Share

บทที่ 90

last update Terakhir Diperbarui: 2025-02-24 07:16:21

"ก็คุณเลขาท่านประธานน่ะสิคะ ดูเหมือนคนท้องเลยค่ะ แต่พิมพ์ก็คิดว่าท้องนะ ที่สำคัญนะคะ คือพ่อของเด็กตอนนี้กลับบ้านนอกไปแล้ว" พิมพ์จำได้แม่นว่าวันนั้นเอวาตอบแม่ของท่านประธานว่ายังไง ต้องท้องกับผู้ชายคนนั้นแน่

แต่หลังจากที่พูดเสร็จ พิมพ์ก็สังเกตดูใบหน้าของคนที่เอาแต่นิ่งเงียบฟัง ไม่ได้..เธอจะเป็นนางร้ายในสายตาของเขาไม่ได้

"อุ๊ยพิมพ์พูดอะไรออกไปเนี่ย" พิมพ์รีบเอามือปิดปากตัวเองไว้แบบสำนึกผิด

"คุณออกไปก่อน"

"ทำไมคะ"

"บอกให้ออกไปไง"

"ขะ..ค่ะ" ดูสายตาของคู่สนทนาแล้ว พิมพ์คงต้องได้รีบเก็บมารยาของตัวเองไว้ก่อน

พอพิมพ์ออกมาจากห้องของผู้จัดการ สายตาของพิมพ์ก็ได้มองไปดูเอวา ..ทำไมแม่นี่ต้องมาขวางทางเราตลอดด้วย อุตส่าห์คิดว่าจะตัดขาตัดแขนคู่ต่อสู้แล้วเชียว ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้

"คุณทศจะไปไหนคะ" นั่งลงเพียงไม่นานก็เห็นว่าเขาออกมาจากห้องทำงาน

"ได้เวลาเลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ"

"อุ้ยจริงด้วยค่ะ" พิมพ์รีบลุกขึ้นเก็บของ เผื่อว่าเขาจะชวนไปดินเนอร์ เพราะวันนี้ลงทุนอ่อยทั้งวัน

ชายหนุ่มเดินตรงมาที่ลิฟต์โดยไม่ได้มองรอบข้างเลย

พิมพ์เก็บของเสร็จรีบเดินตามมาแต่ก็ไม่ทัน เพราะประตูลิฟต์ปิดลงก่อน "..รอแค่แป๊บเดียวก็ไม่ไ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terkait

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 91

    ก๊อก ก๊อก "??" ใช้เวลาไม่นานเลยก็มีเสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น ที่จริงเกวลินแอบกลัวว่ามันจะเป็นเงินล้านจริง ระดับผู้จัดการแล้วคงหาเงินล้านได้ไม่ยาก แต่เธอจะกล้ารับเหรออาหารแค่มื้อเดียวเองนะแกร็ก.. เกวลินก็เลยลุกมาเปิดประตูให้"มาแล้วครับ" ซองสีน้ำตาลที่อยู่ในมือของเพลิงถูกส่งให้กับผู้เป็นนาย ที่ยังนั่งอยู่โต๊ะทานข้าว"เอาให้คุณเกวลินเลย""ครับ" เพลิงก็เลยเดินกลับมาหาคนที่เปิดประตูให้เกวลินมองหน้าเพลิงแบบตาไม่กระพริบ ..ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้หน้าคุ้นจัง"ช่วยรับซองจากผมด้วยครับ"ทีแรกกลัวจะตกใจเรื่องเงินล้าน แต่พอเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มันยิ่งทำให้เกวลินตกใจมากขึ้น ขณะเดียวกันนั้นเกวลินก็หันไปมองทศกัณฐ์ ..พวกเขาสองคนรู้จักกันเหรอ?เอวาลุกขึ้นแล้วเดินมาจับซองสีน้ำตาลนั้นวางใส่มือให้กับเกวลิน ..แค่นี้ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงอยู่แล้ว "รับไปเถอะพี่""พี่ไม่เอาหรอก อาหารแค่มื้อเดียว อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตเลย""พี่เกวลินจะไปไหน" นอกจากจะไม่รับเงินแล้วเกวลินก็จะกลับเข้าห้องด้วย"พี่กินในครัวมาแล้ว..เรากินไปเถอะ""พี่โกรธให้ฉันเหรอ""เปล่า""ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วใช่ไหม" เอวาคิดว่าเงินนี้คงจะช่วยครอบคร

