“ลมอะไรหอบเอานางแบบแสนสวยมาหาพ่อได้นะวันนี้ ถ่ายงานเสร็จแล้วเหรอลูก”คิมหันต์เอ่ยทักทายลูกสาวคนเดียวที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างหยอกเย้า เพราะริต้าเป็นนางแบบบวกกับมีแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเองด้วย ทำให้ไม่มีเวลามาเจอกันมากนัก “เรียบร้อยค่ะ คุณพ่อยุ่งมั้ยคะวันนี้”ริต้าตอบด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะเข้าไปกอดคนเป็นพ่อที่อ้าแขนรออย่างเอาใจ“ไม่เท่าไหร่ลูก ว่าแต่มาหาถึงที่แบบนี้คงไม่ใช่คิดถึงพ่อหรอกใช่มั้ย”คิมหันต์ถามอย่างรู้ทันเมื่อเห็นว่าลูกนั่งลงข้างๆแล้ว “รู้ใจจังค่ะ สมแล้วที่เป็นคุณพ่อของริต้า”ริต้ายิ้มร้ายขยิบตาใส่พ่ออย่างขี้เล่น คิมหันต์ส่ายหัวในความแสบของลูกสาว ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวอย่างเอ็นดู“หึๆ ชมกันแบบนี้ต้องอ้อนเอาอะไรที่ไม่ธรรมดาแน่ๆใช่มั้ยคนสวยของพ่อ”คำถามรู้ทันถูกเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี ริต้าหัวเราะเบาๆก่อนจะเข้าไปกอดพ่ออีกครั้งอย่างออดอ้อน“อ้อนขอคุณพ่อทั้งที จะให้ธรรมดาได้ไงล่ะคะคุณพ่อรวยมากขนาดนี้เลยนี่นา”คิมหันต์หัวเราะออกมาเบาๆอย่างชอบใจเมื่อลูกสาวอวยขนาดนี้ รู้ว่าเอาใจเพราะอยากได้อะไรทุกทีนั่นแหละ แต่มันก็อดจะยิ้มอย่างภูมิใจไม่ได้ที่ตัวเองให้ทุกอย่างกับลูกได้เสมอ
‘ไม่อยากจะเชื่อเลย นี่ฝันคบกับเค้าไปแล้วเหรอเนี่ย ฮื่อ ดีใจอ่ะ’ลลิลส่งเสียงตื่นเต้นมาจากปลายสายจนพาฝันมุ่ยหน้า เพราะวันนี้หมอฟ้าที่ไม่ยอมกลับบ้านมาชวนให้ไปหาเพื่อน เรียกให้ถูกว่าอ้อนวอนก็ไม่ผิดนัก จนต้องยอมตอบตกลงไปด้วยถึงเลิกวอแวได้ ไม่คิดว่าพอเป็นแฟนจะยิ่งติดหนึบขนาดนี้ พาฝันถึงต้องโทรมาหาเพื่อนรักเพื่อปรึกษานี่แหละ“ไม่เห็นต้องเว่อร์ขนาดนั้นเลยลิล”‘ขนาดนี้แหละฝัน รู้มั้ยว่าเราลุ้นมากแค่ไหนอ่ะ คนที่ฝันเล่าให้ฟังแสนดีขนาดนั้น เรากลัวฝันจะไม่ยอมเปิดใจมากเลย คนแบบนี้อยู่อีกทั้งชีวิตก็หาไม่เจอแล้วนะรู้มั้ย’ลลิลที่ยังไม่เลิกตื่นเต้นยิ่งย้ำข้อดีไม่หยุดจนพาฝันเบ้ปากอย่างหมั่นไส้“พูดขนาดนี้แฟนลิลนั่งร้องไห้รึยังเถอะ กล้าชมคนอื่นขนาดนี้ได้ยังไงกัน”อดจะตำหนิคนที่อวยคนอื่นจนไม่สนแฟนตัวเองขนาดนี้ไม่ได้จริงๆ ถ้าบอกว่าหมอฟ้าดีมากมายขนาดนั้นแล้วแฟนตัวเองไม่ดีตรงไหนกัน ดูแลลลิลอย่างกับเจ้าหญิงมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วเถอะ‘ก็เค้าดีจริงๆนี่นา แถมยังหล่อจนเข่าทรุดขนาดนั้นอีก อิจฉาเลยเนี่ย’ลลิลบอกข้อสำคัญที่ทำให้หมอฟ้าเด่นเหนือใครขึ้นมา ก็ถ้าเป็นเรื่องหน้าตาคงจะหาคนไปสู้ได้ยากจนไม่กล้าเถียงเลย เพ
