Share

บทที่ 44

Penulis: เบลล่า
"ถูกต้อง! ลูกผู้ชายตัวจริงมันต้องเดินกะโผลกกะเผลก และมีเลือดไหลออกมาจากแผลที่ท้องเสมอ"

เขาหัวเราะร่วนจนไหล่โยก "อย่ามาพูดจาเหน็บแนมผมนะ ซิด"

“คุณไปโผล่ที่แบบนั้นได้ยังไง?” ฉันโพล่งออกไปเพราะทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว "คือคุณโผล่ออกมาในเวลาที่เหมาะเหม็ง แล้วช่วยฉันเอาไว้ได้" ฉันหรี่ตามองเขาแล้วทำให้เขายิ้มร่า "คุณสะกดรอยตามฉันเหรอ ลุยจิ?”

เขาจ้องมองมาที่เส้นผมของฉัน แล้วจากนั้นก็เลื่อนลงมาที่ชุดกระโปรงที่ฉันใส่อยู่ "ตอนนี้คุณดูแย่มากเลย คุณควรไปหาที่อาบน้ำดีกว่านะ"

“ตอบคำถามฉันมาดี ๆ" ฉันขู่เขาแบบเย้าแหย่

เขายกคิ้วขึ้น รอยยิ้มซุกซนยังปรากฏอยู่บนริมฝีปากของเขา "ผมช่วยคุณไว้สองครั้งแล้วนะ แล้วคุณยังสงสัยในตัวผมอีกเหรอ?”

ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมานิดหน่อย ฉันไม่รู้จักเขามากนัก แต่ฉันรู้ว่าเขาจะไม่ทำร้ายฉัน ฉันหวังว่าฉันคงคิดถูกนะ

“อะไรกัน คุณคิดว่าผมเป็นพวกเดียวกับคนพวกนั้นเหรอ?”

ไม่ว่าใครก็ตามที่เข้มาช่วยเหลือคุณในแง่ของการให้ความช่วยเหลือหรือเป็นสิ่งของก็ตาม ตราบใดที่ได้รับความช่วยก็จำเป็นตอบแทนสิ่งนั้นกลับไป มันไม่มีความบังเอิญอยู่บนโลกใบนี้หรอก เช่นเดียวกับที่พวกคนที่ชอบเกลียดชังคนอื่นมั
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terkait

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 45

    เธอเดินเข้ามาพร้อมกับแสยะยิ้ม "ตอนนี้หล่อนปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม?”“ขอให้เป็นวันที่ดีสำหรับคุณเหมือนกันค่ะ โรส" ฉันกัดฟันเลียนแบบน้ำเสียงเธอพร้อมเอนหลังบนเก้าอี้โรส แม่สามีของฉันเอง จริง ๆ แล้วก็น่าขำอยู่นะที่คนที่ฉันคิดว่าเป็นครอบครัวเดียวกันกลับทำตัวห่างเหินมาก ฉันพูดได้เต็มปากว่าแม่สามีเกลียดฉันเข้าไส้เลย หรือบางที เธออาจเกลียดครอบครัวฉันเข้าไส้เช่นกัน เพียงเพราะสถานะของครอบครัวฉันนั้นดูต่ำกว่าครอบครัวเธอซึ่งอยู่ในวงสังคมชั้นสูง การที่มีคนสถานะต่ำกว่าแต่งงานเข้ามาในครอบครัว หรือเข้ามายุ่งเกี่ยวในเรื่องต่าง ๆ ถือเป็นการตบหน้าฉาดใหญ่ และนั่นคือสิ่งที่ครอบฉันได้ทำลงไป โดยการแต่งงานเข้ามาในครอบครัวของพวกเขาตามมุมมองของเธอ ฉันหลอกให้ลูกชายเธอหลงรักและเสนอหน้าเข้ามาในครอบครัวนี้เอง ฉันคิดว่าเธอคงไม่รู้หรอกว่าลูกชายตนเองเกลียดฉันมากขนาดไหน และหากรู้ เธอคงรู้สึกดีไม่หยอกเชียวล่ะ“ฉันขอถามหล่อนหน่อยนะ นังตัวดี" เธอร้องคำรามฉันกลอกตาแล้วหันหน้าหนี ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เธอพูด ลุยจิมองกลับไปกลับมาระหว่างเราสองคน และฉันสงสัยว่าเขารู้จักโรสหรือเปล่า เขารู้อะไรเกี่ยวกับฉันมากไหม?กา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 46

