Share

บทที่ 95

last update Terakhir Diperbarui: 2025-02-24 07:18:15

"อยู่ซอยถัดไปนี่เองค่ะ" เอวาบอกเรื่องร้านอาหารนั้นกับเกวลิน

"ทำไมพี่ไม่เคยได้ยินคนในบริษัทพูดเรื่องนี้" เพราะถ้ามีร้านอาหารอร่อยจริง มันต้องเป็นที่โจษขานกันในบริษัทแล้วสิ

"ดูเหมือนร้านนั้นเพิ่งมาขาย ไม่แน่ป่านนี้คนในบริษัทคงแห่กันมากินเต็มร้านแล้ว..เรารีบไปกันเถอะ" เอวาจูงมือเกวลินเดินมาทางซอยหลังบริษัท

"??" พอใกล้จะถึงร้านอาหารร้านนั้น เกวลินก็เห็นอะไรแว๊บๆ และมันก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่เธอเห็น

"ร้านนี้เลย แต่ทำไมไม่มีคน" มันผิดกับที่เธอพูดไว้ อาหารอร่อยขนาดนั้นทำไมไม่มีใครมากิน ถ้าจะว่าไม่เห็นร้านนี้ก็ไม่ใช่ เพราะคนในบริษัทพักอยู่ในซอยนี้ก็มี "เราเข้าไปกันดีกว่า" เอวาทิ้งความสงสัยนั้นไว้ก่อน เพราะกลิ่นอาหารในร้านโชยเข้าจมูก

"ร้านเขาเปิดหรือเปล่าทำไมเงียบจัง" เกวลินก็ยังคงสงสัย

"เปิดสิ วันนั้นก็เงียบแบบนี้แหละ"

"เชิญนั่งได้เลยค่ะ" พอทั้งสองเข้ามาในร้าน พนักงานของร้านก็รีบเดินออกมาต้อนรับ "อ้าวคุณนั้นเอง จะรับเหมือนวันนั้นเลยไหมคะ"

"คุณจำฉันได้หรือคะ"

"จำได้สิคะ"

"อย่าบอกนะว่าเรามากับผู้จัดการ" พอคนที่มาบริการกลับไปเตรียมอาหาร เกวลินก็ถามเอวาเหมือนจับผิดคนที่กำลังกล่าวถึงอยู่

"พี่รู้ได
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terkait

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที้ 96

    แอดดด.. ทศกัณฐ์มาถึงประตูก็เปิดออกดู อยากรู้ว่าเป็นใครที่แอบฟัง พอไม่เห็นว่ามีใครก็เลยมองดูไปโต๊ะทำงานของเลขา แต่เธอก็ไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้น"เอาไงต่อดีครับ" เพลิงเดินตามออกมาดูเช่นกันที่จริงเขาก็ไม่ได้ปิดบังเรื่องงานที่ทำอยู่ แต่แค่ไม่จำเป็นต้องพูด"คงต้องได้ไปเตรียมตัว" ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินกลับมาเก็บเอาของ เพราะคงจะไม่ได้กลับมาที่นี่"ท่านรู้ไหมครับว่ามันอันตราย ยังไงผมก็ต้องตามไปให้ได้" นี่แหละที่เพลิงอยากขัดคำสั่ง เพลิงไม่ไว้ใจลูกน้องคนอื่น กลัวจะดูแลเจ้านายไม่ดีและทศกัณฐ์ก็คิดไม่ต่างกัน เขาไม่กล้าให้ใครดูแลเธอนอกจากเพลิงพอหยิบเอาของสำคัญแล้ว ทศกัณฐ์ก็ออกจากห้องมาและตอนนี้เอวาก็กลับมานั่งที่โต๊ะประจำตำแหน่งแล้ว"คุณจะไปไหนคะ" หญิงสาวเดินตามหลังมาที่ลิฟต์"ผมมีงานด่วนต้องรีบไปจัดการ" มือหนาเอื้อมไปกดลิฟต์เพื่อลงข้างล่าง"งานด่วนอะไรฉันไปด้วย" หญิงสาวรีบตามเข้าไปเมื่อลิฟต์นั้นเปิดออก"ไปด้วยไม่ได้""ทำไมฉันถึงจะไปด้วยไม่ได้""ผมต้องเดินทางออกนอกประเทศ""ฉันมีพาสปอร์ต""คุณไม่เข้าใจ" ชายหนุ่มพยายามจะอธิบาย จนประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นล่าง"คุณก็พูดให้ฉันเข้าใจสิ" หญิงสาวยังคงรีบเดิ

