จันทร์เจ้า
รีบหนีออกมาจากคฤหาสน์หลังนั้น หล่อนกลัวและอับอายที่สุดที่เกิดเรื่องแบบเมื่อกี้ขึ้น ไม่รู้ว่าหล่อนเป็นผู้หญิงน่าไม่อายแบบนั้นได้อย่างไร ยอมให้คนที่เพิ่งรู้จักถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ได้อย่างไร แต่ทำไมกันนะหล่อนถึงหลงเคลิบเคลิ้มไปกับเขา ตายๆ แล้วจันทร์เจ้าแบบนี้จะสู้หน้าเขายังไงกัน หญิงสาวครุ่นนั่งคิดระหว่างที่หล่อนหนีกลับบ้าน งานการที่ตั้งใจไว้หล่อนไม่ได้ทำเลยก็ว่าได้ หญิงสาวนั่งรถผ่านป่าดิบชื้นระหว่างทางนั้น หล่อนไม่รู้เลยว่ากลิ่นหอมเฉพาะตัวของหล่อนตอนนี้ได้ไปแตะจมูกของร่างแกร่งที่มีดวงตาแววแดงขึ้นเสียแล้ว
แม๊กช์
มองรถแท็กซี่ที่แล่นผ่านด้วยแววตาลุกโชน ในรถนั้นต้องมีอะไรบางอย่างที่เขารู้สึกว่ามันพิเศษ กลิ่นสาบที่หอมกรุ่นนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องเป็นมนุษย์ คงไม่ใช่พวกเดียวกันหรอก แม็กซ์รีบกระโจนตามไปทันทีเขารู้สึกว่ามันทำให้เลือดในกายของเขาสูบฉีด ร่างกายแกร่งตอนนี้กำลังออกขนโดยไม่รู้ตัว เนื้อตัวของเขากำลังจะกลายเป็นสัตว์สี่เท้า
แฮก!!!
ชายหนุ่มร้องคำราม มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ในเมื่อนี่ไม่ใช่กลางคืนและไม่ใช่คืนที่พระจันทร์เต็มดวงด้วย ทำไมเขาถึงควบคุมตัวเองไม่ได้
เอี๊ยดดด...... เสียงห้ามล้อหยุดรถเสียงดังสนั่น คนขับแท็กซี่เบิกตากว้างอย่างตกใจ หมาป่าร่างสูงใหญ่กระโดดมาขวางทาง
"เฮ้ย!! อะไรวะเนี่ย ตัวอะไร " เสียงนั้นทำให้จันทร์เจ้าได้สติจากการครุ่นคิดเมื่อสักครู่ ร่างบางตกตลึงกับหมาป่าสีเทาตัวใหญ่กว่ารถเก๋งที่หล่อนนั่งมาเสียอีก
โฮกกกก!!!
เสียงมันแยกเขี้ยวคำราม จันทร์เจ้าทำอะไรไม่ถูก เมื่อคนขับแท็กซี่เปิดประตูรถวิ่งหนีไปแล้ว
"กรี๊ดดด ช่วยด้วย อ้ายยย " เสียงหญิงสาวกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นว่าหมาป่าตัวนั้นกำลังเดินมาที่หล่อน ร่างบางนั่งสั่นเทาอยู่ในรถนั้น เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น นี่เรื่องจริงหรือว่าฝัน มันเหมือนในหนังสือที่หล่อนชอบอ่าน หล่อนคิดว่าเป็นเพียงนิทานหลอกเด็ก แต่นี่มันกลางวันแสกๆ แล้วหล่อนก็ไม่ได้ฝัน
....
โฮกกก แฮกกก
!! หมาป่าตนนั้นมันแยกเขี้ยวหน้ากลัว สายตาแดงจ้องมองร่างงามของหล่อนนิ่ง จันทร์เจ้าหวาดกลัวเป็นที่สุด "กรี๊ดดด ช่วยด้วย กรี๊ดดดด " หล่อนยังคงร้องขอความช่วยเหลือ มันกำลังเข้ามาไกล้หล่อนแล้ว "ว้ายยย.....กรี๊ดดดด......."
แฮ็กกก โฮกกกก บรู++++!!!!
เสียงคำรามของหมาป่าตัวสีดำใบหนาสีขาวอีกตัวปรากฏขึ้น มันจ้องตากันเหมือนกำลังจะต่อสู้ จันทร์เจ้ารีบหาทางจะหนี เพราะอยู่ตรงนี้มีแต่จะตายกับตาย หมาป่าตั้งสองตัว แล้วยิ่งอีกตัวดูน่ากลัวมากด้วย ร่างบางกำลังจะเปิดประตูรถ
ปึง!!!