    ฉันคืนกุญแจรถให้เขาแล้วกล่าวคำอำลา ในขณะที่เดินออกไปนั้น ฉันได้ไปพบหมอและกำชับให้แน่ใจว่า พวกเขาได้ทำการรักษาเขาอย่างครบถ้วน ก่อนจะปล่อยตัวให้เขากลับบ้านได้ นอกจากนี้ยังกำชับไม่ให้เขาต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลแม้แต่สตางค์แดงเดียวด้วยฉันตัดสินใจมุ่งตรงไปที่วิลล่าก่อน โดยเรียกแท็กซี่แล้วบอกจุดหมายปลายทางให้เขารู้ ไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลว่ามาร์คจะขู่ขึ้นราคาค่าหย่าร้าง เพียงเพราะฉันตัดสินใจที่จะไม่กลับบ้าน เขาคงไม่ได้อยู่แถวนั้นหรอก วันนี้โรสต้องเรียกเขาไปพบอย่างแน่นอน และเขาอาจจะไม่กลับบ้านด้วยซ้ำไปเมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว ฉันก็จ่ายเงินให้กับคนขับแท็กซี่ ฉันเดินได้ช้าลงแล้วต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นรถของเกรซ ที่จอดอยู่แบบส่ง ๆ ฉันยักไหล่แล้วเดินเข้าไปข้างใน เธอคงรีบเข้าไปทำอะไรสักอย่างมีกระเป๋าและรองเท้าส้นสูงวางอยู่ตรงหน้าประตู กระเป๋านั้นเปิดอยู่และมีข้าวของตกลงมาเกลื่อนกลาด ส่วนรองเท้าก็ไม่ได้ตั้งตรง แถมยังไม่ได้วางเรียงกันอย่างที่ควรจะเป็นด้วย รองเท้าข้างหนึ่งวางอยู่ข้างกระเป๋า ส่วนอีกข้างหนึ่งวางอยู่ข้างขาเก้าอี้บุนวมตัวแรกในห้องนั่งเล่น ฉันแน่ใจว่าเป็นของเกรซ รองเท้าส้นสูงคู่นี้เป็นคู่โปร

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 47

    มุมมองของเกรซนี่เป็นวันเกิดของฉันฉันจะทำในสิ่งที่ฉันชอบฉันจะกินในสิ่งที่ฉันชอบฉันจะจูบกับคนที่ฉันชอบนี่เป็นวันเกิดของฉันในขณะที่จังหวะร้องประสานเสียงของเพลง 'เบิร์ธเดย์' ของแอนน์ มารีดังก้องผ่านลำโพงเครื่องเสียงออกมาอย่างเร้าใจ ฉันพบว่าตัวเองไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป ในขณะที่ฉันหวีผมอยู่นั้น หัวก็โยกไปตามจังหวะเพลง ปากขยับปากร้องตามทุกเนื้อร้อง และดื่มด่ำอยู่กับเสียงเพลงนั้นฉันจะทำให้สิ่งที่ฉันชอบฉันจะสวมใส่ในสิ่งที่ฉันชอบฉันจะไปปาร์ตี้ในคืนนี้บ้าเอ๊ย นี่เป็นวันเกิดฉันทุกคนต่างรักฉันใช่ ใช่ ใช่ ดูฉันสิ ให้เงินฉันหน่อยบ้าเอ๊ย นี่เป็นวันเกิดฉันฉันหยุดร้องเพื่อทาลิปสติกให้ถูกที่ถูกทาง ฉันเม้มริมฝีปากเข้าด้วยกัน แล้วส่งยิ้มหวานให้ตัวเองในกระจก ฉันยืดตัวตรงและชื่นชมตัวเองในกระจก ดวงตาจับจ้องอยู่ตรงคอเสื้อชุดนั้นไม่วางตา สร้อยคอมรกตที่ซิดนีย์ทำให้ฉัน ส่วนโค้งส่วนเว้าบนตัว และรอยผ่าของเดรสตัวนั้น“บ้าเอ๊ย สวยเป็นบ้าเลยคนอะไรเนี่ย" ฉันพูดช้า ๆ ในขณะที่หันไปมองในกระจก หัวใจเปี่ยมไปด้วยความสุข โจเอลจะต้องชอบอย่างแน่นอน!นี่เป็นวันธรรมดา แต่ฉันหยุดใส่ชุดทำงานในวันน