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 92

    "คุณรามสูร" หญิงสาวเห็นสามีแกะกระดุมเสื้อก็รู้แล้วว่าเขาจะทำอะไร "ที่นี่ห้องทำงานนะคะ"พอนั่งลงข้างๆ มือหนาก็เอื้อมไปโอบร่างของเธอเข้ามาชื่นใจ "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก""แต่มันเป็นที่ทำงาน""หลายวันมานี้ผมขอโทษด้วยที่ไม่มีเวลาให้คุณกับลูกเลย" ตั้งแต่ได้ลงเรืออีกครั้งจนมาถึงวันนี้เขาต้องจัดการงานเองทุกอย่าง กลัวว่าถ้าปล่อยให้ลูกน้องทำแล้วมันจะไม่เป็นแบบที่ตัวเองต้องการ และนี่แหละคืออีกเหตุผลที่เขาขอให้ทศกัณฐ์อยู่ช่วยงานไปก่อน"ฉันเข้าใจค่ะแต่คุณต้องพักผ่อนบ้าง" เมื่อคืนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากลับบ้านตอนไหน ตื่นมาเห็นแค่แว๊บๆ เธอก็เลยตามมาที่บริษัทเลย"รู้ไหมว่าตัวเองน่ารักแค่ไหน""แค่ไหนคะ อืมม" จะแค่ไหนล่ะ ก็แบบที่เห็น ขนาดการประชุมด่วนเขายังเลื่อนไป เพราะเห็นว่าเธอนั่งเหงาอยู่คนเดียวชายหนุ่มจูบภรรยารักแบบอ่อนโยนพอให้เธอรู้ว่ายังมีเขาอยู่ตรงนี้ใกล้ๆ เธอ"พอแล้วค่ะ" หญิงสาวขยับริมฝีปากออกเล็กน้อย เธอไม่อยากกวนเวลางานของเขามาก"อีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงการประชุม ขอจูบอีกหน่อย""นิดเดียวนะคะ" สโรชายื่นใบหน้างามมาใกล้เพื่อให้สามีได้จูบแบบถนัด รามสูรไม่รอช้าฝังริมฝีปากลงไปพร้อมกับส่งเรียวล

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 93

    ใช้เวลาในการประชุมจนมืดค่ำ และเวลานี้พนักงานก็ได้กลับบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือแต่บรรดาเลขาหรือคนที่เกี่ยวข้องกับการประชุมส่วนเกวลิน..เอวาบอกให้กลับไปก่อน แต่ที่จริงเกวลินก็อยากจะรอน้องนั่นแหละ แต่คิดว่าไปเตรียมอาหารรอจะดีกว่าผู้บริหารหลายคนต่างก็ทยอยกันออกมาจากห้องประชุมรามสูรออกจากห้องประชุมก็กลับบ้านโดยไม่แวะห้องทำงานก่อน ส่วนสโรชาเขาให้กลับไปตั้งแต่กำลังจะเข้าประชุมแล้ว "จะกลับก่อนก็ไม่บอก" พิมพ์เก็บของแบบหน้าบึ้ง เมื่อรู้ว่าท่านประธานกลับไปโดยไม่บอกกล่าว ขณะที่พิมพ์กำลังเก็บของ เอวาก็เดินผ่านหน้าไปพิมพ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความบอกใครบางคน ให้เตรียมตัว วันนี้อะไรต่ออะไรช่างเป็นใจดีนัก"โอ๊ย" ขณะที่เอวากำลังจะเดินเข้าลิฟต์ พิมพ์ก็เห็นว่าทศกัณฐ์รีบเดินตามมา จังหวะนี้ทำยังไงก็ได้เพื่อถ่วงเวลาทศกัณฐ์ไม่ให้ตามเอวาได้ทัน พิมพ์ก็เลยแกล้งเดินล้มด้วยสัญชาตญาณ พอเห็นว่าคนล้มตรงหน้าแบบระยะเผาขน มือของชายหนุ่มก็ยื่นไปรับเอวามองกลับมาดูเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าลิฟต์ พอเขารับร่างของพิมพ์ได้แล้ว ก็รีบปล่อยแล้วเดินตรงมาที่ลิฟต์เพื่อกดหยุดมันไว้แต่ก็ไม่ทันพิมพ์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนที่จ

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 94

    "คุณทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนเหรอ" หญิงสาวเอ่ยถามในขณะกำลังสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนที่จะลงจากรถเขายังไม่ได้ตอบในทันที ถ้าตอบไปคงจะแทงใจอีกคนมากแน่ ก็เลยเลือกที่จะเงียบ แต่การเงียบนี่แหละมันคือคำตอบที่ชัดเจนเลยพอจัดเสื้อผ้าเสร็จเอวาก็ลงจากรถ เธอรู้ดีว่าห้องที่เขาให้อยู่คือห้องไหน"ได้เรื่องว่ายังไง" ชายหนุ่มถามลูกน้องคนสนิท แต่สายตาคมยังมองตามเธอเข้าไปในบ้าน"พวกมันเป็นนักเลงกระจอกครับ รับงานทั่วไป""ใครเป็นคนจ้าง"พอได้ยินว่าใครเป็นคนว่าจ้าง สายตาทศกัณฐ์ก็เปลี่ยนไป ไม่คิดว่าผู้หญิงแบบนั้นจะเลือดเย็น นี่ขนาดรู้ว่าเธอกำลังท้องอยู่นะ"ท่านจะเอายังไงครับ""มึงรู้ว่ากูต้องการยังไง ยังจะมาถามอีก!!""เดี๋ยวผมจัดให้ครับ" ว่าแล้วเพลิงก็ขับรถคันเดิมออกไป ส่วนทศกัณฐ์เดินตามเธอเข้ามาในบ้านแกร็ก..แกร็ก.. ก๊อก ก๊อก พอหมุนลูกบิดประตูดูก็รู้ว่าห้องล็อกจากด้านใน เขาก็เลยเคาะเล็กน้อยเพื่อให้คนที่อยู่ในนั้นมาเปิดประตู"ฉันจะนอน""แต่คุณยังไม่ได้ทานอะไร""ฉันไม่กิน""ออกมากินข้าว""ฉันบอกว่าไม่กินไง"ด้านนอกเงียบไปเมื่อถูกอีกฝ่ายตะคอก จนเอวาผิดสังเกต ใจหนึ่งก็อยากมาเปิดประตูดู แต่อีกใจไม่ดีกว่าปล่

