“อาเดย์ครับ นี่ชะเอม แฟนของอาชิ”“สวัสดีค่ะ”“ปีนี้พาแฟนมาด้วย แต่หน้าคุ้น ๆ นะ เหมือนอาเดย์เคยเห็น”“ก็ชะเอม เด็กผู้หญิงที่อาชิเคยช่วยจากเด็กเกเรไงคะ” พรพระพายเอ่ยบอก“อ๋อ ที่อาชิบ่นกับอาเดย์ว่ารำคาญ ชอบคอยตามอาชิน่ะเหรอ”“นั่นมันเมื่อก่อนครับ ตอนนี้ไอ้อาชิเป็นฝ่ายตามติดชะเอมแล้วครับ” เดลว่า“รู้ดีนักนะมึง” อาชิว่า และนั่นก็เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้ไม่น้อย“กลับไปคุยกันที่โรงแรมดีกว่าค่ะ เดินทางมาเหนื่อย ๆ จะได้พักผ่อนกัน” ยูมิพูด“ไปครับทุกคน” เดย์พูด“กฤษณ์ ให้พนักงานมายกกระเป๋าของทุกคนขึ้นไปไว้บนห้องพักที่เตรียมไว้ ชะเอมพักกับอาชิใช่ไหม”“ครับอาเดย์”“ภูกับเดลพักด้วยกันเหมือนเดิมนะ ส่วนอาชิ อาเดย์เปิดอีกห้องให้แล้วกัน กฤษณ์ไปจัดการเปิดห้องพักอีกห้อง แล้วแยกกระเป๋ายกขึ้นไปไว้ตามห้องได้เลย”“ครับคุณเดย์” กฤษณ์ก้มหัวรับคำสั่ง“พี่ชะเอมขา ไปว่ายน้ำกับเอวา เอริน น้องไนท์ไหมคะ” เอวาเดินเข้ามาถาม“เอ่อ...” ชะเอมหันไปมองหน้าอาชิ“ไปสิ ไปกันหมดทุกคนนี่แหละ ไอ้ดล ไอ้ภู ไปว่ายน้ำเปล่าวะ”“ไปดิ” ภูตอบพร้อมทั้งมองหน้าเอริน“กูก็ไป” เดลตอบ“อธิไปว่ายน้ำด้วย”“งั้นก็ขึ้นไปเปลี่ยนชุด แล้วไป
“เชี่ยภู นี่นมเด็กอายุ 14 จริงดิ” เดลพูดขึ้นเมื่อเอวากับเอรินถอดชุดคลุมออกเหลือเพียงร่างกายที่ห่อหุ้มด้วยชุดว่ายน้ำทูพีซแบบน่ารัก ๆ สีหวาน แต่ด้วยหน้าอกที่ดูอวบใหญ่กว่าเด็กในวัยเดียวกันจึงทำให้เป็นจุดสนใจ“มึงก็ดูแม่สิ” ภูปรายตาให้เดลหันไปมองพรพระพายที่อยู่ในชุดว่ายน้ำวันพีซสีชมพูลายดอกไม้ที่กำลังโพสท่าให้แทนไทถ่ายรูปอยู่อีกมุม“ได้แม่มาเยอะนี่เอง ถ้าโตกว่านี้จะขนาดไหนวะเนี่ย” เดลบอก“พี่ภูกับพี่เดลไม่ลงไปว่ายน้ำเหรอครับ” อธิเอ่ยถาม“พี่รออาชิกับชะเอมก่อนน่ะ” ภูตอบ“จะว่าไปทำไมยังไม่ลงมากันอีกวะ หรือไอ้อาชิมันจัดเอมอีกแล้ว” เดลว่าป้าบ !“เชี่ยชิ ตบซะหัวกูสั่นเลย” เดลลูบหัวตนเองป้อย ๆ เมื่อโดนฝ่ามืออาชิเข้าไปอย่างจัง“จัดพ่อมึงดิ” อาชิว่า“อธิก็ไม่บอกพี่เดลบ้างเลยว่าอาชิมันกำลังเดินมา” “บอกไม่ทันครับ เรื่องนี้อธิจะไม่ยุ่ง อธิไปว่ายน้ำดีกว่า” อธิตั้งท่าแล้ววิ่งกระโดดลงสระว่ายน้ำไปทันทีตู้ม !“อธิ !” เอวาดุอธิเสียงดังลั่น เพราะกระโดดลงไปตรงที่เอวากับเอรินกำลังเล่นน้ำจนน้ำกระจายเต็มหน้าเธอ“แบร่ ! จ้างให้ก็จับไม่ได้” อธิแลบลิ้นให้เอวาก่อนจะว่ายน้ำหนีไปจนเอวาต้องว่ายน้ำตาม“ทะเลาะกันอีก