หลังจากที่ตกลงเรื่องชุดกันได้ สายฟ้าก็พาแฟนหมาดๆขับรถออกมาตามนัดเพื่อนทันที และด้วยความรถที่ติดหนักหน่วงถึงได้ขยับเขยื้อนได้ทีละไม่ถึงเมตรอย่างนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะมากับคนที่ชอบและมีเพลงคลอเบาๆให้อารมณ์ดีล่ะก็ ขอนอนกอดแฟนอยู่ในห้องดีกว่าบอกเลย สายฟ้ามองพาฝันที่ตอนนี้เอนตัวพิงกระจกหลับตาด้วยรอยยิ้มบาง ไม่รู้ว่าหลับจริงรึเปล่าแต่ไม่อยากกวนเพราะวันนี้ก็เอาแต่ใจไปเยอะแล้ว ทั้งวุ่นวายวอแวจนพาฝันทำหน้าดุใส่ไม่รู้กี่ครั้ง ไหนจะพ่อที่คอยโทรถามเพราะลูกชายคนเดียวไม่ยอมกลับบ้านอีก หลังจากนี้ถ้าติดแฟนมากๆสายฟ้าคงโดนทั้งพ่อทั้งแม่บัวงอนยาวๆเป็นแน่ สายฟ้าที่กำลังรอไฟแดงหยิบมือถือที่หน้าจอสว่างวาบมากดดู เห็นข้อความที่ส่งมาจากเพื่อนรักก็รีบกดเข้าไปดูทันที ‘กูรู้ว่ามึงเล่นตัวเก่ง แต่มึงจะช้าขนาดนี้ไม่ได้นะฟ้า พวกกูมารอสักพักแล้วเผื่อไม่รู้’คำที่ทั้งบ่นและประชดประชันแบบนี้อดจะเบ้ปากใส่ไม่ได้จริงๆ‘กูยังไม่เลยเวลานัดเถอะ มึงรีบกันเหรอภาส’สายฟ้าที่ทนคำกล่าวหาไม่ได้รีบแย้งกลับทันที คนแบบสายฟ้าไม่เคยให้เพื่อรอสักครั้งนอกจากเพื่อนจะรีบร้อนเกินไปเองอย่างวันนี้‘อือ อยากเห็นหน้าแฟนมึง มาเร็วๆดิวะ
“พวกมึงว่า แฟนไอ้ฟ้าหน้าคุ้นๆมั้ยวะ”หลังจากที่สายฟ้าออกไปพ้นประตู ภาสกรก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย คิ้วเข้มขมวดอย่างพยายามนึก นทีและณภัทรลอบมองหน้ากันก่อนส่ายหัวให้กับความสงสัยไม่เข้าเรื่องนั่น“มึงเมาเหรอภาส เจอครั้งแรกจะไปคุ้นอะไรวะ”นทีเอ่ยออกมาอย่างรำคาญ คนไหนสวยภาสกรก็คุ้นไปหมดแหละ หาความน่าเชื่อถือไม่ได้สักนิด“กูคุ้นจริงๆนะ คล้ายใครสักคนแต่กูนึกไม่ออกอ่ะมึง”ภาสกรยังคงยืนยันทำหน้าจริงจังอย่างไม่ยอมเลิกคิด เพราะความคุ้นเคยที่ติดค้างในใจจนอยากจะนึกให้ออก“เลอะเทอะแล้วมึงอ่ะ ไปนอนได้แล้วไป”ณภัทรส่ายหัวอย่างไม่สนใจก่อนจะไล่เพื่อนไปนอนเพราะเห็นว่าดึกมากแล้ว พอมีการมีงานทำจะเหลวไหลเหมือนตอนเรียนยังไงก็ทำไม่ได้ ความรับผิดชอบมันค้ำคอจนต้องมีจิตสำนึกขึ้นมาเองนั่นแหละ จะเกเรทีนึงได้เดือดร้อนชาวบ้านไปทั่วแน่ๆ ยิ่งโตก็ยิ่งเหนื่อยจนบางทีก็อดถามตัวเองไม่ได้ ว่าหาเงินเยอะๆแล้วเอาเวลาที่ไหนไปใช้ ไม่ใช่ว่าจะตายก่อนหรอกเหรอ“นอนเหี้ยไร กูยังไม่กรึ่มเลยเนี่ย มึงก็รู้ว่ากูไม่มีเวลามาบ่อย พวกมึงก็ไม่ค่อยว่าง ยังจะมาไล่กูอีกเหรอ”ภาสกรที่เปลี่ยนเรื่องกลับมาฟูมฟายทำหน้าเหมือนน้อยอกน้อยใจนักห
