดินค้ำไม้เท้าลงมาจากชั้นสองด้านหลังมีจางกุ้ยหลานกับหลี่เหวินเชาตามมาด้วย“คุณปู่ช้า ๆ หน่อยค่ะ”เมื่อคืนหลังจากที่จางกุ้ยหลานนัดเดทกับเพื่อนเก่าสมัยเรียน คนทั้งคนดูกะปรี้กะเปร่าอย่างมาก และอารมณ์ดีเป็นพิเศษมีความใจกว้างต่อคุณปู่เพิ่มขึ้นเยอะมากเดิมทีเธอยังอยากนอนต่ออีก แต่เมื่อได้ยินว่าคนที่มาคือหลานสาวของจางเต๋อหลิน เธอก็ไม่กล้าเฉยเมย จึงตามคุณปู่ลงมาชั้นล่างด้วยกันถึงขั้นที่เรียกลูกชายของตัวเองให้ตื่นขึ้นมาจางเจียหนิงเห็นคนตระกูลหลี่ลงมาก็รีบลุกขึ้นยืน“คุณปู่ตระกูลหลี่ สวัสดีค่ะ ฉันคือจางเจียหนิงของสำนักไป๋เกา”“ไอหยา เจียหนิง รีบนั่ง รีบนั่ง มาที่นี่ก็เหมือนกับบ้านของตัวเอง อย่าเกรงใจเด็ดขาด”
หวังว่าเธอจะสามารถเปลี่ยนนิสัยของเธอได้ไม่ต้องเป็นแม่พระอะไร อย่างน้อยอย่าก่อปัญหาให้หลี่ฮุ่ยหราน ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีก็พอแล้ว“ผมจะทำนะครับ”หลินเฟิงพยักหน้าอย่างจนใจ“หึ”จางซินมีท่าทีหงุดหงิด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นตามจางกุ้ยหลานที่เดินจากไปส่วนหลี่เหวินเชาอยากจะถือโอกาสนี้จากไป แต่กลับถูกหลินเฟิงดึงคอเสื้อเอาไว้“ฉันให้นายกลับไปแล้วเหรอ?”ได้ยินคำพูดเย็นชาของหลินเฟิง แต่ในน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยแรงสังหารสีหน้าของหลี่เหวินเชาหลากหลายอารมณ์ เขากระวนกระวายก่อน จากนั้นหวาดกลัว สุดท้ายก็ฝืนยิ้มออกมา“พี่…”ยังไม่ทันพูดคำว่า “เขย” ออกมา หลินเฟิงกลับตบไปที่ใบหน้าของเขา ทำให้เขาหน้ามืดตาลาย กลิ้งล้มบนพื้นหลายตลบก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนพื้นไม่กี่วินาที ใบหน้าของหลี่เหวินเชาก็เกิดรอยช้ำขึ้นมา“พี่…พี่สะใภ้…ไม่ อย่า…”เมื่อตั้งสติได้ หลี่เหวินเชานั่งตาลายอยู่บนพื้น เห็นหลินเฟิงเดินมาทางเขาอีก เขาก็สีหน้ากระวนกระวาย หันหน้ากลับไปอยากจะคลานหนี แต่ก็ยังถูกหลินเฟิงจับเอาไว้ได้“หลี่เหวินเชา ก่อนหน้านี้ไม่ได้ข่าวของนายมาโดยตลอด ฉันยังคิดว่านายรู้จักฉลาดแล้ว ได้งานที่ดีกว่าที่ต่างถิ
“จางซิน เธอทำเป็นเสแสร้งอะไร? ความคิดนี้เธอเป็นคนแรกที่เสนอออกมาไม่ใช่เหรอ?”“ถ้าไม่ใช่เพราะเธออยากกอบโกยผลประโยชน์ และแก้แค้นหลี่ฮุ่ยหรานด้วย เธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ตอนนี้เธออยากเอากลับไป? สายไปแล้ว!”หลี่เหวินเชาเห็นว่าจางซินกำลังจะหนีไป จึงคว้าเธอไว้ด้วยความโมโห และพูดว่า:“ทุกคน ดูเธอไว้ ความคิดนี้เธอเป็นคนเสนอออกมา เธอเป็นคนต้นคิด พวกเราถูกบีบบังคับ!”