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 48

    หัวใจที่หนักอึ้งเพราะถูกนอกใจ ฉันจึงเผลอหลุดปากออกไป "ตอนนี้คุณยังจะกล้าว่าฉันอีกเหรอ?” ฉันเอนศีรษะไปทางด้านหลัง เพื่อพยายามไม่ให้น้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างเปล่าประโยชน์ เสียงหัวเราะอันขมขื่นหลุดลอดออกไปจากริมฝีปากแม้ในยามที่ฉันสะอื้นไห้ "อยากมาเซอร์ไพรส์ แต่กลับจับได้ว่าคุณกำลังนอกใจฉันอยู่!”โจเอลหัวเราะเยาะ แล้วเสียงนั้นก็ทิ่มแทงเข้าไปในหัวที่กำลังแตกสลายอยู่ "นอกใจเหรอ?” เขาทำเสียงเยาะเย้ย "เรายังไม่เคยตกลงเรื่องความสัมพันธ์กันเลยนะ ไม่มีป้ายกำกับ ไม่มีพันธะผูกพัน เราไม่ใช่แฟนกัน แล้วคุณมากล่าวหาว่าผมนอกใจคุณได้ยังไงในเมื่อเราไม่เคยคบกันแบบจริง ๆ จัง ๆ เลย?"ฉันเอามือทาบหน้าอกแล้วออดอ้อนเขา "แล้วฉันเป็นอะไรกับคุณเหรอ โจเอล? ถ้าไม่ใช่แฟนแล้วฉันเป็นอะไร?”หัวใจขสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อโจเอล ผู้ชายที่ฉันเชื่อว่าฉันรักเขา และหวังว่าเขาคงจะรักฉันอย่างหัวปักหัวปำเช่นกัน พูดใส่หน้าฉันว่า "เราแค่เป็นเพื่อนคู่นอนเท่านั้น เกรซ" เขาประกาศอย่างเย็นชา "เราแค่เป็นเพื่อนที่เอากันได้ คุณเกาหลังให้ผม ผมเกาหลังให้คุณ แค่นั้นก็พอแล้ว"ฉันมีความรู้สึกเหมือนจะเป็นลม แล้วก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "เพื่อน

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 49

    มุมมองของซิดนีย์ฉันประคองเกรซเดินไปที่รถ จากนั้นก็กลับไปข้างในเพื่อคว้าโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่ท่ามกลางข้าวของที่หลุดร่วงออกมาจากกระเป๋า โดยไม่ต้องค้นหาอะไรเลย บนหน้าจอโทรศัพท์นั้นมีรูปของเธอกับผู้ชายหน้าคุ้น ๆฉันเหน็บโทรศัพท์ไว้ตรงกระเป๋าหลัง หารองเท้าแตะได้คู่หนึ่ง แล้วเดินกลับไปหาเธอที่รถ ในขณะที่ฉันขับรถไปยังโรงพยาบาลนั้น เธอไม่ได้พูดอะไรเลย เธอเอียงคอมองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเศร้าสร้อยฉันไม่รู้ว่าจะพูดหรือปลอบเธออย่างไรดี บางทีเธออาจจะอยากอยู่เงียบ ๆ ก็ได้ ฉันได้แต่บีบมือเธอเป็นครั้งคราว แล้วนิ้วของเธอก็ค่อย ๆ กำมือชั้นอย่างช้า ๆ เธอยังอยู่ตรงนั้น เกรซผู้คล่องแคล่วของฉันยังอยู่ตรงนั้นเมื่อขับรถไปถึงโรงพยาบาล ก็มีพยาบาลออกมาพบฉันตรงครึ่งทาง แล้วเราทั้งคู่ก็ช่วยประคองเกรซไปยังห้องคนไข้ พวกเขาลงมือรักษาเธอทันทีหลังจากฉันจ่ายค่ารักษาเรียบร้อยแล้วฉันจับมือเกรซไว้ในขณะที่หมอเช็ดเลือดที่แห้งกรังอยู่บนใบหน้าเธอ จากนั้นก็เริ่มทำการรักษา เธอกำมือฉันแน่น และสะดุ้งหนีในขณะที่หมอกำลังทำหน้าที่อยู่ในขณะที่หมอกำลังสาละวนกับการดูแลเธออยู่นั้น ฉันก็ดึงโทรศัพท์ข

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 50

    เขาดูตกใจเมื่อเห็นท่าทีเดือดดาลของฉัน "ซิดนีย์" เขาเรียกซ้ำ และเสียงที่เขาเรียกชื่อฉันซ้ำ ๆ นั้นเริ่มทำให้ฉันหงุดหงิดอย่างมาก“โจเอลอยู่ที่ไหน?”ดูเหมือนริมฝีปากจะสั่นพักหนึ่งก่อนจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาได้ "คุณมาที่นี่ทำไม?” จากนั้น เขาก็ขมวดคิ้วแล้วส่งสายตาที่ดูอ่อนโยนลงในขณะเดินเข้ามาหาฉัน เขาชี้ไปที่ประตูที่อยู่ด้านหลังฉัน "ซิดนีย์ คุณอยู่หลังประตูนั่นมานานแค่ไหนแล้ว?” เขากวาดตามองฉันพร้อมกับถาม "คุณได้ยินอะไรหรือเปล่าเมื่อกี้นี้?” เขาเริ่มก้าวเดินมาหาฉันหลังจากถามคำถามสุดท้ายฉันยกฝ่ามือห้ามเขาเอาไว้ เขาหยุดก้าวเดินทันที เมื่อสายตาเราสบกัน ฉันเห็นความกังวลสับสนหมุนวนอยู่ในดวงตาของเขา“ซิดนี...” เขาเริ่มพูด แต่ฉันไม่อาจทนได้ยินชื่อฉันจากริมฝีปากของเขาได้อีกครั้ง“คุณหยุดเรียกชื่อฉันซะทีได้ไหม? แล้วแค่บอกมาว่าโจเอลอยู่ที่ไหน?” ฉันระเบิดคำพูดออกมาอย่างร้อนแรง ซึ่งเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ความโกรธเกรี้ยว และความเจ็บปวด“คุณตามหาโจเอลทำไม? มีอะไรหรือเปล่า?” สายตาของเขาดูอ่อนโยน และน้ำเสียงก็ฟังดูสงบนิ่ง แต่นั่นช่างรบกวนประสาทของฉันเหลือเกินโอ้พระเจ้า ฉันอยากจะทึ้งผมตัวเองแล้วกรีดร้อ

