“แย่จัง ฝนตกแรงมากเลย”สายฟ้ามองฝนที่พากันกระหน่ำตกลงมาจนมองอะไรแทบไม่เห็น และตอนนี้เจ้าตัวก็มานั่งอยู่บนห้องของพาฝันแบบที่เก็บความดีใจไว้แทบไม่มิด เพราะจากที่อาสามาส่งแต่ฝนดันตกลงมาระหว่างทาง พาฝันจึงจำใจต้องให้ขึ้นมาพักรอฝนหยุดอย่างเสียไม่ได้ แม้ใจจะยังไม่แข็งแรงพอจะต่อกรก็เถอะจนป่านนี้ที่พาฝันทั้งทำอาหารให้กินและให้นั่งรออย่างสบายใจหน้าทีวีจนเริ่มดึก ฝนที่รู้ใจสายฟ้าเหลือเกินก็ไม่มีทีท่าจะหยุด แถมยังตกหนักกว่าเดิมจนพาฝันเริ่มกังวล แต่สายฟ้ากลับรู้สึกว่ารักหน้าฝนมากเหลือเกิน“หนูง่วงรึยังครับ ให้พี่ฟ้ากลับเลยมั้ย”สายฟ้าถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆแต่เว้นระยะห่างอย่างเกรงใจ ผิดกับความรู้สึกข้างในลิบลับ“แต่มันตกแรงมากเลยนะคะ พี่ฟ้าจะกลับยังไงมันอันตราย”พาฝันท้วงอย่างกังวล เธอจะกล้าให้คนที่สำคัญกับใครๆมากมายฝ่าฝนแรงๆแบบนี้กลับบ้านได้ยังไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเธอรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ อีกอย่างเธอก็เป็นห่วงมากๆด้วยนั่นแหละ“แต่มันดึกแล้ว พี่ฟ้ารบกวนหนูนานแล้วนี่ครับ”สายฟ้าตอบหงอยๆอย่างที่ใครเห็นก็ต้องใจอ่อนให้ ไม่เว้นแม้แต่พาฝันหรอก“นอนนี่ก่อนมั้ยคะ เช้าค่อยไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน”พาฝันตัดสินใจใ
‘ฝนตกมั้ย’แสงหน้าจอที่สว่างวาบทำให้สายฟ้ารีบหยิบมือถือมากดดูอย่างเกรงใจพาฝัน เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว ถึงอีกคนจะนอนหันหลังไปอีกฝั่งก็ยังกลัวว่าแสงจะไปรบกวนอยู่ดี แต่พอเห็นว่าใครทักมาก็ต้องเหลือกตาขึ้นบนอย่างหน่ายใจทันที‘มึงเป็นอะไรก่อนภาส เมาน้ำฝนเหรอ’สายฟ้ากดตอบทันทีอย่างหมั่นไส้ ถ้าคิดว่าคนอย่างภาสกรจะมีธุระอะไรล่ะก็ ฝันไปเถอะ ความสุขของภาสกรก็แค่กวนเพื่อนให้อารมณ์เสียเท่านั้นแหละ รู้จักกันมากี่ปีแล้ว‘เป็นหมอที่ปากแซ่บไม่เบา ถึงว่าเนื้อหอมฉุย’‘ฉุยที่หน้ามึงสิภาส ว่างนักก็ไปนอน กวนตีนอยู่ได้’สายฟ้าส่ายหน้าอย่างระอาใจในความไม่รู้จักโตของเพื่อน จะพลังงานล้นก็เกรงใจร่างกายกับสมองที่ทำงานหนักมาทั้งวันหน่อยเถอะ‘เครื่องด่าอัตโนมัติทำงานแล้วสินะ ก็เห็นฝนตกเลยอยากเล่นด้วย ไม่เคยรู้จักเหรอวะ ฝนตกมั้ยอ่ะ เล่นด้วยหน่อยก็ไม่ได้’ถ้าไม่ติดว่าอยู่ข้างๆพาฝันสายฟ้าคงถอนหายใจแรงๆใส่มือถือไปแล้ว หรือถ้าอยู่ใกล้ๆคงจะโบกหัวเพื่อนตัวดีไปสักที ช่างเป็นคนที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลาซะจริงๆ‘กูต้องเล่นเหรอ เหงามากก็ไปหาแฟนไป ภาระเพื่อนจริงๆ’‘โห ปากดีแบบนี้ ตัวเองมีแล้วเหรอครับเพื่อน ก็ไม่นะ หึๆ’‘ก็ใกล้แล้วนะ