เมื่อเห็นว่าความโมโหของทุกคนเคลื่อนย้ายมาที่ตัวเธอ จางซินก็โมโห และพลิกมือตบหน้าหลี่เหวินเชา“แกมันสัตว์เดียรัจฉาน หลอกเงินของคุณป้าไปจนหมดก็หลบหนีไป ถ้าไม่ใช่เพราะนายเห็นว่าที่ดินผืนนี้มูลค่าเพิ่มขึ้น ถูกรองประธานเจี้ยนหงกรุ๊ปบีบคั้น นายจะกลับมาทำไม?”“ฉันบอกนายให้นะ ที่ดินผืนนี้พวกเราไม่เอา ก็ไม่เสียหายอะไรทั้งนั้น”“ส่วนนายถ้าเอาที่ดินผืนนี้ไปไม่ได้ ผ่านไปไม่กี่วันนายก็จะถูกพวกเขาฆ่าตาย!”“แกกล้าตบฉันเหรอ?!”หลี่เหวินเชากระโจนเข้าไปทันที เขาไม่สนใจเรื่องการถ่อมตัวกับผู้หญิงอะไรหรอก จึงตบตีกับจางซินต่อหน้าทุกคนทันทีส่วนจางซินก็ยื่นเล็บของตัวเองออกไป ข่วนหน้าของหลี่เหวินเชาจนเต็มไปด้วยรอยเลือด“พอแล้ว!”เมื่อเห็นคนใ
“อีกทั้งตอนนี้ฉันตัดขาดความสัมพันธ์กับหลี่ฮุ่ยหรานนังสารเลวนั่น ต่อไปฉันจะไม่ขอร้องเธออีก และก็ไม่ขอร้องพวกแกอีก!”“หญิงร้ายชายชั่ว พวกแกสมควรแล้วที่ถูกหลอก!”“ไสหัวไปซะ!”......บรรยากาศเงียบสงบจากนั้นหลินเฟิงนำโทรศัพท์ใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าช้าๆพนักงานทุกคนของหลี่ซื่อกรุ๊ปที่อยู่ในเหตุการณ์ สีหน้าเปลี่ยนไปไม่ค่อยดีนัก ถึงขั้นที่รู้สึกอับอาย และรู้สึกผิดเพราะแค่บันทึกเสียงเมื่อครู่นี้พวกเขาก็รู้แล้วว่าจางกุ้ยหลานหลอกลวงพวกเขาเพราะจางกุ้ยหลานและคนอื่นๆ พูดว่าที่ดินผืนนั้น ถูกหลินเฟิงและหลี่ฮุ่ยหรานแย่งชิงไปแต่ในบันทึกเสียงโทรศัพท์ พวกเขาขายที่ดินผืนนั้นให้หลินเฟิง ทั้งยังเห็นหลินเฟิงเป็นคนโง่อีกด้วย พูดฉีกหน้า และดูถูกต่างๆ นานาแต่หลินเฟิงก็ไม่ได้โมโห กลับยังพูดปากเปียกปากแฉะภายหลัง ก็เป็นคำด่าทอของจางกุ้ยหลานถึงขึ้นยังเรียกลูกสาวและลูกเขยว่าหญิงร้ายชายชั่วอีกด้วยหลักฐานแน่นหนาบันทึกเสียง มีประโยชน์มากกว่าพูดจนปากเปื่อย“ตุ่บ”พนักงานของหลี่ซื่อกรุ๊ปที่โยนป้ายทำงานทิ้งเป็นคนแรกเมื่อครู่นี้คุกเข่าให้หลี่ฮุ่ยหรานทันที ริมฝีปากของเขาสั่นเทร ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ม