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 51

    ฉันรีบเดินผ่านชายรูปร่างกำยำสองคนที่มีสีหน้าบูดบึ้งอยู่ตลอดเวลา และดูเหมือนกำลังยืนอยู่ตรงทางเข้าและทางขึ้นบันไดสั้น ๆ แล้วนั่นไง ไอ้ผู้ชายเฮงซวยฉันรู้สึกว่ามีคนมาแตะไหล่ฉัน แล้วหันไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มคนพวกนั้น "ส่วนตรงนี้คุณไม่ได้รับอณุาญาตให้เข้าไป" เขาพูดเรียบ ๆ แต่ถอยกลับไปยังตำแหน่งเดิม หลังจากมองขึ้นไปบริเวณเหนือศีรษะของฉันฉันกลับไปหาโจเอลที่กำลังโอบแขนอยู่รอบ...ฉันหรี่ตามองผู้หญิงที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้าง ๆ เขา ฉันรู้จักเธอ แซนดร้า เธอเป็นเพื่อนของเบลล่า เบลล่ามักจะขลุกอยู่กับเธอเสมอ เธอมาทำอะไรกับโจเอลเนี่ย? ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อพบเธอนะฉันหยุดกึกเมื่อมองเห็นคอของเธอ แต่ฉันมาเพื่อสร้อยคอที่เธอใส่อยู่นั่นแหละ มันเป็นสร้อยเส้นเดียวกับที่ฉันทำให้เกรซ ดังนั้น เป็นนังบ้าชอบแย่งผู้ชายชาวยังไม่พอใจ แต่ยังเป็นหัวขโมยด้วย ฉันจะไปจัดการกับเธอทีหลัง แต่ขั้นแรกฉันจะต้องไปให้บทเรียนกับผู้ชายเฮงซวยอย่างโจเอลก่อนฉันเบนสายตาไปที่ผู้ชายคนที่ฉันมาตามหาเขาที่นี่ ฉันรู้สึกว่ามือสั่นเทาและกำแน่นด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ข้างในมากขึ้น เมื่อเห็นเขาก้มลงไปจูบปากแซนดร้า จากนั้นเขาก็หันม

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 52

    ในขณะที่มาร์คยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าฉัน แซนดร้าก็เงียบเสียงลงทันที และผู้ชายพวกนั้นก็ถอยกลับไปอย่างรวดเร็วอย่างให้ความเคารพก่อนจะพูดอะไรออกมา เขาก็ส่งสัญญาณให้บาร์เทนเดอร์เข้ามา เด็กชายรูปร่างผอมสูงที่ดูเหมือนจะมาเข้าเวรแทนคนอื่น ได้วิ่งเข้ามาหามาร์คอย่างไม่ลังเลพร้อมดวงตาเบิกกว้าง“สวัสดีครับ ท่าน" เขาโค้งคำนับทักทายโดยวางมือไว้ข้างตัวอย่างมั่นคง เขาใช้ความพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่มองมาทางฉัน ฉันไม่ตำหนิเขาหรอก เขาแค่มองดูฉันฟาดขวดเบียร์ใส่หัวผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น“ไม่เรียกเจ้านายมา แล้วให้ทุกคน ยกเว้นพวกเรา ออกจากบาร์นี้ไป ฉันจะเป็นคนจ่ายเงินทั้งหมดให้เองเขาพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น "ครับท่าน! ทันทีเลยครับ!” จากนั้น เขาก็หมุนตัวแล้ววิ่งออกไป ฉันคิดหาเหตุผลว่าทำไมมาร์คถึงทำแบบนั้น แล้วฉันก็สรุปได้ว่าเหตุผลนั่นคืออะไร พวกเราทั้งหมดมาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงในสังคมชั้นสูง แต่ฉันไม่สนใจหรอก ไม่มีทางที่อะไรก็ตามที่รั่วไหลออกมาจากเรื่องวุ่นวายนี้ จะทำให้ชื่อเสียงของฉันเสียหายได้ เนื่องจากไม่มีใครรู้เลยว่าฉันเป็นเจ้าของร่วมในอเทลิเย่ สตูดิโอส์ นอกจากพนักงานในบริษัทนั้น ดังนั้น