"ว้ายยย กรี๊ดดด" หล่อนร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นหมาป่าตัวแรกถูกกัดกระเด็นมาล้มตรงพื้นทางที่หล่อนจะหลบหนี จันทร์เจ้านั่งตัวแข็งทื่อเหมือนเกือบลืมหายใจ หล่อนเห็นหมาป่าสองตัวต่อสู้กัน แล้วหมาป่าตัวแรกก็เป็นฝ่ายวิ่งหนีเข้าป่าไป ตอนนี้หมาป่าตัวที่ชนะนั้นมันกำลังเดินเข้ามาหาหล่อน "กรี๊ดดด......ช่วยด้วย ๆ " วูบบบบ!!!! เสียงหวานดังขึ้นแค่นั้นสติของหล่อนก็ดับวูบลง หญิงสาวล้มฟลุ๊บอยู่ในรถนั้น
จันทร์เจ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สายตาหวานกวาดมองไปรอบๆ ห้อง ภาพที่เคยคุ้นตาปรากฏขึ้น ที่นี่ที่ไหนนะทำไมคุ้นๆ หรือว่าหล่อนตายไปแล้ว หญิงสาวยกมือเรียวลูบใบหน้าสวยของตัวเองเบา ๆ หล่อนรับรู้ได้ถึงความอุ่นที่หล่อนสัมผัสได้ ร่างบางกำลังชันกายลุกขึ้น
"อุ้ย ว้ายย " หล่อนร้องอุทานอย่างตกใจ เมื่อหล่อนเห็นร่างสูงนั่งอยู่ตรงปลายเตียงของหล่อน ใบหน้าคมหล่อนั้นหล่อนจำได้ว่าเขาเป็นใคร ก็คนที่หล่อนแอบหนีเขากลับบ้านไง เมื่อนึกถึงกลับบ้านหล่อนจำได้ว่าหล่อนเจออะไรบ้าง หมาป่ายักษ์สองตัว หญิงสาวตบแก้มตัวเองอีกครั้งหล่อนไม่ได้ฝันไปใช่ไหม เขาไม่ได้มาเข้าฝันหล่อนใช่ไหม
"เอ้าๆ จะตบหน้าตัวเองอีกนานไหม " เสียงเข้มนุ่มนั้นเอ่ยเย้าหญิงสาวเมื่อเห็นว่าหล่อนยังคงตกใจอยู่นั้น
"เอ่อๆ คุณอีคอน ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ " เสียงหวานถามอย่างสงใส หล่อนมองไปรอบๆ ก็เห็นว่ามันมืดเสียแล้ว
"ก็คนของผมไปเจอคุณเป็นลมอยู่ในรถที่จอดอยู่ระหว่างทาง " อีคอนโกหกคำโต เขาเกรงว่าหล่อนจะรังเกียจเขาเมื่อรู้ความจริง
"อ๋อหรือคะ ขอบคุณคะ " จันทร์เจ้าเอ่ยพร้อมกับจะลุกขึ้นออกไปจากคฤหาสน์แห่งนี้
"จะรีบไปไหนหละ มันมืดแล้ว"
"เอ่อๆ เจ้าจะกลับบ้านคะ มันดึกแล้ว " หญิงสาวเอ่ยตามความจริงหล่อนอยู่ที่นี่หล่อนกลัวว่าหล่อนจะไม่ปลอดภัยแล้วยิ่งมาอยู่กับเขาแบบนี้
"นอนที่นี่แหละมันเปลี่ยวมากกลับไปเกรงว่าจะเกิดอันตราย" ประโยคนั้นทำให้จันทร์เจ้าต้องกลืนน้ำลายเมื่อนึกถึงสิ่งที่หล่อนเจอเมื่อเย็นนี้
"เอ่อคุณอีคอนคะ แถวนี้มีหมาป่าไหมคะ " อีคอนไม่ตอบเขามองหน้าหญิงสาวนิ่งพร้อมกับส่ายหน้าไปมา
"แต่เมื่อกี้เจ้าเจอค่ะ ตัวใหญ่มากเลยนะค่ะ สองตัวเลย " หล่อนเล่าให้เขาฟัง โดยหล่อนไม่รู้เลยว่าหล่อนกำลังพูดอยู่กับมัน
"นี่คุณอีคอนไม่เชื่อหรือคะ " ด้วยความที่หล่อนลืมตัวจันทร์เจ้าชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เขามากขึ้น อีคอนก้มมองใบหน้าสวยที่อยู่ใกล้ๆ เขาถึงกับต้องกั้นลมหายใจเลยทีเดียว หล่อนมีกลิ่นหอมแปลกๆ จริงๆ ด้วยขนาดเขายังต้องสะกดกั้นอารมณ์อยู่นานไม่เช่นนั้นได้กลายร่างเป็นหมาป่าเหมือนไอ้แม็กซ์แน่ๆ
"อุ๊ย เจ้าขอโทษค่ะ " หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก หล่อนอายเขาจนหน้าแดงไปหมดแล้ว ยิ่งอยู่ใกล้เขามากขนาดนี้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว "ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปกะ ........อุ๊ย" ยังไม่ทันที่หล่อนจะหันกลับแขนเรียวของหล่อนก็ถูกดึงอย่างรวดเร็ว หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัวร่างสาวเซเข้าหาอกแร่งนี้อย่างจัง ดวงตาหวานเบิกกว้างมากขึ้น เมื่อชายหนุ่มกำลังจะก้มลงมาหาหล่อน
"อ๊ะ คุณอีคอน อย่าค่ะ " หล่อนรีบร้องห้ามเขาพรางมือเรียวก็ยกขึ้นทาบอกแกร่งของเขาแล้วดันร่างหนาเอาไว้
"คุณสวยจัง " อีคอนเอ่ยชมหญิงสาวต่อหน้าต่อตา ใบหน้าสวยเอ่อแดงมากยิ่งขึ้น จันทร์เจ้าหลบตาเขา
"เอ่อๆ ไม่หรอกค่ะ .........อย่าทำแบบนี้สิคะ" หญิงสาวรีบยกมือเรียวไปจับมือแกร่งของเขาที่เชยคางของหล่อนขึ้นนั้น หล่อนไม่อยากสบตาเขา หล่อนเกรงว่าหล่อนจะหลงเคลิบเคลิ้มไปกับเขาอีก
"ผมชอบคุณจันทร์เจ้า " เขาตัดสินใจบอกความในใจ
"เอ่อๆ เราเพิ่งเจอกันนะคะ"
"แต่ผมรู้สึกเหมือนรู้จักคุณมานาน ผมชอบคุณจริงๆ นะครับ"