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 95

    "อยู่ซอยถัดไปนี่เองค่ะ" เอวาบอกเรื่องร้านอาหารนั้นกับเกวลิน"ทำไมพี่ไม่เคยได้ยินคนในบริษัทพูดเรื่องนี้" เพราะถ้ามีร้านอาหารอร่อยจริง มันต้องเป็นที่โจษขานกันในบริษัทแล้วสิ"ดูเหมือนร้านนั้นเพิ่งมาขาย ไม่แน่ป่านนี้คนในบริษัทคงแห่กันมากินเต็มร้านแล้ว..เรารีบไปกันเถอะ" เอวาจูงมือเกวลินเดินมาทางซอยหลังบริษัท"??" พอใกล้จะถึงร้านอาหารร้านนั้น เกวลินก็เห็นอะไรแว๊บๆ และมันก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่เธอเห็น"ร้านนี้เลย แต่ทำไมไม่มีคน" มันผิดกับที่เธอพูดไว้ อาหารอร่อยขนาดนั้นทำไมไม่มีใครมากิน ถ้าจะว่าไม่เห็นร้านนี้ก็ไม่ใช่ เพราะคนในบริษัทพักอยู่ในซอยนี้ก็มี "เราเข้าไปกันดีกว่า" เอวาทิ้งความสงสัยนั้นไว้ก่อน เพราะกลิ่นอาหารในร้านโชยเข้าจมูก"ร้านเขาเปิดหรือเปล่าทำไมเงียบจัง" เกวลินก็ยังคงสงสัย"เปิดสิ วันนั้นก็เงียบแบบนี้แหละ""เชิญนั่งได้เลยค่ะ" พอทั้งสองเข้ามาในร้าน พนักงานของร้านก็รีบเดินออกมาต้อนรับ "อ้าวคุณนั้นเอง จะรับเหมือนวันนั้นเลยไหมคะ""คุณจำฉันได้หรือคะ""จำได้สิคะ""อย่าบอกนะว่าเรามากับผู้จัดการ" พอคนที่มาบริการกลับไปเตรียมอาหาร เกวลินก็ถามเอวาเหมือนจับผิดคนที่กำลังกล่าวถึงอยู่"พี่รู้ได

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที้ 96

    แอดดด.. ทศกัณฐ์มาถึงประตูก็เปิดออกดู อยากรู้ว่าเป็นใครที่แอบฟัง พอไม่เห็นว่ามีใครก็เลยมองดูไปโต๊ะทำงานของเลขา แต่เธอก็ไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้น"เอาไงต่อดีครับ" เพลิงเดินตามออกมาดูเช่นกันที่จริงเขาก็ไม่ได้ปิดบังเรื่องงานที่ทำอยู่ แต่แค่ไม่จำเป็นต้องพูด"คงต้องได้ไปเตรียมตัว" ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินกลับมาเก็บเอาของ เพราะคงจะไม่ได้กลับมาที่นี่"ท่านรู้ไหมครับว่ามันอันตราย ยังไงผมก็ต้องตามไปให้ได้" นี่แหละที่เพลิงอยากขัดคำสั่ง เพลิงไม่ไว้ใจลูกน้องคนอื่น กลัวจะดูแลเจ้านายไม่ดีและทศกัณฐ์ก็คิดไม่ต่างกัน เขาไม่กล้าให้ใครดูแลเธอนอกจากเพลิงพอหยิบเอาของสำคัญแล้ว ทศกัณฐ์ก็ออกจากห้องมาและตอนนี้เอวาก็กลับมานั่งที่โต๊ะประจำตำแหน่งแล้ว"คุณจะไปไหนคะ" หญิงสาวเดินตามหลังมาที่ลิฟต์"ผมมีงานด่วนต้องรีบไปจัดการ" มือหนาเอื้อมไปกดลิฟต์เพื่อลงข้างล่าง"งานด่วนอะไรฉันไปด้วย" หญิงสาวรีบตามเข้าไปเมื่อลิฟต์นั้นเปิดออก"ไปด้วยไม่ได้""ทำไมฉันถึงจะไปด้วยไม่ได้""ผมต้องเดินทางออกนอกประเทศ""ฉันมีพาสปอร์ต""คุณไม่เข้าใจ" ชายหนุ่มพยายามจะอธิบาย จนประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นล่าง"คุณก็พูดให้ฉันเข้าใจสิ" หญิงสาวยังคงรีบเดิ