Bab terbaru

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 430

    ไอเดน"ไม่เป็นไรแล้วค่ะ" ชารอนพูดขณะที่เธอโอบแขนรอบไหล่ "คุณต้องหยุดโทษตัวเองเรื่องนี้ได้แล้ว ที่รัก มันไม่ใช่ความผิดของคุณ และการทุ่มเทตัวเองให้กับการสอบสวนทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรด้วยเลย""ผมต้องหาตัวคนผิดมาให้ได้ ชารอน ผมต้องหาว่าใครทำเรื่องนี้ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมทำเพื่อลูกสาวผมได้ ซึ่งจะทำให้ความรู้สึกผิดนี้ทุเลาลง" "ถ้ามันเป็นวิธีเดียว คุณก็ควรทำอยู่แล้ว" เธอให้กำลังใจ "ฉันจะคอยดูแลให้พ่อช่วยในคดีนี้ด้วย ฉันสัญญา"พ่อของเธอโทรหาผมครั้งหนึ่งเพื่อแสดงความเสียใจกับการจากไปของลูกสาวผม ซึ่งไม่ได้เป็นอะไรกับลูกสาวเขาเลย และเขาฟังดูไม่พอใจนัก ผมประหลาดใจด้วยซ้ำที่เธอจะบอกเรื่องนั้นกับพ่อของเธอ ผมสงสัยว่าเขาอยากจะช่วยเปิดโปงฆาตกรของเด็กที่ไม่ใช่ลูกของเขาในทางใดทางหนึ่งหรือไม่ แต่ผมเก็บเรื่องนั้นไว้กับตัวเอง"ขอบคุณครับ" ผมบอกเธอแทนเธอโอบกอดผมครึ่งหนึ่ง และคราวนี้ไม่ได้ผละออกทันที ในวันแบบนี้เองที่เธอไม่ได้กระโดดหนีจากผมเหมือนผมติดเชื้อเมื่อใดก็ตามที่ผมพยายามสัมผัสเธอ"แล้วคุณจะยิ้มให้ฉันไหม?" เธอยิ้มขณะที่ดึงผิวแก้มของผมเพื่อพยายามทำให้ผมยิ้มเมื่อผมเอามือของเธอออก เธอก็แสร้

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 429

    เดนนิสหลังจากผ่านไปสองสามสัปดาห์ เมื่อผมไม่ได้ยินเสียงอะไรออกมาจากห้องของเอมี่อีกเลย ผมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติผมไม่ลังเลที่จะงัดประตูเข้าไปและพบว่าเธอหมดสติ รอบๆ ตัวเธอมีขวดน้ำและอาหารขยะมากมายจนผมสงสัยว่าเธอต้องแอบออกไปซื้อพวกมันตอนที่ผมนอนหลับแน่ๆ นอกจากนี้ยังมีเศษขนมปังปิ้งและกล่องพิซซ่าที่ผมสอดเข้าไปในห้องจากใต้ประตู ผมเดาว่าพวกมันคงไม่พอผมรีบอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน รัดจัสตินไว้ในเบาะรถสำหรับเด็ก และรีบพาเธอไปโรงพยาบาลหลังจากที่เธอถูกพาเข้าไปประมาณหนึ่งชั่วโมง แพทย์ก็ออกมา "เธอโชคดีมากที่คุณพาเธอมาทันเวลา"ผมเอามือลูบหน้าด้วยความโล่งใจ ดีใจที่นี่ไม่ใช่การประกาศการตายอีกครั้ง"ตอนนี้ คนไข้มีอาการขาดน้ำอย่างรุนแรง น้ำตาลในเลือดต่ำ และอวัยวะทำงานหนักเกินไป หากคุณไม่พบเธอทันเวลา เราคงกำลังพูดถึงอาการอ่อนเพลียอย่างรุนแรง อวัยวะล้มเหลว และอาจเกิดบาดแผลทางจิตใจในตอนนี้"ผมควรจะพังประตูเข้าไปเร็วกว่านี้ คำพูดเหล่านั้นผุดขึ้นมาในความคิดของผม ผมควรจะบังคับเธอออกมาและบังคับให้เธอกิน ผมแค่คิดว่าเธอต้องการเวลาในการโศกเศร้าตามลำพัง"ดังนั้นเธอจะต้องอยู่ที่นี่สองสามวันขณะที่เราจัดการกับอา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 428

