ตอนที่ 5 แชมเปญเป็นเหตุ1
ความร้อนจากเตาและเสียงน้ำมันที่ดังซู่ซ่าทำให้ธารธาราค่อย ๆ คลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย เมื่อมื้ออาหารใกล้จะเสร็จสมบูรณ์
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทุ่มเททั้งใจและความสามารถลงในอาหารจานนี้ แม้ว่ามันจะดูเหมือนเรื่องเล็กน้อยสำหรับใครบางคน แต่สำหรับธารธารา
การทำอาหารมื้อนี้คือสิ่งเดียวที่เธอสามารถแสดงออกได้ว่าตัวเองมีค่า
“สเต็กเสร็จแล้วค่ะ”
ธารธาราวางจานสเต็กลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย ก่อนจะได้ยินเสียงสนทนาระหว่างชายหนุ่มทั้งสอง
“คุณเวธัสครับ วันนี้ผมได้ไวน์มาจากฝรั่งเศส เป็นแชมเปญรสชาติดีมาก”
ชายหนุ่มผู้มาพร้อมกับเวธัสพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาของเขาเป็นประกาย
ราวกับกำลังรอคอยให้ค่ำคืนนี้เป็นเวลาที่พิเศษเวธัสยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างผ่อนคลาย
“คุณกันเก็บไว้เพื่อมาจิบกับผมเลยใช่ไหมครับ?”
“ต้องใช่อยู่แล้วครับ”
ชายหนุ่มตอบกลับอย่างกระตือรือร้น พร้อมส่งขวดแชมเปญในมือให้เวธัส
เวธัสเหลือบมองธารธาราที่กำลังจัดโต๊ะอยู่ ก่อนจะหันมาสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“น้ำค้างเธอมาเอาไวน์ไปใส่แก้วให้ฉันที”
เวธัสปกติเขาเพิ่งจะได้คุยกับธารธาราเป็นครั้งแรก จึงเรียกชื่อเล่นตามผู้เป็นมารดาของเขาเท่านั้น
แม้ว่าธารธาราจะมาจากสลัม ชีวิตที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยความลำบาก แต่เธอไม่ใช่คนไร้การศึกษา
ความจริงคือเธอได้รับการส่งเสริมจากคุณหญิงให้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังระดับประเทศ สภาพแวดล้อมที่เธออยู่และเพื่อนที่เธอคบหาในรั้วมหาวิทยาลัย
ทำให้เธอได้มีโอกาสสัมผัสกับโลกของผู้คนอีกชนชั้นหนึ่งบ้างโลกที่แชมเปญและไวน์กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตสังคม
ธารธารารู้วิธีเทไวน์ให้ถูกต้องตามมารยาทสังคมชั้นสูง ความรู้ที่เธอได้จากการออกงานสังสรรค์เล็ก ๆ กับเพื่อน ๆ ในมหาวิทยาลัยช่วยให้เธอไม่รู้สึกตื่นเต้นมากนักในสถานการณ์นี้ แม้ว่าใจจะยังสั่นเล็กน้อย แต่เธอรวบรวมสมาธิ
จับขวดแชมเปญอย่างมั่นคง ก่อนจะเทไวน์ลงในแก้วทรงสูงของเวธัสอย่างช้า ๆ โดยเริ่มจากการเอียงแก้วเล็กน้อยเพื่อป้องกันไม่ให้ฟองไวน์ฟูเกินไป
สายตาของเธอจับจ้องไปที่ของเหลวสีอำพันที่ไหลลงในแก้วอย่างนุ่มนวล เธอเทไวน์อย่างบรรจง รักษาอุณหภูมิของไวน์ในมือให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม
ราวกับมันเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่ง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจที่แฝงอยู่ใต้ความเรียบง่าย
เธอรู้สึกถึงสายตาของชายหนุ่มทั้งสองที่จับจ้องอยู่ แต่กลับไม่รู้สึกหวั่นไหวมากเท่าที่คิด
“เสร็จแล้วค่ะ”
ธารธาราเอ่ยด้วยเสียงที่สงบ นำไวน์ไปวางตรงหน้าเวธัสพร้อมกับชายหนุ่มอีกคน ความภูมิใจเล็ก ๆ
ที่ได้แสดงความสามารถของตัวเองเกิดขึ้นในใจเธอ แม้จะเป็นหน้าที่ที่ดูเรียบง่าย แต่เธอก็รู้ว่า ทุกอย่างในสถานการณ์นี้มีความสำคัญ
ด้านเวธัสที่นั่งเงียบมาตลอดก็อดรู้สึกทึ่งไม่ได้ สายตาเขาจับจ้องที่ธารธาราขณะเธอเทไวน์ลงในแก้วอย่างพิถีพิถัน การเคลื่อนไหวของเธอเป็นธรรมชาติและมั่นคง
ราวกับเคยทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เพียงแค่เธอทำอาหารได้อย่างยอดเยี่ยมจนเกินความคาดหมายแล้ว แต่ยังเข้าใจวิธีการรินไวน์อย่างประณีต
ซึ่งเป็นรายละเอียดที่คนทั่วไปไม่ให้ความสำคัญนัก เวธัสอดคิดไม่ได้ว่าเด็กสาวที่คุณแม่อุปการะไว้คนนี้มีอะไรซ่อนอยู่มากกว่าที่เขาคิด