ถ้าหากเอาที่ดินผืนนี้กลับมาไม่ได้ ต่อให้หลี่ฮุ่ยหรานถูกล้ม ถึงขั้นที่กลายเป็นขอทาน เขาหลี่เหวินเชาก็ไม่สามารถรอดชีวิตไปได้ดังนั้นตอนนี้คนที่ร้อนใจที่สุดก็คือเขา“หลินเฟิงเขา…”หลี่ฮุ่ยหรานยังคิดคำพูดหลีกเลี่ยงไม่ออกก็ได้ยินเสียงตวาดดังขึ้นมาจากจุดไกลๆ“พอแล้ว!”ชายหนุ่มที่ร่างกายสูงโปร่งเดินเข้ามาช้าๆ เขาขยับชิดข้างกายของหลี่ฮุ่ยหราน โอบหลี่ฮุ่ยหรานเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว และมองทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยสายตาโกรธเคือง พูดเย็นชาว่า:“พวกคนโง่ ถูกคนหลอกใช้แล้วยังไม่รู้ตัวอีก!”“พวกคุณรู้ถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวไหม?”“ฟังแค่คำพูดของฝ่ายเดียว ก็ใจดำและใส่ร้ายเจ้านนายของตัวเองแบบนี้ ฉันดูแล้ว พวกคุณทั้งหมดเป็นแค่พวกไร้ประโยชน์!”“พวกไร้ประโยชน์แบบนี้ ถ้าหากอยากจะออกจากหลี่ซื่อกรุ๊ป หลี่ซื่อกรุ๊ปของเราก็ไม่เก็บพวกคุณไว้!”“ไสหัวไปให้หมด!”คนที่พูด ก็คือหลินเฟิงนั่นเองคำพูดอันทรงพลังของหลินเฟิงในเวลานี้ ทำให้ ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงเงียบลงทันทีแต่ก็มีบางส่วนในนั้นที่ไม่ปฏิบัติตาม“หึ หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของหลี่ซื่อกรุ๊ปของเรา ดูท่าคุณก็เป็นเหมือนกับที่คนอื่นพูด ทั
“ฉันคิดว่าเธอเป็นหญิงแกร่งคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้เลื่อมใสเธอเป็นอย่างมาก แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะเป็นคนที่เลวทรามต่ำช้าแบบนี้!”“จริงด้วย คิดไม่ถึงว่าจะใช้ให้คนนอกมาตีแม่ของตัวเองเองอีกด้วย โหดเหี้ยมยิ่งกว่าสัตว์เดียรัจฉาน!”“ยังสู้กัวโหย่วคังก่อนหน้านี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!”พนักงานอีกหลายคนที่มีอารมณ์รุนแรงกว่าก็ยืนออกมาเช่นกันพวกเขาดึงป้ายทำงานออก โยนลงกับพื้น“หึ ให้เธอเป็นเจ้านายของเรา ถูกพูดออกไป คนอื่นคงคิดว่าเราเป็นเหมือนเธอ เป็นคนเนรคุณคนแบบนี้!“ฉันไม่ทำแล้ว!”“ใช่ ฉันก็ไม่ทำแล้ว!”“ติดตามคนชั่วร้ายเช่นนี้ จะมีอนาคตอะไร?!”หลังจากที่คนแรกหันหลังเดินจากไป พนักงานคนอื่นๆ ก็พากันกระตือรือร้น ดึงป้ายพนักงานที่อยู่ตรงหน้าอกออก ประกาศตัดความสัมผันธ์กับหลี่ซื่อกรุ๊ป“ประธานหลี่ ประธานทางด้านนั้นก็มีการประชุมฉุกเฉิน:ในตอนนี้ เลขาของหลี่ฮุ่ยหรานก็วิ่งเข้ามา มองหลี่ฮุ่ยหรานด้วยความเป็นห่วงและการประชุมฉุกเฉินในตอนนี้ ความหมายก็ชัดเจนเป็นอย่างมากนั่นคือจะขับไล่หลี่ฮุ่ยหรานออกจากตำแหน่ง“ไม่ใช่ พวกคุณฟังฉันนะ ความจริงไม่ใช่แบบนี้…”การโต้เถียงที่ไร้เรี่ยวแรงของหลี่ฮุ่ยหรานทว่าเธอมีแ