สายฟ้าที่เห็นคนข้างตัวเงียบเสียงไปก็เอ่ยออกมาอีกครั้งอย่างต้องการให้มั่นใจ ว่าการอยู่ในชีวิตสายฟ้าไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นเลยสักนิด“ทีนี้ เลิกกังวลเรื่องที่บ้านและสังคมของพี่ฟ้าได้แล้วนะครับ เพราะพี่ฟ้าก็ไม่คิดจะสนใจใครนอกจากคนที่รัก แล้วพี่ฟ้าก็พร้อมจะปกป้องคนที่รักอยู่แล้วครับ” “ค่ะ ฝันเข้าใจแล้ว”พาฝนรับคำอย่างที่คิดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่กับประโยคที่แสนหวานนั่น ถึงหมอฟ้าไม่ได้เจาะจงว่าเป็นเธอ แต่นาทีนี้พาฝันก็ใจเต้นรัวเม้มปากที่แทบกลั้นยิ้มไม่ไหวแน่นอย่างเขินอาย ก่อนจะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมือหนาที่แสนอบอุ่นเลื่อนมาจับมือเธอไว้จนใจเต้นรัว“พี่ฟ้า…”พาฝันเรียกคนที่ลูบมือเธอแผ่วเบาอย่างไม่เข้าใจการกระทำ ก็บอกเองว่าจะรอเธอพร้อมคงไม่ใช่จะผิดคำพูดตั้งแต่เริ่มหรอกนะ แต่เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาก็ทำเอาความกังวลปลิวหาย แทนที่ด้วยความเอ็นดูอย่างห้ามรอยยิ้มไม่ได้“พี่ฟ้าง่วงแล้ว หนูง่วงรึยังครับ”สายฟ้าที่เริ่มตาปรือถามเสียงงัวเงียอย่างที่รับรู้ได้ว่าง่วงจริงๆ พาฝันหันมองคนข้างๆด้วยดวงตาใสแจ๋ว แม้จะมองไม่เห็นก็ตาม“พี่ฟ้าง่วงก็หลับเลยค่ะ เดี๋ยวฝันก็หลับเอง”พาฝันตอบคนที่ยังลูบหลังมือแผ่วเบาโ
“ฟ้า…ทำไมหลับแบบนี้คะ อ่านหนังสือจนเลยเวลาอีกแล้วใช่มั้ย”เสียงหวานพร้อมมือนุ่มที่ลูบผมหนาเบาๆปลุกสายฟ้าที่หลับใหลให้ลืมตาตื่นอย่างงัวเงีย ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้คนที่แสนดูดีลดความน่ามองลงไปได้“เธอ…มานานแล้วเหรอคะ”เสียงทุ้มที่ออกจะแหบพร่ากว่าปกติเพราะเพิ่งตื่นนอนถามคนที่ลูบผมตัวเองอยู่อย่างแผ่วเบา รอยยิ้มสดใสที่สะกดใจตั้งแต่วันแรกถูกส่งมาให้จนตาพร่า สายฟ้าจับมือบางมาแนบแก้มอย่างออดอ้อนทันทีจนได้ยินเสียงหัวเราะหวานใสอย่างเอ็นดู“คิดถึงเธอจังเลยค่ะ” สายฟ้าหน้ามุ่ยอย่างที่อยากให้รู้ว่าคิดถึงมากๆจนคนมองขำเบาๆในความขี้อ้อนนั่น“ก็ไม่ว่างจริงๆนี่คะ ฟ้าก็รู้ว่าเราเรียนหนักเหมือนกัน แต่เราก็มาหาฟ้าแล้วไง”คนสวยประคองกรอบหน้าคมแล้วบีบแก้มนิ่มเบาๆอย่างเอ็นดู สายฟ้าน่ะเป็นคนที่ลุคภายนอกดูหล่อร้ายมากแต่ใครจะรู้ว่าที่แท้ ก็แค่เจ้าลูกหมาตัวโตแสนอ้อนเท่านั้นแหละ“ย้ายมาอยู่กับเราได้มั้ยคะ อย่างน้อยก็ได้เจอกันทุกวัน เราสัญญาจะดูแลเธออย่างดีเลย นะคะ” คำขอที่ทำให้ลำบากใจนักหนาถูกเอ่ยขึ้นมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้ และตอนนี้คนที่ทนมองสายตาเว้าวอนอยู่ก็ยังยืนยันจะปฏิเสธเหมือนเดิม เพราะยังไม่พร้อม
