“เหมือนที่นี่จะมีสัตว์ร้ายด้วยนะ” ตุ่นเงี่ยหูฟัง“เหรอครับ” พอคนบาดเจ็บพูดแบบนั้น เฉินเฟิงจึงลองตั้งสมาธิกับการฟังบ้าง ก่อนหน้านี้เขาเคยตรวจสอบละแวกที่พักอาศัย ไม่พบเจอสิ่งผิดปกติ แต่เวลานี้เขาเริ่มได้ยินเสียงการดำเนินชีวิตต่าง ๆ มากขึ้น จากที่คิดว่าสัตว์ที่ตัวใหญ่สุดในภูเขาลูกนี้คงไม่พ้นหมูป่า จึงอาจต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ หรือไม่ที่เพิ่งได้ยินอาจเป็นเพราะพวกมันเริ่มสัมผัสได้ว่ามีสิ่งมีชีวิตอื่นเข้ามาอาศัยในถิ่นฐานของมัน“ไม่ค่อยน่าเป็นห่วงนะ” หงส์เสริม เธอไม่รู้สึกหวาดกลัวเลย นั่นหมายความว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเธอเองก็สามารถจัดการได้“ค่อยโล่งใจหน่อยครับ” เฉินเฟิงถอนหายใจเสียงดัง นึกว่าแม้แต่บ้านบนภูเขาก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป หลังจากนี้เขาจะต้องหนีไปอยู่ที่ไหนล่ะคำยืนยันจากปากของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นมากเลย“ใกล้ถึงแล้วครับ” แถมยิ่งเข้าใกล้จุดที่ตั้งบ้านก็รู้สึกเหมือนได้กลิ่นเนื้อย่างลอยอบอวลชวนน้ำลายสอหือ... เนื้อย่าง!!!“พี่ดา!” เฉินเฟิงผลุนผลันวิ่งตรงไปยังบ้านต้นไม้ก่อนใครหรือว่าจะมีคนขึ้นมาบนเขาอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นจะมีกลิ่นเนื้อย่างได้ยังไง บ้านของเขามีแต่อาหารกระป๋องน
“เช็ดตัวอยู่บนนั้นไป” นิโคลัสสั่งเสียงขรึม คนถูกแทงจึงได้แต่บ่นกระปอดกระแปดและใช้ผ้าสะอาดในกระเป๋าชุบน้ำเช็ดตัว“ไว้แผลหายดีก่อนแล้วค่อยลงมาเล่นนะครับ” เฉินเฟิงเอ่ยปลอบใจเจ้ากระต่ายอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นสำหรับลงอาบน้ำ นี่เป็นเสื้อผ้าไม่กี่ตัวที่เขามีติดบ้านต้นไม้ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีโอกาสใส่เลยสักครั้งเพราะเกรงว่าจะทำให้หญิงสาวคนเดียวในที่นี้อย่างดาริณีรู้สึกกระอักกระอ่วนส่วนเวลาอาบน้ำปกติแล้วเขาจะถอดทั้งหมด เพราะทั้งเขาและหญิงสาวจะแบ่งเวลาอาบน้ำ จึงไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาถ้ำมอง แต่วันนี้ไม่เหมือนปกติ ถึงจะเป็นผู้ชายที่มีทุกอย่างคล้ายกัน แต่พอเห็นคนอื่นเขามีกล้ามเป็นลูก ๆ คนที่มีแต่หน้าท้องแบนราบอย่างเขาก็อายเป็นนะ ขอซ่อนหน้าท้องอ่อนนุ่มไว้ก่อนแล้วกัน“ดีนะที่หัวหน้าตอบรับคำชวนของคุณเฉิน” ทีโอดำผุดดำว่ายก่อนจะว่าเข้ามาใกล้ชายหนุ่มที่ปราศจากฮู้ดคลุมศีรษะ ยิ่งทำให้ใบหูและเส้นผมของเจ้าตัวโดดเด่นขึ้นมา “คุณเฉินขาวมากกกก” ยิ่งโดนน้ำยิ่งขาวกระจ่างจนเหมือนจะเปล่งแสงออกมาได้เองนิโคลัสต้องแสร้งทำเป็นไม่หันไปมองร่างกายขาวผ่องอย่างกับคนไม่เคยต้องแสงแดดมาก่อนของชายหนุ่ม