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 97

    ทศกัณฐ์จำเป็นต้องใจแข็งเข้าไว้ เพราะงานที่เขาได้รับมอบหมายมันระดับประเทศ แถมมีชีวิตของเพื่อนร่วมชาติและพันธมิตรเป็นเดิมพัน เขาจะเห็นแก่เรื่องส่วนตัวไม่ได้ ชายหนุ่มก้าวเท้าลงเรือพร้อมกับส่งโทรศัพท์ให้ลูกน้องเก็บไว้รามสูรโทรกลับมาอีกหลายสายก็ไม่มีสัญญาณ เพราะโทรศัพท์นั้นถูกปิดเครื่องไปแล้ว ..เขาก็เลยต้องกดไปหาใครบางคนที่สามารถจะหยุดยั้งเรื่องนี้ได้ ทั้งๆ ที่เขาไม่ติดต่อคนคนนี้มานานแล้ว>>{"พ่อครับ"} พอปลายสายกดรับชายหนุ่มก็รีบพูด {"พ่อรู้เรื่องทศกัณฐ์หรือยังครับ"}{"ทศกัณฐ์?"} พลเอกเรวทัตคิดว่าตัวเองฟังผิด>>{"พ่ออย่าเพิ่งสงสัยอะไรเลย ฟังที่ผมถามแล้วก็ตอบมา..พ่อรู้เรื่องหน่วยรบพิเศษส่งทศกัณฐ์ไปเป็นแนวหน้าหรือยังครับ"}{"พ่อรู้แล้ว"} เพราะก่อนที่จะส่งลูกชายของท่านพลเอกไป ต้องได้ปรึกษาทางพ่อก่อนอยู่แล้ว >>{"พ่อก็ยอมส่งลูกชายของพ่อไปเสี่ยงงั้นหรือครับ?"}{"ทางนั้นต้องการคน ทศกัณฐ์ฝีมือดีลูกไม่ต้องเป็นห่วง"} เรวทัตคิดว่าลูกชายคนโตคงยังไม่รู้ฝีมือของลูกชายคนรองดี>>{"ถึงแม้จะฝีมือดีแค่ไหน แต่พ่ออย่าดูถูกฝีมือของฝั่งตรงข้ามสิครับ"} >>{"พ่ออนุมัติเรื่องนี้ไปแล้ว"}>>{"แต่พ่อก็ยกเลิกได้นี่!

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 98

    "เปิดทาง" พลเอกเรวทัตมาทันได้ยินสิ่งที่รามสูรพูด ท่านไม่คิดว่าลูกชายสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันเลย จะมีความเป็นห่วงเป็นใยกันขนาดนี้ ท่านได้เซ็นอนุมัติให้ทศกัณฐ์ร่วมรบในครั้งนี้ ถ้าสั่งยกเลิกแผนการ มันอาจจะขัดต่อเจตนารมณ์ แต่ถ้ารามสูรสามารถหยุดทศกัณฐ์ได้นั่นมันก็อีกเรื่องหนึ่งรามสูรให้ลูกน้องจัดเตรียมเรือรออยู่แล้ว เพียงแต่เขาถูกขวางไม่ให้ลงเรือ"ให้ฉันไปด้วยนะคะ" เอวาคิดว่าถ้าเธอตามไปคงจะช่วยพูดได้อีกแรง"อย่าเลย รออยู่นี่ทั้งสองคน" ในขณะที่พูดเขาได้มองไปที่ภรรยาด้วย"คุณรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวตามไม่ทัน" สโรชาคิดว่าถ้าเธอขอไปด้วยกลัวว่ามันจะเป็นการถ่วงเวลามากกว่า"ฝากบอสช่วยพาคุณทศกัณฐ์กลับมาให้ได้นะคะ" เอวาพูดฝากทั้งน้ำตา ใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้ จนพุดตาลที่ยืนอยู่ใกล้เอื้อมมือมา ตบไหล่ของเธอเบาๆพอลงเรือได้รามสูรก็สั่งให้เรือออกจากท่า ความเร็วของเรือลำนี้แน่นอนว่ามันต้องเร็วกว่าเรือลำใหญ่แบบเรือรบแน่ และเขาก็ให้ใช้ความเร็วได้เต็มที่ ทุกคนที่ยืนอยู่บนฝั่งมองเรือลำนั้นไปจนลับสายตา"เรากลับกันเถอะ" พุดตาลชวนลูกสะใภ้ทั้งสองคน เพราะนางถือว่าทศกัณฐ์เป็นลูกชายเหมือนกัน"เดี๋ยวคืนนี้จะกลับไปค้างที่บ