"รอนานมั้ยคะ"พาฝันถามคนที่ส่งยิ้มบางมาให้อย่างรู้สึกผิด เพราะรอลิฟท์นานกว่าที่คิด เลยทำให้รู้สึกเกรงใจหมอฟ้าไม่น้อย "รอทั้งชีวิตก็ได้ครับ"เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาทำให้พาฝันที่กำลังคาดเข็มขัดชะงัก ก่อนจะเงยขึ้นสบตาพราวระยับอย่างแสนเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ใจสั่นไหวนั่น แต่เพราะตอนนี้มีภูมิคุ้มกันมาไม่น้อยแล้วหลังจากต้องใกล้ชิดกันมาสักระยะ พาฝันที่หน้าเห่อร้อนพลันมองค้อนใส่ทันทีอย่างหมั่นไส้นิดๆ"งั้นรออีกสักชม.น่าจะได้มั้งคะ เหมือนฝันจะลืมว่าต้องซักผ้า"เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นทันทีที่พาฝันพูดจบ สายฟ้าที่ไม่คิดฝันว่าจะโดนย้อนมาแบบนี้ถึงกับกลั้นไม่ไหว "ร้ายขนาดนี้แล้วเหรอครับ ไม่เขินให้พี่ฟ้าหน่อยเหรอ""มุกเก่าขนาดนี้ก็ไม่คิดว่าจะเล่นเหมือนกันนะคะ""หมดกัน พี่ฟ้ารู้สึกเสียความมั่นใจมาก"สายฟ้าทำหน้าเศร้าสวนทางกับรอยยิ้มที่ดูยังไงก็ชอบใจ จนพาฝันค้อนเข้าให้อีกทีอย่างเชื่อไม่ลง"เราจะไปที่ไหนนะคะ"พาฝันตัดบทจนสายฟ้าขำอีกรอบอย่างกลั้นไม่ไหว รู้สึกดีมากนั่นแหละที่พาฝันเริ่มเป็นตัวเองด้วยขนาดนี้ แต่ก็ปัดทิ้งทุกประโยคที่อุตส่าห์สรรหามาหยอดเหลือเกิน "พี่ฟ้าไปไหนก็ได้ถ้ามีหนูไปด้วยครับ"และคว
"ไม่ใช่ครับ นี่พาฝัน"สายฟ้ารีบตอบกลับทันทีอย่างไม่พอใจนิดๆ การพูดแบบนี้จะให้มองว่าบังเอิญก็เกินไปหน่อย นอกจากริต้าต้องการให้สายฟ้ามีปัญหากับพาฝันแล้วก็คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย"อ้อ ขอโทษค่ะ ริต้าตกใจหมด เหมือนกันมากเลย มาเที่ยวกันเหรอคะ"ริต้ายังคงสุมไฟต่อแม้จะเห็นว่าสายฟ้าหน้าตึงแค่ไหน เพราะเธอรู้ว่าคนอย่างหมอฟ้า ไม่มีทางจะต่อว่าเธอในที่แบบนี้อยู่แล้วอีกอย่าง จะให้เธอทนเห็นคนที่หมายตามานานเดินชื่นมื่นกับคนอื่นสบายใจโดยไม่ทำอะไรเลยคงยากหน่อย อย่างน้อยก็ขอสั่นคลอนความรู้สึกสักนิดเถอะ"ครับ เรามาเดตกัน กำลังจะกลับพอดีขอตัวนะครับ"สายฟ้าตอบเกินจริงอย่างที่ทั้งพาฝันและริต้าอึ้ง พาฝันที่ไม่คิดว่านี่คือการเดตก็อดจะตกใจไม่ได้ ส่วนริต้าก็ยิ่งไม่พอใจกับความชัดเจนที่น่าอิจฉานั่นของสายฟ้า ก่อนจะต้องหลีกทางให้อย่างคิดอะไรไม่ออกชั่วครู่"อ่อ เชิญค่ะ"ริต้าบอกอย่างเหม่อลอย สายฟ้าจูงคนที่ยังงงกับเหตุการณ์กลับรถโดยไม่สนใจริต้าอีก แต่ใครจะรู้ว่าอาการนิ่งๆของพาฝัน มันเต็มไปด้วยความไม่สบายใจอย่างที่สุดกับสิ่งที่ริต้าพูดออกมา ตลอดเวลาที่นั่งอยู่บนรถและคุยเรื่อยเปื่อยอย่างไม่มีสมาธินั้น พาฝันสงสัยอยู่ใ