“ทำไมยิ่งนับวันยิ่งหวงยิ่งหึง ไม่อยากให้ใครมองเอมเลย” อาชิกอดชะเอมจากทางด้านหลัง กดจมูกหอมดมที่ลำคอระหงของเธอ มือก็ลูบไล้หน้าท้องแบนราบของเธอ เธอก็อิงตัวพิงอกแกร่งของเขา“เอมก็หวงพี่อาชิเหมือนกัน”“ตอนนั้นไม่น่าปากดีให้เอมเรียนหมอเลย น่าจะยอมให้เรียนวิศวะฯ เสียก็ดี เราจะได้ไม่ต้องห่างกัน”“ก็ห่างกันแค่ตอนเรียนเอง”“แต่เราเรียนห้องเดียวกัน นั่งข้างกันมา 10 ปีแล้วนะ แล้วจู่ ๆ ก็จะไม่ได้นั่งเรียนด้วยกัน แล้วคณะแพทย์ฯ กับวิศวะฯ ก็อยู่ห่างกันคนละฟากเลย พี่รักเอม รักเอมมากขึ้นทุกวัน ไม่อยากอยู่ห่างเอมสักวินาทีเดียว” อาชิวางคางลงบนไหล่มน เอ่ยบอกเสียงอ่อน เมื่อนึกถึงคณะแพทยศาสตร์กับวิศวกรรมศาสตร์ที่อยู่คนละฝั่งของมหาวิทยาลัย คณะแพทยศาสตร์จะอยู่ติดกับโรงพยาบาล ส่วนคณะวิศวกรรมศาสตร์จะอยู่ฝั่งตรงข้ามอันไกลโพ้น ถ้าให้เดินก็ต้องมีขาลากกันบ้าง“เอมก็รักพี่อาชิค่ะ รักมานานแล้วด้วย” ร่างบางหันมาเผชิญหน้า ยกมือกอดรั้งลำคอแกร่งลงมาเอ่ยบอกเสียงหวาน ร่างแกร่งยกยิ้มแล้วก้มลงประกบปากอวบอิ่มทันที“ขึ้นไหม พี่ต้องการเอมอีกแล้ว นะครับ ชะเอมสุดที่รักของพี่อาชิ” เขาเอ่ยบอกหลังจากที่ปล่อยปากเธอให้เป็นอิสระ“ทำไม
“คุณหนูแต่งตัวอยู่บนห้องค่ะ” นิดพี่เลี้ยงของชะเอมเอ่ยบอก เมื่ออาชิมารับชะเอมไปมหาวิทยาลัยแต่เช้าตรู่ในวันเปิดเรียนวันแรก“ครับ ผมขึ้นไปหาชะเอมบนห้องนะครับ” พูดจบเขาก็เดินขึ้นไปหาชะเอมบนห้องทันที“พี่อาชิ มาแต่เช้าเลย” ชะเอมเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเจอเขานั่งอยู่บนเตียงนอนของเธอ“มาช่วยเมียแต่งตัว” เขานั่งมองร่างบางที่เดินออกมาจากห้องน้ำที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบกาย เนินอกขาวผ่องนวลเนียนตาถูกดันพ้นผ้าเช็ดตัวออกมาเกือบครึ่งเต้า พูดจบเขาก็เดินเข้าไปกอดร่างบาง แล้วกดจูบไปที่บ่านวล“เมียอะไรกันคะ” ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อถูกเขาเรียกว่าเมีย“ก็เมียคนนี้ไง” มือหนาเลื่อนเข้าไปตามรอยแยกของผ้าเช็ดตัว แล้วลูบไล้หน้าท้องแบนราบ“เอมไปแต่งตัวก่อน” ร่างบางเบี่ยงตัวหลบ แต่เขาก็ดึงรั้งเธอเข้ามากอดประชิดอกแกร่ง“เดี๋ยวค่อยแต่ง ขอรับน้องก่อน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จูบไล้ตั้งแต่ท้ายทอยลงมายังแผ่นหลังขาวนวลเนียนเขาจับเธอพลิกตัวให้หันหน้ามาหา แล้วช้อนสะโพกกลมกลึงขึ้นอุ้ม สองมือเล็กตวัดโอบรอบลำคอแกร่ง เรียวขาเล็กเกี่ยวรัดเอวสอบไว้อัตโนมัติ เขาอุ้มเธอมานั่งบนเตียงโดยที่เธอยังคงนั่งคร่อมอยู่บนตักแ
“เราดร็อปแล้วปีหน้าค่อยเรียนคณะเดียวกันไหม” อาชิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พอถึงเวลาที่ต้องแยกกันเรียนคนละคณะจริง ๆ เขาแทบจะทำใจไม่ได้ เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา นั่งเรียนข้าง ๆ กันมาตลอด เขาถึงรู้สึกใจหายเมื่อต้องเรียนต่างคณะกันจริง ๆ“ไม่ได้ อย่างอแงสิ เที่ยงมารับเอมไปกินข้าวด้วยนะ”“ไอ้อาชิ เป็นเอามากนะมึง