เธอไม่ใช่แค่เด็กที่ดูอ่อนด้อยจากสลัม แต่กลับฉายแววของความเฉลียวฉลาดและความรู้รอบตัวที่น่าทึ่ง
เขามองไปที่เธอด้วยความสนใจที่เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว คำพูดของชายหนุ่มที่มาด้วยกันลอยมาในหัวเบา ๆ
“เด็กในอุปการะของคุณแม่คุณเมธัสคนนี้ฉลาดไม่เบาเลยนะครับ”
เวธัสยิ้มรับ พลางจิบไวน์ที่ธารธารารินให้อย่างผ่อนคลาย ขณะที่ธารธาราถอยออกมายืนห่าง ๆ ด้วยความสงบนิ่ง
แม้ว่าภายในใจของเธอจะยังเต็มไปด้วยความกังวลและความไม่แน่ใจในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
ในขณะที่ธารธารายืนครุ่นคิดถึงแผนการที่คุณหญิงภาวิณีวางไว้ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเธอ
“ฮัลโหลครับ”
“คุณแม่หมดสติหรอครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”น้ำเสียงของชายหนุ่มคนนั้นเปลี่ยนเป็นร้อนรน เขารีบเก็บของอย่างรวดเร็ว แล้วหันมาทางเวธัส
“คุณเวครับ เดี๋ยวผมต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีเรื่องด่วนจริง ๆ”“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ”
เวธัสพยักหน้ารับอย่างไม่รีบร้อนเขาตอบกลับเรียบ ๆ ก่อนจะเห็นชายหนุ่มคนนั้นเดินออกจากห้องไป
ทันทีที่บรรยากาศในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน ธารธาราจึงเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว
“ให้น้ำเก็บเลยไหมคะ?”เวธัสเลื่อนสายตามองมาที่เธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงด้วยน้ำหนัก
“ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย เธอรินไวน์แล้วมานั่งกินเป็นเพื่อนฉันสิ”ธารธาราอึ้งไปเล็กน้อยกับคำสั่งที่ไม่คาดคิด สายตาของเธอเหลือบไปมองแก้วไวน์ตรงหน้าเขาอย่างลังเล
“เอ่อ จะดีหรอคะ?”เธอถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ
ดวงตาของเวธัสจับจ้องมาที่เธอด้วยความจริงจัง เขาพูดต่อโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียง
“มันเป็นคำสั่งของฉัน”เสียงที่แฝงด้วยอำนาจนั้นทำให้ธารธาราไม่มีทางเลือก เธอรู้ดีว่าการขัดคำสั่งของเวธัสอาจนำมาซึ่งความไม่พอใจ ในขณะที่หัวใจเธอเต้นรัว
แชมเปญเป็นเหตุ2 ธารธาราค่อย ๆ หยิบแก้วไวน์ขึ้นมารินให้ตัวเองอย่างระมัดระวัง ไวน์สีแดงใสไหลลงในแก้วช้า ๆ กลิ่นหอมของมันอบอวลในอากาศ ราวกับจะเพิ่มความตึงเครียดที่เธอรู้สึกขึ้นอีกขั้น เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ธารธาราหยิบแก้วไวน์ขึ้นมานั่งลงตรงข้ามเวธัส ความรู้สึกของเธอเหมือนกับกำลังนั่งอยู่ในฉากของละครที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้เล่น ความเงียบที่ปกคลุมระหว่างพวกเขาทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างดูตึงเครียด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีบางอย่างที่ไม่อาจคาดเดาได้แฝงอยู่ในสายตาของเวธัส... ธารธาราจิบไวน์ไปได้ไม่นาน ก็เริ่มรู้สึกถึงความแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นภายในร่างกาย ความร้อนรุ่มที่ไม่สามารถอธิบายได้ค่อย ๆ ลามไปทั่วตัว หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนเลือดกำลังสูบฉีดเร็วกว่าเดิม สติของเธอเริ่มเบลอ ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างผิดปกติ ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ผลจากแค่การดื่มไวน์ธรรมดา เธอเริ่มคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้... ผู้ชายที่ออกไปเมื่อครู่ ชายคนคนนั้นต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่ ๆ "นี่มัน..." เธอพึมพำกับตัวเองอย่างหวาดวิตก ไวน์ที่เธอดื่มเข้าไปต้องมีอะไรบางอย่างเธอเริ่มปะติดปะต่อเ