"หนูครับ...พี่ฟ้า…."สายฟ้าที่ยังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกซบหน้าลงกับไหล่เล็กอย่างทำอะไรไม่ถูก พาฝันที่มองเห็นใบหูแดงระเรื่อของสายฟ้าก็ได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดู นึกว่าร้ายกาจนักหนา ที่ไหนได้ก็แค่ลูกหมาตัวโตแสนอ้อนเท่านั้นเอง ในเมื่อแกล้งจนเสียอาการได้ขนาดนี้พาฝันก็ยิ่งได้ใจจนต้องรีบเอ่ยประโยคเด็ดออกมาอีกครั้งแม้หลังจากนั้นจะอยากตีปากตัวเองแค่ไหนก็ตาม“คบกับฝันนะคะ ฝันอยากหวงพี่ฟ้าได้เต็มที่ อยากให้คนอื่นรู้ว่าพี่ฟ้าเป็นของฝันคนเดียว”และมันเป็นประโยคที่ทำให้สายฟ้าไม่สามารถเก็บอาการทั้งหมดได้อีกต่อไป ถึงจะเป็นหมาตัวโตขี้อ้อนแต่ถ้ายังไม่ลืม พาฝันน่าจะรู้ว่าสายฟ้าคนนี้ร้อนแรงได้แค่ไหน “คนดีครับ”“อื้อ”การจู่โจมที่ไม่ทันตั้งตัวทำพาฝันตกใจตาโต แม้จะเอ่ยอะไรออกมาก็ไม่ทันแล้ว เมื่อตอนนี้สายฟ้าปิดกั้นกันด้วยจูบแสนอ่อนหวานจนแทบละลาย ปากร้อนบดเบียดดูดดึงด้วยความหลงไหลจนพาฝันใจสั่นตัวเหลวไปในอ้อมกอดคนที่แสนจะดีใจนักหนาจนห้ามความยินดีไม่อยู่“ตกลงค่ะ พี่ฟ้าเป็นของหนู ของหนูแค่คนเดียวทั้งตัวทั้งหัวใจเลย”สายฟ้าละออกมาตอบคำถามด้วยสายตาหวานซึ้งแบบที่คนมองแทบละลาย ประโยคแสนหวานที่เอ่ยออกมาจากปากทำเอ
ฝนที่ตกตั้งแต่เช้าส่งผลในอากาศเย็นลงมากกว่าเดิม ผ้าห่มที่หนานุ่มดูจะไม่ช่วยให้อบอุ่นมากกว่าอ้อมกอดของคนที่แนบชิด พาฝันขยับเข้าหาคนตัวโตมากขึ้นเพื่อหาไออุ่น กลิ่นหอมที่คุ้นเคยพาให้สบายใจจนไม่อยากลืมตาขึ้นมา ยิ่งค่ำคืนที่พ้นผ่านเพิ่งจะถูกตักตวงจนอ่อนล้าก็ยิ่งไร้เรี่ยวแรงจะขยับตัวต่างจากสายฟ้าที่นอนมองคนในอ้อมกอดมาสักพักด้วยรอยยิ้มละมุนแสนอ่อนโยน แขนข้างนึงใช้ต่างหมอนให้คนรักนอนหนุนแนบชิด ส่วนอีกข้างลูบไล้ปลายผมนิ่มเล่นเบาๆอย่างเพลินใจ เพิ่งรู้ว่าการได้ตื่นขึ้นมามองใครสักคนนอนอยู่ข้างๆในสถานะคนรัก มันอบอุ่นหัวใจได้ขนาดนี้ ขนาดที่ว่าให้นอนมองทั้งวันยังไม่เบื่อเลยแรงสั่นเบาๆจากมือถือบนหัวเตียงทำให้สายฟ้ารีบยื่นมือไปหยิบเพราะกลัวพาฝันตื่น หมายเลขที่คุ้นเคยบนหน้าจอทำให้ต้องกดรับทันทีด้วยความเคยชิน“ครับพ่อ”“พี่ฟ้าหายไปไหนอีกแล้วลูก เมื่อคืนไม่ได้กลับมานี่นา พ่อลงมากินข้าวเช้าถึงรู้ เมื่อวานแค่ไปเที่ยวไม่ใช่เหรอครับ”คำถามที่ถูกรัวออกมาอย่างร้อนรนทำสายฟ้ายิ้มอย่างเอ็นดู มือหนาลูบหัวคนหลับเบาๆเมื่อเห็นว่าเริ่มขยับตัว“พี่ฟ้าไม่ได้เป็นไรครับพ่อ แค่นอนอยู่ห้องแฟน”“ห้ะ!”คำตอบเห
งานเลี้ยงโรงพยาบาลวนกลับมาครบรอบอีกครั้งอย่างน่าตกใจ เพราะมันกลายเป็นวันครบรอบที่รู้จักกันโดยไม่ตั้งใจของสายฟ้าและพาฝัน ความผิดพลาดที่นำมาซึ่งชีวิตคู่และครอบครัวที่อบอุ่นในวันนี้ เวลาผ่านไปรวดเร็วจนเข้าปีที่หกแบบไม่ทันรู้ตัวและวันนี้ทั้งสายฟ้าและพาฝันต่างก็ต้องพากันไปงานเหมือนทุกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้พาฝันจะออกมาเลี้ยงลูกนานแล้ว แต่เพราะเป็นภรรยาเลยจำเป็นต้องไปร่วมตามารยาท