Share

ลาที

last update Last Updated: 2024-12-25 09:17:10

"อาจารย์มีอะไรกินบ้าง"กัวหลงหลงยิ้ม

"ยังเลือกกินได้อีกหรือยังไม่ชินกับอาหารที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าตลอดสามเดือนหรือไรว่าล้วนแต่เป็นของที่ไม่อาจเลือกได้"

ใบหน้างามยิ้มสดใสดวงตาเป็นประกายงดงามกระโดดขึ้นไปนั่งห้อยขาบนแท่นหิน

หยิบขากระต่ายย่างขึ้นมากัดเบาๆฉีกเนื้อกระต่ายเคี้ยวช้าๆ

กัวหลงนั่งมองร่างบางยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ นางไม่มีสิ่งใดบกพร่องแล้วล้วนเป็นฉินจิงเชียวที่สมบูรณ์ ฟู่อ๋องคนนั้นจะต้องเสียใจที่ทอดทิ้งจิงเชียวผู้งดงามยากจะหาใครมาเปรียบปาน

"เจ้า รู้สึกอย่างไร"

"อร่อยที่สุด เนื้อกระต่ายไร้ไขมันอาจารย์เพิ่มรสด้วยมันป่า และเม็ดเก๋ากี้"

"ข้าไม่ได้ถามเรื่องของกิน ที่ข้าถาามหมายถึงเรื่องที่เจ้าผอมลง ขนาดนี้พอใจหรือไม่ รู้สึกเช่นไร"จิงเชียวยิ้มหวานหยด

"รู้สึกขอบคุณอาจารย์อย่างที่สุดจิงเชียว จนป่านนี้ยังไม่รู้ว่าจะตอบแทนอาจารย์อย่างไรดี ดูสิตัวข้าเบาหวิวไม่ต้องแบกน้ำหนักและตัวที่อ้วนใหญ่ราวกับภูเขา"

กัวหลงหลงยิ้ม ดวงตาเป็นประกายสดใสยิ่งทำใบหน้าหล่อเหลาน่ามองยิ่งนักในยามนี้ จิงเชียวหลบตาคมที่จ้องมองอย่างมีความหมาย

"พอดีเลยข้ากำลังต้องการฮูหยิน เจ้ายินดีจะเป็นฮูหยินของข้าไหม"

จิงเชียวนิ่งงัน
Locked Chapter
Continue Reading on GoodNovel
Scan code to download App

Related chapters

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   ลา

    "ตะตะแต่อาจารย์เราอยู่ด้วยกันอาจเอาชนะพวกมันได้"กัวหลงหลงขมวดคิ้วคม"ไม่มีแต่ รีบไปเดี๋ยวนี้ เราสองคนไม่มีทางสู้คนนับสิบได้ ถึงจะเก่งแค่ไหนเจ้าก็แค่อิสตรี ข้าจะขวางพวกเขาไว้ให้เจ้าไปตามลู่เยว่มาช่วยไม่อย่างนั้นเราได้ตายกันหมดแน่"แม้จะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แม้จะไม่รู้ว่าลู่เย่วเป็นใครและสงสัยว่าลู่เยว่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรแล้วไหนจะคนพวกนี้อีกไหนอาจารย์บอกจิงเชียวว่าไม่มีใครลงมาแล้วรอดชีวิตสักคนและไม่มีทางขึ้นไปจากหุบเขาปราบเซียนหากไม่สำเร็จวิทยายุทธ์ และวิชาตัวเบาจิงเชียวเพียงเก็บความสงสัยไว้ รีบพุ่งตัวออกจากตรงนั้นมุ่งหน้ายังทิศใต้ตามคำบอกเล่าของอาจารย์เพียงไม่กี่ลี้ที่จิงเชียวเร่งรีบไปให้ถึง ลู่เยว่นั่งพิงต้นไม้เหมือนกำลังรอใครเมื่อเห็นว่าคนที่มาเป็นใครลู่เย่วรีบลุกขึ้นประสานมือ"ลู่เย่ว ยินดีที่ได้พบคุณหนูฉิน”บอกชื่อแซ่ของตัวเองราวกับกลัวจิงเชียวจะไม่รู้ว่าคือลู่เย่ว“ลู่เย่ว อาจารย์กำลังต้องการความช่วยเหลือเร็วเข้าไปช่วยอาจารย์กัน”จิงเชียวดึงมือลู่เยว่ให้วิ่งตามกลับไปยังกระท่อมน้อย เพียงไม่กี่อึดใจ ก็มาถึงกระท่อมน้อยที่บัดนี้เงียบงัน จิงเชียวรู้ดีว่าใจหายเมื่อไม่เห็นกัวกลงหลง

    Last Updated : 2024-12-27
  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   กลับมายืนที่เดิม