ตอนที่ 7 ทรมานตัวเอง ธารธารารู้สึกราวกับไฟกำลังลุกโชนอยู่ภายในร่างกาย ความร้อนที่วิ่งผ่านผิวหนังและกระแสเลือดทำให้เธอแทบจะทนไม่ไหว ความรู้สึกนั้นยิ่งทวีความรุนแรงจนเธออดไม่ได้ที่จะครวญในใจ “โอ๊ย... นี่มันทรมานชัด ๆ!” เธอพยายามรวบรวมสติ ก่อนจะตระหนักว่าโทรศัพท์มือถือของเธอตกอยู่ในห้องนอนของเวธัสด้วยความร้อนรุ่มที่ท่วมท้น ธารธารารีบลุกขึ้นเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเวธัสอย่างร้อนรน "ขอน้ำเข้าไปหาโทรศัพท์ได้ไหมคะ ทำหล่นไว้ในห้อง" เสียงของเธอสะท้อนถึงความกระวนกระวาย เวธัสที่กำลังพยายามตั้งสติในห้องนอน เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูก็ลุกขึ้นเดินไปเปิดอย่างไม่สบายใจ “มีอะไร” เสียงของเขาฟังดูแข็งกระด้างและกร้าวขึ้นกว่าปกติ “เอ่อน้ำทำโทรศัพท์ตกไว้ค่ะขอเข้าไปหาหน่อยได้ไหมคะ” “เชิญ...” คำตอบสั้น ๆ ที่ดูเหมือนเป็นการอนุญาตง่าย ๆ แต่ในหัวของเวธัสกลับเต็มไปด้วยความขัดแย้งในใจ ทันทีที่เวธัสเอ่ยปาก เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาในทันใด “ทำไมเราไม่หยิบโทรศัพท์ให้เธอเองนะ เชิญเธอเข้ามาทำไม? วางระเบิดตัวเองชัด ๆ ไอ้เวเอ๊ย!” ฃ เขาตำหนิตัวเองในใจ ขณะที่ดวงตาของเขาเฝ้ามองธารธาราก้าวเข้ามาในห้
ตอนที่ 8 หยุดชะงัก มือเรียวหนาค่อยๆ เลื่อนไปที่ใต้กระโปรงของร่างบางเพียงไม่นางกางเกงซับในร่างบางหลุดลอยออกไปอย่างไม่รู้ตัว มือเรียวหนาค่อยๆ สอดเข้าไปแยกกลีบดอกไม้แรกแย้มเบาๆ “อ๊า”ร่างบางครางด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวหนาค่อยสอดเข้าไปเร่งจังหวะเข้าออก อย่างรวดเร็วจนเจ้าของร่างบางนั้นเสียวซ่านจนเตะถึงขอบสวรรค์ ร่างหนาของเวธัสรีบลุกขึ้นก่อนกล่าวขึ้นว่า “ฉันช่วยเธอได้เท่านี้แหละ” เวธัสพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ ก่อนจะผละออกจากเตียงและเดินลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงร่างของธารธาราที่นอนหอบหายใจสะท้าน บนที่นอนกว้างของเขา เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงเกินควบคุม พร้อมกับความร้อนที่ยังอ้อยอิ่งอยู่ทั่วกาย ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายท่วมท้น เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาหลบหลีกด้วยความรู้สึกประหม่าที่ปะปนด้วยความอาย เธอพยายามควบคุมตัวเองให้สงบลง แต่ความทรงจำในช่วงเวลานั้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจอย่างไม่จางหาย ความร้อนเร่าที่เคยพลุ่งพล่านภายในกายธารธาราบัดนี้ค่อย ๆ สงบลง เวธัสได้ช่วยปลดปล่อยความอึดอัดนั้นให้เธอโดยที่เธอยังคงความบริสุทธิ์เอาไว้เช่นเดิม ความรู้สึกประหลาดอาบไล้อยู่ในใจเธ
ตอนที่ 9 นรกขุมแรก แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเล่า?ภารกิจพลิกหัวใจจากเกย์ให้กลับเป็นชายแท้ยังคงคลุมเครือ ไม่ได้ลุล่วงดังหวังเสียที วันนี้ธารธารามีเรียนเพียงแค่คาบเดียว พอหมดชั่วโมงเธอก็รีบมายังคอนโดของเวธัสเพื่อจะได้จัดการทำความสะอาดให้เรียบร้อยตามหน้าที่โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับเขาในวันนี้ “คุณท่านคะ คุณเวอยู่ที่คอนโดไหมคะ”เธอถามแม่ของเขาด้วยเสียงสุภาพ “ไม่อยู่หรอก เห็นบอกว่างานยุ่ง จะกลับค่ำ ๆ นั่นแหละจ๊ะ” “โอเคค่ะ งั้นหนูเข้าไปจัดการทำความสะอาดให้นะคะ” “แล้วแผนน่ะไปถึงไหนแล้ว มีหวังมั้ยตาเวจะกลับใจได้บ้างหรือเปล่า?” “อีกไม่นานหรอกค่ะคุณท่าน” เธอตอบเบา ๆอย่างมั่นใจ หากในใจก็ยังรู้สึกเคว้งคว้างอยู่ไม่น้อย เพราะอะไรหลายอย่างในหัวใจของคนที่ชื่อเวธัสดูจะซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา เมื่อมาถึงคอนโดของเขา ธารธารารีบจัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว ในใจนั้นยังไม่พร้อมสู้หน้าเขาสักเท่าไหร่ ยังไม่พร้อมจะรับมือกับสายตาคมกริบที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดของเธอทะลุปรุโปร่ง ขณะที่เธอกำลังเช็ดฝุ่นบนโต๊ะ มือถือก็สั่นเตือนกริ๊ง! เสียงของเพื่อนสนิทจากมหาวิทยาลัยดังขึ้นปลายสาย “ฮัลโหลว่าไง จี๊ด”