“พี่ดากับน้องดล แล้วก็คุณหงส์นอนในห้องของผมได้เลยครับ ส่วนผู้ชายผมคิดว่าจะให้ทำเต็นท์ชั่วคราวนอนกันไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มทำบ้านอย่างง่าย ๆ” ขอแค่คืนนี้นอนแล้วไม่โดนน้ำค้างลงหัวก็พอ“เอ๊ะ พี่นอนข้างนอกได้นะ ไม่มีปัญหา” หงส์รีบปฏิเสธ“ไม่เป็นไรครับ” เฉินเฟิงว่าพลางยกไม้ที่ดาริณีนำมาวางกองไว้ปักลงตรงลานหน้าบ้าน ก่อนจะให้นิโคลัสหยิบไม้อีกท่อนหนึ่งปักตรงข้ามกัน จากนั้นก็โน้มเข้ามาใกล้แล้วมัดให้มันไขว้กันเป็นรูปกากบาทตรงช่วงบน ทำอย่างเดียวกันกับไม้อีกคู่หนึ่ง“เอาไม้ท่อนนั้นมาวางด้านบนเลยครับ” ทีโอพยักหน้า ยกไม้ขึ้นพาดด้านบนตามที่เจ้าของบ้านสั่ง โจเซฟออกไปหาใบไม้ในป่า ไม่นานก็กลับมา นอกจากจะได้ใบตองแล้วยังได้กล้วยป่ามาอีกเครือเมื่อได้ใบตองมา เต็นท์สำหรับนอนป่าชั่วคราวก็ค่อยเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาหน่อย ใช้เวลาทำแค่ครึ่งชั่วโมงก็ได้ออกมาเป็นเต็นท์ทรงสามเหลี่ยมที่จุผู้ชายตัวโต ๆ ได้ถึงห้าคน ใบตองถูกแยกออกเป็นสองส่วน หนึ่งใช้ทำหลังคาและอีกส่วนใช้ปูรองนอน เพราะนอกจากเครื่องนอนในบ้านแล้ว เฉินเฟิงไม่มีอุปกรณ์สำหรับเดินป่าเลยสักชิ้น อย่าถามถึงกราวนด์ชีท (ผ้าปูเต็นท์) หรือเสื่อเลย“ทนนอนกันไปก่อนนะ
เป็นจริงอย่างที่ทีโอคาดการณ์ พอกลุ่มของเอสามารถรอดพ้นจากการตามล่าของหนูยักษ์ได้ก็รีบตรงกลับค่ายทันที ส่วนวิธีสลัดเจ้าหนูตัวนั้นก็ไม่พ้นใช้กลุ่มผู้รอดชีวิตกลุ่มหนึ่งที่ไม่ทันเอะใจว่ารถทหารนั้นทำไมถึงขับตรงมาที่พวกเขา กว่าจะรู้ตัวก็กลายเป็นเครื่องสังเวยให้กับเจ้าสัตว์ประหลาดยักษ์ เอใช้จังหวะนั้นเร่งหลบหนีไปยังเส้นทางนอกตัวเมืองกึง ๆ ๆเสียงประตูเหล็กขนาดใหญ่เลื่อนเปิดเป็นสัญญาณว่ามีรถขอเข้ามายังค่ายในเมืองหลวงแห่งนี้ ประชาชนที่มีพื้นที่อยู่อาศัยอยู่ติดกับประตูเหล็กบานยักษ์นี้ต่างชะโงกหน้าออกไปมองด้วยความอยากรู้ พอเห็นว่าเป็นรถบรรทุกทหารก็ตาลุกวาว วาดหวังว่าด้านหลังที่มีผ้าเต็นท์คลุมอยู่นั่นจะมีอาหารถูกจุอยู่จนเต็มแน่นไปทั้งคันรถประตูเหล็กนี้ถูกดัดแปลงมาจากประตูของเรือนจำ คนของทางค่ายพันธมิตรเห็นว่ามันมีขนาดใหญ่ เหมาะสำหรับการนำมากั้นเป็นด่านแรกของค่ายนี้ ก่อนจะได้ทีโอและคนอื่นช่วยดัดงอเชื่อมส่วนต่าง ๆ ด้วยพลังโลหะจนทำให้ประตูที่เคยบอบบางนั้นดูหนาหนักและแข็งแกร่งราวกับว่าต่อให้มีซอมบี้มาพุ่งชนประตูกว่าร้อยตัวก็ไม่มีทางสะเทือน“เชิญไปรับการตรวจเบื้องต้นที่ห้องปลอดเชื้อเลยครับ” นายทหารจำ