    "ท่านอ๋องสืบหาหมอยาฝีมือดีเพื่อปรุงยาถอนพิษให้กับนายท่านและนายหญิงโดยเฉพาะ ส่วนเรื่องที่ท่านอ๋องรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรอี้เหลียวก็ไม่บังอาจถาม""ท่านพี่เราเชื่อใจอ๋องฟู่ได้หรือคะในเมื่อเป็นเขาที่โปรดปรานจิงชินเกินใคร"จินเกอวางยาลงบนโต๊ะจ้องเม็ดยาราวกับจะหาคำตอบของคำถามจากยาเม็ดนั้นจิงเชียวกับลู่เย่ว ทะยานขึ้นมาอยู่บนขอบผาสูงชัน"ในที่สุด ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จแล้วอาจารย์"ตะโกนลั่นหุบเขาจิงเชียวยืนกางแขนกว้าง ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มสดใสใบหน้างดงามคิ้วเค้มดวงตากลมโตแววตาสดใส รูปร่างอ้อนแอ้นอรชร"ไม่แปลกใจเลยว่าคุณชายวังจิ้งจอกทำไมถึงหลงรักนาง"ลู่เย่วพึมพำเบาๆ ก้มหน้ายิ้มเศร้าๆ เมื่อคิดถึงอนาคตของกัวหลงหลง"ข้าจะไปที่บ้านฉิน ท่านเล่าลู่เย่ว""คุณหนูท่านจะไปในฐานะอะไรและชื่อแซ่ใดกัน"ลู่เย่วเอ่ยปากถาม ก็เมื่อก่อนหน้านั้นที่เขากับกัวหลงหลงแอบหนีขึ้นมาจากวังจิ้งจอกเพื่อมาดูความเป็นอยู่ของจิงเชียวว่าสุขสบายดีไหมตอนนั้นจิงเชียวอ้วนราวกับแม่หมู"ข้าก็ไปในฐานะคุณหนูใหญ่บ้านฉิน""คุณหนู ท่านเปลี่ยนไปเพียงนี้ใครกันจะจำท่านได้ แล้วใครจะเชื่อว่านี่คือคุณหนูใหญ่จิงเชียว ที่อวบอ้วนคนนั้น"จิงเชียวเม้มป

    Last Updated : 2024-12-27
  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   สองรัก

    ฟู่อ๋องยิ้มเมื่อคิดถึงคุณหนูจิงเชียวของอี้เหลียว เงยหน้าขึ้นช้าๆภาพตรงหน้า คือหญิงงามอ้อนแอ้นเอวบาง ในอาภรณ์สีดำขลิบแดงสวยสง่าและอ่อนหวานปนเปกันไปใบหน้างดงามจนเขาถึงกับตกตะลึง ใบหน้างดงามที่ไม่ได้แต่งเต็มถึงกระนั้นริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มน่าสัมผัส กลืนน้ำลายลงคอเมื่อเผลอจินตนาการไปถึงริมฝีปากอวบอิ่มนั้นยามสัมผัสจะนุ่มเพียงใดหวานหอมเพียงใด ส่ายหัวไปมาไล่ความคิดของตัวเขาที่เตลิดไปไกลแค่เพียงพบหน้าหญิงนางนี้ ผมยาวสลวยเรียบไว้จนตึงในมือกลับมีกระบี่ราวกับจอมยุทธ์ เขาอดที่จะยิ้มมุมปากกลับท่าทีห้าวหาญที่ขัดตากับใบหน้างามนั้นเสียไม่ได้หันไปหยิบกระบี่ไม้ พุ่งตัวออกจากห้องรับรองวาดกระบี่ไม้เข้าใส่ จิงเชียวแบบต้องการท้าประลอง“เคร้งงงง”จิงเชียวพลิกตัวตวัดกระบี่ออกจากฝักเข้าขวางกระบี่ไม้ของฟู่อ๋องไว้เต็มกำลัง ฟู่อ๋องยิ้มนางมิใช่แค่ระวังตัวแต่กลับรับมือได้ราวกับผ่านการฝึกปรือมาอย่างดี ฟู่อ๋องจ้องใบหน้างามยิ้มๆ จิงเชียวกำกระบี่ไว้ในมือไม่ยอมลดกระบี่ลงแต่ภายในใจยามนี้ใจของจิงเชียวอยู่ที่ตาตุ่มไปเสียแล้ว เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานานแสนนานครั้งสุดท้ายที่เห็นคือเมื่อจิงเชียวอายุได้ เก้าปีอี้เหลี

    Last Updated : 2024-12-27
  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   ช่างเขา