“ใช่ค่ะ ดุมาก ดุจนหนูดื้อไม่ได้อีกเลยค่ะ”จบประโยคแสนอันตรายนั่น สายฟ้าที่ถึงขีดจำกัดความอดทนก็หันกลับไปเหยียบคันเร่งจนมิด ระยะทางที่เหลืออีกไม่มากจึงกินเวลาไปน้อยนิดจนน่ากลัวจะโดนใบสั่งตามมาถึงบ้าน เพราะถนนโล่งและไม่อยากจะจอดข้างทางที่น่าจะนานมากๆ สายฟ้าถึงได้กัดฟันมาจนถึงคอนโดจนได้ แต่เป็นคอนโดของสายฟ้าที่อยู่ใกล้กว่าและยังไม่เคยพาใครมาสักคน คนเมาถูกอุ้มขึ้นตัวลอยจนต้องคว้าคอคนอุ้มเอาไว้แน่น ส่งเสียงอ้อแอ้ที่แสนจะน่าขย้ำในสายตาคนมองอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ประตูที่น่าสงสารถูกสายฟ้าใช้เท้ายันปิดอย่างแรงเพราะไม่มีมือว่าง ก่อนจะตรงดิ่งไปที่โซฟาตัวใหญ่หนานุ่มแล้ววางคนเมาที่มือไม้ซุกซนลงไป“อื้อ พี่ พี่ฟ้า”พาฝันที่สติไม่เต็มร้อยส่งเสียงเรียกคนที่ตามมาทาบทับจนอึดอัดเสียงพร่า สายฟ้าบดจูบทันทีอย่างทนรอไม่ไหวอีกต่อไปจนคนถูกรังแกขยุ้มเสื้อจนยับย่นอย่างวาบหวาม“ทำไมคะ”คนที่ความต้องการล้นเปี่ยมจนแทบคุมไม่อยู่ละออกมาถามเสียงกระเส่าไม่แพ้กัน แต่เป็นการถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบเพราะสายฟ้าก้มลงปิดปากคนใต้ร่างทันทีที่ถามจบ“อ้ะ พี่ฟ้าขา”พาฝันที่ได้จังหวะรีบเรียกคนที่บดจูบไม่หยุดหย่อนด้วยเสี
“หมอฟ้าคะ ผอ.เรียกพบค่ะ”เสียงที่ดังจากหน้าประตูห้องตรวจเรียกสายตาคนที่กำลังง่วนกับข้อมูลคนไข้ เงยขึ้นมามองแล้วตอบรับทันที“ครับผม ขออีกห้านาทีนะครับ”พยาบาลสาวที่ทำหน้าที่ส่งสารพยักหน้ารับรู้ก่อนจะปิดประตูลง สายฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อกำลังคาดเดาธุระของพ่ออยู่ในความคิด ซึ่งก็ไม่อยากเดาเท่าไหร่เพราะแต่ละครั้งก็ทำเอาหงุดหงิดทุกทีไปมือหนาเก็บของจำเป็นใส่กระเป๋าถอดเสื้อกาวน์คลุมเก้าอี้ไว้เหมือนเคย ด้วยเวลางานวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว ก่อนจะสาวเท้ายาวๆเดินออกมาเพื่อไปหาคนที่ชอบตามเวลาหลังเลิกงานเป็นประจำ“พ่อเรียกมามีอะไรครับ”สายฟ้าส่งเสียงตั้งแต่ยังไม่เห็นพ่อตัวเองด้วยซ้ำ เดินมานั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานที่มีกลิ่นชาลอยตลบอบอวนเหมือนเคย ห้องทำงานที่ให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในป่าดิบชื้นยังไงยังงั้น ไม่รู้จะเอาต้นไม้เข้ามาทำโรงเพาะปลูกในนี้เลยรึเปล่าถึงได้เยอะแยะขนาดนี้“ตอนนี้ว่างแล้วใช่มั้ยพี่ฟ้า”ก้องฟ้าที่ทอดสายตาออกไปในสวนหันกลับมาหาลูกชายช้าๆอย่างไม่สนใจท่าทางหงุดหงิดของคนที่รอสักนิด “ครับ หมดคนไข้รายสุดท้ายเมื่อกี้”สายฟ้าถอนหายใจอีกครั้งก่อนตอบออกมาโดยกวาดสายตาไปทั่วห้อง
พาฝันมองคนที่ยืนเหม่อคนแก้วกาแฟอย่างแปลกใจ เพราะสายฟ้าไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ตัวเองเหม่อลอยแบบนี้ แต่สองวันมาแล้วที่พาฝันเห็นความผิดปกติของเจ้าตัวจนอดจะถามออกมาไม่ได้ด้วยความเป็นห่วง“พี่ฟ้าเป็นอะไรคะ ทำไมเดี๋ยวนี้เหม่อจัง”“ขอโทษครับ พี่ฟ้าแค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย หนูเสร็จแล้วใช่มั้ย