ปล่อยชะเอมเข้าไปได้แล้ว ถ้าชะเอมไปรับน้องสายเดี๋ยวโดนทำโทษนะเว้ย” ภูพูด“ใครกล้าทำเอมกูจะเอาให้จมตีนเลย”“อย่าโหดนักสิ พี่อาชิ ภู เดลก็ไปคณะได้แล้ว เดี๋ยวจะสาย”“อืม เที่ยงมารับนะ รักเอมนะ” อาชิบอกพร้อมใช้มือหนาข้างหนึ่งประคองกรอบหน้าแล้วก้มลงไปประทับริมฝีปากที่แก้มนวล“รักพี่อาชิเหมือนกันค่ะ”“ไปได้แล้วไอ้ชาเย็น เบาหวานกูขึ้นตาแล้วเนี่ย”“ชาเย็นพ่อมึงดิ มึงนำไปก่อนเลยถ้ารีบมาก”“ไปได้แล้วค่ะ ไปพร้อมกันเลยทั้ง 3 คน เอมจะเข้าไปที่จุดรับน้องแล้ว ไปนะ” พูดจบชะเอมก็เขย่งปลายเท้าแล้วจูบไปที่มุมปากของอาชิ แล้วเดินเข้าไปยังจุดรับน้อง อาชิก็ยืนมองจนชะเอมเดินไปจนสุดสายตา“ไปได้แล้วมึง อย่างห่วงมากนักเลย อย่างน้อยคณะแพทย์ฯ ก็ไม่มีรับน้องโหด ๆ นะเว้ย” ภูบอก“อืม ไปกันเถอะ” พูดจบอาชิก็เดิน
“ไอ้อาชิ มึงจะไปรับเอมที่คณะเหรอวะ” เดลถามเมื่อรับน้องเสร็จแล้ว กำลังยืนล้างหน้าที่เลอะสีเลอะแป้งกันอยู่ในห้องน้ำของคณะวิศวกรรมศาสตร์“ก็เออสิวะ”“กู 2 คนไปด้วย” ภูพูด“มึง 2 คนกลับไปเหอะ กูไปคนเดียวได้”“กูอยากไปส่องสาวคณะแพทย์” เดลบอก“รับน้องเหนื่อยจะตายห่ายังมีอารมณ์ไปส่องสาวอีกนะมึง”“เผื่อจะได้มีแฟนเป็นหมอเหมือนมึงบ้างไง จริงไหมไอ้ภู”“เรื่องของมึง”“ไอ้นี่ !” เดลขยิบตาให้ภู“เออ ๆ ส่องก็ส่องวะ” ภูตอบเออออตามเดลไป“จะไปก็รีบ ๆ เลย กูไม่อยากให้เอมรอ” อาชิใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับหน้า แล้วเดินตรงไปที่รถสปอร์ตคันหรูของเขา“มึงว่าจะมีเรื่องเปล่าวะถ้าไอ้อาชิเจอไอ้สายฟ้า” เดลพูดด้วยความกังวล“ก็รีบไปสิ จะรออะไรล่ะ ไอ้อาชิมันยิ่งใจร้อนอยู่ อย่างน้อยมึงกับกูก็ยังพอ จะยั้งมันได้บ้าง” ภูบอกพร้อมทั้งเดินไปที่รถยนต์คันหรูของเดลแล้วรีบขับตามอาชิไปทันที“มึงแน่ใจ กูเห็นมันโมโหทีไรไม่เคยมีใครเอามันอยู่สักที”“เอมไง ถ้ามีเอมมันก็ใจเย็นลง เพราะมันไม่อยากให้เอมร้องไห้เวลาที่มันเจ็บตัว”“ก็ภาวนาให้มันเป็นแบบนั้นแล้วกัน” เดลพูดด้วยความหนักใจ“จบไป 1 วัน เหนื่อยเหมือนกันนะ แต่ก็สนุก” พลอยพูด หลังจากนั่ง
“มึงอย่าหวังว่าจะแย่งเอมไปจากกูได้... ไปเอม” อาชิผลักอกสายฟ้าอย่างแรง“มึงก็คอยดู ว่ากูจะทำได้ไหม” สายฟ้ายังคงพูดอย่างท้าทาย“พะ... พลอย แบม เอมกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน” อาชิลากชะเอมไปที่รถสปอร์ตคันหรูของเขาทันที ชะเอมยังไม่ลืมที่จะเอ่ยคำลาเพื่อนใหม่ พลอย แบมก็โบกมือลาด้วยความงุนงง“โธ่เว้ย ! ทำไมเอมไม่บอกพี่ว่าไอ้สายฟ้ามันเรียนหมอเหมือนเอม” สองมือหนาทุบไปที่พวงมาลัยรถด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาแทบจะควบคุมสติตนเองไม่อยู่เมื่อเห็นหน้าสายฟ้า“เอมก็พึ่งรู้วันนี้ แล้วเอมก็ตั้งใจจะบอกพี่อาชิอยู่แล้ว”“เอมแน่ใจเหรอว่าเอมตั้งใจจะบอกพี่จริง ๆ แล้วทำไมเอมไม่บอกพี่ตั้งแต่ที่โทร.