ตอนที่ 10 แผนแตก เวธัสเผยยิ้มร้าย ก่อนก้าวอย่างเงียบเชียบเข้าไปด้านหลังร่างบางที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการทำความสะอาด เขาใช้แรงเล็กน้อยดึงร่างเธอเข้ามาประชิดตัวจนธารธาราสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ “อะ… อะไรคะ คุณ คุณจะทำอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่น ทว่ากลับรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก หยิบยกสายตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“ทำในสิ่งที่เธอต้องการไง”เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยอันตรายที่เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจน “ฉะ… ฉันต้องการอะไรหรอคะ?”ธารธาราถามเบา ๆ ทั้งที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ดวงตากลมใสตวัดขึ้นมองเขาเต็มไปด้วยความงุนงง “อย่ามาทำเป็นไม่รู้เลยธารธารา คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่าเธอกับคุณแม่วางแผนอะไรอยู่?”เวธัสกระซิบเสียงเย็นเฉียบใกล้ใบหู ร่างของเขาอยู่ชิดกับเธอมากเสียจนธารธารารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่ไล้ผ่าน ธารธาราตาเบิกโพลง ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกตรึงด้วยความตกใจ เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้เรื่องนี้เขารู้ได้อย่างไร? แล้วแผนที่เธอและคุณท่านวางไว้จะไปต่ออย่างไรได้เล่าเมื่อเป็นเช่นนี้ ความหวาดหวั่นปะปนกับความอับอายไหลทะลักอยู่ในใจของเธอ
ตอนที่ 11 เข้าห้องเชือดธารธารายืนนิ่ง รู้สึกทั้งอึดอัดและจนมุม เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนเอ่ยถามเสียงแผ่ว“แล้วคุณต้องการให้ฉันทำยังไง…” เวธัสยิ้มเย็น มองเธอด้วยสายตาเย้ยหยันก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยามเหยียด“ก็ง่าย ๆ มาเป็นของเล่นของฉันสิ คุณแม่คงไม่หวังจะให้ผู้หญิงแบบเธอมาเป็นสะใภ้หรอก ที่ดึงเธอเข้ามาในชีวิตฉัน ก็แค่เอามาเป็นเครื่องแก้ขัดก็เท่านั้น” ธารธาราหายใจสะดุด ใจของเธอสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในทุกคำพูด เวธัสโน้มตัวเข้ามาใกล้ ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มร้าย “หลังคืนนี้ ก็ให้เธอไปบอกคุณแม่ได้เลยว่า แผนของเธอสำเร็จในเบื้องต้นแล้ว” เขาพูดพลางหัวเราะในลำคอ “แล้วเธอก็จะย้ายของมาอยู่ที่คอนโดกับฉัน…” เสียงทุ้มต่ำชวนให้ร่างกายของเธอสะท้าน เวธัสเอ่ยคำพูดเหล่านั้นเหมือนมันเป็นเพียงเรื่องง่ายดายเสียจนธารธาราไม่อาจเชื่อได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะไร้เยื่อใยได้ถึงเพียงนี้ ความหวาดหวั่นกับความอับอายปะปนอยู่ในใจของธารธารา เธอตระหนักดีว่าทางเลือกของเธอกำลังหดหายไปทีละน้อย หญิงสาวไม่เคยคิดเลยว่าแผนการที่วางไว้จะพาเธอมาถึงจุดนี้ ในขณะที่ธารธารายืนคิดหนัก ใจของเธอกำลังสับสนและหวั่นไ