อีคอนพยายามบอกหล่อนอย่างน้อยเขาอยากรู้ว่าหล่อนจะเป็นอย่างไร ชอบเขาบ้างหรือเปล่า อีกอย่างเขาอยากจะร่วมรักกับหล่อนโดยเร็วที่สุด เขาอยากรู้ว่าหล่อนใช่ผู้หญิงที่เขาตามหาหรือเปล่า จะบอกว่าเห็นแก่ตัวก็ไม่เชิง ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบหล่อนนะ เขาหลงใหลหล่อนเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ได้ลิ้มรสในกายสาวเขาแทบคลั่งทุกขณะแล้ว หากเขาจะใช้เวทมนต์ให้หล่อนตกอยู่ในอาณัติของเขาก็ได้ แต่เขาอยากให้หล่อนเต็มใจมากกว่า
"เอ่อๆ แต่ ชะ ฉัน " จันทร์เจ้าพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก หล่อนจะตอบเขายังไงดีว่าหล่อนก็ชอบเขาเหมือนกัน มันจะเป็นเรื่องน่าอายหรือเปล่า
"ไม่น่าอายหรอก หากคุณจะบอกว่าชอบผมเหมือนกัน " จันทร์เจ้าดวงตาเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ เขาพูดเหมือนเขารู้ว่าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ อีคอนอมยิ้มเมื่อรู้ว่าหล่อนคิดอะไรกับเขา เขาใช้พลังจิตอ่านใจหล่อน
"เอ่อๆ ชะ ......อุ๊บ!!! อื้ออออ" ยังไม่ทันที่จันทร์เจ้าจะพูดอะไรออกมา ปากสวยของหล่อนก็ถูกปากหนาของเขาฉกวูบลงกลางกลีบปากนั้นอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่หล่อนไม่ทันตั้งตัว ลิ้นร้ายจึงรีบสอดเข้าในโพรงปากหวานอย่างรวดเร็ว "อืมมมมม " อีคอนครางออกมาเมื่อลิ้นเล็กของหล่อนเลิกหนีเขาแล้ว ชายหนุ่มพอใจที่หล่อนเริ่มจูบตอบเขาแบบเงอะๆ เงิ่นๆ
"อื้ออออ........อา......." จันทร์เจ้าถูกชายหนุ่มบดจูบจนหล่อนหายใจไม่ค่อยออก หล่อนอ้าปากเพื่อรับอากาศหายใจ "อ๊ะ อู๊บ!! อื้อออ.......... "ร่างบางสะดุ้งอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มกดเรียวปากของหล่อน เขาบดจูบหล่อนอย่างแนบแน่นจนหญิงสาวรู้สึกซ่านสยิว ร่างเล็กเริ่มอ่อนปวกเปียก หล่อนเพิ่งรู้วันนี้เองว่าจูบเร่าร้อนที่เพื่อนๆ ชอบพูดให้ฟังมันเป็นแบบไหน จูบที่เขาเรียกว่าจูบสูบวิญญาณมันเป็นแบบไหน แบบนี้นี่เอง
"อืมมมม จ๊วบบ จู๊บ " อีคอนครางออกมาเมื่อลิ้นหนาของเขาควานหาความหวานของหล่อนไปทั่วโพรงปากนี้ ชายหนุ่มงาบงับดูดดึงกลีบปากอวบสีสดนั้นทั้งบนทั้งล่างอย่างหยอกเย้า หล่อนทำให้อารมณ์ดิบเขาของถูกปลุกขึ้นเพียงไม่กี่นาที ขณะที่ปากหนาของเขาทำหน้าที่ มือหนาของเขาก็ปัดป่ายไปทั่วแผ่นหลังของหญิงสาวนี้ จันทร์เจ้าขนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก หล่อนกำลังตกอยู่ในพะวังก์อีกแล้ว หล่อนกำลังหลงเคลิบเคลิ้มกับรสสวาทที่กำลังจะมอบให้อีกแล้ว.....>>>>>
******โปรดติดตามนะคะ จันทร์เจ้าของเราจะตกเป็นของหมาป่าสุดหล่อหรือไม่ อิอิ*****
อีคอนใช้ความที่แข็งแกร่งกว่านาบร่างบางใต้ร่างเขาแน่น ชายหนุ่มร้อนไปทั่วกายทรงพลังนั้น เขาใช้เรียวลิ้นดูดดึงลิ้นเล็กของหญิงสาวด้วยความช่ำชอง "อืมมม......หวานจังปากมนุษย์คนนี้" เขานึกในใจ"อ๊ะ อ๊ะ อย่านะ " เสียงหวานนั้นทำให้อีคอนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวย ขนตาของหล่อนกระพริบลงอย่างช้าๆ สองสามครั้งเหมือนขอความเห็นใจ"เป็นของผมเถิด " อีคอนเอ่ยพรางมองลึกลงในดวงตาคู่หวานนั้น"มะ ไม่ ฉะ ฉันไม่ยอม " ประโยคนั้นทำให้อีคอนต้องสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างจำใจ"เมื่อคุณไม่ยอม ผมก็คงต้องใช้วิธีของผม ตอนนี้ผมอยากได้คุณใจจะขาด""อ๊ะ อื้อ ......." จันทร์เจ้าร้องได้แค่นั้น ดวงตาหวานของหล่อนก็เบิกกว้าง จากนั้นแววตาแห่งความลุ่มหลงก็ปรากฏขึ้น จันทร์เจ้ามองเขานิ่งไม่ตอบ ร่างกายหล่อนกำลังทำสิ่งที่ตรงข้างกับคำสั่งในสมอง หญิงสาวยกมือขึ้นโอบรอบคอเขา จากนั้นหล่อนก็ออกแรงโน้มใบหน้าหล่อราวเทพบุตรลงมาหาหล่อน หล่อนยิ้มหวานอย่างไม่รู้ตัวอีคอนยิ้มมุมปากเมื่อหล่อนตกอยู่ในมนต์สะกดของเขาแล้ว เขาก็จะจัดการตามที่ใจเขาเรียกร้อง มันช่วยไม่ได้จริงๆ ในเมื่อหล่อนไม่ยอมเขา เขาก็ต้องใช้วิธีนี้ นางเป็นคนแรกที่ต่อต้านเขา หากเป็นผู่หญิงคนอ