หาพี่เมื่อตอนกลางวัน” เขาตวัดหางตามามองเธอ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก“ถ้าเอมบอกตั้งแต่ตอนนั้น พี่อาชิก็จะต้องโมโหจนคุมตัวเองไม่อยู่ เอมก็เลยจะบอกพี่อาชิตอนเย็นทีเดียว พี่อาชิโกรธเอมเหรอ”“เปล่า พี่แค่ไม่ไว้ใจมัน” เขาตอบโดยไม่มองหน้าเธอ“แต่พี่อาชิก็ต้องไว้ใจเอมสิ”“...” อาชิไม่ตอบอะไรเธออีก เขาเงียบตลอดทาง ชะเอมจึงต้องนิ่งเงียบไปด้วยเพราะกลัวว่าถ้ายิ่งพูดอะไรออกไป เขาอาจจะยิ่งโมโห“พี่อาชิ” ชะเอมเอ่ยเรียกเมื่อเขาข
“คุณยาย สวัสดีครับ” อาชิเดินเข้ามาในบ้านของชะเอมที่ตอนนี้เขาสามารถเข้านอกออกในได้เหมือนกับเป็นเจ้าของบ้านคนหนึ่ง“ไหว้พระเถอะลูก” คุณยายนุ่งขาวห่มขาวกำลังเตรียมของใส่ตะกร้าใบย่อม“ชะเอมล่ะครับ”“บอกว่าปวดหัวเลยขึ้นห้องไปอาบน้ำนอนแล้ว สงสัยจะรับน้องเหนื่อย”“คืนนี้ผมขอนอนค้างกับชะเอมนะครับ”“ดีเลย ยายจะออกไปค้างที่วัดพอดี ชะเอมจะได้มีอาชิอยู่เป็นเพื่อน นั่น นิดเตรียมของเสร็จพอดี ยายไปก่อนนะ”“ครับ สวัสดีครับ” คุณยายเดินออกไปขึ้นรถโดยมีนิดตามไปคอยดูแล“นอนแล้วเหรอครับ” อาชิหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงนอนที่มีร่างบางนอนหันหลัง แล้วก้มลงไปหอมแก้มนวล“...” 'ทีแบบนี้ทำมาทำเสียงอ่อนเสียงหวาน'“ทำไมวันนี้นอนเร็ว รับน้องเหนื่อยหรือไง หืม ?”“...” 'ก็เพราะตัวเองนั่นแหละ'“วันนี้คุณยายไปนอนค้างที่วัด เลยให้พี่อาชิมาอยู่เป็นเพื่อนเอม”“...” 'ชิ ! ทำมาบอกว่าคุณยายให้มาอยู่เป็นเพื่อน ตัวเองมานอนเองเหอะ ทำมาอ้าง'“หิวข้าวจังเลย หิวจนปวดท้องแล้ว”“...” 'ใจแข็งไว้ชะเอม อย่าไปยอม'“โอ๊ยยยย ปวดท้อง พี่อาชิหิวข้าวจนปวดท้องจะตายอยู่แล้วครับ”“...” 'มารยาเก่ง'“เฮ้อ ! เมียไม่รัก เมียไม่สนใจ”“...” ชะเอมลุกขึ้นมาน
“พี่อาชิขา” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอรู้ว่าเขาไม่พอใจมาก แต่จะให้เธอทำอย่างไรในเมื่อมันเป็นกิจกรรมของคณะ มันยากที่จะปฏิเสธ“...”“เอมได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนคณะไปประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัยด้วยนะ” ชะเอมพยายามชวนอาชิคุย แต่เขาก็ยังเอาแต่เงียบงัน ไม่หือไม่อือกับเธอสักคำ“...”