ในขณะที่ค่ายพันธมิตรกำลังเคร่งเครียดกับการเติมเต็มอาหารให้เพียงพอต่อความต้องการที่เพิ่มมากขึ้น ทางด้านบ้านบนภูเขากลับช่วยกันถอนต้นไม้ใบหญ้าที่อยู่ติดกับบ้านต้นไม้ของเจ้ากระต่ายอย่างคึกคักพวกเขาตัดสินใจจะทำบ้านง่าย ๆ ไว้ใช้ขณะอาศัยอยู่ที่นี่ยังไงล่ะ!“ผมว่าพวกเราห่างกันหน่อยดีกว่านะครับ” ทีโอเสนอ หลังจากตกลงกันว่าใครจะอยู่บริเวณไหนก็มีข้อถกเถียงเรื่องระยะห่างเกิดขึ้นต่อ “เผื่อว่าคู่รักบางคู่อยากจะกระชับความสัมพันธ์ คนอื่นจะได้ไม่ต้องมาร่วมกินอาหารหมาไปด้วย”“...” หนุ่มโสดพยักหน้าหงึกหงัก“///” คู่รักกวางสุนัขก้มหน้าแก้มแดงซ่านทุกคนลงความเห็นว่าจะสร้างบ้านล้อมเป็นวงกลมเพื่อให้มีลานตรงกลางสำหรับกินอาหารเย็นร่วมกัน เพราะฉะนั้นบ้านที่ทุกคนคิดจะทำคือบ้านไม้หลังเล็กที่มีเพียงห้องนอนและห้องเก็บของเท่านั้น ส่วนห้องครัวจะสร้างใหม่สำหรับใช้ส่วนรวม เฉินเฟิงก็ไม่ได้คัดค้าน แต่เดิมเขาใช้แค่อุปกรณ์แคมป์เวลามานอนพักที่บ้านต้นไม้ จึงไม่ได้มีอุปกรณ์เครื่องครัวมากนัก“สงสัยเราคงต้องลงไปในเมืองบ้างแล้วล่ะ” มีของที่จำเป็นที่ยังขาดอยู่เยอะแยะไปหมด“ผมก็คิดว่าจะลงไปสักครั้ง” เฉินเฟิง“แล้วเรื่องบ้านล่ะ” ต
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเชื่อใจพวกคุณ อีกอย่างพลังหลักคือน้ำค่ะ ลางสังหรณ์นี่เหมือนจะเป็นส่วนพิเศษที่เพิ่มมาเพราะเป็นกวางมากกว่า น่าจะเรียกว่าสัญชาตญาณเตือนภัย” หญิงสาวยิ้ม ยกมือปัดไปมากลางอากาศ“งั้นต่อไปก็ผม” ทีโอเอ่ยคั่นขึ้นมา “ทีโอครับ อดีตเคยเป็นนักศึกษาจบใหม่กำลังศึกษาอยู่ในระดับปริญญาโท เพราะมีพลังควบคุมโลหะก็เลยขอมาอยู่ในกลุ่มของหัวหน้าโจเซฟครับ”“ผมตุ่นครับ รูปลักษณ์ก็อย่างที่เห็น เป็นสุนัข น่าจะพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ด ไม่มีพลังพิเศษอะไร แต่มีกำลังกายเพิ่มขึ้นมามากกว่าคนปกติทั่วไปนิดหน่อย” แต่ไม่ถึงกับแบกท่อนซุงอย่างดาริณีได้“นิโคลัส หมีกริซลี่ ส่วนพลังก็ไฟ” คุณหมอหมีอธิบายพลังของตนอย่างง่าย ๆ สายตาจ้องไปที่ใบหูสีขาวของเฉินเฟิง รอฟังชายหนุ่มแนะนำตัวอย่างใจจดใจจ่อ“หมีไฟ!!” น้องดลร้องออกมาเสียงดัง วิ่งไปเกาะชายเสื้อแพทย์ทหารหนุ่ม “ผมอยากเห็นไฟ!” พร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายซูเปอร์ฮีโร่!ซูเปอร์ฮีไร่ใช้พลังไฟ!!สุดยอดดดด!!!นี่คือตัวละครพระเอกในการ์ตูนชัด ๆ เลย!!“...” นิโคลัสกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาไม่ค่อยถูกกับเด็กเล็ก แต่เห็นอีกฝ่ายมองมาด้วยดวงตาเปี่ยมความหวังก็ยอมแบมือข้างซ้ายพลางจ
“พวกเราไม่ต้องเรียกคุณนำหน้าชื่อกันแล้วดีไหมครับ” เฉินเฟิงเสนอขึ้นในตอนที่กำลังช่วยกันสร้างบ้านพักให้กับสมาชิกใหม่ทั้งหมด รวมถึงดาริณีด้วย ส่วนเรื่องชื่อเรียกเป็นเพราะเขาถูกเรียกว่า ‘คุณเฉินเฟิงหรือคุณเฉิน’ ตลอดเวลามันจั๊กจี้แปลก ๆ“เรียกผมว่าเฟิงก็พอครับ หรือจะเติมเป็นอาเฟิงเหมือนพี่ดาก็ได้”“โอเคค่ะอาเฟิง” หงส์เริ่มเปลี่ยนเป็นคนแรก “งั้นเรียกชื่อหงส์หรือเติมน้องหงส์ก็ได้นะคะ ไม่ขัด”“...” นิโคลัสที่พูดไม่ทันเพื่อนร่วมทีม “อาเฟิง”“ครับ” เจ้ากระต่ายยิ้มรับการเปลี่ยนแปลง ในที่สุดก็ดูสนิทสนมกันขึ้นมาอีกขั้นแล้ว “จริงสิ ผมสงสัยมาตั้งแต่ตอนสู้กับหนูยักษ์นั่นแล้ว ทำไมพวกคุณถึงไม่ใช่ปืนสู้กับมันล่ะครับ” เขาเคยเห็นตุ่นสะพายปืนไว้ด้านหลังนี่นา“เพราะกระสุนมีจำกัดครับ” โจเซฟเป็นคนตอบ “ถ้าไม่จวนตัวที่เป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต เราจะไม่หยิบมันมาใช้โดยเด็ดขาด นี่เป็นมติของค่ายพันธมิตรจนกว่าจะสามารถรวบรวมอาวุธหรือประดิษฐ์อาวุธที่มีพลังทำลายเทียบเคียงกันได้ ปืนจึงถือเป็นไม้ตายสุดท้ายที่เรามี อีกอย่างปืนเสียงดังมาก อาจเรียกซอมบี้ในละแวกใกล้เคียงให้เข้ามาใกล้ได้ และนั่นจะเป็นอันตรายยิ่งกว่า” ดังนั้นถ้าไ
ดวงตาสีทับทิมจ้องมองหลังคาโรงงาน ถ้าสักวันเขามีความสามารถมากกว่านี้ได้ล่ะก็…“ว่าแต่… คุณหมอคนนั้นน่ะ” ดาริณีเอ่ยเสียงล้อเลียน “มันยังไงกันน้า~ ดูไม่ค่อยออกเล้ย” ว่าออกตัวแรง“พี่คิดว่าเป็นอย่างนั้นเหรอครับ” ไม่ใช่ว่าเขาดูไม่ออกนะ แค่มันเร็วเกินไปเลยไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เกิดอีกฝ่ายแค่รู้สึกถูกชะตาในฐานะเพื่อนขึ้นมาไม่ใช่ว่าเขาเพ้อเจ้อไปเองหรือไง“งั้นก็ต้องรอดูกันต่อไปแล้วล่ะ” ว่าอีกฝ่ายจะเร่งทำคะแนนหรือไม่ “แล้วถ้าคุณนิคเขาจริงจังล่ะ อาเฟิงจะทำยังไง”“ผม… ขอยังไม่คิดดีกว่าครับ อยากให้ความเป็นอยู่มั่นคงกว่านี้ก่อน” อย่างน้อยก็ขอให้กินอิ่มนอนหลับได้เต็มที่ เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เขาไม่รีบ“อืม ก็จริง” หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย “แต่วันสิ้นโลกแบบนี้ก็เท่ากับว่าเราไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้ยืนยาวเท่าไรไม่ใช่เหรอ”“...” นั่นก็ใช่“โอเค ๆ พี่ไม่ถามเราเรื่องนี้แล้วก็ได้” ดาริณียกมือยอมแพ้ เผลอทำตัวก้าวก่ายเสียได้ หญิงสาวจึงรีบยกกล่องบรรจุปลากระป๋องวางซ้อนกันจนได้ระดับความสูงที่ต้องการ จากนั้นก็ใช้เชือกป่านรัดพันตั้งแต่หัวจรดท้ายแล้วค่อยผูกเข้ากับเอวและไหล่ เธอเคยเห็นพวกแรงงานจากประเทศเพื่
โจเซฟผู้ผ่านเหตุการณ์สงครามมากมาย บ่อยครั้งก็เคยเห็นประชาชนถูกกลุ่มผู้ก่อการร้ายทารุณกรรมแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้ง ในใจของเขากลับยิ่งโกรธเกรี้ยวมากขึ้นเป็นเท่าทวีพวกมันถือสิทธิ์อะไร!ถือสิทธิ์อะไรมาช่วงชิงอิสระภาพของคนอื่น ถือสิทธิ์อะไรมาทำให้ใครสักคนต้องเจ็บปวดเพื่อสนองความต้องการแสนโสโครกในจิตใจของมัน!ดีแล้วที่พวกเขาฆ่ามันไปจนหมด ถ้าปล่อยให้หนึ่งในพวกมันหนีไปได้ เขาคงยิ่งเกลียดโกรธตัวเองไปชั่วชีวิต!