จันทร์เจ้ารู้สึกตัวอีกครั้งหลังจากหล่อนเหมือนหลับไปเป็นเวลานาน หญิงสาวมองไปรอบๆ ห้อง ดวงตาสวยเบิกกว้างมากยิ่งขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น "เอ๊ะ ทำไมเราถึงอยู่ที่นี่หละ" หล่อนพึมพำเบาๆ ร่างบางเดินไปยังกระจกในห้องที่หล่อนคุ้นเคย นี่เราอยู่บ้านเราหรือนี่ หล่อนถามตัวเองในใจ เป็นไปได้ยังไง เมื่อคืนเราจำได้ว่าเราอยู่กับ........หญิงสาวหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น ดวงตาเหม่อลอยนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น .....หล่อนอยู่กับเขา ผู้ชายคนนั้น คนที่พรากพรหมจรรย์ไปจากหล่อน คนที่ๆ หญิงสาวนึกถึงหมาป่าตัวสีดำคาดขาวนั้นก็ต้องตกใจ"ใช่เขาเป็นหมาป่า เขาเป็นหมาป่า" หญิงสาวเปรยออกมาเบาๆ ในใจรู้สึกผิดหวังเป็นที่สุด หล่อนเคยอ่านตำนานหมาป่าที่กลายร่างเป็นมนุษย์ มันเป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อ แล้วที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้น " เรามีอะไรกับหมาป่าตนนั้น " จันทร์เจ้าพูดกับตัวเองเบาๆหลังจากวันนั้นหญิงสาวก็ไม่กล้าไปไหนมาไหนอีกเป็นอาทิตย์ ร่างบางเอาแต่อยู่ในบ้าน งานการที่มีก็ไม่ได้ไปทำตามที่ผู้อำนวยการสั่ง หล่อนกะว่าจะลาออกจากโรพยาบาลนั้นตอนนี้ก็ลาพักอยู่ วันนี้แม่ของหล่อนชวนไปโบสถ์ซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านนัก ระหว่างที่นั
หญิงสาวถูกนำตัวมายังคฤหาสน์ของเขา ชายหนุ่มพยายามควบคุมตัวเองเมื่ออยู่กับหล่อน สายตาคมจ้องมองหญิงสาวนั้นนิ่ง "เธอเป็นใครนะจันทร์เจ้า" เขานึกสงสัยในใจ เขาวางร่างบางลงกับโซฟาที่ห้องรับแขกนั้น จันทร์เจ้ามองเขาอย่างกล้าๆ กลัว มีคำถามมากมายเกิดขึ้นในสมอง ทำไมเขาถึงเป็นหมาป่า แล้วทำไมเขาถึงต้องมาพัวพันธ์กับหล่อนจันทร์เจ้ามัวแต่คิดเรื่องของเขาโดยลืมไปว่าตัวเองก็ถูกหมาป่าอีกตัวนั้นทำร้ายเหมือนกัน ยังดีที่มันแค่ตะปบหล่อน หากมันขย้ำหละก็ เนื้อตัวหล่อนที่เห็นอยู่นี้อาจจะไม่ใช่แค่กรงเล็บก็ได้ หญิงสาวมองเศษเสื้อที่ตัวหล่อน"โอ้ย เจ็บ "จันทร์เจ้าอุทานอย่างเจ็บปวด เมื่อหล่อนเอี้ยวตัวเพื่อจะดูบาดแผลจากทางด้านหลัง มันอยู่แกวๆ เกือบถึงหัวไหล่เองแต่มันจับไม่ถึง น่าเจ็บใจจริง"คุณจะทำอะไร " อีคอนถามหล่อนด้วยความเป็นห่วง เขามองดูบาดแผลของหล่อนแล้วนึกเจ็บใจไอ้คนที่ทำร้ายเธอนัก อยากจะกินเนื้อมันจริงๆ เขานึกในใจ"เอ่อๆ จะดู ผะ แผลนะค่ะ" หญิงสาวตอบอย่างกล้าๆ กลัวๆ หล่อนเกรงว่าเขาจะกลายเป็นหมาป่าแล้วทำร้ายหล่อน"มาเดี๋ยวผมทำให้ " อีคอนพูดพรางเดินเข้ามาหาหล่อน จันทร์เจ้าดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเขาเดินแป๊บเดียวมาถึง
จันทร์เจ้ารู้ความจริงเรื่องที่ชายหนุ่มเป็นหมาป่านั้น หญิงสาวใช้ชีวิตอยู่กับเขาอย่างระมัดระวัง หล่อนเพิ่งรู้ว่าไม่ใช่เพียงเขาเท่านั้นที่เป็นหมาป่า บางคนที่อยู่ในที่นี่ก็อาจจะเป็นหมาป่าก็ได้ หญิงสาวรู้สึกถึงความมหัศจรรย์กับเรื่องที่ได้พบเจอมาก ทุกสิ่งที่อ่านในตำนานมันเป็นเช่นนั้น ใครจะไปเชื่อว่ามนุษย์หมาป่ามีจริง แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ จันทร์เจ้ามองไปยังชายหนุ่มที่หล่อนนึกถึง ตอนนี้เขาอยู่กับคุณหมอ เขากำลังตัดไหมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"เอ้าจันทร์เจ้า แล้วแบบนี้แกต้องไปดูแลเขาอีกไหม" เพื่อนพยาบาสาวของหล่อนเอ่ยขึ้น หล่อนหันไปมองหญิงร่างท้วมที่ยิ้มจริงใจนั้น"เอ่อๆ ก็คงไม่มั๊ง " หล่อนตอบอย่างไม่แน่ใจ อีกใจก็รู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก"แต่ก็น่าเสียดายนึ อยู่ไกล้คนหล่อๆ แบบนั้น เป็นฉันหละเสียดายแย่เลย""บะ บ้าเหรอ เสียดายอะไรของเธอ " จันทร์เจ้าหันไปทำหน้าเขินๆ"บ้าอะไรหละ ถามจริงเหอะเธอไม่แอบชอบเขาบ้างเหรอ หล่อปานเทพบุตรแบบนั้น""หึ มะ ไม่รู้ ไปดีกว่าพูดอะไรของเธอ ใครจะคิดอะไรกับคนไข้ได้หละ " หญิงสาวทิ้งท้ายไว้อย่างนั้น แล้วเดินไปยังห้องเปลี่ยนชุด ในใจนึกถึงวันนั้น ๆ ที่หล่อนหลงเคลิบเคลิ้มไปกั