“ไอ้เดลก็ได้เป็นเดือนคณะวิศวะฯ สาว ๆ นี่กรี๊ดกันใหญ่” ภูพูดขึ้น เมื่อเห็นสถานการณ์ตึงเครียด“ก็กูหล่อไง”“ไอ้หลงตัวเอง”“แบบนี้เดลก็เป็นคู่แข่งกับสายฟ้าสิ แบมว่ายังไงเดลก็ได้เป็นเดือนมหาลัยชัวร์ แบมเชียร์เดลเต็มที่เลยนะ” แบมบอกพร้อมทั้งเบ้ปากใส่สายฟ้า“พูดมาก ชิงนกขุนทองมาเกิดหรือไงถึงได้พูดมากขนาดนี้”“2 คนนี้อย่าเพิ่งทะเลาะกันสิ” พลอยพูดห้ามพร้อมทั้งส่งสายตาให้มองอาชิกับชะเอม“พี่อาชิกินข้าวหรือยัง เอมหิวข้าวมากเลย พาเอมไปกินข้าวนะ นะคะ พี่อาชิขา” ชะเอมทำเสียงออดอ้อน แล้วประทับริมฝีปากบางไปที่แก้มของอาชิ ทำให้เขายกยิ้มอย่างพอใจ“ไปสิ จะกินที่โรงอาหารหรือจะออกไปกินข้างนอก” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา ทำให้ชะเอมคลี่ยิ้มออกมา แต่เพื่อน ๆ กำลังนั่งอ้าปากค้างนิ่งอึ้งกันไป“โรงอาหารก็ได้ บ่าย 3 เอมต้องไ
“เก่งมากครับทั้ง 2 คน แบบนี้ตำแหน่งดาวเดือนของมหาลัยต้องเป็นของคณะแพทย์ชัวร์ ๆ” พฤกษ์พูดชมเมื่อลงมาหลังเวที“ขอบคุณค่ะ”“ขอบคุณครับ”“น้องชะเอม สายฟ้า ถ้ากินข้าวเสร็จแล้วให้มาพบอาจารย์ขนบพรที่ห้องประชุมด้วยนะ สักประมาณบ่าย 3 ก็ได้ อาจารย์อยากคุยเรื่องการแสดงที่จะโชว์วันงาน”“ค่ะพี่กะเพรา”“ครับ”“เอมพึ่งรู้นะเนี่ยว่าสายฟ้าร้องเพลงเพราะขนาดนี้ แล้วยังเล่นกีตาร์เก่งมาก ๆ เลย” ชะเอมพูดขณะเดินไปหาพลอยกับแบม“เอมก็ร้องเพราะเหมือนกัน”“ชะเอม ! แย่แล้ว” พลอยรีบวิ่งมาหาชะเอมทันทีที่เธอเดินออกมาจากหลังเวที“พลอยเป็นอะไร” ชะเอมเอ่ยถามเมื่อเห็นหน้าตาตื่นตระหนกของพลอย“พลอย” แบมเหมือนกำลังห้ามไม่ให้พลอยพูด“แต่ถ้าเราบอกชะเอมก่อน ชะเอมจะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ไง”“พลอยกับแบมมีอะไรกัน”“คือ... คือเดล ภู อาชิเขามาที่นี่” พลอยพูด“จริงสิ นี่บ่ายแล้ว พี่อาชิบอกจะมากินข้าวกับเอม แล้วตอนนี้พี่อาชิอยู่ไหนเหรอ”“คงอยู่หน้าคณะ หรือไม่ก็คงกลับไปแล้ว หรือคงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งหรืออาจจะอยู่แถว ๆ นี้”“พลอยก็บอกไม่รู้แค่นั้นก็จบป้ะ” แบมว่า“เดี๋ยวเอมโทร.หาพี่อาชิก่อนนะ”“เราว่าออกไปดูหน้าคณะก่อนเถอะ ถ้าไม่อยู่เ
แบมเริ่มเต้นเป็นคนแรกทันทีที่พี่กะเพราพูดจบ ก่อนจะตามด้วยคนอื่น ๆ ที่เริ่มเต้นตาม ดูจากท่าเต้นของแต่ละคนเหมือนโดนบังคับ มีแต่แบมที่ดูจะมันอยู่คนเดียว แล้วยังมาจับชะเอมกับพลอยเต้นด้วย เธอจะไปจับสายฟ้าเต้น แต่เจอสายตาดุ ๆ เธอจึงปล่อยมือพร้อมทั้งสะบัดหน้าใส่“ตอนนี้ก็ถึงเวลามานับคะแนนโหวตกันแล้วนะครับ เชิญพี่ปี 2 ทำหน้าที่ตามจุดเลยครับ เชิญน้อง ๆ ทั้ง 10 คนไปนั่งเก้าอี้ที่จัดไว้ด้านนั้นเลยครับ” พี่พฤกษ์พูดผู้ถูกเสนอชื่อเดินไปนั่งเก้าอี้ที่จัดไว้ด้านบนเวที รุ่นพี่ปี 2 ก็เริ่มการนับคะแนน ซึ่งใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็แล้วเสร็จ จริง ๆ ทราบผลตั้งแต่นับไปได้แล้วครึ่งทาง เพราะคะแนนที่นำโด่งเกินคนอื่น“เราก็ทราบผลโหวตกันแล้วนะครับ พี่ขอประกาศชื่อผู้ที่เป็นตัวแทนของคณะแพทยศาสตร์ที่จะไปประกวดดาวและเดือนของมหาวิทยาลัย ดาวประจำคณะแพทยศาสตร์ก็คือ น้องชะเอม พรรณวรทครับ”ฮิ้ว !!“ค่ะ เดือนประจำคณะแพทยศาสตร์ก็คือ สายฟ้า รามสูร ค่าาาาาา”กรี๊ด !“ขอเชิญดาวและเดือนมายืนโชว์ตัวตรงหน้าเวทีด้วยครับ”“พูดอะไรกับเพื่อน ๆ กันหน่อยค่ะ เริ่มจากน้องชะเอมเลยค่ะ”“เอมต้องขอขอบคุณทุก ๆ คะแนนโหวตที่เห็นว่าเอมเหมาะ