    มุมมองของนักเขียนขณะที่การสอบสวนเข้มข้นขึ้น มีการสอบปากคำมากขึ้น คนขับแท็กซี่และพนักงานร้านค้าที่อยู่ใกล้เคียงกับที่เกิดเหตุถูกสอบปากคำ กล้องวงจรปิดบริเวณนั้นทั้งหมดก็ถูกตรวจสอบเช่นกันไอเดนตั้งใจจริงที่จะไม่ละเลยสิ่งใด ๆ แม้แต่น้อยและเมื่อสิ่งต่างๆ ถูกเปิดเผย หลักฐานที่น่าตกใจมากขึ้นก็ถูกค้นพบ เช่น รองเท้าของเอมี่ข้างหนึ่งที่พบอยู่ข้างรถโดยสารที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งอยู่ห่างจากร้านค้าที่เธออยู่กับแม่ไปไม่กี่ร้านในที่สุด ผู้กระทำผิดก็ถูกพบหัวใจของนักสืบเต็มไปด้วยความสุขขณะที่เขาลงจากรถตู้และนำทีมเข้าไปในอาคาร มั่นใจว่าเขามาถูกทางแล้วในครั้งนี้ที่ทางเข้า พวกเขากระจายตัวออกไป ทีมแต่ละทีมไปยังตำแหน่งที่กำหนด เนื่องจากอาคารถูกเฝ้าติดตามมาหลายวันสิ่งที่พวกเขาต้องการคือลายนิ้วมือบนรถโดยสารที่ถูกทิ้งร้าง และคดีที่เหลือก็คลี่คลายไปเองอย่างน่าอัศจรรย์ อย่างน้อย นักสืบก็อยากจะเชื่อเช่นนั้นทันทีที่นักสืบพร้อมทีมของเขาเดินผ่านห้องโถงขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า และผ่านทางเดิน เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ สถานที่นั้นเงียบสงัดอย่างน่าขนลุกเขาเปิดประตูทีละบานในทางเดิน แต่ละห้องสว่างไสว จนกระทั

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 427

    มุมมองของนักเขียนยังไงมันก็ต้องเกิดขึ้นนั่นคือคำพูดที่ชารอนบอกตัวเองซ้ำๆ เพื่อลดความรู้สึกผิดที่เพิ่มขึ้นบ่อยครั้งที่เธอคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าเธอแค่พูดความจริงเกี่ยวกับเรื่องตั้งครรภ์ของเธอ และใช้ชีวิตกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น การอยู่กับไอเดนไม่คุ้มค่ากับความรู้สึกผิด หลุมดำที่ไม่มีวันสิ้นสุดที่เธอกำลังจมลงไปตอนนี้เธอเข้าใกล้กำหนดคลอดปลอมมากขึ้น ไอเดนก็แสดงความรักต่อเธอมากขึ้น พวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าที่เคยเป็น บางครั้งเธอสงสัยว่าการตายของเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้นทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันก็ไม่คุ้มค่า เพราะเธอไม่มีความสุข เธอมีทุกสิ่งที่เธอต้องการ การเอาใจใส่ของไอเดนอย่างเต็มที่ เต็มที่เท่าที่เขาจะทำได้กับการสอบสวนที่เขาทุ่มเทให้เมื่อใดก็ตามที่เขาไม่ได้อยู่กับชารอน ช่วยเธอทำอาหาร หรือส่งอาหารที่เขาสั่งให้เธอ หรือทำความสะอาดบ้านเพราะเธอไม่ต้องการให้แม่บ้านมาอีกต่อไป เขาก็จะอยู่ที่สถานี ไขคดีของเอมี่ มองหาคำตอบที่อยู่ใต้หลังคาบ้านของตนเองตอนนี้ ชารอนไม่ได้ต่อสู้กับความรู้สึกผิดเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในการตายของเอมี่เท่านั้น แต่เธอยังไม่มี