**จันทร์เจ้าพูดด้วยเสียงสั่นเครือ หญิงสาวส่งสายตาเว้าวอน หล่อนกลัวว่าชายหนุ่มจะกลายร่างเป็นหมาป่า หล่อนยังไม่ค่อยชินนัก แต่หญิงสาวก็ทำได้เพียงแค่นั้น มือหนาของชายหนุ่มก็สอดผ่านหน้าท้องเนียนเข้าไปอยู่ในชั้นในตัวจิ๋วของหญิงสาว "อ๊ะ อ๊ะ" หญิงสาวสะดุ้งเมื่อส่วนนั้นของหล่อนถูกชายหนุ่มสัมผัส "อื้ออออ........." เสียงหวานครางทันทีที่เขาลูบมันเบาๆ ปลายนิ้วยาวนั้นสอดเข้าไปในกลีบงามของหล่อนอย่างช้าๆ "อื้ออออออ ........" หล่อนเงยหน้าครางทันทีที่มันเข้าไปด้านในจนมิดนั้น หน้าท้องแบนราบของหล่อนเกร็งดิก มือเรียวจิกบนแผ่นหลังของหญิงสาว"อืมมมมม......ซีสสสส" ยังแน่นมากเลยสาวน้อย อีคอนกระซิบข้างใบหูขาวของหญิงสาว เขาใช้เรียวลิ้นนั้นสัมผัสใบหูขาวของหญิงสาว ลิ้นร้อนเลียเข้าไปในรูหูนั้น ขนแขนของหญิงสาวตั้งชันขึ้นโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มจับร่างบางที่อยู่บนตักแกร่งในนอนลงกับที่นั่งข้างคนขับ ฟลุ๊บ!!! "อ๊ะ." จันทร์เจ้าสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อผิวผ่องด้านหลังสัมผัสความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในรถนี้"อืมมมม ...." จ๊วบบบ!!! เสียงทุ้มครางมาจากลำคอหนาของชายหนุ่ม เมื่อปากหนาของเขางาบงับเต้าตูมของหล่อนนั้นอย่างหนักหน่วง
อีคอนค่อยๆ เงยหน้ามองหญิงสาวใต้ร่างเขา ชายหนุ่มเหมือนจะอายที่เขาต้องกลายเป็นหมาป่า เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้กายเขานั้นแทบจะไม่มีขนปรากฏขึ้นเลยนอกจากใบหน้าคมนั้น"คุณรังเกียจผมหรือเปล่า " เขาเอ่ยเสียงเบาหวิว จันทร์เจ้าเงยหน้าสบตาคมนั้น หญิงสาวมองสำรวจไปทั่วกายแกร่งเขาแล้วทาสะดุดกับใบหน้าคมนั้น"เอ่อๆ ไม่คะ เจ้าไม่รังเกียจคุณ " หญิงสาวเอ่ยพรางยิ้มให้เขาเล็กน้อย ชายหนุ่มประหลาดใจจึงมองตัวเอง ดวงตาคมไหวระริกเมื่อเห็นว่าร่างกายของเขาไม่มีแม้ขน ชายหนุ่มเงยหน้าส่องกระจกที่มองหลัง รอยยิ้มของเขาปรากฏขึ้น"มันมีแต่ตรงนี้เท่านั้นจันทร์เจ้า " เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ เขาลูบใบหน้าคมที่มีขนขึ้นไปมาอย่างสุขใจ ชายหนุ่มกลับมามองหน้าหญิงสาวอีกครั้ง จันทร์เจ้าหลุบตาต่ำ"เกิดอะไรขึ้นสาวน้อย " เขามองดวงหน้าหวานนั้นอย่างประหลาดใจ นิ้วยาวค่อยๆ เลื่อนไปถูกปานรูปดวงจันทร์นั้น**ฉ่า!! "**โอ้ยร้อนๆ " มือหนาสลัดออกจากมันทันที เขาแสบร้อนอย่างบอกไม่ถูก"อุ๊ย เป็นยังไงบ้างคะ " เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ด้วยความที่หล่อนลืมตัวร่างบางจึงชันกายสาวขึ้นโดยไม่ทันระวังใบหน้าสวยนั้นเอ่อแดงขึ้นทันทีที่รู้สึกตัว ดวงตาหวานก
จันทร์เจ้าเงยหน้ามองชายหนุ่มที่อุ้มร่างของหล่อนนั้นขึ้นมาด้านบน ระหว่างที่ผ่านบรรดาคนรับใช้ในบ้านนั้น ใบหน้าสวยต้องมุดหน้ากับบ่ากว้างของชายหนุ่ม หล่อนไม่รู้จะเอาหน้าไว้ไหนแล้วที่ต้องถูกชายหนุ่มอุ้มขึ้นมาอย่างนั้น หญิงสาวนึกถึงตอนก่อนหน้านี้แล้วก็รีบงุดหน้าอีก ขาหล่อนไม่มีแรงที่จะเดินเลยด้วยซ้ำ น่าอายชะมัดอีคอนลอบชำเรืองมองใบหน้าสวยในอ้อมแขน ชายหนุ่มอมยิ้มโดยไม่รู้ตัว เขาไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มของเขาทำให้บรรดาสาวใช้ในบ้านยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปด้วย"แกเห็นนายท่านหรือป่าว " เสียงสาวใช้คนหนึ่งแอบถามกัน"เห็นสิ ไม่รู้ว่าเป็นครั้งแรกในรอบกี่ร้อยปีที่ท่านยิ้มแบบนี้""อืมใช่ นับครั้งเลยก็ว่าได้"ทั้งสองคุยกันโดยหัวเราะต่อกระซิบกัน จนทำให้หญิงชราแม่บ้านต้องส่งสายตาปราม ในใจก็คิดแบบเดียวกัน นานแล้วที่ไม่เคยเห็นรอยยิ้มของนายท่านตั้งแต่พ่อของท่านสิ้นอายุขัยอีคอนพาร่างหล่อนเดินขึ้นบนไดมายังของเขา หยวบ ร่างบางถูกวางอย่างเบามือบนเตียงกว้างนั้น สายตาคมมองตาหวานของหญิงสาวนั้นนิ่ง ในใจนึกขอบคุณบางสิ่งบางอย่างที่ส่งหล่อนมาให้เขา อีกใจก็รู้สึกฉงนที่ปานของหญิงสาวนั้นมีอิทธิพลกับเขาเป็นอย่างมาก"มะ มองอะไรคะ "
อีคอนพาหญิงสาวมาเที่ยวเปิดหูเปิดตา จันทร์เจ้ามองบรรยากาศโดยรอบอย่างระทึกใจ หล่อนไม่ค่อยรู้จักเมืองนี้เท่าไรนัก เพราะก่อนหน้าที่หล่อนจะเจอเขา หล่อนเพิ่งย้ายมาอยู่ได้ประมาณ 3 เดือนเอง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาย่านนี้ ดวงตาหญิงสาวระยิบระยับ ผู้คนมากมายในที่แห่งนี้ ต่างคนต่างเดินซื้อสินค้ากันอย่างเพลิดเพลิน หล่อนเดินดูนี่ดูนู้นโดยมาอีคอนและลูกน้องเดินตามไม่ห่าง"อุ๊ย " หล่อนอุทานเสียงหลงเมื่อเอวคอดของหล่อนถูกรั้งเข้าไปหาร่างหนานั้น หญิงสาวหยุดเดินแล้วมองหน้าเขา"รีบเดินจังผมเดินไม่ทัน " เขาเอ่ยใส่ตาหล่อนแล้วยิ้มมีเสน่ห์"อื้อ ก็ของมันเยอะนี่คะ เจ้าไม่เคยมานี่ " หล่อนแก้มป่องขึ้นมาทันที"เดินช้าๆ ก็ได้ เดี๋ยวหลง" เขาพูดพรางยิ้มหวานให้"คะ หลงเจ้าก็กลับเองก็ได้""ไม่เอาไม่อยากให้กลับเอง เดี๋ยวหมาตัวอื่นมันคาบไป " เขาเอ่ยชิดริมใบหูสวย จมูกโด่งแอบสูดกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่ามันหอมเพียงใด"หือ ถ้าอย่างนั้นตามใจคุณเลยคะ " หญิงสาวเอ่ยประชด พรางค้อนชายหนุ่มวงใหญ่เลยทีเดียว"ก็นี่ไง เดินด้วยกันเดี๋ยวหลง " อีคอนอมยิ้มพรางกอดเอวหญิงสาวแล้วเดินไปด้วยกัน เขากับจันทร์เจ้าเดินไปตามทาง