    "ข้าไม่ใส่ใจ อภัยให้ท่านอ๋องของเจ้าก็ได้อี้เหลียว แต่นั่นใช่ข้าจะเชื่อเรื่องที่เจ้าพูดมาหรอกนะ แต่ข้าสงสารชายาเอกของท่านอ๋องที่หายไปต่างหาก นางคงจะตกระกำลำบาก และสามีอย่างฟู่อ๋องก็ไม่คิดติดตามถามถึง"อี้เหลียวขมวดคิ้ว เมื่อเห็นท่าทีขึงขังของจิงเชียวจิงเชียว ก้าวเดินออกจากตรงนั้นวังจิ้งจอกกัวหลงหลงในอาภรณ์สีขาวสะอาดตา ร่างสูงกลับมีพวงหางสีขาวสะอาดคล้ายดังปุยนุ่นถึงเก้าหางรางเลือนด้วยมนตร์ลวงตา ยืนกอดอกผึ่งผายมองลอดทางช่องหน้าต่างท่าทางครุ่นคิด"องค์ชาย ลู่เย่วส่งคุณหนูจิงเชียวถึงบ้านแล้ว"คิ้วคมเลิกสูง"นางสงสัยละครที่เราแสดงกันหรือไม่”ยิ้มเมื่อได้คิดถึงจิงเชียว“ไม่ขอรับ คุณหนูมีความมุ่งมั่นที่จะทำให้อาจารย์ภาคภูมิใจ”กัวหลงหลงอมยิ้ม“ข้าจะไปพบนางอีกครั้ง เร็วๆนี้”“องค์ชาย จะไปอีกแล้วหรือฝ่าบาทเพิ่งจะ มีบัญชาให้องค์ชายกลับเข้าวัง”“ข้าก็มาแล้วนี่ ข้ามาแบบนี้อดห่วงศิษย์ข้าไม่ได้แค่เพียงแวะไปช่วยนางให้สมดังใจ จึงหมดห่วง”ลู่เย่วถอนหายใจ“องค์ชายจะทำแบบนี้ไม่ได้ก่อนหน้านั้นองค์ชายบอกกับลู่เย่วว่าแค่นางพร้อมก็จะกลับมาวังจิ้งจอกแต่นี่นางไปแล้วองค์ชายยังจะกลับไปพบนางอีกครั้ง ทั้งที่เราเล่

    Last Updated : 2024-12-30
  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   ชายา3

    อี้เหลียวจ้องใบหน้าของจิงเชียวตามสั่ง จิงเชียวนั่งลงกับเก้าอี้ ยื่นหน้ากับตากลมโตให้อี้เหลียวจ้องมองไม่ขยับตัวอี้เหลียว จ้องมองใบหน้างดงามนิ่งมองไล่มาตั้งแต่ร่างบางอ้อนแอ้น ริมฝีปากสีชมพูแก้มใส และสุดท้ายหยุดที่ดวงตากลมโต“คะคะคุณหนู”“เห็น…อะ….ไร”อี้เหลียวยกมือขึ้นปิดปากกลัวว่าจะส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นและดีใจ“อี้เหลียวบอกข้าว่าเจ้าเห็นอะไร”“เป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะเป็นไปไม่ได้อี้เหลียวเห็นชัดๆ ว่าคุณหนูจิงเชียว….. คุณหนูไม่ได้กระโดดลงไปที่หุบเขาปราบเซียนหรอกหรือ ไม่จริงเป็นไปไม่ได้ไม่มีทางที่คุณหนูจิงเชียว คือคุณหนูอิงเอ่อร์”“อี้เหลียว เจ้ามองให้ดีดี”อี้เหลียวจ้องใบหน้างามตาไม่กะพริบจะปฏิเสธได้อย่างไรว่านี่คือจิงเชียว หากจะมีใครสักคนที่จำจิงเชียวได้นั่นก็ควรจะเป็นอี้เหลียวเดินถอยห่างออกจากจิงเชียว อย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เห็น“อี้เหลียวของขวัญแต่งงานจากฝ่าบาท ที่เป็นแหวนหยกแดงกับกวานสวมศีรษะทำจากทองและทับทิม ที่ข้าให้เจ้าเอากลับมาซ่อนไว้ที่ห้องนอนของข้าที่บ้านฉินไม่ให้น้องรองจิงชินได้เห็นมันกลัวว่าน้องจะเสียใจ ของสองสิ่งนั้นยังอยู่ไหม”อี้เหลียวปล่อยหยาดน้ำตาไหลริน พุ่งตัวเข

    Last Updated : 2024-12-30
  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   ใครอยากเป็น

    “เจ้าโง่ ฮ่องเต้ มีสนมสามพันนางหกตำหนัก ข้าเป็นไท่จือก็ควรจะสั่งสมไว้ก่อนที่จะนั่งบัลลังก์ สายเลือดมังกรก็ควรจะให้แผ่ไปให้ไพศาล”“โครมมมมมม”เสียงบางอย่างกระแทกเกี้ยวอย่างจัง“คุ้มกันไท่จือๆ”องครักษ์ต่างรายล้อมเกี้ยวไว้ อู้ตี้เปิดหน้าต่างชะโงกหน้ามาด้านนอก“ใต้เท้าอภัยด้วย ลูกชายของข้า เป็นเด็กไม่สมประกอบ หญิงนางหนึ่งกอดร่างของเด็กวัยสิบห้าที่ริมฝีปากบิดเบี้ยวถือก้อนหินในมือซ้ายก้อนหินที่มือขวาตกอยู่บนพื้นเมื่อถูกขว้างเขาใส่เกี้ยวพระที่นั่ง“ประหาร จะสมประกอบหรือไม่เจ้าปล่อยลูกเจ้ามาทำไมกัน” องครักษ์หันมองหน้ากัน อู้ตี้กระโดดลงจากเกี้ยว ชักกระบี่จากมือขององครักษ์ เงื้อขึ้นสุดแรง“ไท่จือโปรดอภัย”จิงเชียวและอี้เหลียวที่มายังตลาดเช่นกันและเห็นคนกำลังรายล้อมเหมือนกำลังเกิดอะไรบางอย่างขึ้นและเห็นว่าป้าหยูแม่ครัวของบ้านฉินกับเสี่ยวจือเด็กชายไม่สมประกอบกำลังยืนตัวสั่นต่อหน้าไท่จืออู้ตี้ จิงเชียวเข้าไปขวางคมกระบี่ไว้อู้ตี้อ้าปากค้าง จ้องมองใบหน้างดงามของจิงเชียวตาไม่กะพริบ หัวใจหล่นลงไปที่ตาตุ่ม มือไม้อ่อนแรงปล่อยกระบี่คมตกลงข้างกาย“เคร้งงงง”“ไท่จือได้โปรดเมตตา ท่านป้าหยูเสี่ยวจือคุกเข่