ไปกันครับ”สายฟ้ารีบปรับสายตาที่เหม่อมองไปไกลให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะหันกลับมายิ้มละมุนให้คนรักทันที คำแก้ตัวที่ไม่น่าเชื่อเท่าไหร่ถูกเอ่ยออกมาอย่างไม่อยากพูดถึงอะไรตอนนี้ พาฝันเองก็ไม่ได้อยากเซ้าซี้อะไรถึงได้พยักหน้าและเตรียมตัวไปทำงานกันเหมือนทุกวัน“แหม ตอนจีบกันก็ตามรับส่ง พอคบกันยิ่งหวานกว่าเดิมอีกนะคะน้องฝัน”เสียงแซวที่ดังต้อนรับตั้งแต่ยังเดินไม่ถึงทำเอาพาฝันยิ้มออกมาอย่างเขินอาย เพราะหมอฟ้าที่แสนจะชัดเจนและแสดงตัวเก่งนักหนานั่นแหละ พอคบกันได้ก็แทบจะบอกทุกคนที่เดินผ่านหมดแล้วว่าเป็นแฟนกัน พาฝันที่อยากอยู่เงียบๆถึงได้วุ่นวายทุกวันแบบนี้“ไม่ขนาดนั้นสักหน่อยค่ะพี่มิ้ง”“ขนาดนั้นแหละค่ะ อิจฉาตาร้อนกันทั้งโรงพยาบาลแล้วเนี่ย”มิ้งที่เอ็นดูพาฝันมากกว่าใครรีบยืนยันจนเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้างที
ในห้องที่เย็นฉ่ำแต่ตอนนี้กลับร้อนระอุไปด้วยอารมณ์ที่แสนจะขุ่นมัวของริต้า ร่างระหงเดินไปมาอย่างหงุดหงิดกับท่าทางใจเย็นของคนเป็นพ่อ“คุณพ่อคะ ตกลงคุณพ่อได้จัดการให้ริต้ารึยังคะ รู้มั้ยว่าตอนนี้สายฟ้าเปิดตัวว่าคบกับมันไปแล้วนะคะ”ริต้าบอกออกมาอย่างเต็มไปด้วยความโมโหที่แทบจะควบคุมไว้ไม่ไหว ที่ผ่านมาแค่รู้ว่าชอบ แต่ตอนนี้กลับเปิดตัวกันโจ่งแจ้งขนาดนี้เธอจะใจเย็นอยู่ได้ยังไงอีกขนาดได้ข่าวว่าแฟนเก่าอย่างนับดาวกลับมาสายฟ้ายังไม่หวั่นไหวสักนิดเลยด้วยซ้ำ เธอทนรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ไม่อย่างงั้นสายฟ้าคงไม่มีทางรอดมาถึงเธอแน่“ก็เพราะแบบนั้นพ่อถึงไม่อยากไปยุ่งไงลูก ปล่อยเค้าไปเถอะนะหนูสวยขนาดนี้จะเลือกใครมาก็ได้นี่ลูก คนชอบหนูเยอะแยะจะตายพ่อรู้”คิมหันต์บอกลูกสาวคนเดียวด้วยความใจเย็นและอ่อนใจไปในตัว ทั้งที่ให้ลูกได้ทุกอย่างแต่ลูกกลับต้องการสิ่งที่หามาให้ไม่ได้แบบนี้ มันน่าปวดใจจริงๆ ริต้าที่อุตส่าห์เลี้ยงมาดุจเจ้าหญิง กลับกลายเป็นคนใจร้ายตั้งขนาดนี้เพียงเพราะผู้ชายคนเดียวอย่างน่าเสียดาย“แต่ริต้าชอบฟ้านี่คะ ไม่ได้ชอบคนอื่น”ริต้าเถียงกลับทันทีอย่างไม่ยินยอม“พ่อไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนนะลูก
งานเลี้ยงโรงพยาบาลวนกลับมาครบรอบอีกครั้งอย่างน่าตกใจ เพราะมันกลายเป็นวันครบรอบที่รู้จักกันโดยไม่ตั้งใจของสายฟ้าและพาฝัน ความผิดพลาดที่นำมาซึ่งชีวิตคู่และครอบครัวที่อบอุ่นในวันนี้ เวลาผ่านไปรวดเร็วจนเข้าปีที่หกแบบไม่ทันรู้ตัวและวันนี้ทั้งสายฟ้าและพาฝันต่างก็ต้องพากันไปงานเหมือนทุกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้พาฝันจะออกมาเลี้ยงลูกนานแล้ว แต่เพราะเป็นภรรยาเลยจำเป็นต้องไปร่วมตามารยาท