ตอนที่ 12 เกย์เอวดุ ธารธาราค่อย ๆลืมตาตื่นขึ้นมา พลางรู้สึกถึงความปวดร้าวที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณที่ละเอียดอ่อนของหญิงสาว ความรู้สึกแสบร้อนและเจ็บปวดนั้นทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อย ๆผุดขึ้นในใจ เธอพยายามสลัดภาพเหล่านั้นออกไปแต่ใบหน้าของเธอกลับร้อนผ่าว ราวกับเพิ่งตกอยู่ในห้วงฝันอันเกินจริงที่ยากจะลืมเลือน “เกย์บ้าอะไร…” ธารธาราพึมพำกับตัวเองเบา ๆด้วยความเขินอายและสับสน ชายหนุ่มที่เธอเข้าใจว่าเป็นเกย์ แต่กลับทิ้งร่องรอยความรุนแรงที่ลึกล้ำไว้ในร่างกายของเธอตลอดทั้งคืน โชคดีที่วันนี้เธอไม่มีเรียน ร่างบางจึงพลิกตัวนอนตะแคงเพื่อไล่ความเมื่อยล้าและซึมซับความสงบที่เพิ่งมาเยือน แต่เพียงครู่เดียว สายตาของเธอก็พลันสะดุดเข้ากับใบหน้าของเวธัสที่นอนมองเธออยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องมาด้วยแววตาที่เธออ่านไม่ออก ธารธาราตกใจ รีบหลบสายตาอันคมกริบนั้น พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายราวกับต้องการซ่อนตัวเองให้พ้นจากสายตาของเขา ท่าทางเขินอายและความรู้สึกหวั่นไหวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทำให้เธอยิ่งรู้สึกว่า หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงจนน่ากลัว “อ้าว ยังไม่ลุกไปแต่งตัวไปมหาล
ตอนที่ 13เวธัสก้าวเข้ามาในคอนโดหรูด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมจากงานหนักในช่วงนี้ ความเงียบสงบที่เขาคิดว่าจะได้รับกลับต้องชะงักลงเมื่อเห็นร่างบางของธารธารานอนหลับอยู่บนโซฟา แสงอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านม่านหน้าต่างกระทบร่างของเธออย่างพอดีเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูอ่อนล้าแต่สงบนิ่งราวกับนางฟ้าน้อยที่พลัดหลงมายังโลกของเขา เวธัสอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะออกมาน้อย ๆ ด้วยความนึกสนุก“สงสัยจะเหนื่อยล้าจากเมื่อคืน”เขาพึมพำกับตัวเองอย่างเหยียดหยัน ก่อนจะกระตุ้นตัวเองให้สะบัดความอ่อนโยนออกไปและเรียกเธอตื่นด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ“ลุกขึ้นมา แล้วไปทำอาหารให้ฉันกินหน่อย ฉันหิว”เสียงทุ้มนั้นดังพอให้คนที่กำลังหลับฝันสะดุ้งตื่นขึ้นมา ธารธาราค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าหล่อคมของเวธัสที่มองลงมาด้วยสายตาเย็นชาแฝงแววเหนื่อยล้าอยู่จาง ๆ “คุณมาแล้วเหรอคะ?”เธอถามเสียงเบา พลางขยี้ตาด้วยความงัวเงีย“อืม”เขาตอบสั้น ๆ มองเธออย่างไม่อาจเดาความรู้สึกได้ ราวกับรอให้เธอลุกไปทำตามคำสั่งโดยไม่ต้องอธิบายอะไรมากไปกว่านี้ธารธารารู้สึกถึงความกดดันแปลก ๆ ที่แทรกซึมอยู่ในบรรยากาศ แต่เธอก็พยักหน้ารับและลุกขึ้นทันที ใจเธอเต้นแร
ตอนที่ 25เมื่อได้รับคำตอบที่รอคอย เวธัสรู้สึกเหมือนได้รับชีวิตใหม่ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ให้โอกาสนี้หลุดมือไปเขาพิสูจน์ให้ธารธาราเห็นถึงความจริงใจอีกครั้งด้วยการค่อย ๆ สร้างความสัมพันธ์ขึ้นใหม่อย่างไม่รีบร้อนพวกเขาเริ่มต้นจากการพูดคุยกันแบบเพื่อน แลกเปลี่ยนเรื่องราวและความสนใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันในทุกวัน เวธัสพยายามทำให้ธารธารารู้สึกว่าเธอมีค่าเสมอ และทุกครั้งที่เธอเล่าเรื่องที่ทำให้เธอยิ้มหรือหัวเราะเขาจะตั้งใจฟังและยิ้มตาม เขาอยากให้เธอได้รู้ว่าความสุขของเธอนั้นสำคัญกับเขามากแค่ไหนมีครั้งหนึ่งที่ธารธาราต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อถ่ายละคร เวธัสตัดสินใจขับรถไปหาที่กองถ่ายพร้อมกับของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขารู้ว่าเธอชอบธารธาราทั้งประหลาดใจและปลื้มใจ เธออดไม่ได้ที่จะกล่าวขอบคุณเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่เคยใช้กับเขามานาน“จริงๆ พี่เวไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะคะ”เธอบอกเขาอย่างจริงใจ“ไม่เลยพี่เต็มใจ”เขายิ้มบาง ๆ พลางมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งธารธารายิ้มกลับ ดวงตาของเธอเริ่มเผยความอบอุ่นที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้ เวธัสรับรู้ได้ว่ากำแพงของเธอค่อย ๆ พังทลายลงทีละนิดแต่เขาก็ไ