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 97

    ทศกัณฐ์จำเป็นต้องใจแข็งเข้าไว้ เพราะงานที่เขาได้รับมอบหมายมันระดับประเทศ แถมมีชีวิตของเพื่อนร่วมชาติและพันธมิตรเป็นเดิมพัน เขาจะเห็นแก่เรื่องส่วนตัวไม่ได้ ชายหนุ่มก้าวเท้าลงเรือพร้อมกับส่งโทรศัพท์ให้ลูกน้องเก็บไว้รามสูรโทรกลับมาอีกหลายสายก็ไม่มีสัญญาณ เพราะโทรศัพท์นั้นถูกปิดเครื่องไปแล้ว ..เขาก็เลยต้องกดไปหาใครบางคนที่สามารถจะหยุดยั้งเรื่องนี้ได้ ทั้งๆ ที่เขาไม่ติดต่อคนคนนี้มานานแล้ว>>{"พ่อครับ"} พอปลายสายกดรับชายหนุ่มก็รีบพูด {"พ่อรู้เรื่องทศกัณฐ์หรือยังครับ"}{"ทศกัณฐ์?"} พลเอกเรวทัตคิดว่าตัวเองฟังผิด>>{"พ่ออย่าเพิ่งสงสัยอะไรเลย ฟังที่ผมถามแล้วก็ตอบมา..พ่อรู้เรื่องหน่วยรบพิเศษส่งทศกัณฐ์ไปเป็นแนวหน้าหรือยังครับ"}{"พ่อรู้แล้ว"} เพราะก่อนที่จะส่งลูกชายของท่านพลเอกไป ต้องได้ปรึกษาทางพ่อก่อนอยู่แล้ว >>{"พ่อก็ยอมส่งลูกชายของพ่อไปเสี่ยงงั้นหรือครับ?"}{"ทางนั้นต้องการคน ทศกัณฐ์ฝีมือดีลูกไม่ต้องเป็นห่วง"} เรวทัตคิดว่าลูกชายคนโตคงยังไม่รู้ฝีมือของลูกชายคนรองดี>>{"ถึงแม้จะฝีมือดีแค่ไหน แต่พ่ออย่าดูถูกฝีมือของฝั่งตรงข้ามสิครับ"} >>{"พ่ออนุมัติเรื่องนี้ไปแล้ว"}>>{"แต่พ่อก็ยกเลิกได้นี่!

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-24
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 98

    "เปิดทาง" พลเอกเรวทัตมาทันได้ยินสิ่งที่รามสูรพูด ท่านไม่คิดว่าลูกชายสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันเลย จะมีความเป็นห่วงเป็นใยกันขนาดนี้ ท่านได้เซ็นอนุมัติให้ทศกัณฐ์ร่วมรบในครั้งนี้ ถ้าสั่งยกเลิกแผนการ มันอาจจะขัดต่อเจตนารมณ์ แต่ถ้ารามสูรสามารถหยุดทศกัณฐ์ได้นั่นมันก็อีกเรื่องหนึ่งรามสูรให้ลูกน้องจัดเตรียมเรือรออยู่แล้ว เพียงแต่เขาถูกขวางไม่ให้ลงเรือ"ให้ฉันไปด้วยนะคะ" เอวาคิดว่าถ้าเธอตามไปคงจะช่วยพูดได้อีกแรง"อย่าเลย รออยู่นี่ทั้งสองคน" ในขณะที่พูดเขาได้มองไปที่ภรรยาด้วย"คุณรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวตามไม่ทัน" สโรชาคิดว่าถ้าเธอขอไปด้วยกลัวว่ามันจะเป็นการถ่วงเวลามากกว่า"ฝากบอสช่วยพาคุณทศกัณฐ์กลับมาให้ได้นะคะ" เอวาพูดฝากทั้งน้ำตา ใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้ จนพุดตาลที่ยืนอยู่ใกล้เอื้อมมือมา ตบไหล่ของเธอเบาๆพอลงเรือได้รามสูรก็สั่งให้เรือออกจากท่า ความเร็วของเรือลำนี้แน่นอนว่ามันต้องเร็วกว่าเรือลำใหญ่แบบเรือรบแน่ และเขาก็ให้ใช้ความเร็วได้เต็มที่ ทุกคนที่ยืนอยู่บนฝั่งมองเรือลำนั้นไปจนลับสายตา"เรากลับกันเถอะ" พุดตาลชวนลูกสะใภ้ทั้งสองคน เพราะนางถือว่าทศกัณฐ์เป็นลูกชายเหมือนกัน"เดี๋ยวคืนนี้จะกลับไปค้างที่บ

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-26
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 99