ถึงไม่อยากไปแต่สายฟ้าที่อยากอวดภรรยาคนสวยนักหนาก็บังคับให้ไปอยู่ดีโดยที่ลูกชายตัวน้อยอย่างม่านฟ้านั้นก็อยู่ในความดูแลของแม่บัวจนกว่าพ่อแม่จะกลับมา“พี่ฟ้าห้ามดื่มเยอะนะคะ เดี๋ยวขับรถกลับไม่ได้”พาฝันที่กำลังจะลงจากรถหันไปเตือนสายฟ้าทันทีอย่างนึกขึ้นได้ เพราะวันนี้นอกจากจะเป็นงานเลี้ยงแล้ว ยังเป็นวันที่สายฟ้าชวนเพื่อนๆมาเหมือนทุกปีจนพากันดื่มเมามายกว่าปกติ ไม่อย่างงั้นวันนั้นเมื่อหกปีที่แล้วก็คงไม่เกิดเรื่องจนได้มาแต่งงานกันอย่างงี้หรอก“รับทราบครับ”สายฟ้ารับคำด้วยรอยยิ้มหวาน มองภรรยาที่นานๆจะแต่งตัวสวยขนาดนี้อย่างชื่นชมหลงใหล แม้ในยามปกติจะคลั่งรักอยู่แล้วก็เถอะนะและทันทีที่ลงจากรถร่างสูงก็รีบเดิน
พาฝันถอนหายใจเบาๆอยู่ภายในบ้านที่จัดเตรียมโต๊ะสำหรับทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว เพราะจนป่านนี้คนที่ใช้ให้ไปตามลูกกลับมากินข้าวเย็นก็ไม่มีวี่แววจะกลับมา กลายเป็นว่าหายไปทั้งคู่เหมือนทุกๆครั้งอย่างน่าอ่อนใจ รู้แบบนี้ไปตามเองก็คงได้กินข้าวกันไปแล้วเสียงเล่นน้ำและเสียงหัวเราะดังแข่งกันอย่างสนุกสนานจนต้องยิ้มตามอย่างอดไม่ได้ เพราะสายฟ้าได้วันหยุดยาว ถึงได้ถือโอกาสพาลูกมาเที่ยวบ้านพักริมทะเลของพาฝันอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้มานานแล้ว ม่านฟ้าที่เพิ่งเคยเห็นทะเลครั้งแรกถึงได้ตื่นเต้นดีใจเล่นน้ำไม่ยอมหยุดอยู่แบบนี้“พี่ฟ้าคะพาลูกเข้าบ้านได้แล้วค่ะ”พาฝันที่หยุดยืนดูอยู่ไม่ไกลส่งเสียงดุๆออกไปให้รู้ว่าควรพากันเลิกเล่นได้แล้ว สายฟ้าที่ได้ยินนั้นชะงักก่อนจะหันมายิ้มแห้งทันที เพราะกลัวว่าจะโดนคุณแม่คนสวยโกรธที่ตัวเองมาตามลูกแต่กลับมาเล่นกับลูกต่อแบบนี้ ถึงจะโดนมาหลายครั้งแล้วก็เถอะนะ“อีกแป้บนึงค้าบแม่ฝัน”เป็นม่านฟ้าตัวน้อยแสนร่าเริงที่ตะโกนตอบกลับมาต่อรอง เพราะยังไม่อยากเลิกเล่น แถมมีพ่อมาให้ขี่คอเล่นแบบนี้อีกก็ยิ่งสนุกไปใหญ่“จะมืดแล้วนะคะ เดี๋ยวไม่สบายค่ะ”พาฝันที่เข้าใจว่าลูกอยากเล่นต่อ แต่
ช่วงเช้าที่อากาศแสนสดใส ต่างกับคนบางคนที่ร้อนรนเดินไปมาอยู่หน้าห้องน้ำด้วยความลุ้นระทึกใจอย่างสายฟ้าที่ยืนไม่ติด เพราะวันนี้เป็นอีกวันที่ต้องมาลุ้นในสิ่งที่คาดหวังมานาน และตอนนี้เจ้าตัวก็กำลังรอให้พาฝันที่เข้าไปออกมาสักที“ฝันครับหนูเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมยังไม่ออกมาครับ”เสียงทุ้มเรียกคนที่เข้าไปอยู่ในห้องน้ำเป็นนานสองนานอย่างทนรอไม่ไหวอีกต่อไป เพราะพาฝันเอาแต่เงียบไม่ยอมตอบกันสักทีแบบนี้“ฝัน ถ้ายังไม่ตอบพี่ฟ้าจะเข้าไปแล้วนะครับ”สายฟ้าย้ำอีกครั้งมือก็เตรียมจะหมุนลูกบิดอย่างที่พูด ก่อนจะชะงักเมื่อพาฝันตะโกนห้ามออกมาซะก่อน“ไม่ต้องค่ะ ฝันจะออกไปแล้ว”“นานจังครับ พี่ฟ้าลุ้นจะแย่แล้ว เป็นไงครับ”สายฟ้ามองคนที่ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเหม่อลอยจนต้องเข้าไปจับมือเอาไว้อย่างเป็นห่วง สภาพไม่สดใสแบบนี้ไม่ใช่ว่าต้องผิดหวังอีกแล้วหรอกเหรอ“คือ….”