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-26

Bab terbaru

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 158 ตอนจบ

    "เข้าข้างในกัน" เกษมราษฎร์เอื้อมมือมาให้อีกฝ่ายจับมือท่านไว้ เพื่อจะได้ก้าวเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน"ท่านทำอะไรคะ" นางยอมเดินตามแรงที่อีกฝ่ายจูง แต่ก็อดที่จะถามไม่ได้"บอกแล้วไงว่าไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียไปเปล่าๆ แต่งงานกันนะ""อู๊วววว" เสียงโห่แสดงความยินดีดังขึ้นเมื่อเกษมราษฎร์คุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวในคืนนี้ ท่านเคยพูดไว้แล้วถึงแม้ว่าจะพูดแค่กับตัวเอง ถ้ามีโอกาสได้ทำเพื่อเธอ..จะทำให้ผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้ต้องอิจฉาเธอ"ลุกขึ้นเถอะค่ะท่าน""คุณตอบตกลงมาก่อนสิ""ท่านเพิ่งขอหมั้นไปวันก่อนเองนะคะ""ถ้าคุณไม่ตกลงผมก็จะอยู่แบบนี้""ตกลงก็ได้ค่ะ" จากเสียงโห่ร้องกลายเป็นเสียงกรี๊ดลั่นจนโรงแรมแทบจะแตก เมื่อฝ่ายหญิงตอบตกลงแต่งงานด้วยเกษมราษฎร์ลุกขึ้นโดยที่ไม่ต้องให้ใครมาช่วยพยุง ถึงแม้จะอายุและเยอะแล้วแต่ร่างกายของท่านก็ยังแข็งแรง เพราะการเป็นทหารต้องได้ฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา"ดีใจด้วยนะครับ" รามสูรเข้ามาแสดงความยินดี เขาดีใจมากที่จะเห็นแม่มีความสุขสักที ตั้งแต่จำความได้เลยมั้งที่เห็นแม่ต้องเฝ้ารอพ่อกลับบ้านทุกวันและลูกๆ คนที่เหลือก็เข้ามาแสดงความยินดี รวมทั้งแขกในงาน วันนี้ท่าน

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 157

    เย็นวันเดียวกันนั้น.. พุดตาลเรียกลูกชายและลูกสะใภ้มาทานข้าวเย็นร่วมกัน"สวัสดีครับท่าน" รามสูรมาพร้อมกับภรรยา และลูกชาย พอมาถึงก็เห็นว่าท่านพลเอกเกษมราษฎร์ ก็นั่งอยู่ในห้องรับแขกด้วย"มาครบกันแล้วใช่ไหม นั่งก่อนสิลูก"พอลูกชายนั่งลงเกษมราษฎร์ก็ขอเป็นคนพูดเอง ท่านบอกทุกคนว่าขอเข้ามาอยู่ร่วมครอบครัวด้วย ทีแรกเกษมราษฎร์ก็ช่างใจอยู่ กลัวลูกๆ ของพุดตาลจะไม่ชอบใจ เพราะถึงยังไงพ่อของพวกเขาก็มีทีท่าว่าจะกลับมา"ยินดีต้อนรับครับ ผมเองต่างหากที่ต้องฝากคุณแม่ไว้กับท่าน" พี่ชายคนโตเป็นคนเอ่ยพูดก่อน"ขอบใจมากนะลูก" ใจจริงพุดตาลก็อยากจะอยู่กับลูกและหลานแบบนี้ไปจนแก่เฒ่า แต่มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว เมื่อสามีหย่าขาดจากผู้หญิงคนนั้น ยังไงท่านก็ต้องกลับมาวนเวียนจนทำให้ชีวิตอยู่ไม่เป็นสุขแน่ นางก็เลยตัดสินใจตัดกรรมกันไปแต่เพียงแค่นี้"ผมจะประกาศให้สังคมรับรู้เรื่องของเราในเร็ววันนี้""เรื่องนี้แล้วแต่ท่านค่ะ" นางคิดว่าให้คนรับรู้ไว้ก็ดี เรื่องถูกนินทาหนีไม่พ้นอยู่แล้ว ใครจะนินทาก็ช่าง ขอให้ตัวเองอยู่แบบสบายใจก็พอร่วมทานข้าวเย็นกันเสร็จ ลูกชายทั้งสองก็ขอตัวกลับเพราะมันดึกแล้ว ส่วนเพลิงไม่อยากจะกลับก็ต้องได