“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” เฉินเฟิงไม่ทันเห็นสภาพในห้องก็ถูกแผ่นหลังของคุณหมอหมีบังเสียมิดชิด ใบหูได้ยินเสียงเสียดสีของเสื้อผ้า แสดงว่ามีคนอยู่ในห้องของพ่อแม่เขา แต่พวกโจรก็ตายหมดแล้วนี่?ยิ่งได้ยินเสียงพูดคุยกัน เด็กทั้งสองยิ่งกอดกันแน่นขึ้น“มีเด็กถูกจับมา” นิโคลัสบอกสั้น ๆ เขาในฐานะหมอกำลังคิดว่าควรเริ่มพูดอะไรกับเด็กทั้งสองคนดี เขาอยากเข้าไปตรวจและทำแผลให้ก่อน“เด็กเหรอครับ!” เฉินเฟิงตระหนก ถ้าถูกจับมาก็ต้องเป็นเด็กในหมู่บ้านแน่ ๆ เจ้ากระต่ายพุ่งตัวออกจากหลังของคุณหมอหมี แม้จะเห็นหน้าของเด็กทั้งสองไม่ชัด แต่ก็จำได้ว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนกับเด็กชายดล“น้องพลอย! น้องปอนด์!” เฉินเฟิงถ
“ในตัวอำเภอมีพวกร้านขายส่งบ้างไหม” โจเซฟถาม“มีอยู่สองสามแห่งครับ” เพราะพื้นที่บริเวณนี้เป็นพื้นที่เกษตรกรรมเกือบทั้งหมด ทำให้ไม่มีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ แต่ถ้าเป็นร้านขายส่งที่บรรดาแม่ค้าไปรับสินค้ามาขายละก็ มีแน่นอน“คือ... เราจะเดินไปกันเหรอครับ” เวลานี้พ้นแนวป่าแล้ว เริ่มเห็นทุ่งนาสลับกับไร่ข้าวโพดประปรายทีโอไม่ขัดถ้าต้องเดินเท้าหากไม่มียานพาหนะจริง ๆ แต่ถ้ามันสามารถหาได้ก็คงช่วยทุ่นเวลาไปได้มากโขสายตาทั้ง 4 คู่หันมามองเฉินเฟิงพร้อมกันเจ้ากระต่ายอึกอัก ที่บ้านของเขาก็ไม่มีรถยนต์เช่นกัน เวลาที่ต้องไปซื้อของใช้ในตัวเมืองเขาจะปั่นจักรยานไปฝากไว้ที่บ้านของคนรู้จักแล้วขึ้นรถประจำทางไป มาวันนี้เสียใจแล้ว ในตอนนั้นเขาควรออกรถสักคัน“ถ้ายังไงลองไปดูที่หมู่บ้านผมก่อนดีไหมครับ เผื่อจะมีสักคนที่ให้ยืม” เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกโจรได้ทำอะไรกับคนในหมู่บ้านบ้างหรือเปล่า แล้วก็จำได้ว่าบ้านของลุงกำนันมีรถกระบะคันใหญ่ ถ้าเจ้าตัวให้ยืมเขาก็จะรับฝากขนอาหารที่จำเป็นมาให้ด้วย ถ้ายังไม่กลายเป็นซอมบี้ไปเสียก่อนน่ะนะการเดินเท้ามาถึงหมู่บ้านของเจ้ากระต่ายนั้นใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง ตอนที่เฉินเฟิ
ก็ได้แค่คิด ในความเป็นจริงเจ้ากระต่ายขึ้นขี่หลังคุณหมีเป็นที่เรียบร้อย นิโคลัสกระชับใต้เข่าของเฉินเฟิงอย่างแน่นหนา ไม่ปล่อยให้ชายหนุ่มหล่นร่วงไประหว่างการเดินทางถ้านำเชือกมามัดผูกติดกันได้เขาก็พร้อมจะทำ“โอเค ออกเดินทางกันต่อได้” โจเซฟ“โอ้ว~” ลูกทีมต่างยกแขนชูขึ้นพร้อมเดินทาง มีเพียงเจ้ากระต่ายที่กำเป็นหมัดเล็ก ๆ อยู่บนแผ่นหลังกว้างอย่างอ่อนแรง พออยู่แบบนี้นานเข้าก็ผล็อยหลับไป“หลับแล้ว” โจเซฟมองกระต่ายขาวประจำกลุ่มที่พิงซบบนแผ่นหลังของนิโคลัสแล้วหลับไปทั้งแบบนั้น“เดินไป อย่าเสียงดัง” นิโคลัสมองหัวหน้าของตนตาขุ่น“...” โจเซฟมุมปากกระตุก นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาป[1]“จากตรงนี้ถึงตีนเขาน่าจะกินเวลาหลายชั่วโมง ลงไปถึงหวังว่าอาเฟิงจะตื่นนะ” ไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครนำทางพวกเขาเข้าเมืองกันล่ะ ระบบการเดินทางผ่านดาวเทียมในตอนนี้เป็นอัมพาตอยู่ด้วย“ถ้าเขาไม่ตื่นก็เดินไป” คุณหมอหมีเอ่ยเสียงเรียบ แต่นั่นกลับทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมทีมเรียบยิ่งกว่า“...” หมอนี่เป็นเอามากแล้วคิดว่าจากตีนเขาถึงตัวเมืองมันระยะทางเท่าไรกันฮะ!ใครก็ได้ไปดึงความรักออกจากตามันที!! “อือ…”
ปัง!เฉินเฟิงหลับตาปี๋เมื่อได้ยินเสียง ถึงจะคลุกคลีอยู่กับกลุ่มคนที่สามารถปรับตัวเข้ากับวันสิ้นโลกได้แล้ว เขาก็ยังไม่ชินอยู่ดี พอได้รับการยืนยันว่าโจรหมดลมหายใจแล้ว เขาก็ยิ่งออกห่างจากหลุมนั้น ไม่กล้าก้มลงไปมองสภาพของคนตายอีกการปลิดชีวิตคนคนหนึ่งนั้นช่างง่ายดายเหลือเกินง่ายดายจนน่าใจหาย…“จะเลื่อนวันลงไปสำรวจเมืองไหม” โจเซฟเสนอ พวกเขาสามารถลงไปในเมืองได้ในวันนี้ แต่คุณกระต่ายล่ะ เพิ่งเจอการต่อสู้ที่ต้องใช้พลังไปพอสมควร... จะไหวหรือเปล่าไหนจะสภาพจิตใจอีก เขายังจำในตอนที่ตนได้เหนี่ยวไกยิงคนครั้งแรกในสงครามได้ดี ไม่ว่าจะผ่านการฝึกฝนมากหนักหนาแค่ไหน การเห็นคนคนหนึ่งล้มลงไปต่อหน้าต่อตาด้วยน้ำมือของเราก็เป็นประสบการณ์ที่แย่เกินกว่าสามัญสำนึกจะรับไหว“ก็ดีนะครับ” ทีโอเห็นด้วย ตอนนี้พวกเขาได้ทำการตรวจสอบข้าวของในตัวพวกโจรเรียบร้อยแล้ว อะไรที่สามารถนำกลับมาใช้ได้ก็ปลดออกมา จากนั้นก็นำศพของโจรทุกคนมาวางลงไปในหลุมเดียวกับหัวหน้าโจร จัดการฝังกลบด้วยดิน ยกเว้นศพของสามีดาริณีที่ถูกขุดฝังแยกไปอยู่อีกหลุมหนึ่ง จะอย่างไรก็เคยเป็นคนที่เฉินเฟิงรู้จัก แล้วค่อยให้เฉินเฟิงนำต้นไม้ใหญ่มาปลูกทับลงไปอีกที
การต่อสู้ทางฝั่งของนิโคลัสและดินนั้นเป็นไปอย่างดุเดือด ด้วยคุณหมีไม่อยากใช้พลังไฟของตนมากนักเพราะเขายังพลิกแพลงมันให้เหมาะกับการต่อสู้ระยะประชิดที่ตนถนัดได้ไม่ดี อีกทั้งที่นี่ยังเป็นพื้นที่ป่า ถ้าหากเผลอทำไฟไหม้ภูเขาขึ้นมาล่ะได้เป็นเรื่องใหญ่แน่ เพราะเหตุนั้นจึงทำให้ทั้งคู่ดูเหมือนสามารถสู้ได้สูสีทัดเทียมกันนอกจากการโจมตีแรกที่ดินเผลอประมาทไปเพราะไม่ได้คำนึงถึงภูมิประเทศโดยรอบทำให้เกิดข้อผิดพลาดน่าอาย การเคลื่อนไหวในระยะหลังจึงมีความประณีตมากกว่าเดิมนิโคลัสเองก็เห็นถึงจุดนี้เช่นกัน แพทย์ทหารลอบสบถในใจ ครั้งแรกที่อีกฝ่ายพลาดพลั้งเขาน่าจะซ้ำให้ซี่โครงแตกไปเลย“แฮ่ก ๆ” ดินถอยออกมาจากระยะการโจมตีของนิโคลัส ริมฝีปากอ้าออกรับอากาศเข้าปอดอย่างหนักหน่วง แม้ภายนอกจะดูเหมือนว่าเขามีความสามารถสูสีกับอีกฝ่าย แต่คงมีเพียงเขาที่รู้ว่ามันยากลำบากเพียงใด ดีเท่าไรที่การกลายพันธุ์ของเขาไม่ได้มีเพียงกรงเล็บที่เป็นลักษณะพิเศษของตัวกินมดเท่านั้น แต่ยังมีเส้นขนตามตัวและผิวหนังที่ถูกพัฒนาให้มีความทนทานไม่ต่างจากสายพันธุ์ดั้งเดิม แค่ไม่ได้อยู่ในรูปลักษณ์ปุกปุยเฉกเช่นตัวกินมดในสารคดีเท่านั้นถึงอย่างนั้นก็ไ