“ยังไม่มาเหมือนเดิมเหรอครับ”ท่าทางที่อึกอักทำให้สายฟ้าคาดเดาคำตอบไปก่อนอย่างไม่คิดจะถาม เพราะเมื่อสองคนตกลงกันว่าจะมีลูกก็ปล่อยไปตามธรรมชาติและมาลุ้นตรวจกันทุกเดือนแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนลูกที่รอคอยก็ยังไม่มาหาสักที แม้จะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็
ช่วงนี้พาฝันค่อนข้างแปลกใจกับอาการของสายฟ้าที่วันๆเอาแต่นั่งดูรูปเด็กน่ารักๆในมือถือทุกครั้งที่ว่าง แถมยังชอบเอามาอวดให้เธอดูด้วยอีกต่างหาก อย่างเช่นตอนนี้ก็เหมือนกัน“น่ารักจังเลยว่ามั้ยครับ”สายฟ้ายื่นหน้าจอมือถือที่โชว์รูปเด็กชายหญิงที่นั่งยิ้มถูกจับแต่งตัวด้วยชุดสัตว์แสนน่ารัก พาฝันเพียงก้มดูแล้วตอบรับเหมือนทุกครั้ง“น่ารักค่ะ”แต่เหมือนคำตอบนั้นจะไม่เป็นที่พอใจคุณเค้าเท่าไหร่ เพราะเมื่อเธอตอบกลับไปสายฟ้าก็หน้ามุ่ยแล้วดึงมือถือกลับไปดูต่อทันทีจนพาฝันงง ถ้าจะไม่พอใจอะไรก็น่าจะบอกกันสักนิดไม่ใช่เหรอไง แบบนี้พาฝันก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะ“นุ่มนิ่มน่ารักไปหมดเลย ถ้าพูดได้พ่อแม่คงหลงน่าดูเลยเนอะ”แล้วก็เหมือนเดิมที่พอผ่านไปสักพัก คนหล่อที่เข้าใจยากก็พูดประเด็นใหม่ขึ้นมาอีกครั้งให้คาดเดาความคิดเล่นๆ ทีเมื่อกี้เหมือนจะงอนแต่แป้บเดียวก็กลับมาถามความเห็นใหม่แบบนี้ ช่างรับมือยากจริงๆพ่อคุณ“ค่ะ”พาฝันที่ไม่เคยเข้าใจว่าสายฟ้าต้องการอะไรจากเธอถึงได้ตอบรับด้วยรอยยิ้มแห้งๆกลับไปให้เจ้าตัวถอนหายใจใส่อีกหน “แล้วพอเดินได้วิ่งได้คงต้องไล่จับจนเหนื่อยแน่ๆเลย”ทำหน้ามุ่ยกับพาฝันเสร็จก็หันกลับไ
“ทำอะไรกันครับเนี่ย หอมจังเลย”สายฟ้าที่เดินตามกลิ่นหอมเข้ามาในครัวเอ่ยแซวสองคนต่างวัย ที่พากันทำอาหารอย่างขมักเขม้นอยู่ ตั้งแต่เข้ามาอยู่บ้านเดียวกัน พาฝันก็ถูกแม่บัวแย่งตัวไปทุกวันที่มีเวลาว่างจากงาน จนสายฟ้าต้องตามมาวอแวถึงในครัวเพราะทนห่างนานๆไม่ได้“หอมขนมรึหอมคนคะหมอฟ้า”แม่บัวแซวคนหล่ออย่างหมั่นไส้เมื่อมาถึงเจ้าตัวก็เดินเข้าไปกอดภรรยาทันที แต่งงานกันมาเป็นปีก็ยังคลั่งรักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย จนบางทีก็อดจะแกล้งแหย่ไม่ได้จริงๆ“โดนแซวแต่เช้าอีกแล้ว พี่ฟ้าไม่มีพวกเลย แม่บัวก็แย่งฝันไปแล้ว พี่ฟ้าจะทำไงดี”สายฟ้าที่ทำเป็นโอดครวญแต่มือกลับยังกอดพาฝันไม่ปล่อยนั้นทำเอาแม่บัวค้อนใส่อย่างทนไม่ไหว ช่างเป็นคนที่แพรวพราวซะจริงๆ“เลิกวอแวฝันก่อนเลยค่ะพี่ฟ้า ฝันจะรีบทำให้เสร็จ” พาฝันที่เหมือนมีหมีตัวโตมาเกาะนั้นทนรำคาญไม่ไหว จะขยับตัวไปทางไหนก็ติดหนึบไปหมดเลย“นี่มันของโปรดพี่ฟ้านี่นา ทำให้พี่ฟ้าเหรอครับ”สายฟ้าที่มองเห็นอาหารหลายอย่างเป็นแบบที่ชอบก็ยิ้มกว้างทันที แบบนี้ไม่ใช่ว่าเอาใจกันอยู่หรอกเหรอ“ไม่ให้หมอฟ้าสุดที่รัก จะให้ใครได้อีกล่ะคะ”แม่บัวเห็นคนยิ้มหน้าบานก็รีบบอกอย่างปร