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 156

    "ใจเย็นก่อนสิคะมาเหนื่อยๆ น้ำก็ยังไม่อาบ""ขอชื่นใจก่อน" ริมฝีปากหนากระซิบพูดในขณะที่จมูกยังสูดดมคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด"คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ" รักครั้งแรกของเธอมันช่างสวยงามนัก แต่เมขลาหวังว่าจะหยุดผู้ชายคนนี้ไว้ได้แค่เธอ เพราะถ้าเขามีตำแหน่งที่สูงขึ้น เขาจะเป็นเหมือนคนที่ให้กำเนิดเธอไหม"เป็นอะไร" เพลิงสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของเธอไม่เหมือนตอนที่เรียกเขาขึ้นมาข้างบนเลย"อนาคตข้างหน้าอะไรมันก็ไม่แน่นอนค่ะ เผื่อคุณก้าวไปในตำแหน่งที่สูงกว่านี้..""อย่าคิดอะไรที่มันจะไม่เกิดขึ้น" แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าเธอคงกลัวว่าเขาจะทำตัวเหมือนพ่อ"คุณรู้เหรอคะว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่""ผมรักคุณ คำนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ฟังมันจากปากผม และผมก็จะพูดให้คุณฟังเพียงคนเดียว""ขอบคุณนะคะ" ขอบคุณเขาทั้งน้ำตา แต่ก่อนตอนที่ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ ยังมีความสุขมากกว่านี้เลย แต่พอรู้ว่าพ่อมีนิสัยยังไง เมขลาก็เริ่มกลัวผู้ชายรอบข้าง[โรงแรมหรู]ที่พลเอกเกษมราษฎร์พาพุดตาลมาทานข้าวที่โรงแรม เพราะรู้แล้วว่านางคงไม่กลับไปหาอะไรเดิมๆอีก ท่านต้องทำให้นางเห็นว่าท่านสามารถที่จะพานางก้าวไปในทุกๆที่ได้"ทำไมคุณรู้ว่าฉันชอบกิน เออ..

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 155

    "ทำอะไรกัน"คนที่กำลังโอบกอดกันถึงกับตกใจปล่อยมือออก"ท่าน?""นายคงไม่อยากจะอยู่ในกรมแล้วใช่ไหม""อย่าทำอะไรผู้กองนะคะ" ถึงแม้เธอจะตัวเล็กกว่ามาก แต่หญิงสาวก็ใจกล้าก้าวออกมายืนบังชายคนรักไว้"เรารู้ไหมว่ามันไม่สมควร""จะสมควรหรือไม่ มันอยู่ที่เราสองคนค่ะ""อย่าลืมสิว่าเราเป็นลูกของใคร""หึ.. แล้วฉันเป็นลูกของใครล่ะคะ""มันสมควรแล้วเหรอที่จะมาพูดต่อล้อต่อเถียงกับพ่อ""พ่อ?" เมขลาอยากจะพูดอะไรอีกตั้งมากมาย แต่มันจุกในอกเสียก่อน"มีอะไรกัน" แม่บ้านรีบเข้าไปตามคุณผู้หญิงออกมาดู กลัวว่าจะมีเรื่อง"คุณมาก็ดีแล้ว ผมจะเร่งเรื่องให้ลูกไปเรียนต่อต่างประเทศ""เรียนต่อต่างประเทศ?" เพลิงพูดพร้อมกับมองหน้าเมขลา แล้วมองไปที่ท่านพลเอกเรวทัต"ฉันไม่ไปค่ะ""ลูกไม่อยากเรียน" พุดตาลคิดว่านางคงต้องได้ออกหน้าเองแล้วล่ะ"อายุแค่นี้ยังเรียนได้อีกตั้งเยอะ ทำไมถึงคิดสั้น""อะไรคือการคิดสั้นคะ""ก็ที่เห็นอยู่นี่ไง""คนนี้ผู้กองเพลิงท่านก็คงจะรู้จักแล้ว เขาเป็นคนรักของฉัน ไม่สิ.." ถ้าพูดแค่คนรักมันคงไม่จบตรงนี้แน่ เมขลาก็เลยให้สถานะใหม่กับเพลิง "เขาเป็นพ่อของลูกในท้องฉันเองค่ะ""???" ไม่ใช่แค่พลเอกเรวทัตและพุดตา