อีคอนก้มมองร่างสาวที่เดินเกาะแขนอยู่ข้างๆ เขานี้ แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุข สายตาคมมองไปตามทางเดินที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ สีแดงสดนั้น รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นเมื่อเห็นเด็กแฝดทั้งสองคนหันหลังมายิ้มให้ เขามองมือน้อยทั้งสองที่ถือกุหลาบช่อสวยอยู่นั้น ส่วนลูกสาวก็ถือตะกร้าโปรยกลีบดอกไม้ตามทางเดินยามที่อีคอนและจันทร์เจ้าเดินนั้นจันทร์เจ้าเงยหน้าสบตาหวานผู้ที่เป็นเจ้าบ่าวในงาน หล่อนยอมให้อีคอนจัดงานแต่ง หลังจากที่เขาพร่ำขอหล่อนจัดอยู่หลายครั้ง เพราะหล่อนเห็นว่ามันไม่จำเป็นเลย เพราะหล่อนกับเขาก็จดทะเบียนสมรสกันนานมากแล้ว แต่เขาสิไม่ยอมเขาอยากพาหล่อนเข้าโบสถ์ โดยมีลูกของเราเป็นพยานรักครั้งนี้ด้วย หล่อนยิ้มหวานให้กับผู้ชายที่หล่อที่สุดในงาน แล้วหันไปยิ้มให้กับญาติของเธอซึ่งก็มีเพียงมารดาบุญธรรมนั้นเสร็จสิ้นพิธีการไปได้ด้วยดี งานทั้งงานมีแต่ความรักความอบอุ่นความหวานตลบอบอวนไปหมด อีคอนโอบกอดจันทร์เจ้าด้วยความรักใคร่ โดยมีสองแฝดเข้ามาสวมกอดกันกลมเลยก็ว่าได้"หนูขอให้แด็ดดี๊กับมามี๊รักกันจนแก่เฒ่านะค่ะ" เสียงเด็กหญิงใบหน้าน่ารักเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มแก้มแทบปรินั้น"ผมก็เหมือนกับงับ " เด็กผู้ชายใบหน
อีคอนจุ่มขาแกร่งทั้งสองข้างลงในอ้างอาบน้ำขนาดใหญ่ ใหญ่ขนาดคนสามคนนอนเรียงกันแช่น้ำได้สบาย สายตาเขามองเมียของเขาหวานเยิ้ม แววตาเป็นประกายระยิบระยับ ร่างสาวขยับออกห่างเล็กน้อยเพื่อให้เขานั่งแทนที่ หญิงสาวอมยิ้มเมื่อรู้ว่าเขาคิดอะไร"อยากอาบน้ำจริงๆ หรืออยากทำอย่างอื่นค่ะ" เสียงหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงประมาณว่ารู้ทัน"หืม แบบนี้เขาเรียกว่ารักกันจริงครับ " อีคอนเอ่ยด้วยเสียงกระเส่า เขาขยับเข้าใกล้หล่อนมากขึ้น ชายหนุ่มมองผิวขาวเนียนใสดูสุขภาพดีนั้น มือหนาของเขาลูบมันไปมาเบาๆ"อ๊ะ อื้อ ก็รู้นะสิค่ะ ว่าคุณไม่ได้นอนกับเจ้าตั้งแต่มีเจ้าแฝดนั้น " หญิงสาวพูดตามความจริง เพราะตั้งแต่หล่อนมีลูกจนถึงป่านนี้หล่อนกับเขาก็ไม่ได้นอนด้วยกันเลย เพราะหล่อนเห็นว่าลูกยังเล็กอยู่ ทีแรกหล่อนคิดว่าจะเป็นปีเสียแล้ว แต่ที่ไหนได้ เจ้าแฝดกลับโตไว ภายในไม่กี่เดือนเองก็พูดได้รู้ภาษาและช่วยเหลือตัวเองได้บ้างแล้ว หล่อนจึงแยกให้ทั้งสองหัดนอนกันเองฟอดด!!! "หืม ก็นั่นนะสิ ผมคิดถึงน้องของคุณใจแทบขาด" เขาเอ่ยหลังจากที่เขาฝังจมูกลงแก้มสวย พรางมือไม้ก็ปัดป่ายไปทั่วเรืองร่าง ชายหนุ่มเกลี่ยนิ้วยาวของเขากับร่องสาวของหล่อนไปมาเบาๆ"
จันทร์เจ้าอุ้มลูกน้อยทั้งสองคน หล่อนมองดูใบหน้าเด็กแฝดหญิงชายก็ยิ้มร่า"เอลซ่ากับอาเทอร์ ใครเป็นคนตั้งชื่อให้หนูนะ" หล่อนเปรยออกมาเบาๆ พร้อมทั้งจับแก้มใสนั้นเบาๆ"ก็ใครซะอีกหล่ะ" เสียงคุ้นหูนั้นดังมาจากด้านหลัง หล่อนรีบหันไปทันทีเมื่อคนที่หล่อนได้ยินนั้นเป็นเขา"อีคอน....." หล่อนเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยความดีใจ นี่เขาไม่เป็นอะไรหรือนี่ เขายังมีชีวิตอยู่หรือนี่ จันทร์เจ้านึกในใจพรางกวาดตามองใบหน้าหล่อของสามีไป-มามือหนาประคองดวงหน้าคมแล้วลูบมันเบาๆ อย่างไม่เชื่อสายตา"ครับผมเอง " อีคอนโอบเอวกิ่วของภรรยาไว้แบบหลวมๆ เขามองใบหน้าสวยของหล่อนนิ่ง ใจในรู้สึกของคุณโชคชะตาเป็นที่สุด"คุณไม่เป็นอะไร เจ้าดีใจที่สุดเลยค่ะ""ผมก็ดีใจ ขอบคุณท่านผู้เฒ่าทั้งสองคนที่ทำให้ผมมีชีวิตรอด" เขามองเหม่อออกไปทางป่าใหญ่นอกกำแพงคฤหาสน์นั้น"ท่านผู้เฒ่าเก่งจริงๆ เลยค่ะ ท่านมีพระคุณกับเราอย่างมาก""ใช่ครับ ผมต้องตอบแทนท่านทั้งสองอยู่แล้ว และอีกคนที่ผมลืมไม่ได้............" ชายหนุ่มทำท่าครุ่นคิด หญิงสาวมองอย่างอยากรู้"ใครคะ""ก็คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่ไง " อีคอนก้มลงมาบอกหญิงสาว จันทร์เจ้ายิ้มกว้างแบบงงๆ"เจ้าเหรอค่ะ