ถึงไม่อยากไปแต่สายฟ้าที่อยากอวดภรรยาคนสวยนักหนาก็บังคับให้ไปอยู่ดีโดยที่ลูกชายตัวน้อยอย่างม่านฟ้านั้นก็อยู่ในความดูแลของแม่บัวจนกว่าพ่อแม่จะกลับมา“พี่ฟ้าห้ามดื่มเยอะนะคะ เดี๋ยวขับรถกลับไม่ได้”พาฝันที่กำลังจะลงจากรถหันไปเตือนสายฟ้าทันทีอย่างนึกขึ้นได้ เพราะวันนี้นอกจากจะเป็นงานเลี้ยงแล้ว ยังเป็นวันที่สายฟ้าชวนเพื่อนๆมาเหมือนทุกปีจนพากันดื่มเมามายกว่าปกติ ไม่อย่างงั้นวันนั้นเมื่อหกปีที่แล้วก็คงไม่เกิดเรื่องจนได้มาแต่งงานกันอย่างงี้หรอก“รับทราบครับ”สายฟ้ารับคำด้วยรอยยิ้มหวาน มองภรรยาที่นานๆจะแต่งตัวสวยขนาดนี้อย่างชื่นชมหลงใหล แม้ในยามปกติจะคลั่งรักอยู่แล้วก็เถอะนะและทันทีที่ลงจากรถร่างสูงก็รีบเดิน
พาฝันถอนหายใจเบาๆอยู่ภายในบ้านที่จัดเตรียมโต๊ะสำหรับทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว เพราะจนป่านนี้คนที่ใช้ให้ไปตามลูกกลับมากินข้าวเย็นก็ไม่มีวี่แววจะกลับมา กลายเป็นว่าหายไปทั้งคู่เหมือนทุกๆครั้งอย่างน่าอ่อนใจ รู้แบบนี้ไปตามเองก็คงได้กินข้าวกันไปแล้วเสียงเล่นน้ำและเสียงหัวเราะดังแข่งกันอย่างสนุกสนานจนต้องยิ้มตามอย่างอดไม่ได้ เพราะสายฟ้าได้วันหยุดยาว ถึงได้ถือโอกาสพาลูกมาเที่ยวบ้านพักริมทะเลของพาฝันอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้มานานแล้ว ม่านฟ้าที่เพิ่งเคยเห็นทะเลครั้งแรกถึงได้ตื่นเต้นดีใจเล่นน้ำไม่ยอมหยุดอยู่แบบนี้“พี่ฟ้าคะพาลูกเข้าบ้านได้แล้วค่ะ”พาฝันที่หยุดยืนดูอยู่ไม่ไกลส่งเสียงดุๆออกไปให้รู้ว่าควรพากันเลิกเล่นได้แล้ว สายฟ้าที่ได้ยินนั้นชะงักก่อนจะหันมายิ้มแห้งทันที เพราะกลัวว่าจะโดนคุณแม่คนสวยโกรธที่ตัวเองมาตามลูกแต่กลับมาเล่นกับลูกต่อแบบนี้ ถึงจะโดนมาหลายครั้งแล้วก็เถอะนะ“อีกแป้บนึงค้าบแม่ฝัน”เป็นม่านฟ้าตัวน้อยแสนร่าเริงที่ตะโกนตอบกลับมาต่อรอง เพราะยังไม่อยากเลิกเล่น แถมมีพ่อมาให้ขี่คอเล่นแบบนี้อีกก็ยิ่งสนุกไปใหญ่“จะมืดแล้วนะคะ เดี๋ยวไม่สบายค่ะ”พาฝันที่เข้าใจว่าลูกอยากเล่นต่อ แต่
ช่วงเช้าที่อากาศแสนสดใส ต่างกับคนบางคนที่ร้อนรนเดินไปมาอยู่หน้าห้องน้ำด้วยความลุ้นระทึกใจอย่างสายฟ้าที่ยืนไม่ติด เพราะวันนี้เป็นอีกวันที่ต้องมาลุ้นในสิ่งที่คาดหวังมานาน และตอนนี้เจ้าตัวก็กำลังรอให้พาฝันที่เข้าไปออกมาสักที“ฝันครับหนูเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมยังไม่ออกมาครับ”เสียงทุ้มเรียกคนที่เข้าไปอยู่ในห้องน้ำเป็นนานสองนานอย่างทนรอไม่ไหวอีกต่อไป เพราะพาฝันเอาแต่เงียบไม่ยอมตอบกันสักทีแบบนี้“ฝัน ถ้ายังไม่ตอบพี่ฟ้าจะเข้าไปแล้วนะครับ”สายฟ้าย้ำอีกครั้งมือก็เตรียมจะหมุนลูกบิดอย่างที่พูด ก่อนจะชะงักเมื่อพาฝันตะโกนห้ามออกมาซะก่อน“ไม่ต้องค่ะ ฝันจะออกไปแล้ว”“นานจังครับ พี่ฟ้าลุ้นจะแย่แล้ว เป็นไงครับ”สายฟ้ามองคนที่ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเหม่อลอยจนต้องเข้าไปจับมือเอาไว้อย่างเป็นห่วง สภาพไม่สดใสแบบนี้ไม่ใช่ว่าต้องผิดหวังอีกแล้วหรอกเหรอ“คือ….”