“อื้อ พี่ฟ้า”พาฝันที่ถูกรบกวนการนอน ลืมตาปรือขึ้นมามองต้นเหตุอย่างสายฟ้าก่อนจะหันหน้าหนีทันที“ตื่นได้แล้วครับ ไหนบอกจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นไงครับ”สายฟ้าที่รังแกคนรักมาทั้งคืนตื่นแต่เช้าด้วยความสดชื่น ก่อนจะรีบเข้ามาปลุกพาฝันให้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน เพราะไม่อยากให้พลาดช่วงเวลาดีๆนี้ไป“แล้วใครทำให้ฝันนอนดึกล่ะคะ”พาฝันบ่นออกมาแม้จะยังไม่ยอมลืมตา มือก็ปัดคนวอแวออกไปด้วย“พี่ฟ้าขอโทษครับ คราวหน้าจะทำให้ไวกว่านี้ โอ้ย! ตีพี่ฟ้าทำไมครับ”สายฟ้าที่พูดประโยคน่าอายถูกฟาดทันทีจนต้องลูบแขนป้อยๆอย่างเจ็บปวด“นิสัยไม่ดี ไปเลยค่ะฝันจะไปอาบน้ำ”พาฝันดันคนที่ทำเป็นเจ็บนักหนาออกก่อนจะยันตัวที่ปวดเมื่อยไปหมดลุกขึ้นมา“พี่ฟ้าพาไปครับ”สายฟ้ารีบเข้าไปประคองทันทีก่อนจะโดนดุใส่อีกครั้งจนต้องละมือออกมา“ฝันไปเองได้ค่ะ”“งั้นพี่ฟ้ารอข้างล่างนะครับ”สายฟ้ายกมือยอมแพ้ ก่อนออกมาจากห้องนอนให้พาฝันอาบน้ำเตรียมตัวพาฝันมองไปรอบๆอย่างแสนจะทึ่งในความสวยงามของธรรมชาติตรงหน้า แสงอ่อนๆของพระอาทิตย์ยามเช้าที่ขึ้นพ้นมาทีละนิดจากผืนน้ำ ส่งให้ผิวน้ำเป็นประกายระยับตามระลอกคลื่นที่เคลื่อนไหวไปมา กล้องในมือถูกกดบันทึก
“อยากไปดูบ้านเหรอครับ”สายฟ้าถามคนที่เอาแต่นั่งดูสถานที่ที่น่าจะเป็นบ้านพักริมทะเลอย่างสนใจ ตั้งแต่ได้โฉนดบ้านหลังนั้นมาพาฝันก็เข้าเว็บหาทันทีว่ามันอยู่แถวไหน “ค่ะ ฝันอยากไปเห็นที่ๆแม่เคยอยากไปอยู่ อยากไปที่ๆแม่เคยไป พี่ฟ้าจะไปด้วยกันมั้ยคะ”พาฝันหันมาตอบแล้วก็ถามคนที่เดินมานั่งข้างๆไปด้วยว่าอยากไปด้วยกันหรือเปล่า“แน่นอนสิครับ พี่ฟ้าจะปล่อยหนูไปคนเดียวได้ไง”สายฟ้าตอบออกมาทันทีอย่างไม่ต้องคิด ใครจะปลอยให้แฟนสุดรักสุดหวงไปไกลๆคนเดียวกัน พาฝันอยู่ไหนสายฟ้าก็ต้องอยู่นั่นสิถึงจะถูก“งั้นว่างวันไหนบ้างคะ”พาฝันถามพลางขยับตัวหนีคนที่เข้ามาคลอเคลียอย่างอึดอัด หมอฟ้าน่ะทำตัวห่างไปได้ไม่กี่นาทีเดี๋ยวก็กลับมาวอแวให้ต้องดุกันประจำเลย“วันไหนพี่ฟ้าก็ทำให้ว่างได้ครับ หนูบอกวันมาเลย”สายฟ้าตอบพลางเล่นมือพาฝันไปด้วยอย่างไม่ทุกข์ร้อน ทำงานมาทั้งปีถ้าอยากจะหยุดบ้างทำไมจะหยุดไม่ได้ล่ะ“ห้ามเอาแต่ใจนะคะ ถ้ายังไม่ว่างฝันรอได้ค่ะ”พาฝันดักออกมาอย่างรู้ทัน สายฟ้าจอมเจ้าเล่ห์จะต้องไปทำให้พ่อตัวเองปวดหัวแน่ๆ“พี่ฟ้าดูเหมือนคนเอาแต่ใจเหรอครับ ไม่เห็นรู้เลย”สายฟ้าถามพลางทำหน้ามุ่ยอย่างงอนๆ “ยิ่งกว่าเหม