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 426

    ไอเดนผมควรจะฟังอาน่า ผมควรจะซ่อนตัวเฉยๆ ตอนที่ผมตามเธอไป ผมไม่ควรต่อสู้กับคนพวกนั้น ผมควรจะควบคุมความโกรธของตัวเอง... ที่สำคัญที่สุด ช่วงเวลาหยุดชะงักสั้นๆ ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่ผมหยุดและบอกเธอว่าผมเป็นพ่อของเธอ ผมไม่ควรทำแบบนั้น ผมควรจะพาเธอออกจากที่นั่นไปที่ปลอดภัยทันที ถ้าผมไม่ได้ใช้เวลาเหล่านั้นอย่างผิดๆ บางทีเอมี่ก็คงยังอยู่ที่นี่ แต่ผมเห็นแก่ตัวมาก ทั้งๆ ที่ผมอ้างว่ารักและห่วงใยเธอเดนนิสพูดถูก เขาห่วงใยเธอมากกว่าผมนัก เขาเติบโตมากับเธอ เขาเลี้ยงดูเธอและเฝ้าดูเธอเติบโตมาตั้งแต่แรกเกิด ผมไม่มีทางรักเธอได้มากกว่าเขามีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมสามารถและควรจะทำแตกต่างออกไป ทำได้ดีกว่านี้ แต่มันสายเกินไปแล้วเธอจากไปแล้วขณะที่ผมจ้องมองภาพถ่ายเพียงภาพเดียวที่เราถ่ายด้วยกันตอนที่เธอยังอยู่ในโรงพยาบาล มันยังคงยากที่จะเชื่อมันเพิ่งจะเกือบปีเท่านั้นตั้งแต่ผมรู้ว่าเธอเป็นลูกของผม ตั้งแต่ผมสามารถอุ้มเธอและดูเธอหัวเราะและยิ้มและกวนผมเรื่องการพบตัวเอง และตอนนี้เธอจากไปแล้วเหรอ?ผมหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ตลกเป็นบ้าความตายโหดร้ายแบบนี้เหรอ? พันมือเย็นเยียบที่กัดกร่อนรอบตัวคนที่พวกเขาไม

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 425

    มุมมองของนักเขียนณ วินาทีนั้น โลกของอาน่าก็พังทลายลงต่อหน้าต่อตาเธอ"คุณหมอหมายความว่ายังไงที่เธอไปแล้ว?" ดวงตาเอ่อล้นขณะที่เธอกำเสื้อคุลมของแพทย์ "บอกกับฉันสิคุณหมอ บอกฉันว่าเอมี่จะไม่เป็นอะไร""ผมเสียใจด้วยครับ คุณอนาสตาเซีย" แพทย์พูด รู้สึกสงสารเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้ เธอไม่สมควรได้รับสิ่งที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากสิ่งที่เธอต้องเผชิญ"อาน่า" เดนนิสกลืนน้ำลายขณะดึงเธอออกมาเมื่อเธอไม่ยอมปล่อยเสื้อของแพทย์"ปล่อยฉัน" เธอตะโกนและผลักเดนนิสออกไปจากเธอ "ไปให้พ้น"เดนนิสกำลังจะเดินกลับไปหาเธอเมื่อแพทย์ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเดนนิส เขาฉีกยิ้มเล็กน้อยให้เขา แสดงว่าไม่เป็นไรอาน่าค่อยๆ ทรุดตัวลงบนพื้น แขนโอบรอบตัวเองขณะที่เธอคร่ำครวญ "ไม่"จากนั้นเธอก็ส่ายหัว "ไม่ เอมี่จะทิ้งแม่ไปไม่ได้นะลูก” เธอร้องไห้ขณะวิ่งไปตามทางเดินก่อนที่ใครจะหยุดเธอได้ เธอก็เปิดประตูห้องของเอมี่ เธอวิ่งไปข้างๆ เอมี่และดึงผ้าปูที่นอนออกจากร่างของเธอ"เอมี่" เธอตบแก้มของเธอเบาๆ "เอมี่ ตื่นสิ แม่มาแล้ว เอมี่ลูก" เธอเรียกซ้ำ ๆ ร่างกายสั่นเทาไปกับการร้องไห้ น้ำตาหยดลงบนใบหน้าของเอมี่และชุดคนไข้ที่เธอยั

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 424

    มุมมองนักเขียนขณะที่ไอเดนรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลลงมาตามแขนด้านข้างของเธอ หัวใจก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาทรุดตัวลงคุกเข่า และวางร่างไร้เรี่ยวแรงของเอมี่ลงบนพื้น"เอมี่ ไม่นะ พ่ออยู่นี่แล้ว" เขาพึมพำอย่างกระวนกระวายขณะที่กดมือลงบนด้านข้างเพื่อห้ามเลือดดวงตาของเอมี่เปิดอยู่ แต่ดูเหมือนไร้ชีวิตชีวา เอมี่พยายามพูดอะไรบางอย่าง เธอพยายามถามเขาว่าเขาเป็นพ่อของเธอจริงๆ หรือไม่ เธอมีพ่อสองคนจริงๆ หรือไม่ แต่เธอขยับริมฝีปากไม่ได้ และสายตาของเธอก็พร่ามัวอย่างรวดเร็ว"เอมี่ เอมี่ หนูจะไม่เป็นอะไร อดทนไว้" ไอเดนพูดอย่างรวดเร็วขณะดึงเสื้อของเขาออกและผูกไว้รอบเอวของเธอ หวังอย่างแรงกล้าว่าเลือดจะหยุดไหล แต่กลับแย่ลงมีเสียงเอะอะเล็กน้อย มีเสียงฝีเท้าหลายคู่ขณะที่เดนนิสรีบเข้ามาในอาคารพร้อมกับตำรวจเมื่อเห็นตำรวจ ชายสองคนก็รีบลุกขึ้นและเดินออกจากอาคาร ตำรวจสองคนรีบตามพวกเขาไปทันทีไอเดนไม่ได้ละสายตาจากเอมี่เลยแม้แต่วินาทีเดียว "ได้โปรด เอมี่ ได้โปรด" เขาพึมพำอย่างสิ้นหวัง "อย่าจากพ่อไป" เขาเฝ้าดู หัวใจแตกสลายขณะที่ดวงตาของเอมี่ค่อยๆ หลับลง"เกิดอะไรขึ้นวะ?!" เดนนิสระเบิดเสียงออกมาขณะรีบเข้ามา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 423