ได้ยินเสียงตวาดของหลี่เหวินเชาและคนอื่นๆ พนักงานของหลี่ซื่อกรุ๊ปที่อยู่รอบๆ พากันมองไปทางหลี่ฮุ่ยหราน และนินทาลับหลัง“ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง เฮ้อ ดูไม่ออกจริงๆ ประธานหลี่จะเป็นคนแบบนี้”“พูดได้แค่ว่ารู้หน้าไม่รู้ใจสินะ!”“ช่างเถอะ ตอนบ่ายฉันลาออกดีกว่า ติดตามผู้บริหารแบบนี้ ฉันรู้สึกอับอายขายหน้า”“ถูกต้อง ถ้าโดนเผยแพร่ออกไปก็ไม่มีหน้าเจอคนหรอก”“ฉันจะเขียนใบลาออกด้วย”“ฉันก็ด้วย”ได้ยินผู้คนที่อยู่โดยรอบพูดถึงเธอโดยไม่ได้หลีกเลี่ยง และรู้สึกผิดหวังต่อเธอ หลี่ฮุ่ยหรานจึงตะโกนขึ้นเสียงดังทันที “จางกุ้ยหลาน!”เสียงตะโกนแบบนี้ ทำให้จางกุ้ยหลานสะดุ้งโหยงเล็กน้อยพนักงานคนอื่นๆ ของหลี่ซื่อกรุ๊ปที่กำลังจะเดินจากไปก็นิ่งอึ้งพวกเขาพากันมองไปทางหลี่ฮุ่ยหราน“จางกุ้ยหลาน ฉันหลี่ฮุ่ยหรานทำผิดต่อคุณตรงไหนกัน? ทำไมถึงต้องทำกับฉันแบบนี้?”หลี่ฮุ่ยหรานกัดริมฝีปาก สีหน้าเหมือนกับในเวลาปกติแต่น้ำตาไหลรินลงมาบนใบหน้า เธอยื่นนิ้วออกไป ชี้หลี่เหวินเชากับจางซินแล้วพูดว่า:“นี่เป็นความคิดของใคร? หลี่เหวินเชาหรือว่าจางซิน?”“ฉันหลี่ฮุ่ยหรานขยันหมั่นเพียรมาหลายปี ชีวิตของคุณในตอนนี้ก็ไม่ได้
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ก็เอาที่ดินกลับมาให้ได้ก่อนดีกว่า“ชู่ว ไม่ต้องพูดแล้ว ดูเร็ว ประธานหลี่กลับมาแล้ว!”“หึหึ ยังคงหน้าไหว้หลังหลอกอีกเหมือนเคย”“มีลูกสาวแบบนี้ด้วยเหรอ? ถ้าเงินเดือนที่นี่ไม่สูงขนาดนี้ ฉันคงลาออกไปนานแล้ว”“มันผิดศีลธรรมจริง ๆ”“ถ้าฉันมีลูกสาวแบบนี้ ฉันคงต้องเลิกยุ่งกับเธอแน่ ๆ!”หลี่ฮุ่ยหรานรีบเดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง“ประธานหลี่ ฉันพยายามขัดขวางแล้ว แต่ว่า...”เลขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ลำบากใจหลี่ฮุ่ยหรานที่รู้ดีถึงความยากลำบากของพวกเขา ในเมื่อคนเหล่านี้ก็คือคนในครอบครัวของหลี่ฮุ่ยหราน พวกเขาจึงไม่กล้าใช้ความรุนแรงทำได้เพียงแค่ปล่อยให้พวกเขาตามใจที่นี่เท่านั้น“ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้ฉันจัดการเอง”หลี่ฮุ่ยหรานตบที่ไหล่ของเลขา พร้อมกับเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นก็เดินเข้าไปใกล้กลุ่มคน“แม่!”ยิ่งหลี่ฮุ่ยหรานเข้าไปใกล้เท่าไหร่ ก็ยิ่งได้ยินเสียงพูดคุยของคนรอบข้างชัดเจนมากยิ่งขึ้นแล้วความดันโลหิตของเธอก็ขึ้นสูงอย่างต่อเนื่องไม่กี่ปีมานี้ ต่างก็เป็นเธอที่เป็นผู้บริจาคเงินและความพยายามเพื่อเลี้ยงดูจางกุ้ยหลาน หรือแม้แต่จา