ตอนที่ 24หลังจากวันนั้น เวธัสไม่รอช้า เขาทุ่มเททุกวิถีทางในการพิสูจน์ให้ธารธาราเห็นว่าเขาจริงจังและพร้อมจะเปลี่ยนแปลงเขาแสดงออกผ่านการกระทำแทนคำพูด ไม่ว่าจะเป็นการแสดงความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ ที่คอยอยู่ข้างเธอเสมอโดยไม่ล้ำเส้นหรือการเฝ้ารอเธอหลังเลิกกองถ่ายในยามดึก แค่เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยบางวันเขาส่งอาหารและกาแฟที่เธอชอบไปที่กองถ่าย โดยไม่เคยปรากฏตัวหรือพูดถึงความพยายามเหล่านี้ให้ใครรู้เพราะเขาไม่ต้องการให้ธารธารารู้สึกอึดอัด เวธัสรู้ดีว่าการแสดงความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อาจไม่ใช่การพร่ำบอก แต่คือการทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความตั้งใจนั้นอย่างแท้จริงในวันหนึ่งที่ฝนตกหนัก เขามารอรับเธอที่กองถ่ายโดยที่ธารธาราไม่รู้มาก่อน เธอเดินออกจากกองพร้อมร่มเล็กๆ ที่ไม่อาจป้องกันสายฝนได้ทั้งหมดเวธัสจึงเดินเข้ามากางร่มใหญ่ของเขาเหนือหัวเธอ เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเขา เธอเพียงขยับถอยห่างเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเรียบๆ ว่า“ไม่จำเป็นต้องมาทำแบบนี้ก็ได้ค่ะ ”เวธัสพยักหน้าเข้าใจ“พี่รู้ครับ แต่พี่แค่อยากให้น้ำรู้ว่าพี่พร้อมจะอยู่ข้างๆ น้ำ…ในทุกสภาพอากาศ ไม่ว่าฝนจะตกหนักแค่
ตอนที่ 23หลังจากได้สติ เวธัสรู้ว่าเขาไม่อาจปล่อยให้ธารธาราหายไปจากชีวิตโดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยเขาตัดสินใจที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อขอโทษและแก้ไขสิ่งที่เคยพลาดไป เขาใช้เวลารวบรวมความกล้าและความคิดที่ชัดเจนก่อนจะเริ่มต้นการเดินทางเพื่อแก้ไขความสัมพันธ์ครั้งนี้อย่างจริงจังเขาเริ่มจากการหาข้อมูลจากเพื่อนร่วมงานและคนใกล้ชิดของธารธารา พยายามที่จะค้นหาเบาะแสว่าสถานที่ถ่ายละครของเธออยู่ที่ไหนจนในที่สุด เขาได้รู้ว่าวันถ่ายละครของธารธาราจะมีขึ้นอีกครั้งในอีกไม่กี่วันวันนั้นเขาไปถึงกองถ่ายแต่เช้า ในใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและคำถามว่าเธอจะยอมฟังเขาหรือไม่ เวธัสรอจนธารธารามาถึงดวงตาของเขามองตามเธอทันทีที่เธอก้าวลงจากรถ ด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เมื่อเธอหันมาเห็นเขา ธารธาราชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าของเธอฉายแววประหลาดใจ แต่ทันทีที่เห็นเวธัส เธอกลับเบือนสายตาเดินผ่านเขาไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“น้ำ...รอสักครู่ได้ไหม?”เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ขอโอกาสธารธาราหันมามองเขานิ่งๆ รอยยิ้มอ่อนที่เคยมีให้เขาได้หายไปจากใบหน้าเหลือเพียงความเยือกเย็น“มีอ
ตอนที่ 22 จากคนมีเหตุผลกลายเป็นคนงี่เง่าเวลาผ่านไปนับเดือนตั้งแต่ธารธาราเดินออกจากชีวิตของเวธัส เขาพยายามจะติดต่อเธอทุกทาง ทั้งโทรศัพท์ ข้อความ หรือแม้แต่การส่งอีเมลแต่ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไร ธารธาราก็บล็อกทุกช่องทางจนหมด ราวกับว่าเธอได้หายไปจากโลกของเขาอย่างสิ้นเชิงในช่วงแรก เวธัสยังทำเป็นไม่ใส่ใจ พยายามบอกตัวเองว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องการ ธารธาราจะได้ไม่ต้องมารู้สึกผิดหรือติดอยู่กับความสัมพันธ์ที่เขาเองก็ไม่แน่ใจแต่ในขณะที่วันเวลาค่อยๆ ผ่านไป เขากลับพบว่าความเงียบงันนั้นเริ่มกลืนกินหัวใจของเขา เขารู้สึกว่างเปล่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การไม่มีธารธาราอยู่ข้างๆทำให้ชีวิตของเขาดูหม่นหมอง และการงานที่เคยเป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจสำหรับเขาก็ไม่อาจเติมเต็มช่องว่างในใจนั้นได้อีกต่อไปทุกคืน เขาไม่อาจข่มตาหลับได้ หันไปมองข้างกายที่ว่างเปล่า ห้องที่เคยมีร่องรอยของเธอเต็มไปหมดกลับเงียบสงบและว่างเปล่าเขาเริ่มรู้สึกว่าการใช้ชีวิตที่ไม่มีธารธาราอยู่ข้างๆ กลายเป็นเรื่องที่แทบทนไม่ได้ และเขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ จนในที่สุด วันหนึ่งเขาจึงตัดสินใจไปหาคนที่เขาคิดว่าคงจะเข้าใจมากที่ส
ตอนที่ 21พายุหึงเมื่อธารธารากลับมาถึงคอนโด ภายในห้องมืดสลัว เธอสังเกตเห็นเวธัสนั่งเงียบอยู่ตรงริมระเบียงตำแหน่งโปรดของเขาเขาเหม่อมองออกไปในความมืดพลางสูบบุหรี่อย่างเงียบงัน ควันจางลอยอ้อยอิ่งในอากาศเส้นสายควันบางเบาที่สะท้อนแสงไฟจากถนนเบื้องล่างดูราวกับโอบล้อมใบหน้าของเขาไว้อย่างหม่นหมองเวธัสเป็นคนที่ไม่สูบบุหรี่บ่อยนัก การที่เขาถือบุหรี่อยู่เช่นนี้บ่งบอกได้ชัดว่าในใจของเขากำลังมีเรื่องให้ขบคิดหนักหน่วงธารธาราเพียงแค่ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ความสงสัยผุดขึ้นในใจ แต่เธอไม่กล้าถาม ไม่อยากรบกวนความเงียบงันของเขา เธอจึงทำเพียงเดินผ่านไปเงียบๆ หวังว่าเขาจะได้ใช้เวลาตามลำพังหญิงสาวก้าวเข้าไปในห้องของตัวเอง เปิดไฟสลัวๆ และปลดปล่อยลมหายใจยาว ความเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวันกดทับเธอจนรู้สึกเหมือนแทบหมดแรงจิตใจที่ว้าวุ่นเกี่ยวกับงานสัมภาษณ์ที่เพิ่งผ่านมาก็ยังไม่จางหาย เธอเดินเข้าไปชำระร่างกายโดยไม่รู้เลยว่าเรื่องที่เวธัสนั่งขบคิดและเครียดถึงที่สุดนั้น ไม่ใช่เรื่องใดอื่น นอกจากเรื่องของเธอเองในความเงียบ เวธัสเหม่อมองควันบุหรี่ที่ค่อยๆ ลอยจางขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน เขารู้ดีว่าธารธาราไม่ได้ตั้
ตอนที่ 20 พายุหึง"น้ำค้าง!"เสียงเรียกของออย ผู้จัดการสาววัยสามสิบปลายๆ ดังขึ้นในความวุ่นวายของกองถ่าย ท่ามกลางเสียงทีมงานขนย้ายอุปกรณ์และจัดฉาก ทุกคนในวงการนี้รู้จักเธอในนาม "น้ำค้าง" แต่คนที่บ้านเรียกเธอว่า "น้ำ" เพียงสั้นๆ ฟังดูเรียบง่ายและอบอุ่น"คะ พี่ออย"น้ำค้างรับคำพร้อมรอยยิ้ม เธอเดินเข้ามาหาผู้จัดการที่ยืนกอดอก มองเธอด้วยสายตาแฝงความขี้เล่น“อิจฉาจัง ได้ประกบคู่กับพระเอกหล่อขนาดนี้”ออยพูดพลางยิ้มมุมปากน้ำค้างหัวเราะน้อยๆ และพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“จริงค่ะพี่ หล่อมาก”ออยชะงักไปเล็กน้อยเหมือนไม่คาดคิดคำตอบจากเธอ ก่อนหรี่ตามองด้วยท่าทีจับผิด “เอ้า เห็นด้วยง่ายๆ นึกว่าจะตอบกลับมาแบบ ‘ก็งั้นๆ’ ตามที่ชอบพูดซะอีก”น้ำค้างหัวเราะคิก พลางส่ายหน้าราวกับเอ็นดู“แหม พอเขาหล่อ ก็บอกว่าหล่อสิคะพี่ จะให้พูดก็งั้นๆ ทั้งที่เห็นเต็มตาได้ไง”คำพูดของเธอแฝงด้วยความจริงใจและความตรงไปตรงมา ออยได้ยินแล้วยิ่งยิ้มกว้าง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างอดเอ็นดูไม่ได้ คำตอบของน้ำค้างช่างซื่อตรงและน่ารักเหมือนเจ้าตัวช่วงเวลาสัมภาษณ์เต็มไปด้วยแสงแฟลชจากกล้องและเสียงฮือฮาของผู้สื่อข่าว น้ำค้างนั่งอยู่ข้างพระเอกหนุ