“ฝัน ทางนี้ค่ะ ฟ้าจะเข้ามาด้วยมั้ยคะ”นับดาวที่ออกมารอรับพาฝันข้างหน้ารีบเข้าไปเรียกน้องทันทีเมื่อเห็นออกมาจากลิฟท์ ก่อนจะหันไปชวนสายฟ้าที่จูงมือพาฝันมาด้วย สายฟ้ามองท่าทางย่ำแย่ของนับดาวที่หนักหนายิ่งกว่าพาฝันก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมา แต่ตอนนี้เค้าคงทำได้แค่มองอย่างให้กำลังใจเท่านั้นเพราะคนที่ต้องห่วงใยและดูแลก็ยืนอยู่ข้างๆด้วยสภาพที่น่าสงสารไม่ต่างกันเลย“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่ฟ้ารอหนูตรงนี้นะครับ”สายฟ้าตอบกลับนับดาวเพราะรู้ว่าเวลาเหลือน้อย จึงไม่อยากเข้าไปรบกวน ก่อนจะหันมาบอกกับคนรักที่ดูเปราะบางเหลือเกินยามนี้ด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยน มือหนาลูบหัวพาฝันแผ่วเบาอย่างให้กำลังใจ และบอกให้รู้ว่าสายฟ้าจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน“ค่ะพี่ฟ้า”พาฝันตอบกลับคนตัวสูงด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ก่อนจะหันไปหานับดาวที่ยืนรออยู่และเดินตามไป“อาการแย่มากเหรอคะ”พาฝันถามออกมาแผ่วเบายามเร่งฝีเท้าไปที่ห้องคนป่วย“ค่ะ เมื่อเช้าเค้ามีอาการชักเกร็ง ความดันไม่ปกติ ตอนนี้เค้ารอแค่ให้ฝันมาเท่านั้นค่ะ”นับดาวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่แพ้กัน เพราะพ่อก็เป็นคนที่เธอรักและผูกพันธ์ที่สุดตอนนี้ พอจะต้องสูญเสียไปย่อมทำใจ
หลังจากทานอาหารเที่ยงกันเสร็จ พาฝันก็ขอตัวออกมาเดินเล่นที่สวนข้างบ้าน ปล่อยให้หมอฟ้าได้คุยเรื่องงานกับพ่อตัวเองต่ออย่างสะดวก ตาสวยกวาดมองรอบๆอย่างชื่นชมและผ่อนคลายกับบรรดาต้นไม้และดอกไม้ที่หาดูได้ยากรอบๆบริเวณ เป็นสวนที่ทำให้นึกถึงบ้านเก่าๆสมัยก่อนที่คนนิยมปลูกไว้หน้าบ้าน แต่การจัดที่แสนลงตัวก็บ่งบอกเป็นอย่างดีว่าเจ้าของต้องดูแลใส่ใจขนาดไหนเหมือนสวนที่เต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นจนพลอยรู้สึกดีไปด้วยจริงๆ พาฝันก้าวเข้าไปที่ศาลากลางสวนติดกับสระน้ำไม่ใหญ่นักเพื่อรับลม ก่อนจะคิดเรื่องที่ยังค้างคาในใจต่ออย่างอดไม่ได้“หนูกำลังไม่สบายใจอยู่เหรอลูก”เสียงด้านหลังฉุดพาฝันที่กำลังเหม่อลอยให้หันกลับมามอง ถึงเห็นว่าเจ้าของบ้านมายืนมองเธออยู่“คุณพ่อ รู้ได้ยังไงคะ”พาฝันเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่คุ้นเคยอย่างเขินๆ แต่เพราะคนตรงหน้าเป็นคนต้องการให้เธอเรียกแบบนี้จึงไม่กล้าขัด สายฟ้าที่ดีใจนักหนาถึงได้ยิ้มหน้าบานไม่หุบและแอบขอบคุณพ่อตัวเองในใจไปหลายครั้ง“หนูยิ้มก็จริง แต่ตาหนูเศร้ามาก ไม่สบายใจอะไรก็บอกพ่อได้นะลูก เรื่องพี่ฟ้ารึเปล่า”ก้องฟ้ายิ้มอย่างใจดี ก่อนเดินมานั่งลงข้างๆแล้วมองออกไปที่ส