“โอ๊ย พวกคุณช่วยตัดสินหน่อย ฉันเลี้ยงลูกสาวคนนี้มาจนโตขนาดนี้ แต่เธอไม่เพียงไม่ดูแลฉัน ยังจะมาบังคับซื้อที่ดินของฉันไปอีก!”จางกุ้ยหลานนั่งอยู่ที่พื้นแล้วตะโกนออกมาไม่หยุด ไม่มีคำพูด ๆใดที่เป็นความจริงเลย“ใช่แล้ว ตอนนี้พี่สาวของฉันก็เป็นประธานของบริษัทใหญ่แล้ว!”“หลังจากที่เขาประสบความสำเร็จ ก็ทิ้งคนในครอบครัวไป ถึงขนาดร่วมมือกับคนนอกเมื่อไม่กี่วันก่อน แล้วไปทำร้ายแม่ของฉันอย่างนี้!”หลี่เหวินเชาตะโกนออกมาเสียงดังอย่างหน้าไม่อายแล้วชี้ไปที่คราบเลือดบนหัวของแม่ตัวเอง พร้อมกับบอกว่านี่เป็นผลงานของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหลี่ซื่อกรุ๊ป ตามคำสั่งของเขาแล้วตอนนี้ ข้อกล่าวหาข้อนี้ก็ตกไปอยู่ที่หลินเฟิงและหลี่ฮุ่ยหราน ตอนนี้หลี่เหวินเชาที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ที่ดินตรงนี้มา“พวกคุณดูสิ นี่ก็คือประธานหลี่ของพวกคุณ ผู้หญิงที่เข้มแข็งของพวกคุณแล้วก็แฟนของเธอ หึหึ ช่างน่ารังเกียจและน่าขยะแขยง!”จางซินก็ตะโกนเสียงดังลั่นว่า :“พวกเขาเป็นคนหลอกลวง! แล้วการซื้อที่ดินมาจากเผิงกวงฉี่ก็ล้วนเป็นที่โกหกทั้งนั้น!”เห็นได้ชัดว่าจางซินยังคงคิดหาโอกาสที่จะแก้แค้นหลี่ฮุ่ยหรานที่ไล
“ฮัลโหล?”หลินเฟิงรับโทรศัพท์ ส่วนฝ่ายตรงข้าม หลี่ฮุ่ยหรานก็รับสายเช่นกัน“อะไรนะ?!”ทั้งสองคนพูดคำที่เหมือนกันออกมาพร้อมๆ กัน“คุณพูดอีกครั้งสิ?!”หลี่ฮุ่ยหรานกับหลินเฟิงก็พูดพร้อมกันอีกแล้ว“แย่แล้วหัวหน้าหลิน มีครอบครัวหนึ่งมาก่อเรื่องที่บริษัทของเรา พวกเขาอยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่งของบริษัทเราไม่ยอมกลับไป บอกว่าประธานหลี่ร่วมมือกับคุณ ยึดครองที่ดินของพวกเขา“แย่แล้วค่ะท่านประธาน คุณแม่กับลูกพี่ลูกน้องของคุณมาที่บริษัท ตอนนี้พวกเธอถูกฉันขวางเอาไว้แล้ว บอกว่าจะให้คุณคืนที่ดินให้กับพวกเธอ!”ทั้งสองคนต่างได้ยินข่าวสารที่เหมือนกันจากในโทรศัพท์“จางกุ้ยหลาน?”ในใจของหลินเฟิงกับหลี่ฮุ่ยหรานก็เกิดความอึมครึมขึ้นมาจางกุ้ยหลานคนนี้มาตอนไหนไม่มา กลับเลือกมาในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ เป้าหมายชัดเจนเป็นอย่างมาก เกรงว่าเธอก็รู้ข่าวเรื่องที่ที่ดินผืนนั้นมูลค่าเพิ่มสูงขึ้นแล้ว“แม่ของฉัน เธอ...”เดิมหลี่ฮุ่ยหรานอยากจะพูดว่าทำไมเธอถึงได้มีหน้ามาพูดเรื่องที่ดินอีกแต่ก็คิดอีกว่าจางกุ้ยหลานคือแม่ของเธอ พูดแบบนี้ไม่เหมาะสม ทำได้เพียงหน้าแดงก่ำ พูดอะไรไม่ออกสักคำและโมโหจนตัวสั่นไปหมด“เอาเถอะ