อีคอนมองหญิงสาวที่ดิ้นรนไปมานั้นอย่างร้อนใจ เขาเห็นร่างของจันทร์เจ้ากำลังจะตายต่อหน้าต่อตา ชายหนุ่มบอกให้เจ้าหล่อนดูดเลือดเขา แต่หญิงสาวก็ยังช้าอยู่ แล้วแบบนี้ลูกเขาก็จะเป็นอันตรายไปด้วยกรี๊ดดด!! "อ๊ายยย เจ้าจะไม่ไหวแล้ว ช่วยเจ้าด้วย " หญิงสาวกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เสียงที่เบาหวิวนั้นทำให้อีคอนใจคอไม่ดี"คุณต้องเชื่อผม จันทร์เจ้า ไม่เช่นนั้นคุณจะตาย แล้วลูกเราก็จะตายนะ "อีคอนตะโกนบอกหญิงสาวท่ามกลางสายลมที่เริ่มพัดโหม เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยเมฆหมอกที่พัดจะปิดบังดวงจันทร์นั้น"ถ้าอย่างนั้นเจ้าขอโทษนะคะ " งับ!! อ๊ากกกกก!!! สิ้นเสียงพูดคือเสียงร้องของชายหนุ่มตอนนี้คอของเขาถูกหญิงสาวคนรักฝังเขี้ยวนั้นลงไปแบบเต็มๆ ดวงตาคมของอีคอนแดงกล่ำขึ้น พร้อมกับดวงตาของจันทร์เจ้าที่เป็นประกายสีฟ้า เฮือก เสียงหญิงสาวดูดกลืนเลือดอุ่นๆ นั้นลงคอ ร่างหล่อนตอนนี้เหมือนต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาแล้วได้น้ำชโลมใจหญิงสาวน้ำตาไหลพรากที่ต้องดูดเลือดคนที่หล่อนรัก หล่อนกลัวว่าชายหนุ่มจะตายเหมือนกับรายอื่นๆ ที่หล่อนเจาะคอมานั้นอีคอนร้องอย่างเจ็บปวด ร่างเขาตอนนี้เหมือนลูกบอลที่ถูกเจาะลม ชายหนุ่มเหมือนกำลัง
จันทร์เจ้านั่งท้องโย้มองแฟนหนุ่มที่ตอนนี้ดูสดใสขึ้นมามาก หลังจากที่อีคอนได้ถูกถอนคำสาปแล้ว เขาใช้ชีวิตแบบปกติทั่วไป ส่วนลูกน้องของเขา ใครที่เป็นหมาป่านั้นก็ยังเหมือนเดิม ตอนนี้จันทร์เจ้าเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน ยิ่งตอนนี้หล่อนมีทายาทของอีคอนด้วยแล้ว หล่อนขออะไรทุกคนจัดให้หล่อนหมด แต่ทว่าตอนนี้หล่อนไม่อยากได้อะไรเลยนอกจากเลือดสดๆ จากมนุษย์ หล่อนมองแก้วสีดำทึบที่ในนั้นบรรจุน้ำสีแดงเข้ม หล่อนกินเลือดบำรุงลูกในท้องแทนนมสดที่มนุษย์กินกัน"คิดถึงแม่จัง " หล่อนเปรยออกมาเบาๆ เมื่อหล่อนรู้สึกอ่อนล้าหล่อนจะนึกถึงแม่บุญธรรมของหล่อนเสมอแต่จะให้ไปในสภาพนี้ ท่านคงตกใจแย่ หญิงสาวนึกพรางก้มลงมองเนื้อตัวของหล่อนที่ตอนนี้ทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ท้องสาวของหล่อนเป็นเหมือนท้องแฝดลูกสาม หล่อนไม่รู้เลยว่าทำไมร่างหายหล่อนถึงเป็นเช่นนี้ หล่อนไม่กล้าพาลูกไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล เพราะหล่อนกลัวว่าที่นั่นของจะแตกตื่น คนท้องที่ดูเหมือนจะเป็นตัวประหลาด อีคอนให้เพื่อนของเขาที่เป็นหมาป่ามาดูแล"คิดอะไรอยู่เหรอครับที่รัก" อีคอนเดินเข้ามาสวมกอดหล่อนอย่างหลวมๆ จากด้านหลัง เขาก้มมองร่างเมียเขาที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งในสวน
จันทร์เจ้ากลับมาใช้ชีวิตตามปกติ เลือดหมาป่าในกายของหล่อนตอนนี้ทำให้หล่อนถูกแสงแดดได้ หล่อนจึงออกไปไหนมาไหนกับอีคอนได้อย่างเฉกเช่นเดิม ร่างกายสาวของหล่อนถึงแม้ว่าจะเป็นแวมไพท์นั้น แต่ด้วยความที่ดื่มเลือดของหมาป่าจึงทำให้ร่างหล่อนแข็งแรงมากขึ้น หล่อนใช้ชีวิตเหมือนกับมนุษย์ปกติ หล่อนหลับนอนกับอีคอนทุกวันทุกคืน หล่อนไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในกายของหล่อนนั้นได้มี สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ก่อกำเนิดขึ้นเสียแล้ว"จันทร์เจ้าจ๋า ตื่นเถิดที่รัก " อีคอนกระซิบข้างใบหูขาว เพื่อเรียกร่างบาง ซึ่งวันนี้ดูเจ้าหล่อนจะตื่นสายกว่าปกติ"อื้ออ "เสียงคำรามอย่างขัดใจนั้นดังมาจากร่างบางที่บิดขี้เกียจไปมานั้น""ตื่นได้แล้วจันทร์เจ้าจ๋า วันนี้คุณกับผมต้องไปดูธุรกิจที่โรงพยาบาลนะครับ" เขากระซิบย้ำอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนเพียงแต่ขยับกายเล็กน้อยเท่านั้น แต่ขนตาสวยยังคงปิดสนิท"อื้อ เจ้าไม่อยากตื่นเลยคะอีคอน มันอยากนอนค่ะ" เสียงพึมพำนั้นเปล่งออกมาจากปากสวยทำให้อีคอนหันไปมองหล่อน"ไม่สบายหรือเปล่าครับ หรือว่าเลือดที่ผมเตรียมให้นั้นมันไม่พอ" อีคอนนึกถึงเลือดสุกรที่เขาสั่งมาให่หล่อนดื่มนั้น เพราะหากแม่แวมไพท์สุดที่รักของเขาดื่