ฆาตกรหนุ่มมองชายที่เป็นคู่ต่อสู้ของตน ในหัวพลันนึกถึงตอนที่เจอหน้ากันเป็นครั้งแรก ชายคนนี้ยืนอยู่ด้านหน้า ถ้าไม่ใช่คนนำทางก็ต้องเป็นหัวหน้าโจเซฟไม่ปล่อยให้เต๋าได้คิด พุ่งตัวเข้าไปหาก่อนเป็นคนแรก จากข้อมูลที่เฉินเฟิงเล่าให้ฟัง หมอนี่คงมีพลังเกี่ยวกับกำลังกาย ภายนอกยังเป็นมนุษย์แต่พละกำลังมากล้นเหมือนดาริณี ดังนั้นเขาต้องระมัดระวังไม่ให้ถูกโจมตีไม่ว่าจะเป็นสมรภูมิแบบไหน โจเซฟก็ยังคงใช้รูปแบบการต่อสู้เดิมของตนเสมอ นั่นคือไม่ปล่อยให้คู่ต่อสู้สามารถตั้งตัวได้ ชิงใส่ก่อนเพื่อประเมินสถานการณ์ได้เปรียบเสียเปรียบ ฟังดูบ้าบิ่น แต่กับชายคนนี้มันได้ผลเสมอตูม!เต๋าที่กำลังวิเคราะห์ว่าตนควรตั้งรับหรือเสี่ยงบุกเข้าไปถึงกับผงะเมื่อเห็นชายหนุ่มวิ่งเข้ามาหาตรง ๆ พร้อมกับมีดสั้นและมีดยาว เพราะไม่สามารถคาดเดาว่าอีกฝ่ายมีพลังพิเศษใดอยู่ในร่าง ฆาตกรหนุ่มจึงยกหินที่ใกล้มือที่สุดขว้างไปทางโจเซฟหัวหน้ากลุ่มทหารเบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดายโดยไม่แม้แต่จะชะงักฝีเท้าของตน เป็นผลให้คู่ต่อสู้ต้องคว้าหินก้อนที่ใหญ่กว่าเดิมขึ้นมา คล้ายอยากให้เจ็บหนักด้วยการโจมตีในครั้งนี้ไม่สิ ถ้าตายไปได้เลยยิ่งดี!ตูม!!เสียงหินก้อ
กรงเล็บของตัวกินมดนับได้ว่าเป็นอาวุธที่สำคัญในการปกป้องตัวมันจากนักล่าชนิดอื่น ดูจากการแทงครั้งเดียวก็สามารถแทงจากข้างหลังทะลุไปด้านหน้าได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าความคมของมันจะมากขนาดไหน“ถ้าไม่อยากเป็นรายต่อไปก็ไสหัวไป” ดินพูดขู่ เขาไม่อยากสู้ยืดเยื้อจนเป็นผลให้เฉินเฟิงมีโอกาสหนีไปได้อีก ยิ่งอยู่ในภูเขาแบบนี้ การตามหาตัวจึงเป็นเรื่องยากสำหรับคนไม่เคยเดินป่าแบบเขา“...” นิโคลัสหยิบมีดสั้นของตนขึ้นมา แม้จะเหลือเพียงด้ามเดียวก็ไม่มีปัญหา“ถือว่านั่นเป็นคำตอบก็แล้วกัน” ดินหรี่ตา ขยับมือกรีดกรายกรงเล็บ เสี้ยววินาทีต่อมาก็พุ่งไปทางเป้าหมาย เล็บในมือขวาถูกเงื้อขึ้นเหนือศีรษะ หมายจะตวัดลงให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นถูกกรีดเป็นทางยาวแพทย์ทหารไม่ได้ถอยหลบ แต่เลือกที่จะก้มตัวลงหยิบท่อนซุงที่หมายตาไว้ปาไปด้านหน้าก่อนที่การโจมตีนั้นจะมาถึงตัวท่อนไม้ถูกกรงเล็บแหลมคมตัดผ่านแยกออกเป็นสองท่อน คุณหมอหมีใช้จังหวะนั้นย่อตัวลงต่ำแล้วถีบตัวขึ้นมาในจังหวะที่โจรปล้นบ้านชักกรงเล็บกลับเตรียมโจมตีใหม่ดินเห็นดังนั้นก็รีบถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง แต่เพราะภูมิประเทศที่เป็นป่าเขา สภาพพื้นจึงไม่ได้อยู่ในแนวราบ อีกทั้งยังมี