“กลางวันมากินข้าวด้วยนะ” อาชิขับรถมาส่งชะเอมที่หน้าตึกคณะแพทยศาสตร์ เขาเดินลงจากรถมาส่งเธอทุกสายตาต่างจ้องมองมายังคนทั้งคู่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แต่ทั้งเขาและเธอก็เลือกที่จะไม่สนใจ พูดจบเขาก็ก้มลงไปจูบที่หน้าผากมนตอกย้ำความเป็นเจ้าของในตัวเธอ จะได้ไม่มีใครหน้าไหนกล้ามายุ่งกับผู้หญิงของเขา“ค่ะ เอมเข้าคณะก่อนนะ พลอยกับแบมยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว” ชะเอมยิ้มหวานให้เขา“ไอ้สายฟ้าด้วยสินะ พี่คงต้องอดทนไม่ให้ชกหน้ามันตลอดระยะเวลา 6 ปี” เขามองไปยังเพื่อนของเธอ เป็นจังหวะเดียวกับที่สายฟ้าเดินเข้าไปสมทบ“ถ้าพี่อาชิเชื่อใจเอม พี่อาชิจะไม่ต้องอดทนกับผู้ชายคนไหนเลย”“โอเคครับ พี่จะพยายาม รักเอมนะ” มือหนายกขึ้นมาลูบแก้มนวลอย่างแผ่วเบา“รักพี่อาชิเหมือนกันค่ะ เอมไปจริง ๆ แล้วนะ”“อื้ม” เขาก็พยักหน้าให้ เธอก็เดินเข้าไปหาเพื่อน ๆ เขายืนมองเธอจนเธอหันมาโบกมือบ๊ายบายและส่งยิ้มหวานให้ เขาจึงเดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที“เราคงจะเป็นห่วงชะเอมไปเอง” แบมหันไปพูดกับพลอยเมื่อชะเอมเดินมาถึงพวกเธอ“นั่นน่ะสิ” พลอยตอบ“เมื่อวานไอ้อาชิมันทำอะไรรุนแรงกับเอมหรือเปล่า” สายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“แหม่
“พี่อาชิ” ชะเอมเรียกเขาหน้าตาตื่น“หืม ?”“พี่อาชิไม่ป้องกัน”“พี่ขอโทษ มันอดใจไม่ไหวจริง ๆ เดี๋ยวพี่ซื้อยาคุมฉุกเฉินให้นะ”“มันก็ต้องแหงละ”“เอมครับ ไหน ๆ ก็ต้องกินยาคุมฉุกเฉินแล้ว งั้นพี่ขอสดอีกนะ” เขาบอกเสียงอ้อน แต่สายตาของเขานี่สิ มันดูเหมือนพวกหื่นกระหายยังไม่ทันที่เธอจะตอบ เขาก็จับยกตัวของเธอขึ้นจนแก่นกายที่เชื่อมต่อกันอยู่หลุดออกจากกันพร้อมจับเธอหันหลัง แล้วเสียบแก่นกายเข้ามาในตัวเธออีกครั้งอย่างรวดเร็วจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทันสวบ !“อื้อออ... พี่อาชิ” เธอจิกเล็บลงไปบนลำแขนแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่าน“อ๊า... เสียวมากเลยเอม”“พี่อาชิ... อ๊ะ... อ๊ะ... อ๊า”ร่างแกร่งขยับสะโพกเข้ามาอย่างแรงทำให้ร่างบางร้องครางออกมาเสียงดัง อาชิผลักให้ชะเอมนั่งคุกเข่าในอ่างทำให้เธอต้องเอามือจับขอบอ่างไว้“โอ้วววว... เอม... ท่านี้เสียวมาก... ซี้ดดด”“อ๊ะ... อ๊า... พี่อาชิขา”ร่างแกร่งครางเสียงดังลั่นไม่แพ้กัน เขากระแทกแก่นกายใหญ่เข้าลึกสุด ๆ สร้างความเสียวซ่านแบบสุด ๆตับ !!! ตับ !!! ตับ !!! ตับ !!! ตับ !!! ตับ !!!“อ๊า... พี่อาชิ... อ๊ะ... อ๊ะ... จะเสร็จแล้ว”ร่างบางครางออกมาไม่ได้ศัพท์ เพราะมือหนาเ