“ยังไม่มาเหมือนเดิมเหรอครับ”ท่าทางที่อึกอักทำให้สายฟ้าคาดเดาคำตอบไปก่อนอย่างไม่คิดจะถาม เพราะเมื่อสองคนตกลงกันว่าจะมีลูกก็ปล่อยไปตามธรรมชาติและมาลุ้นตรวจกันทุกเดือนแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนลูกที่รอคอยก็ยังไม่มาหาสักที แม้จะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็
ช่วงนี้พาฝันค่อนข้างแปลกใจกับอาการของสายฟ้าที่วันๆเอาแต่นั่งดูรูปเด็กน่ารักๆในมือถือทุกครั้งที่ว่าง แถมยังชอบเอามาอวดให้เธอดูด้วยอีกต่างหาก อย่างเช่นตอนนี้ก็เหมือนกัน“น่ารักจังเลยว่ามั้ยครับ”สายฟ้ายื่นหน้าจอมือถือที่โชว์รูปเด็กชายหญิงที่นั่งยิ้มถูกจับแต่งตัวด้วยชุดสัตว์แสนน่ารัก พาฝันเพียงก้มดูแล้วตอบรับเหมือนทุกครั้ง“น่ารักค่ะ”แต่เหมือนคำตอบนั้นจะไม่เป็นที่พอใจคุณเค้าเท่าไหร่ เพราะเมื่อเธอตอบกลับไปสายฟ้าก็หน้ามุ่ยแล้วดึงมือถือกลับไปดูต่อทันทีจนพาฝันงง ถ้าจะไม่พอใจอะไรก็น่าจะบอกกันสักนิดไม่ใช่เหรอไง แบบนี้พาฝันก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะ“นุ่มนิ่มน่ารักไปหมดเลย ถ้าพูดได้พ่อแม่คงหลงน่าดูเลยเนอะ”แล้วก็เหมือนเดิมที่พอผ่านไปสักพัก คนหล่อที่เข้าใจยากก็พูดประเด็นใหม่ขึ้นมาอีกครั้งให้คาดเดาความคิดเล่นๆ ทีเมื่อกี้เหมือนจะงอนแต่แป้บเดียวก็กลับมาถามความเห็นใหม่แบบนี้ ช่างรับมือยากจริงๆพ่อคุณ“ค่ะ”พาฝันที่ไม่เคยเข้าใจว่าสายฟ้าต้องการอะไรจากเธอถึงได้ตอบรับด้วยรอยยิ้มแห้งๆกลับไปให้เจ้าตัวถอนหายใจใส่อีกหน “แล้วพอเดินได้วิ่งได้คงต้องไล่จับจนเหนื่อยแน่ๆเลย”ทำหน้ามุ่ยกับพาฝันเสร็จก็หันกลับไ
“ทำอะไรกันครับเนี่ย หอมจังเลย”สายฟ้าที่เดินตามกลิ่นหอมเข้ามาในครัวเอ่ยแซวสองคนต่างวัย ที่พากันทำอาหารอย่างขมักเขม้นอยู่ ตั้งแต่เข้ามาอยู่บ้านเดียวกัน พาฝันก็ถูกแม่บัวแย่งตัวไปทุกวันที่มีเวลาว่างจากงาน จนสายฟ้าต้องตามมาวอแวถึงในครัวเพราะทนห่างนานๆไม่ได้“หอมขนมรึหอมคนคะหมอฟ้า”แม่บัวแซวคนหล่ออย่างหมั่นไส้เมื่อมาถึงเจ้าตัวก็เดินเข้าไปกอดภรรยาทันที แต่งงานกันมาเป็นปีก็ยังคลั่งรักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย จนบางทีก็อดจะแกล้งแหย่ไม่ได้จริงๆ“โดนแซวแต่เช้าอีกแล้ว พี่ฟ้าไม่มีพวกเลย แม่บัวก็แย่งฝันไปแล้ว พี่ฟ้าจะทำไงดี”สายฟ้าที่ทำเป็นโอดครวญแต่มือกลับยังกอดพาฝันไม่ปล่อยนั้นทำเอาแม่บัวค้อนใส่อย่างทนไม่ไหว ช่างเป็นคนที่แพรวพราวซะจริงๆ“เลิกวอแวฝันก่อนเลยค่ะพี่ฟ้า ฝันจะรีบทำให้เสร็จ” พาฝันที่เหมือนมีหมีตัวโตมาเกาะนั้นทนรำคาญไม่ไหว จะขยับตัวไปทางไหนก็ติดหนึบไปหมดเลย“นี่มันของโปรดพี่ฟ้านี่นา ทำให้พี่ฟ้าเหรอครับ”สายฟ้าที่มองเห็นอาหารหลายอย่างเป็นแบบที่ชอบก็ยิ้มกว้างทันที แบบนี้ไม่ใช่ว่าเอาใจกันอยู่หรอกเหรอ“ไม่ให้หมอฟ้าสุดที่รัก จะให้ใครได้อีกล่ะคะ”แม่บัวเห็นคนยิ้มหน้าบานก็รีบบอกอย่างปร