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 154

    เห็นว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า เรวทัตก็เลยยังไม่พูดอะไรอีก เพราะคดีเก่ายังไม่เคลียร์"อยู่พร้อมหน้ากันก็ดีแล้ว พ่อจะย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังนี้แล้วนะ"เรวทัตพูดจบ ลูกๆ ต่างก็มองดูหน้าคนเป็นแม่มันคงเป็นเวรกรรมของนางที่เคยสร้างไว้กับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ชาติปางก่อน ชาตินี้ก็เลยต้องได้ตามมาชดใช้กรรม หนีไปไหนก็คงจะหนีไม่พ้นแล้ว"บ้านหลังนี้เป็นบ้านของคุณ คุณจะมาอยู่ใครจะว่าอะไรได้ล่ะคะ"เรวทัตอยากได้ยินคนตรงหน้าเรียกว่าคุณพี่เหมือนเดิม แต่คงต้องใช้เวลา เพราะตัวเองทำไว้กับนางเยอะ"หือ รามิล" มองเข้าไปด้านในก็เห็นลูกสะใภ้คนโตกำลังอุ้มหลานชายเดินออกมา เรวทัตก็เลยเดินเข้าไปหาหลานพอคนเป็นพ่อไปแล้ว ลูกๆ ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็มองดูหน้าแม่อีกครั้ง นาทีนี้ไม่มีใครน่าสงสารเท่าท่านอีกแล้ว"แม่ไม่เป็นอะไรหรอก เข้าไปข้างในกันเถอะ" แค่นี้นางก็รู้แล้วว่าสามีคงจะหย่าจริง เพราะถ้าไม่งั้นคงไม่บอกว่าจะกลับมานอนบ้านหลังนี้ นางรนหาที่เอง คิดว่าท่านจะไม่กล้าหย่าดาราสาวสวยคนนั้นทุกคนเข้าไปแล้ว เมขลาก็หันกลับมากุมมือเพลิงไว้ "เรายังจะเป็นเหมือนเดิม อย่าคิดมากนะคะ" เมขลารู้ดีว่าเพลิงคิดว่าตัวเองต่ำต้อย"ผมจะไม่ถอ

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 153

    "ผมมาคิดทบทวนเรื่องของเราดูแล้ว""ท่านไม่สบายหรือเปล่าคะ" แพรวพราวเริ่มใจไม่ดี แต่ก็ยังคงส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้ แบบใจดีสู้เสือ"เราหย่ากันเถอะ""คุณพี่!!""ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณอยากได้ ผมขอแค่ให้คุณเซ็นใบหย่า""ไม่มีทางค่ะ กว่าเราจะฝ่าฟันความรักของเรามาด้วยกันได้ ทำไมคุณพี่ถึงทำแบบนี้กับแพรวคะ""ผมให้เกียรติคุณถึงได้มาคุยก่อน หรืออยากจะคุยผ่านทนายของผมล่ะ""แพรวรักท่าน ยอมอุ้มท้องลูกของท่าน ถึงแม้จะถูกใครตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไม่ดี""เรื่องลูกผมก็ยังจะส่งเสียเลี้ยงดู""แพรวไม่ได้ต้องการแบบนั้นสักหน่อย ใครคะ..ท่านมีใครใหม่อีกเหรอคะ""เรื่องนั้นไม่เกี่ยว เรามาคุยเรื่องของเราก่อน""เรื่องของเรา แพรวไม่หย่า!""ผมมาคุยกับคุณดีๆ แล้วนะ หลังจากนี้คุณก็คุยกับทนายของผมแล้วกัน และสิ่งที่คุณอยากได้ก็อย่าฝันว่าจะได้""ท่านอย่าบอกนะว่าจะกลับไปหามันอีก""ผมเพิ่งรู้ว่ารักภรรยา""รักภรรยาอย่างนั้นเหรอคะ แล้วที่ผ่านมาล่ะผู้หญิงนับสิบนับร้อยยังจะเรียกว่ารักภรรยาได้อยู่อีกเหรอคะ!" แต่ดูเหมือนเรวทัตจะไม่ฟังอะไรอีก เพราะตอนนี้เดินไปที่รถแล้ว "กรี๊ดดดด!!""คุณแม่เป็นอะไรคะ" มโนราห์ได้ยินเสียงร้องก็รีบลงมาดู"

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 152

    "??" เมขลาได้ยินทุกคำพูดของแม่ใหญ่ที่พูดกับ.. แม้แต่คิดยังไม่กล้าเอ่ยชื่อในใจเลย คนที่ไม่ต้องการเธอ..เธอก็ไม่ต้องการคนแบบนั้นเช่นกัน"หนูเมย์" ยืนมองตามสามีเก่าไปครู่หนึ่ง พอหันกลับมาก็เจอเมขลาอยู่ตรงมุมบันได"คุณแม่ทำแบบนั้นทำไมคะ""บางทีมันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเราก็ได้""น้องเมย์ไม่เห็นด้วยค่ะ""แต่เขาคือ..." นางกำลังจะพูดว่าแต่นั่นคือพ่อแท้ๆ ของเมขลาเลยนะ"น้องเมย์ไม่อยากให้คุณแม่กลับไปเจอวังวนเก่าๆ อะไรที่เราสลัดทิ้งไปได้แล้ว ก็ปล่อยมันไปเถอะค่ะ"ทำไมเด็กอายุยังไม่ถึง 20 ถึงคิดได้กว่านาง ถ้านางใช้แค่หัวใจคิดก็คงจะกลับมาในวังวนเดิม แต่ถ้าใช้สมอง ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไป มันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้"แล้วแม่ต้องทำยังไง"เมขลามองใบหน้าผู้หญิงที่กาลเวลาไม่สามารถทำร้ายนางได้ เพราะถ้าเดินไปกับเธอทุกคนคงคิดว่าพี่กับน้อง ดวงตาของนางคลอไปด้วยม่านน้ำตาที่บดบัง ถึงแม้เธอจะอายุยังน้อย แต่ก็พอดูออกว่าท่านยังคงรักผู้ชายคนนั้นอยู่"ถ้าเขาคนนั้นกลับมา ทำให้คุณแม่ต้องทุกข์ใจอีก คุณแม่จะรับได้ไหมล่ะคะ" เพราะยังไงคนเดิมก็คงทำอะไรเหมือนเดิม ถ้าไม่งั้นคงไม่ออกไปไข่ไว้นอกบ้านจนทั่วแบบนี้"แม่ขออยู่คน