ชะเอมสระผมให้อาชิอย่างตั้งอกตั้งใจ เธอนึกถึงอดีตตอนที่เขาเข้ามาช่วยเธอจากเด็กอ้วนจอมเกเร เธอมองเขาเหมือนซูเปอร์ฮีโร่ที่มาช่วยนางเอกจากผู้ร้าย เขาดูเท่มากในสายตาของเธอเธอเฝ้าตามติดเขา พยายามเข้าไปอยู่ในชีวิตของเขา เธอไม่มีเพื่อนสนิทผู้หญิงนับตั้งแต่ตามติดเขา เธอจึงมีแค่อาชิ ภู แล้วก็เดลที่เป็นเพื่อนสนิท แต่เธอก็ไม่สนใจ เธอเลือกที่จะทำตามความต้องการของตนเอง เธอมีความสุขในสิ่งที่เธอเลือกเธอมักจะถูกหมั่นไส้จากผู้หญิงหลาย ๆ คน เพราะเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มหนุ่มหล่อ รวย เพอร์เฟกต์ทั้ง 3 คนที่ฮ็อตมากในโรงเรียนภูเป็นผู้ชายอบอุ่น ใจเย็น แต่ถ้าถึงเวลาต่อสู้เขาก็จะดูน่าเกรงขามขึ้นมาทันทีเดลเป็นคนที่เฟรนด์ลี เป็นกันเอง กะล่อนนิด ๆ สาว ๆ เลยเยอะ แต่เวลาต่อสู้ก็ไม่ยอมใครหน้าไหนส่วนอาชิจะเป็นคนที่เข้าถึงยากมากที่สุด ด้วยความเย็นชากับผู้หญิงทุกคน ไม่เคยพูดดีหรือไว้หน้าใคร แต่ก็ยังเป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงหลาย ๆ คนเพราะดูเท่ มีเสน่ห์ ดูมีอะไรให้น่าค้นหา...'แต่เสียใจด้วย เขาเป็นของฉัน'เธอหน้ามึนตามเขาไปทุกที่ไม่ว่าเขาจะทำเสียงดุ เย็นชา หรือท่าทีที่สุดแสนจะรำคาญใส่เธอ เธอก็ยอมอดทน แต่ใครจ
“กล้ามากนะ เป็นรุ่นน้องแต่มาต่อยรุ่นพี่ แล้วกูไปยุ่งกับผู้หญิงของมึงตั้งแต่เมื่อไร” ฟีนน์ใช้หลังมือเช็ดเลือดที่มุมปากก่อนจะเอ่ยถามเสียงกร้าวพร้อมทั้งจ้องหน้าอย่างไม่ยอม“กูไม่สนว่าจะเป็นรุ่นไหน แต่มึงจำใส่สมองไว้ว่าชะเอมเป็นผู้หญิงของกู อย่าบังอาจมาแตะต้องผู้หญิงของกู” อาชิพูดอย่างไม่กลัวเกรง“...” ฟีนน์เงียบไปเมื่อรู้ว่าชะเอมเป็นผู้หญิงของอาชิ รุ่นน้องที่คณะของเขาเอง เขายอมรับว่าถูกใจชะเอมตั้งแต่แรกเห็น จึงรู้สึกเสียดายที่เธอมีเจ้าของแล้ว“น้องคิดมากไปเปล่า มันก็เป็นแค่การรับน้อง” เพื่อนของฟีนน์พูดขึ้น“แน่ใจ ? ว่านี่คือการรับน้อง” ทั้งน้ำเสียงเยือกเย็นและสายตาที่เกรี้ยวกราดของอาชิที่มองกลับไปทำให้รุ่นพี่คนนั้นนิ่งงัน ก่อนจะตวัดสายตาไปหาฟีนน์อย่างต้องการคำตอบ“เออ กูยอมรับว่ากูสนใจชะเอม” ฟีนน์ยืดอกรับไปตามความรู้สึกของตนเอง“หึ” อาชิแสยะยิ้มให้กับคำตอบของฟีนน์“ดูอะไรกันคะ กลับไปรวมตัวที่ลานกิจกรรมเดี๋ยวนี้ เข้าแถว แถวละ 20 อย่าใช้เสียง” วาววาตะโกนสั่งรุ่นน้องปี 1 ทุกคนจึงรีบวิ่งกุลีกุจอไปที่ลานกิจกรรมทันที“พี่อาชิใจเย็นนะ เอมขอ” ชะเอมกอดอาชิไว้แน่น การกระทำของเธอตอกย้ำว่าเธอเป็นผู้