    Last Updated : 2024-12-30
  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   งูตัวนั้น

    “ใครกันอยากจะเป็นชายาสามของเขากัน” อี้เหลียวยิ้ม“เอก่อนหน้านั้นใครน้าที่ดีใจที่จะได้เป็นชายาเอกของท่านอ๋อง” จิงเชียวใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย“ก็ตอนนั้นข้า ข้า”อึกอักหาคำตอบไม่ได้“ท่านอ๋องเองก็ดีกับคุณหนูนี่เจ้าค่ะ แม้ตอนนี้จะไม่ใช่คุณหนูจิงเชียวท่านอ๋องก็ยอมก้าวขามาปกป้องยอมบาดหมางกับไท่จือ”“นั่นเพราะเขาเห็นว่าข้าคือหญิงงามต่างหาก เขาเห็นว่าข้าคือหญิงงามเลยต้องการที่จะบอกกับใครต่อใครว่ารู้จักกับข้าก่อนใครรวมทั้งไท่จือ”“คุณหนูขาท่านอ๋องไม่แน่ว่าจะมองออกว่าคุณหนู คือคุณหนูจิงเชียว”“ช่างเขาสิเจ้าได้ยินเขาพูดไหม …ชายาเอกข้าหายไปตั้งสามเดือนแล้ว เขานับวันคืนเพียงนั้นเชียวหรือเขาพะวงว่าข้าไม่อยู่เพียงนั้นเชียวหรือจึงนับวันคืนแต่สุดท้ายก็อยากจะแต่งชายาสาม”อี้เหลียวอดขำเสียไม่ได้ ไหน้ำส้มของคุณหนูแตกทว่าเป็นการหึงหวงตัวเอง จิงเชียวหึงหวงคุณหนูจิงเชียวที่ผอมกว่างดงามกว่า“แต่คุณหนูก็คือชายาเอกนะเจ้าค่ะ หากความจริงปรากฏคุณหนูก็คือชายาเอกอยู่ดีถึงจะต้องแต่งกับท่านอ๋องในตำแหน่งชายาสามก็ตาม”“นั่นสิ ข้าไม่อยากเป็นชายาสามอย่างไรเล่า ข้าจะว่าเห็นแก่ตัวก็ใช่เพราะข้าอยากเป็นชายาเอกหากไม่ใ

    Last Updated : 2025-01-01
  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   เจ้างูตัวดี

    “ตำแหน่งหวังตี้ เป็นรองเพียงฮ่องเต้เพียงคนเดียว ข้าคงร่วมยินดีด้วยหากว่าท่านอาไม่ทำชายาอ้วนหายไป ป่านนี้คงได้เป็นหวังไปแล้วหากจะให้ตำแหน่งนี้เป็นของท่านอาข้าเห็นควรว่า หาศพหญิงอ้วนที่ไหนสักคนมาแทนศพของ ชายาอ้วนคนนั้น คนอย่างท่านอาทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว”คราวนี้เป็นฟู่อ๋องที่กัดฟันแน่น อู้ตี้หัวเราะร่าเอามือไพล่หลังก้าวเดินจากไป“กลับจวนเสียพร้อมกัน ผ้าที่เจ้าจะใช้ไว้มาเลือกในคราวต่อไป” จิงชินก้มหน้า“จิงชินตั้งใจแวะไป ที่บ้านฉินสอบถามสารทุกข์สุกดิบท่านพ่อกับท่านแม่”หาทางที่จะอยู่ต่อรู้ดีว่าอู้ตี้ไปรอที่นัดหมายก่อนแล้ว“ดีเลย ข้าก็คิดว่าจะไปที่บ้านฉินเจ้ายังไม่รู้สินะ หลานสาวของท่านลุงฉินอิงเอ่อร์นางมาพำนักที่บ้านฉินรอการคัดตัวนางใน ข้าอยากให้เจ้าพบนาง”พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าแกว่งๆ ในตอนท้าย“เอ่อเอ่อ ท่านอ๋อง ไปก่อนดีไหม จิงชินเลือกผ้าไม่เกินหนึ่งชั่วยามท่านอ๋องจะได้มีเวลาคุยเรื่องในราชสำนักกับท่านพ่อ”หาทางจนได้ เรื่องรักอยู่ในหัวใจแต่ความกระหายในความใคร่นั้นไม่อาจปฏิเสธว่าไม่สำคัญบ้านฉิน“คุณหนูเจ้าขา อี้เหลียวเตรียมน้ำร้อนไว้พร้อมแล้วมาอาบเสียก่อนเจ้าค่ะอี้เหลียวจะไปยกอาหารวา