ตอนที่ 19 รู้สึกก่อน เจ็บก่อนธารธารายืนอยู่หน้ากระจก ส่องดูภาพสะท้อนของตัวเองในชุดเสื้อขาวสกรีนชื่อละครและกางเกงยีนส์ราคาแพงเธอรู้สึกเหมือนก้าวเข้าสู่โลกใหม่ที่เต็มไปด้วยโอกาสและความหวัง ใบหน้าที่เคยไร้เดียงสาของเธอในวันวานได้ถูกแทนที่ด้วยความมั่นใจที่ส่องประกายเมื่อมีคนมองเห็นคุณค่าในตัวเธอแต่ในขณะที่กำลังใช้เวลาในช่วงที่มีความสุขนี้ เสียงทุ้มของเมธัสก็ดังขึ้นจากด้านหลัง สัมผัสอบอุ่นที่โอบกอดเธอจากข้างหลังทำให้ธารธารารู้สึกถึงความหวั่นไหวที่ไม่ได้มีเพียงแค่ความรักความสนิทสนมในอ้อมกอดนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง และในชั่วขณะหนึ่ง ความคิดเล็กๆ ก็แวะเวียนว่าเขากำลังหลงรักเธออยู่หรือเปล่า“ให้ฉันไปส่งไหม”เมธัสถามขึ้นเสียงอ่อนโยน“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำขับรถไปเอง”ธารธารารีบตอบ พยายามไม่ให้ตัวเองรู้สึกอ่อนไหวเกินไป“ลืมไปว่าเดี๋ยวนี้เป็นดาราดัง มีรถหรูขับไม่ใช่เด็กกระโปโลเหมือนเมื่อก่อน”เขาแซว ทำให้เธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในตัวเอง แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างตีกลับในใจเธอ“คุณอย่าทำให้น้ำลำบากใจเลยค่ะ”เสียงของเธอแผ่วเบา พลางคิดถึงสถานะที่ยังคงไม่มีความแน่นอน“ถ้าไม่ไ
ตอนที่ 18 ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งเมธัสไม่ยอมปล่อยให้เธอได้หายใจหรือคิดหนี สัมผัสของเขาช่างร้อนแรง ราวกับไฟที่แผดเผาทุกความรู้สึกในหัวใจของธารธาราเขากระชับแขนรอบตัวเธอและดึงเธอเข้ามาใกล้จนไร้ระยะห่าง จูบของเขาไม่ใช่เพียงสัมผัสที่ผิวเผินแต่แฝงไปด้วยอารมณ์รุนแรงที่ถ่ายทอดความรู้สึกออกมาอย่างลึกซึ้ง และธารธารารู้สึกว่าตนเองแทบจะหลอมละลายอยู่ในอ้อมแขนของเขาเมธัสพาธารธาราถอยหลังทีละก้าวโดยไม่ละริมฝีปากจากเธอ สติสัมปชัญญะของธารธาราค่อยๆ เลือนหาย ความร้อนรุ่มในอกแพร่กระจายไปทั่วร่างเธอรู้สึกถึงเนื้อผ้าเย็นชื้นของผ้าปูเตียงเมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสลงบนเตียงนุ่ม เมธัสค่อยๆ กดเธอลงเบาๆ โดยที่ดวงตาคมนั้นยังจับจ้องเธออย่างแน่วแน่ริมฝีปากของเขาผละจากริมฝีปากบางเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะโน้มลงมาที่ลำคอขาวนวลของเธอ สัมผัสอ่อนโยนสลับกับความร้อนรุ่ม ทำให้เธอรู้สึกเหมือนต้องมนตร์ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างภายนอกห้องนั้นเลือนหายไป เหลือเพียงพวกเขาสองคนที่ถูกพันธนาการด้วยแรงดึงดูดอันยากจะต้านทานหัวใจของธารธาราเต้นแรงราวกับจะหลุดออกจากอก ทุกสัมผัสของเขาช่างอบอุ่นและอ่อนโยนจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้ขณะที่เขาประคองใ
ตอนที่ 17 เกย์จริงหรือปลอม ธารธาราเดินเข้ามาในห้องก็พบว่าเมธัสนั่งรออยู่ก่อนหน้าแล้วยามนี้ใบหน้าหล่อเหลาแม้ในยามที่เขาแสดงอาการเย็นชาและเคร่งขรึม ใบหน้าหล่อเหลาและแววตาทรงอำนาจของเขาเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว สายตาของเขาจับจ้องมาที่เธอด้วยความเรียบเฉย แต่มันเหมือนกับเป็นคมมีดที่จ่ออยู่ที่คอของเธอ ทำให้หัวใจธารธารารู้สึกสั่นสะท้านอย่างไม่รู้ตัว “ฉันบอกว่ายังไง” “หมายถึงอะไรคะ” “ห้ามคบกับใครในระหว่างที่อยู่กับฉัน” “ฉันไม่ได้คบค่ะ” “แล้วใครมาส่ง” “เพื่อนค่ะ” “เพื่อนงั้นหรอ” เมธัสก้าวเข้ามาหาเธออย่างเงียบเชียบ ทว่าหนักแน่น ทุกก้าวที่เขาย่างกรายเข้ามาราวกับจงใจส่งพลังข่มขู่ไปในที ดวงตาคมเข้มสบประสานกับเธออย่างไร้ความปรานี ธารธาราได้แต่เดินถอยหลังโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง อึดอัดและปั่นป่วนจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก ในใจเธอผุดคำถามกังขา คำล่ำลือที่เคยได้ยินว่าเขาเป็นเพียงภาพลวงตาที่ซ่อนเบื้องหลังบุคลิกเคร่งขรึมอย่างนี้ได้จริงหรือ? ชายหนุ่มตรงหน้าที่แสดงท่าทีเด็ดเดี่ยวและเอาแต่ใจอย่างชัดเจน หากนี่คือการเสแสร้ง ธารธาราก็ไม่อาจมองเห็นเค้าของมันได้เลย แ