“อื้อ พี่ฟ้า”พาฝันที่ถูกรบกวนการนอน ลืมตาปรือขึ้นมามองต้นเหตุอย่างสายฟ้าก่อนจะหันหน้าหนีทันที“ตื่นได้แล้วครับ ไหนบอกจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นไงครับ”สายฟ้าที่รังแกคนรักมาทั้งคืนตื่นแต่เช้าด้วยความสดชื่น ก่อนจะรีบเข้ามาปลุกพาฝันให้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน เพราะไม่อยากให้พลาดช่วงเวลาดีๆนี้ไป“แล้วใครทำให้ฝันนอนดึกล่ะคะ”พาฝันบ่นออกมาแม้จะยังไม่ยอมลืมตา มือก็ปัดคนวอแวออกไปด้วย“พี่ฟ้าขอโทษครับ คราวหน้าจะทำให้ไวกว่านี้ โอ้ย! ตีพี่ฟ้าทำไมครับ”สายฟ้าที่พูดประโยคน่าอายถูกฟาดทันทีจนต้องลูบแขนป้อยๆอย่างเจ็บปวด“นิสัยไม่ดี ไปเลยค่ะฝันจะไปอาบน้ำ”พาฝันดันคนที่ทำเป็นเจ็บนักหนาออกก่อนจะยันตัวที่ปวดเมื่อยไปหมดลุกขึ้นมา“พี่ฟ้าพาไปครับ”สายฟ้ารีบเข้าไปประคองทันทีก่อนจะโดนดุใส่อีกครั้งจนต้องละมือออกมา“ฝันไปเองได้ค่ะ”“งั้นพี่ฟ้ารอข้างล่างนะครับ”สายฟ้ายกมือยอมแพ้ ก่อนออกมาจากห้องนอนให้พาฝันอาบน้ำเตรียมตัวพาฝันมองไปรอบๆอย่างแสนจะทึ่งในความสวยงามของธรรมชาติตรงหน้า แสงอ่อนๆของพระอาทิตย์ยามเช้าที่ขึ้นพ้นมาทีละนิดจากผืนน้ำ ส่งให้ผิวน้ำเป็นประกายระยับตามระลอกคลื่นที่เคลื่อนไหวไปมา กล้องในมือถูกกดบันทึก
“อยากไปดูบ้านเหรอครับ”สายฟ้าถามคนที่เอาแต่นั่งดูสถานที่ที่น่าจะเป็นบ้านพักริมทะเลอย่างสนใจ ตั้งแต่ได้โฉนดบ้านหลังนั้นมาพาฝันก็เข้าเว็บหาทันทีว่ามันอยู่แถวไหน “ค่ะ ฝันอยากไปเห็นที่ๆแม่เคยอยากไปอยู่ อยากไปที่ๆแม่เคยไป พี่ฟ้าจะไปด้วยกันมั้ยคะ”พาฝันหันมาตอบแล้วก็ถามคนที่เดินมานั่งข้างๆไปด้วยว่าอยากไปด้วยกันหรือเปล่า“แน่นอนสิครับ พี่ฟ้าจะปล่อยหนูไปคนเดียวได้ไง”สายฟ้าตอบออกมาทันทีอย่างไม่ต้องคิด ใครจะปลอยให้แฟนสุดรักสุดหวงไปไกลๆคนเดียวกัน พาฝันอยู่ไหนสายฟ้าก็ต้องอยู่นั่นสิถึงจะถูก“งั้นว่างวันไหนบ้างคะ”พาฝันถามพลางขยับตัวหนีคนที่เข้ามาคลอเคลียอย่างอึดอัด หมอฟ้าน่ะทำตัวห่างไปได้ไม่กี่นาทีเดี๋ยวก็กลับมาวอแวให้ต้องดุกันประจำเลย“วันไหนพี่ฟ้าก็ทำให้ว่างได้ครับ หนูบอกวันมาเลย”สายฟ้าตอบพลางเล่นมือพาฝันไปด้วยอย่างไม่ทุกข์ร้อน ทำงานมาทั้งปีถ้าอยากจะหยุดบ้างทำไมจะหยุดไม่ได้ล่ะ“ห้ามเอาแต่ใจนะคะ ถ้ายังไม่ว่างฝันรอได้ค่ะ”พาฝันดักออกมาอย่างรู้ทัน สายฟ้าจอมเจ้าเล่ห์จะต้องไปทำให้พ่อตัวเองปวดหัวแน่ๆ“พี่ฟ้าดูเหมือนคนเอาแต่ใจเหรอครับ ไม่เห็นรู้เลย”สายฟ้าถามพลางทำหน้ามุ่ยอย่างงอนๆ “ยิ่งกว่าเหม