    Last Updated : 2025-01-01

Latest chapter

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   ความจริง

    เขย่าประตูแต่ทว่ากับใส่กลอนแน่นหนาฟู่อ๋องใช้ไหล่กระแทกประตูด้วยแรงทั้งหมดจนกระทั่งบานประตูหลุดออกจากกันพุ่งตัววิ่งเข้าหาจิงเชียวที่นอนบนแท่นนอนหนา“อิงเอ่อร์ ไม่สิจิงเชียวเจ้าเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น”จิงเชียวเงยหน้าขึ้นช้าๆ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาทว่ามีสีหน้าวิตกกังวล มองอ้อมแขนที่กอดรัดไว้แน่น“ท่านพี่อ๋องฟู่ท่านรู้ว่าเป็นข้าหรือ” ฟู่อ๋องเลิกคิ้วสูง“เมื่อกี้เจ้ากรีดร้องเป็นอะไรไป”“จริงด้วยงู มีงูในผ้าห่มของข้าข้าเอาหมอนฟาดมันจนตัวงอ แต่มันก็ไม่ยอมไปไหน”ฟู่อ๋องอุ้มจิงเชียวไปวางไว้ที่เก้าอี้“ข้าจะไล่งูให้” กัวหลงหลงที่กลายร่างเป็นงูตัวสีดำขมวดคิ้ว พุ่งตัวเข้าหาจิงเชียว“กรี๊ดดดด”ฟู่อ๋องเองก็ถลาเข้าหาจิงเชียวกอดรวบร่างบางไว้แนบอก“ฟู่อ๋องฉวีช่าย”เสียงดังราวกับอาญาสิทธิ์ดังขึ้นอู้หลงฮ่องเต้ก้าวขามาในห้องทันได้เห็นภาพที่ฟู่อ๋องกอดรวบจิงเชียวไว้ทั้งตัวพอดี“ฝะฝะฝ่าบาท”ฟู่อ๋องรีบปล่อยอ้อมกอดประสานมือตรงหน้าสำนึกผิด“ฟู่อ่องสมควรตายล่วงเกินพระสนม”“หือ พระสนม ใครบอกว่านางเป็นสนมของข้า”ฟู่อ๋องมีสีหน้างงงันกัวหลงหลงพุ่งตัวออกไปด้านนอกกลายร่างเป็นกัวหลงหลงใทันที“พิษรักเล่นงานจนถึงกับทนไม่ไ

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   กระจ่าง

    “รู้ได้อย่างไรว่าในเครื่องเสวยมียาปลุกกำหนัด”ถามทั้งที่ตัวเขาเองก็เอะใจอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างท่าทีของจิงชินเมื่อเห็นเครื่องเสวยร่วงเกลื่อนพื้นนางทำสีหน้าราวกับจะฆ่าจะแกงกัวหลงหลง“ก็นะข้ามีความสามารถพิเศษเรื่องที่สามารถ สัมผัสกลิ่นได้ดีกว่าคนทั่วไป”ฟู่อ๋องเลิกคิ้วสูง“ขอบคุณ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ในเมื่อท่านองครักษ์มีทีท่าว่าหมายปองจิงเชียวทำไมท่านองครักษ์ถึงยอม …ช่วยข้าหรือว่าตั้งใจจะให้ข้า ออกหน้าแทนชิงตัวจิงเชียวมาจากฝ่าบาทกันแน่”“ช่างจินตนาการมองคนอื่นในแง่ร้ายสิ้นดี คนอย่างอ๋องฟู่รูปงามทว่าช่างคิดเล็กคิดน้อย”ฟู่อ๋องถอนหายใจ“ไปกันเถอะ ข้าต้องรีบไปอารักขาจิงเชียวแล้ว”ก้าวเดินนำจวนฟู่อ๋อง“ไท่จือ ท่านท่านมาถึงนี่”อู้ตี้ไท่จือเดินเซด้วยความเมามาย หลบอยู่ในห้องบรรทมของจิงชิน“จิงชินข้าคิดถึงเจ้า”พุ่งตัวเข้ากอดรัดจิงชินที่เบี่ยงตัวหลบ“เจ้ารังเกียจข้าหรือหรือว่าเปลี่ยนเป้าหมายแล้วหรือเห็นท่านอาดีกว่าข้าใช่ไหม”จิงชินถอนหายใจ“ท่านจือที่นี่เป็นจวนอ๋องไท่จือกล้ามาถึงนี่ แล้วมาทำเรื่องแบบนี้หากใครมาเห็นเข้า”“ก่อนนั้นข้าก็มาพบเจ้าที่นี่เป็นประจำไม่เคยมีปัญหาทำไมวันนี้ถึงได้คิดจะมีปัญหาไม่