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 151

    คฤหาสน์พลเอกเรวทัต"ดีใจจังเลยค่ะที่คุณผู้หญิงกลับมา""สบายดีกันไหม" กลับมาที่นี่ถึงสองครั้ง แต่ไม่ได้ถามสารทุกข์สุขดิบกันเลย เพราะแค่เห็นหน้าสามีเก่าก็ไม่มีอารมณ์ถามใครแล้ว"ไม่สบายก็ตรงที่คิดถึงคุณผู้หญิงนั่นแหละค่ะ""ปากหวานเหมือนเดิมนะพวกเราเนี่ย ช่วยกันเอาของเข้ามาข้างในก่อน""เดี๋ยวผมทำเองครับ" เพลิงซึ่งทำหน้าที่ขับรถรีบเดินไปเปิดกระโปรงหลัง"ฉันช่วยค่ะ" เมขลากำลังจะไปช่วยยกของแต่ถูกเพลิงห้ามไว้"เอาของขึ้นไปไว้ข้างบนเลย แม่ให้คนจัดห้องให้แล้ว""ครับ" ชายหนุ่มหิ้วกระเป๋าขึ้นไปที่ชั้นบน โดยมีหญิงคนรักเดินตามไป ส่วนของที่เหลือพวกแม่บ้านช่วยกันคนละไม้คนละมือกึก.."อืม" หญิงสาวตกใจเดินพ้นประตูเข้ามาเขาก็ปิดแล้วล็อกมันไว้ ไม่ได้ทำแค่นั้นเพลิงยังหันมาจูบพอหายตกใจเมขลาก็จูบกลับ คิดว่าคงไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้ เพราะของที่เหลือเป็นของแม่ใหญ่คิดว่าจะจูบไม่นานพอให้หายคิดถึง ถ้าได้แยกกันอยู่จริง แต่นี่ขนาดจูบอยู่ยังคิดถึง"ผมรักคุณนะ" นิ้วแกร่งเขี่ยแก้มของหญิงคนรักเบาๆ "อยู่ที่นี่ห้ามดื้อเข้าใจไหม""คุณก็ห้ามแอบไปเที่ยวที่ไหนนะคะ""ไม่ไปไหนหรอก"ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งก็ลงมา.."พี่

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 150

    "คุณไม่มีพันธะ แต่คุณไม่คิดเหรอกว่าเกษมอาจจะมีพันธะอยู่ก็ได้"พุดตาลเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากสามีเก่า มันก็มีส่วนอยู่บ้าง พลเอกเกษมราษฎร์ตำแหน่งใหญ่โตขนาดนั้น แถมภรรยาก็ตายจากไปนานแล้ว"เรื่องนั้นฉันคงไม่ให้ท่านต้องมาลำบากใจด้วยหรอกค่ะ..กลับกันเถอะลูก"พลเอกเรวทัตได้แต่มองตามหลังนางไป ทันใดนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้"คนนี้ใช่ไหม ที่เป็นลูกของนวล" เรวทัตรีบเดินตามทั้งสองมาที่รถจากที่กำลังจะเปิดประตูพุดตาลถึงกับชะงัก"ผมจะรับลูกคนนี้กลับมาเลี้ยงเอง""??" พอประโยคนี้ออกจากปากพลเอกเรวทัต ทั้งสองที่ยืนหันหลังให้ ก็ได้หันกลับมามองพร้อมกัน "คุณหมายความว่ายังไง""ในเมื่อเด็กคนนี้เป็นลูกอีกคนของผม มันก็ไม่แปลกที่ผมจะรับลูกกลับมาเลี้ยงเอง"พุดตาลรีบจับเมขลาหลบไว้ด้านหลังของตัวเองก่อน "เสียใจด้วยค่ะ แต่ตอนนี้เมขลาเป็นลูกของดิฉันแล้ว""คุณแน่ใจเหรอว่าจะพูดเรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูเด็กคนนี้กับผม"เมขลาส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อบอกกับแม่พุดตาลว่าเธอไม่ไป"แม่ไม่ยอมให้หนูไปอยู่แล้ว เรากลับบ้านกัน" นางรีบหันกลับไปเปิดประตูรถ เพื่อให้เมขลาได้ขึ้นไปนั่งก่อน"ถ้าคุณชอบขึ้นโรงขึ้นศาล ไม่เป็นไรนะผมจัดให

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status