“ตะโกนดัง ๆ ให้ทุกคนได้ยิน” ฟีนน์ตะโกนบอกเมื่อชะเอมเดินไปถึงต้นไม้ใหญ่หัวใจของชะเอมแทบหยุดเต้นเมื่อได้อ่านข้อความในมือ เธอเงยหน้ามองไปทางกลุ่มเพื่อน โดยเฉพาะอาชิที่พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านถึงขีดสุด แล้วถ้าเธอตะโกนคำนี้ออกไปล่ะ สติเขาต้องขาดแน่ ๆ แล้วเดลกับภูจะยั้งเขาอยู่ไหม สมองของเธอกำลังประมวลผลคิดตรึกตรอง“เร็วสิครับ เหลือเวลาไม่มากแล้วนะ” ฟีนน์ตะโกนมาอีกครั้งเมื่อเห็นชะเอมยืนนิ่งด้วยความลังเลตอนนี้ทุกคนหันมามองกลุ่มของชะเอมกันเป็นตาเดียว เพราะเธอเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้วที่ยังได้ลายเซ็นไม่ครบ“เอมขอเปลี่ยนได้ไหมคะ” ชะเอมตะโกนกลับไป“เป็นรุ่นน้องไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง หรืออยากให้เพื่อน ๆ โดนทำโทษ ทุกคนนอนลง !!”ฟีนน์ก้าวไปข้างหน้า 3-4 ก้าว ตะโกนตอบชะเอม ก่อนจะหันไปสั่งนักศึกษาปี 1 ที่ยืนมองมา ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กเมื่อได้ยินคำสั่งของเขา ทุกคนมีท่าทีลังเลที่จะนอนลงบนลานกิจกรรมในยามบ่ายที่พื้นคอนกรีตกำลังร้อนระอุชะเอมจ้องหน้าอาชิอย่างไม่วางตา เหมือนกับที่เขาเองก็ไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเหมือนกัน เธอรู้ว่าเขาต้องควบคุมอารมณ์และความรู้สึกเป็นอย่างมาก“นอนลง !!” ฟีนน์ตะโกนสั่งเสี
“กล่องเดียวพอไหม เมื่อกี้ใช้พลังงานไปเยอะ” รุ่นพี่คนเดิมส่งข้าวกล่องให้อาชิ แล้วส่งมาให้ชะเอมพร้อมทั้งเอ่ยถามขึ้น“พอค่ะ” ชะเอมตอบพลางมองหน้าอาชิไปด้วย เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังไม่พอใจรุ่นพี่คนนี้ ภูกับเดลก็น่าจะรู้เพราะเข้ามากระซิบบอกให้อาชิใจเย็น ๆ พลางจับไหล่แกร่งของเขาไว้“อะ เอาไป 2 กล่อง”“เอมกินไม่หมดหรอกค่ะ”“ใครบอกให้กินหมด อีกกล่องของพี่ต่างหาก เดี๋ยวพี่จะมานั่งกินด้วย ถือไว้ให้หน่อย” พูดจบเขาก็เดินไปแจกข้าวกล่องให้คนอื่นต่อ ชะเอมจำใจต้องรับข้าวกล่องมาถือไว้เพราะไม่กล้าปฏิเสธ“ไอ้อาชิใจเย็นนะเว้ย” เดลพูด“เชื่อใจ มั่นใจในตัวชะเอม” ภูพูดย้ำเตือนสติ“กูรู้น่า” อาชิตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก พร้อมทั้งจ้องใบหน้าหวานของชะเอมที่นั่งก้มหน้าราวกับว่ากลัวเขาจะไม่พอใจเธอ“ต่อไปพี่จะเชื่อใจ และมั่นใจในตัวเอม พี่ขอโทษที่เสียงดังใส่เอมทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่ความผิดของเอมเลย”“ค่ะ” ชะเอมยิ้มกว้างให้กับอาชิ เขาก็ยกมือขึ้นมาโยกคลอนศีรษะทุยของเธอเบา ๆ“ได้ข้าวกล่องกันครบทุกคนแล้วใช่ไหมคะ รุ่นพี่ปี 3 ไปนั่งร่วมวงกินข้าวกับน้อง ๆ ได้เลยค่ะ”รุ่นพี่คนนั้นก็เดินมานั่งข้าง ๆ ชะเอมก่อนที่จะเริ่มกินข้าวกัน