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   แผนล่ม

    “อะฮ้า จวนท่านอ๋องฟู่นี่มีเครื่องเสวยแต่ละอย่างน่ากินทั้งนั้น”กัวหลงๆ เปิดประตูเข้ามาราวกับบสนิทชิดเชื้อเสียเต็มประดาทรุดกายลงนั่ง“หือ แต่ละอย่างน่ากินทั้งนั้น”ก้มลงสูดดมกลิ่นอาหารก่อนจะขมวดคิ้ว หางทั้งเก้าปรากฏเลือนรางก่อนจะรีบร่ายมนตร์บังตาเสียใหม่“เจ้าเข้ามาได้อย่างไรผ่านองครักษ์เข้ามาได้อย่างไร”“หือข้าเป็นสหายลืมไปแล้วหรือท่านอ๋อง ข้ามาเพื่อจะมาเตือนว่าท่านจะต้องรีบไปอารักขาพระสนมคนใหม่ของฝ่าบาท”“ท่านองครักษ์ ท่านอ๋องเสวยเย็นแล้วจึงจะรีบไป”กัวหลงหลงยิ้ม เดินมาหยิบ กระบี่ที่วางไว้บนที่วางกระบี่ที่ทำจากงาช้าง“กระบี่นี่เนื้อดีอีกทั้งยัง เหมาะมือ”ไม่พูดเปล่าร่ายรำกระบี่ราวกับห้องนั้นเป็นสนามประลองตวัดคมกระบี่ไปด้านหน้าด้านหลัง“ระวังหน่อย เพล้งๆๆๆๆ”ฟู่อ๋องที่พูดยังไม่ทันขาดคำ ร่างสูงของกัวหลงหลงหันหลังกลับมาวาดกระบี่ในมือกวาดเอาเครื่องเสวยบนโต๊ะร่วงลงเกลื่อนพื้น“ขะขะข้าขอโทษ โอ๊ยแย่แล้วข้าผิดไปแล้วข้าทำมันพังอีกแล้วใช่ไหมข้าแย่จริงเชียว”รีบถลาเข้าไปเก็บชามและถ้วยเครื่องเสวยที่ร่วงเกลื่อนพื้น จิงชินกัดฟันจนเป็นสันนูนบ้านฉิน“ท่านพี่ในที่สุดสวรรค์ก็เข้าข้างเรา”ฮูหยินจิงหรานป

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   องครักษ์สนมคนโปรด

    เช้าสดใส จิงเชียวนอนบิดขี้เกียจบนแท่นนอนอุ่นนุ่มเมื่อคืนหลับสบายไม่น้อย นางกำนัลยกชามน้ำอุ่นเข้ามาในห้อง“พระสนม”จิงเชียวยิ้มหวานหยดท้องพระโรงขุนนางหลายฝ่ายต่างรออยู่หน้าบัลลังก์อู้หลงปิดปากหาว ก้าวเดินมานั่งที่บัลลังก์ กัวหลงหลงก้าวตามมาติดๆ ก้มหน้ามองพื้นทางเดินมากกว่าเหมือนกลัวว่าจะสะดุดล้ม“ถวายพระพรฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี”เสียงแซ่ซ้องจากคนทั้งหมดในท้องพระโรงอู้ตี้ยิ้ม เมื่ออู้หลงฮ่องเต้ปิดปากหาวอีกครั้ง“เสด็จพ่อ เมื่อคืนที่ผ่านมาคงจะทรงเกษมสำราญไม่น้อย”อู้หลงยิ้มมุมปาก“ฟู่อ๋องไปไหนเสีย”ฟู่อ๋องก้าวเดินมาตรงหน้าเด่นสง่าประสานมือ“ป่านนี้ฟู่อ๋องยังไม่พบชายาเอกที่หายไปอีกหรือหรือว่าเลิกล้มความตั้งใจในการตามหาชายาเอกจิงเชียวน้อยเสียแล้ว”อู้หลงพูดขึ้นดังๆ ฟู่อ๋องก้มหน้า“ฟู่อ๋องส่งคนลงไปที่หุบเหวปราบเซียนค้นทุกซอกทุกมุมพบเพียงความว่างเปล่า จึงได้สั่งให้ลดกำลังคนในการค้นหา”อู้หลงถอนหายใจ“ข้าเองก็คงเลิกล้มคำสั่งเรื่องการแต่งตั้งชายาเอกตอนนี้จะแต่งตั้งใครอย่างไรก็คงแล้วแต่อ๋องฟู่ เพราะนานมากแล้วที่ชายาเอกหายตัวไป”้“ฝ่าบาท ตอนนี้ยังไม่พบนางข้าจึงคิดว่าการแต่งตั้งชายาเอก