“ฝัน ทางนี้ค่ะ ฟ้าจะเข้ามาด้วยมั้ยคะ”นับดาวที่ออกมารอรับพาฝันข้างหน้ารีบเข้าไปเรียกน้องทันทีเมื่อเห็นออกมาจากลิฟท์ ก่อนจะหันไปชวนสายฟ้าที่จูงมือพาฝันมาด้วย สายฟ้ามองท่าทางย่ำแย่ของนับดาวที่หนักหนายิ่งกว่าพาฝันก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมา แต่ตอนนี้เค้าคงทำได้แค่มองอย่างให้กำลังใจเท่านั้นเพราะคนที่ต้องห่วงใยและดูแลก็ยืนอยู่ข้างๆด้วยสภาพที่น่าสงสารไม่ต่างกันเลย“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่ฟ้ารอหนูตรงนี้นะครับ”สายฟ้าตอบกลับนับดาวเพราะรู้ว่าเวลาเหลือน้อย จึงไม่อยากเข้าไปรบกวน ก่อนจะหันมาบอกกับคนรักที่ดูเปราะบางเหลือเกินยามนี้ด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยน มือหนาลูบหัวพาฝันแผ่วเบาอย่างให้กำลังใจ และบอกให้รู้ว่าสายฟ้าจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน“ค่ะพี่ฟ้า”พาฝันตอบกลับคนตัวสูงด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ก่อนจะหันไปหานับดาวที่ยืนรออยู่และเดินตามไป“อาการแย่มากเหรอคะ”พาฝันถามออกมาแผ่วเบายามเร่งฝีเท้าไปที่ห้องคนป่วย“ค่ะ เมื่อเช้าเค้ามีอาการชักเกร็ง ความดันไม่ปกติ ตอนนี้เค้ารอแค่ให้ฝันมาเท่านั้นค่ะ”นับดาวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่แพ้กัน เพราะพ่อก็เป็นคนที่เธอรักและผูกพันธ์ที่สุดตอนนี้ พอจะต้องสูญเสียไปย่อมทำใจ
หลังจากทานอาหารเที่ยงกันเสร็จ พาฝันก็ขอตัวออกมาเดินเล่นที่สวนข้างบ้าน ปล่อยให้หมอฟ้าได้คุยเรื่องงานกับพ่อตัวเองต่ออย่างสะดวก ตาสวยกวาดมองรอบๆอย่างชื่นชมและผ่อนคลายกับบรรดาต้นไม้และดอกไม้ที่หาดูได้ยากรอบๆบริเวณ เป็นสวนที่ทำให้นึกถึงบ้านเก่าๆสมัยก่อนที่คนนิยมปลูกไว้หน้าบ้าน แต่การจัดที่แสนลงตัวก็บ่งบอกเป็นอย่างดีว่าเจ้าของต้องดูแลใส่ใจขนาดไหนเหมือนสวนที่เต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นจนพลอยรู้สึกดีไปด้วยจริงๆ พาฝันก้าวเข้าไปที่ศาลากลางสวนติดกับสระน้ำไม่ใหญ่นักเพื่อรับลม ก่อนจะคิดเรื่องที่ยังค้างคาในใจต่ออย่างอดไม่ได้“หนูกำลังไม่สบายใจอยู่เหรอลูก”เสียงด้านหลังฉุดพาฝันที่กำลังเหม่อลอยให้หันกลับมามอง ถึงเห็นว่าเจ้าของบ้านมายืนมองเธออยู่“คุณพ่อ รู้ได้ยังไงคะ”พาฝันเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่คุ้นเคยอย่างเขินๆ แต่เพราะคนตรงหน้าเป็นคนต้องการให้เธอเรียกแบบนี้จึงไม่กล้าขัด สายฟ้าที่ดีใจนักหนาถึงได้ยิ้มหน้าบานไม่หุบและแอบขอบคุณพ่อตัวเองในใจไปหลายครั้ง“หนูยิ้มก็จริง แต่ตาหนูเศร้ามาก ไม่สบายใจอะไรก็บอกพ่อได้นะลูก เรื่องพี่ฟ้ารึเปล่า”ก้องฟ้ายิ้มอย่างใจดี ก่อนเดินมานั่งลงข้างๆแล้วมองออกไปที่ส