โจเซฟรอจังหวะนี้อยู่แล้ว เขาตั้งใจปั่นประสาทดูว่าจะมีใครสามารถเป็นคู่มือให้กับทีโอและเฉินเฟิงด้านหลังได้บ้าง ดูทรงแล้วคงจะเป็นพ่อหนุ่มหูหนูคนนี้นี่แหละ หัวร้อนเหมาะกับให้มือใหม่ลงมือส่วนพวกที่มีสติและคิดอ่านรอบคอบก็ปล่อยให้เขา หงส์ และนิโคลัสจัดการดีกว่าหัวหน้ากลุ่มทหารเบี่ยงตัวหลบฉากออกจากการพุ่งเข้ามาชกอย่างง่าย ๆ แม้จะมีความเร็วไม่เท่า แต่ปฏิกิริยาตอบสนองกลับมีมากกว่าพลั่กทศที่สูญเสียเป้าหมายไปอย่างฉับพลัน แม้จะตั้งตัวได้แต่ด้วยสภาพภูมิประเทศที่มีแต่ต้นไม้ทำให้สะดุดเข้ากับรากของไม้ยืนต้นแล้วล้มลงแทบเท้าของหนุ่มพลังโลหะและพฤกษาจากนั้นก็เป็นนิโคลัสที่พุ่งตัวเข้าไปหาหัวหน้าของกลุ่มโจรอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย โจเซฟที่ถูกแย่งคู่ต่อสู้ที่หมายตาจำต้องไปจับคู่กับโจรที่ถูกห้ามไม่ให้หัวร้อนไปก่อนหน้านี้ดินมองลูกน้องคนหนึ่งถูกแยกออกไปและอีกคนหนึ่งที่มองตามผู้หญิงด้วยดวงตาเป็นประกาย เหลือบไปมองชายตาแดงในชุดฮู้ดตัวเดิมเฮ้อ...กลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้วแต่เท่านี้ก็รู้แล้วว่าความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาเป็นนั้นคืออะไรวันนี้เขาต้องปล้นคนคนนี้ไปให้ได้!“เหอะ ทำเป็นพูดพล่าม สุดท้ายก็อยากจะลุยตั้งแ
“ถ้าอย่างนั้นไม่อ้อมค้อมเลยก็แล้วกัน มีอะไรก็ส่งมาให้หมด พวกเรามาปล้น” ดินก้าวเดินออกมาด้านหน้า ใช้กรงเล็บชี้ไปยังเป้าหมาย“ปล้นทำไม” โจเซฟเด็ดใบไม้ใกล้มือมาหนึ่งใบ “บนเขานี่ของกินเยอะแยะ หาได้ก็เอาไปกินสิ” นำใบไม้นั้นเข้าปากเคี้ยวสองสามครั้งก็กลืนลงคอ “แบบนี้” ขยิบตาให้อีกหนึ่งทีเฉินเฟิงมองต้นที่ชายหนุ่มเด็ดใบมากิน ลอบโล่งอกที่คุณหัวหน้าทหารรับจ้างหยิบใบชะมวง[1]มากิน อีกทั้งยังเป็นใบอ่อนที่มีรสเปรี้ยวเล็กน้อย จะว่าไป… ถ้ามีเนื้อหมูสักหน่อยก็นำมาทำหมูต้มใบชะมวงได้เลยนี่นาอ่า… แค่นึกถึงรสชาติหวานเปรี้ยวก็น้ำลายสอแล้ว‘อ๊ะ ไม่ได้สิ ตอนนี้กำลังเคร่งเครียดกันอยู่’เจ้ากระต่ายส่ายหัวไล่เมนูอาหารออกจากสมองก่อนชั่วคราว ถ้าเจ้าตัวถอดฮู้ดออกคงได้เห็นใบหูสีขาวส่ายไปมา“จะว่าไปแล้วนายก็หน้าคุ้น ๆ นะ” โจเซฟมองชายหนุ่มหูหนู “เหมือนเคยเห็นในใบประกาศจับข้อหาพรากผู้เยาว์เด็กผู้ชาย ได้ข่าวว่าโดนจับไปแล้วนี่นา” หัวหน้าทหารทำหน้านึก ก่อนจะแสร้งทุบลงบนมือของตนสีหน้าของกลุ่มโจรดูระมัดระวังตัวมากขึ้น จริงอยู่ว่าใบประกาศจับนั้นอาจเปิดเผยให้สาธารณชนรับรู้ได้ แต่ใครจะไปนั่งจำหน้าตาคนร้าย หากไม่ใช่ผู้ที่ได้