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   องครักษ์

    “ท่านก็ไปเสียเองสิท่านเองก็ชื่นชอบนางท่านเองก็มีใจให้คุณหนูอิงเอ่อร์มิใช่หรอกหรือ แม้กระทั่งเข้ามาในวังหลวงนางยังใช้แซ่ของท่านในการสมัครเข้ามาคัดตัวนางในก็ควรเป็นท่านองครักษ์ที่จะต้องทำเพื่อนาง”กัวหลงหลงกัดฟันแน่น“นี่ ฟู่อ๋องข้ามองท่านผิดไป ข้ารึอุตส่าห์ช่วยท่านให้รอดพ้นเงื้อมมือไท่จือแต่ท่านกับทำทีเหมือนว่านางไม่….สำคัญกับท่านกระนั้น”“ช่วยข้ารึ ข้าไม่ได้ขอร้องนี่”กัวหลงหลงยกมือขึ้นตั้งใจจะซัดเข้าใส่ใบหน้าหล่อเหลาของฟู่อ๋องด้วยโทสะทว่ากับกำหมัดแน่น"ท่านไม่ทำข้าทำเอง ข้าไม่ยอมให้จิงเชียวเอ๊ย อิงเอ่อร์นางต้องเป็นสนมของฝ่าบาทเป็นแน่”“คิดหรือว่าวิธีนี้จะได้ผล ท่านตั้งใจเอาคอของท่านไปพาดไว้บนแท่นประหารอย่างนั้นหรือ”“เจ้าคนขี้ขลาด ข้าคิดว่าท่านจะชอบนางพร้อมยอมทำเพื่อนางแต่ดูท่านสิทำอะไรได้”กัวหลงหลงพูดไปก็เหมือนกับว่าตัวเองเพราะตัวเขาเมื่อเข้ามาอยู่ในวังกลับไม่สามารถใช้มนตร์ต่างๆ ได้ด้วยวังหลวงล้วนมีเครื่องรางและที่สำคัญป้ายหยกข้างกายอู้หลงนั่นยิ่งทำให้อ่อนแรง“หากท่านคุกเข่าต่อหน้าฝ่าบาทเรื่องที่ขอประทานอนุญาตรับนางเป็นฮูหยิน นั้นเท่ากับท่านกล้าแย่งแม้กระทั่งสนมของฮ่องเต้ ตอนนี้ท่าน

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   น่าขัน

    อู้ตี้ปากไวเท่าความคิด ทำเอาเหล่าหญิงงามต่างหัวเราะขบขัน จิงเชียวกัดเม้มริมฝีปากแน่นฟู่อ๋องอมยิ้มกับดอกท้อสีแดงสดตรงกลางผ้าสีขาวสะอาดดอกท้อสีแดงโดดเด่นบนนั้นเหมือน จิงเชียวในตอนนี้ยิ่งแน่ใจว่านี่คือจิงเชียวน้อยของเขาที่กี่ปีก็ไม่เคยเปลี่ยนนางปักได้เพียงดอกท้อสีแดงตั้งแต่เก้าขวบกัวหลงหลงดึงเอาผ้าขาวจากมือฟู่อ๋อง"งดงาม งดงามจริงๆ ช่างเป็นดอกท้อที่แตกต่างแต่มีมนต์ขลังพวกท่านเห็นไหม ไม่ใช่ใครจะปักลวดลายแบบนี้ได้ง่ายๆ งดงามแต่เรียบง่าย ธรรมดาแต่น่าจดจำ"หญิงงามที่กำลังซุบซิบต่างเงียบเสียงมองไปที่ดอกท้อสีแดงสดเพียงดอกเดียวนั้น"ท่านองครักษ์ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรือ เช่นไรจึงได้กล่าวชื่นขมเพียงแค่คนที่ทำอะไรง่ายๆอย่างนี้ นางไร้ความสามรถท่านยังเอ่ยชมเห็นว่านางมีใบหน้างดงามเป็นต่อพวกเราหรือไร"บุตรีของขุนนางใหญ่แซ่จือกล่าวติเตือนกัวหลงหลง"หืม. ..พวกเจ้าล้วนคิดว่าลวดลายงดงาม เท่านั้นที่จะผ่านการคัดเลือก จริงๆแล้วการที่ใครสักคนใส่ใจงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จสิ้น รู้จักพลิกแพงนั่นนับว่าหลักแหลมยิ่งแล้ว เขาสั่งให้ปักจึงปัก ลวดลายสะท้อนความเป็นตัวตนนางเป็นง่ายๆ ทว่าก็ทำตามกฎ"อู้หลงฮ่องเต้ก้าวเข

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   แย่งชิง2

    “เสด็จพ่อแค่นี้ก็ยากจะตัดสินใจแล้วยังจะให้เขามาช่วยสังเกตการณ์เรื่องใดกันเล่า”ออกอาการเพราะเรียกรับผลประโยชน์จากบรรดาพ่อๆที่เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ไปแล้วว่าจะให้บุตรีของขุนนางกังฉินทั้งหลายผ่านการคัดตัวนางในปีนี้“ฝ่าบาท หลายคนเหมาะแล้วพ่ะย่ะค่ะไท่จือก็ยังอ่อนประสบการณ์ท่านอ๋องเองก็เก่งแต่เรื่องรบรา ท่านองครักษ์กัวหน่วยก้านไม่เลวบางทีหลายหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว”ใต้เท้าเหวินที่เป็นขุนนางที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดรีบสนองกัวหลงหลงยิ้มเปลี่ยนเรื่องราวตึงเครียดให้กลายเป็นเรื่องการคัดตัวนางในเสียทุกคนต่างลืมเลือนเรื่องการลอบสังหารไปเสียสิ้น แต่คนผู้หนึ่งที่ไม่ลืม นั่นก็คืออู้หลงฮ่องเต้ตำหนักกุ้ยฮวาสำหรับคัดตัวนางใน ลานกว้างที่ปูด้วยหินสีขาวสะอาดเหล่านางกำนัลสวมใส่อาภรณ์ของนางกำนัลฝึกหัด อวดรูปร่างอ้อนแอ้นของแต่ละนางไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจิงเชียวงดงามทั้งรูปร่างและใบหน้าที่หาใครเทียบเคียงได้พวกนางต่างกำลัง นั่งอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยของแต่ละนางบรรจงปักลวดลายลงบนผ้าขาวด้วยด้ายหลากสีเพื่อให้อวดฝีมือด้านหารเย็บปักคราวนี้เองไม่บอกก็รู้ว่า งานเย็บปักของจิงเชียวไม่ได้เรื่องแค่ไหน“หมดเวลาาาาาา”เวลาหนึ่งชั่วยามที