    มุมมองนักเขียน“ไม่!”ไอเดนและเดนนิสพูดออกมาพร้อมกันอนาสตาเซียมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน ยิ่งโกรธมากขึ้น "หมายความว่าไงว่าไม่?""อาน่า คุณ…"“ฉันไม่…”แต่ละคนเริ่มพูดอีกครั้ง และมันก็แทรกกัน"ฉันไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น!" เธอหยุดพวกเขาด้วยการยกมือทั้งสองข้างขึ้น "ฉันจะไปเอง แค่นี้!" เธอพูดจบแล้วคว้ากระเป๋าผ่านมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วหลังจากที่พวกเขาได้รับวิดีโอ พวกเขาหาเงินมาได้สำเร็จ แต่พวกเขาก็ยังไม่มีใครที่จะเอาเงินไปส่งที่สถานที่ที่กำหนด เพราะไอเดนและเดนนิสไม่เห็นด้วยกันชายสองคนพยายามพูดให้เธอเปลี่ยนใจไอเดนเข้าใจมุมมองของเดนนิส ไม่ใช่ว่าเขามีเงินเหลือเฟือที่จะเอาไปให้คนลักพาตัว เขาแค่อยากได้ลูกสาวคืน เมื่อเธอปลอดภัยในอ้อมแขนของพวกเขาแล้ว พวกเขาค่อยให้ทางการและหน่วยรักษาความปลอดภัยทุกประเภทเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ไม่ใช่เพื่อแลกกับความปลอดภัยของเอมี่ "มาเถอะ อาน่า เราทำได้ คุณอยู่กับจัสตินที่นี่เถอะนะ" เขาพูดขณะที่สายตาของเขาจ้องไปที่จัสตินที่กำลังดิ้นอยู่ในเปลของเขา ขณะที่เขามองดูพวกเขาอย่างสงสัย"ไม่!" อาน่าไม่ยอม "พวกคุณเสียเวลามากพอแล้ว"อนาสตาเซียพยายามอดทน แต่พวกเขา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 422

    อนาสตาเซียในเวลาเพียงวันเดียว ฉันต้องนั่งฟังการสอบปากคำมากกว่าที่ฉันเคยฟังมาทั้งชีวิตพนักงานทุกคนในร้านและแม้แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ถูกสอบถามอย่างสุภาพ พวกเขาถูกถามว่าบังเอิญเจอผู้หญิงกับเด็กหรือไม่ พวกเขาถามพร้อมกับบอกลักษณะของผู้หญิงและเอมี่ แต่ไม่มีใครเลย แม้แต่คนเดียวที่เห็นพวกเขา มันเหมือนกับว่าพวกเขาหายตัวไปในอากาศธาตุฉันหยุดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ได้เอมี่ที่น่าสงสาร เธอเพิ่งจะออกจากเตียงโรงพยาบาลที่ต้องนอนอยู่เป็นเดือนๆ เท่านั้น กลับถูกลักพาตัวโดยคนโชคร้ายบางคน มันไม่ยุติธรรมกับเธอเลยพวกเขาจะได้อะไรจากเรื่องนี้?ฉันสงสัยว่าตอนนี้ลูกเป็นอย่างไร คนพวกนั้นพาลูกไปไว้ที่ไหน? ลูกจได้กินอะไรไหม? หิวน้ำไหม? ลูกต้องหนาวแน่ๆฉันเหลือบมองยาของเธอที่ยังคงวางอยู่บนเคาน์เตอร์โดยไม่มีใครแตะต้อง รอให้เอมี่มาใช้ ฉันใช้เวลาทั้งคืนมองแต่ของพวกนั้น และในบางจุด แม้แต่จัสตินก็เริ่มร้องไห้ เขาคงสังเกตเห็นว่าพี่สาวของเขาไม่อยู่แล้วไอเดนและเดนนิสยังคงออกไปตามหาเธอ ทั้งคู่พิมพ์โปสเตอร์ที่มีรูปของเอมี่พร้อมเงินรางวัลสำหรับผู้ที่พบเธอในเวลาไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาติดโปสเตอร์ตามสถานที่ต่างๆพวกเขาทำ

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status