หลังจากวันนั้นจันทร์เจ้าก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ หล่อนไม่ต้องนอนหลับในตอนกลางวันและตื่นในตอนกลางคืนอีกแล้ว เพียงแต่หล่อนยังต้องกินเลือดอยู่เท่านั้น อีคอนเป็นคนจัดการให้เจ้าหล่อนทุกอย่าง เขาไม่อยากให้หล่อนต้องเป็นอันตราย แล้วจันทร์เจ้าเองก็เป็นเด็กดีมากขึ้นด้วย ตอนนี้หลับปุ๋ยเชียว"อือ อื้อ " หล่อนบิดกายสาวไปมา พรางดึงผ้าห่มมาคลุมร่างหล่อนอีคอนก้มลงไปมองใบหน้าสวยขาวใสนั้น ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ฟอดดดด!!! "อื้ออออ " จมูกโด่งก้มลงไปฝังยังแก้มเนียนของหล่อน เขาสูดความหอมนั้นเข้าเต็มปอด"อื้อ..... อีคอน" จันทร์เจ้าเอ่ยขึ้นทันทีที่หล่อนลืมตา หล่อนเห็นใบหน้าหล่อของเขานั้นอยู่แถวๆ หน้าหล่อนนี้"อือหึ ตื่นแล้วเหรอครับ " เขายิ้มนัยน์ตาให้หล่อน"ค่ะ ก็มีคนมาแกล้าเจ้านี่คะ " สายตาหวานหรี่ลงเป็นเชิงเย้าแหย่"ก็เห็นคุณหลับปุ๋ยเหมือนเด็กเชียว""ค่ะ นี่เช้าแล้วเหรอค่ะ " หล่อนมองไปรอบๆ พรางมองไปที่หน้าต่างที่มีแสงลอดเข้ามานั้น"ครับ ไปเดินเล่นกันไหม นานแล้วที่ผมไม่ได้ดูพระอาทิตย์ขึ้นกับคุณ" เขาหันไปมองหน้าต่างนั้น แล้วหันมายิ้มกว้าง"อือ แต่เจ้ายังอยากนอนอีกหน่อยนี่ค่ะ หล่อนล้มตัวนอนลงอีกครั้ง อีคอนมองร่
จันทร์เจ้าอาการไม่ดีขึ้นเลย มีแต่จะทรุดโทรมลงทุกวันๆ ตอนนี้ก็จะครบ 7 วันแล้ว หล่อนยังคงทุกทรมานอยู่อย่างนี้ อีคอนนั่งมองรางบางของเขาอย่างเศร้าสร้อย ท่านผู้เฒ่าก็ยังใช้เวทมนต์ช่วยประคองอาการของหล่อนไว้ เขามองร่างหล่อนที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรงนั้นในใจเขาก็รู้สึกเจ็บปวดแทนเจ้าหล่อน"นังหนูนี่เป็นยังไงบ้าง" เสียงนั้นเอ่ยขึ้น อีคอนหันกลับไปมองนิ่งแล้วดวงตาคู่นั้นก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด"ยังไม่ดีขึ้นเลยครับท่านผู้เฒ่า""นี่เป็นวันที่ 7 แล้วสินะ " ท่านผู้เฒ่านับนิ้วระหว่างนั้น อีคอนมองตามอย่างหนักใจ"ครับ นางยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย " ชายหนุ่มหันกลับไปมองหล่อนด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย ในใจแสนทรมาน นี่เขาต้องเสียหญิงอันเป็นที่รักไปหรือนี่"เราใช้ทุกวิถีทางแล้ว ข้าก็ถอดใจ " ท่านผู้เฒ่าเอ่ยอย่างหมดหวังเช่นกัน ...."เอ่อ..... มีอีกวิธีหนึ่ง" ท่านผู้เฒ่าหยุดพูดไปสักพักหนึ่งอะ อะไรหรือครับท่านผู้เฒ่า " อีคอนเอ่ยถามด้วยท่าทางร้อนรน"คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงใช่ไหม เจ้านำร่างหล่อนออกไปรับแสงจันทร์ดู เผื่อมันจะช่วยได้" ประโยคนั้นทำให้ชายหนุ่มหัวใจพองโต เขาเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ในใจนึกถึงปานรูป
อ๊ากกก โอ๊ยยยย!!!ไม่ทันที่จันทร์เจ้าจะขยับกายงาม ร่างของอีคอนถูกกัดกระเด็นออกไปจากตรงนั้น จันทร์เจ้ามองชายคนรักตรงหน้านี้อย่างตกใจ ดวงตาคู่สวยของหล่อนขึ้นสีฟ้าในทันที มือเรียวกำเข้าหากันแน่น ภาพที่เห็นคือเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผลของชายหนุ่มคนรักทำให้จันทร์เจ้าโกรธเป็นที่สุด"เป็นยังไงไอ้อีคอน มึงกลายร่างมาสู้กับกูเดี๋ยวนี้" แม็กซ์เอ่ยทั้งๆ ที่ร่างของเขาเป็นหมาป่า สายตาสีแดงทรงอำนาจนั้นมองชายหนุ่มนั้นนิ่ง"อย่ามาสั่ง มึงไม่ใช่พ่อกู" ประโยคที่แสนจะกวนประสาทของเขา ทำเอาแม็กซ์โกรธจัด มันจ้องหน้าอีคอนเขม็ง"ถ้าอย่างนั้นมึงก็ตายเสียเถอะ" อ๊ากกกก!!! แม็กซ์พูดเสร็จก็กระโจนร่างหมาป่าของมันนั้นเข้าหาอีคอนอย่างแรง"อย่านะ งับ!!! ........ ควับ!! .....พรืดดดด!! จันทร์เจ้าตะโกนอย่างตกใจ พรางร่างของหล่อนก็กระโดดเข้าไปขวางทางนั้น"โอ้ยยยย อ๊ากกกก!! " เสียงแม็กซ์ ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อเขี้ยวของมันฝังอยู่ในร่างสาวของหญิงสาว จันทร์เจ้าล้มกลิ้งไปกับพื้นทันทีตามแรงกระโจน ดวงตาหล่อนแววสีฟ้าด้วยความโกรธเมื่อแม็กซ์ทำร่างหล่อนให้เป็นแผล หญิงสาวหันไปมองตรงหัวไหล มันน่าเหลือเชื่อที่บาดแผลนั้นค่อยๆ ปิด