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   แย่งชิง

    “พ่ะย่ะค่ะ เอ่อเรื่องมีอยู่ว่า กงฉือพำนักที่บ้านท่านป้าฉินตั้งใจจะเข้ามาสอบจอหงวน และบังเอิญได้พบท่านอ๋องและก็บังเอิญอีกเช่นกันที่ท่านลุงฉินมีหลานสาวที่กำลังจะเข้ามาคัดตัวนางในนามว่าอิงเอ่อร์งดงามที่สุดในสามแคว้น และเราสองคนข้าหมายถึงท่านอ๋องกับข้าเราจึงไม่ต้องชะตากัน เพราะหญิงงามแล้วบังเอิญอีกครั้งที่ข้า เป็นคนที่นอนไม่หลับอยากจะรู้ว่าวังหลวงของแคว้นเป่ยฉียิ่งใหญ่เพียงใด และอยู่ที่ไกลจากบ้านท่านป้าแค่ไหนจึงออกเดินลัดเลาะตั้งแต่พลบค่ำ และบังเอิญ ข้าเดินเฉี่ยวจวนอ๋อง ท่านอ๋องที่ไม่กินเส้นกันเห็นว่าเป็นข้า ด้วยความที่เราไม่ถูกกันอยู่แล้วท่านอ๋องจึง ตั้งใจหาเรื่องข้าข้าก็เลยหาทางเลี่ยงโดยการหนีไปเสีย และท่านอ๋องก็ตามไม่เลิกจนกระทั่งเราทั้งสองเข้ามาในวังหลวงและข้าช่วยฝ่าบาทจากมือสังหารไว้ได้” เงยหน้ามองไปยังฟู่อ๋องที่กำลังมองอยู่ก่อนแล้วเช่นกัน“อืมมมม แบบนี้นี่เองมิน่าเล่า ฟู่อ๋องจะพูดว่าตามท่านองครักษ์มาก็เกรงว่าจะทำให้คนอื่นมองว่าแค่เรื่องหญิงงามก็ถึงกับต้องห่ำหั่นกันข้าเข้าใจแล้ว ข้าชักอยากจะเห็นหน้า หลานสาวใต้เท้าฉินอิงเอ่อร์เสียแล้วสิ”อู้หลงพูดไปยิ้มไป อู้ตี้กัดฟันจนเป็นสันนูนเจ้า

  • หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู   แย่ง

    “ฝ่าบาทป่านนี้ยังจับมือสังหารไม่ได้คงต้องเพิ่มกำลังอารักขา อย่างแข็งขัน”ใต้เท้าเหวิน ที่คุมกองกำลังองครักษ์ก้าวออกมาตรงหน้าอู้หลงฮ่องเต้ นั่งบนบัลลังก์มังกร ข้างๆเป็นกัวหลงหลงที่ยืนทำท่าทีแข็งขัน“มือสังหารเข้านอกออกในได้ง่ายดายราวกับคุ้นเคยกับวังหลวงเป็นอย่างดีไม่แน่ว่าอาจจะมีคนในหนุนหลัง” ใต้เท้าฉินเอ่ยปากดังๆ“ถึงกับลอบสังหารฝ่าบาทช่างอาจหาญยิ่งนัก มุ่งหวังในบัลลังก์อย่างไม่ต้องสงสัย”ไท่จืออู้ตี้ใช้คำพูดยุยง“บังอาจ กล้าเอ่ยคำว่ามุ่งหวังในบัลลังก์ เจ้าตั้งใจหมายถึงใครอู้ตี้”อู้หลงฮ่องเต้เต็มไปด้วยโทสะ“เสด็จพ่ออู้ตี้พูดความจริง บัลลังก์มังกรใครบ้างไม่มุ่งหวังนอกจากลูกที่เป็นถึงไท่จือใครๆก็ล้วนแต่ต้องการบัลลังก์ โดยเฉพาะคนที่พลาดหวังในบัลลังก์”ฟู่ฉวีช่ายยิ้มเย็น“ไท่จือท่านพูดแบบนี้ เหมือนจงใจใส่ร้ายท่านอ๋องฟู่ที่เป็นอนุชาของฝ่าบาท”อู้หลงตบโต๊ะเบื้องหน้าดังลั่น“จริงอย่างที่ใต้เท้าฉินกล่าวหรือไม่ อู้ตี้อย่ากล่าวหาลอยๆ”ฟู่อ๋องยังมีท่าทีเฉยชา กัวหลงหลงเหลือบตามองท่าทีของฟู่อ๋อง“จะมีสักกี่คนที่ ….ยามจื่อแต่ทว่ากลับเดินเล่นรับลมจนมาถึงวังหลวงทั้งที่จวนอ๋องห่างออกไปเกือบครึ่งลี้”

Scan code to read on App
DMCA.com Protection Status