    "ยาย" เอวาลงจากรถตุ๊กๆ ก็รีบเข้าไปหายายที่นั่งเล่นอยู่แคร่ใต้ต้นไม้หน้าบ้าน"วามาไงลูก" คนเป็นยายเอื้อมไปกอดหลานสาวไว้แน่น"คิดถึงยาย""ยายก็คิดถึงหนู แล้วนี่มันถึงวันหยุดแล้วเหรอ" ตามปกติแล้วหลานสาวจะกลับมาบ้านได้แค่ช่วงเทศกาลหยุดยาว ยายยังคงนับวันนับคืนรออยู่เลย"ทางบริษัทใจดีให้กลับมาบ้านได้ค่ะ" ที่เธอต้องได้นั่งรถตุ๊กๆ เข้ามา เพราะกลัวยายตกใจ เดี๋ยวคิดว่าเป็นหนี้จนเจ้าหนี้ตามมาที่บ้าน เพราะยายเคยเป็นหนี้คนพวกนี้มาก่อน แต่ช่วงหลังก็ใช้หนี้หมดเพราะเอวาให้ยายเอาที่ดินไปกู้เงินในระบบชาติและลูกน้องอีกคนก็เลยต้องได้คอยดูแลเอวาอยู่ห่างๆหลายวันผ่านไป,,"หนูเปิดหาอะไรอยู่ลูก" ยายแอบสงสัยเพราะเห็นหลานสาวเปลี่ยนช่องทีวีจนลายตาไปหมดแล้ว"ก็เปิดไปเรื่อยล่ะค่ะยาย" ว่าแล้วเอวาก็กดไปอีกช่อง เธอพยายามหาข่าวสงคราม ว่าตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว แต่สถานีโทรทัศน์ก็ไม่นำข่าวมาเล่า ทั้งๆ ที่มีเรือรบจากประเทศของตัวเองไปด้วย"ยายลืมไปเลยว่าจะเอาใบเสร็จมาให้เรา" ว่าแล้วคนเป็นยายก็รีบลุกเดินไปเปิดกระเป๋าสำหรับเก็บเอกสารสำคัญ"ใบเสร็จอะไรคะ" ขณะที่คุยกับยายเธอยังคงกดหาช่องไปเรื่อยๆ"ก็ใบเสร็จที่ธนาคารส่งมาให้ ธนาค

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-26
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 100

    ขาเรียวที่กำลังจะก้าวถึงกับหยุดชะงัก ซอยนี้มีรถผ่านด้วยเหรอ? หรือว่าจะเป็นรถลูกน้องเขา ถ้าไม่ใช่รถลูกน้อง งั้นก็คงเป็นรถของ...?ไม่ใช่หรอกมั้ง ถ้าเป็นเขากลับมาทุกคนก็ต้องบอกเธอบ้างแหละ เพราะเห็นอยู่ว่าเธอนอนรอเขาอยู่ทุกวันเอวาทำเป็นไม่สนใจรถคันนั้นไปก่อน เพราะเธอก็รู้สึกเสียวสันหลังอยู่ เป็นผู้หญิงเดินมาตัวคนเดียว ถ้ามันมีอารมณ์เปลี่ยวจะทำยังไงยิ่งรถคันนั้นเบรกคนตัวเล็กก็รีบสาวเท้าให้เร็วขึ้นหมั่บ!"กรี๊ดดด" เอวาตกใจกรีดร้องขึ้นมาเมื่อถูกคนในรถที่เพิ่งจะจอดคว้าร่างไว้"ผมเอง""คุณ?" จากที่กำลังดิ้นรนจะหนีรีบหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู "คุณกลับมาแล้วจริงๆ เป็นคุณจริงๆ ใช่ไหม""โอ๊ย?" อารมณ์แบบนี้แทนที่เธอจะกอดแต่กลับ.."ขอโทษค่ะ ฉันหยิกแรงไปเหรอ""คุณทำอะไร""ฉันคิดว่าฝันไปนี่""คิดว่าตัวเองฝันแล้วมาหยิกผมเนี่ยนะ""ถ้าหยิกตัวเองฉันก็เจ็บน่ะสิ"ทศกัณฐ์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะดึงร่างของเธอเข้ามากอดไว้อึก อึก เสียงนี้ค่อยๆ ดังออกมาจากลำคอของคนที่เขากอดอยู่"คุณร้องไห้เหรอ""ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีก""ผมไม่ตายง่ายๆ หรอก""คุณอย่าพูดแบบนั้นอีกนะ ก็ฉันไม่รู้นี่ถามใครก็ไม่มีใค

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-26
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 101

    จากที่รามสูรรู้มา น้องชายของเขาเป็นประเภทที่เจ้าชู้มาก แต่พอได้ยินความจากเอวาว่าทศกัณฐ์กลับมาถึงก็ไปหาเธอก่อน มันยิ่งทำให้คนเป็นพี่เริ่มแปลกใจ"คุณรู้อะไรมาใช่ไหมคะ" เอวาเห็นว่าท่านประธานเงียบไป เขาต้องรู้อะไรมาแน่ "คุณพาฉันไปหาเขาหน่อยได้ไหมคะ""แล้วเขาบอกว่ายังไง""บอกให้รออยู่ที่บ้านค่ะ แต่นี่เขาหายเข้ากรมไป 3-4 วันแล้ว เขาจะถูกทำโทษอะไรไหมคะ""เขาให้รออยู่ที่บ้าน ก็รออยู่ที่นั่น" ทำไมรามสูรจะไม่รู้ว่าทศกัณฐ์ได้รับบาดเจ็บกลับมา ทางกองทัพก็เลยส่งตัวกลับมารักษาก่อน แต่ที่รามสูรไม่รู้คือน้องชายแวะไปหาเอวาก่อนเนี่ยนะ? ทั้งๆ ที่ตอนพี่ชายไปเยี่ยมแทบไม่ได้สติเลย..แล้วเอาแรงไหนแวะหาผู้หญิงเอวาไม่ได้สนิทกับรามสูรขนาดนั้น ถ้าสโรชาอยู่ในห้องนี้ด้วยเธอคงจะขอร้องสโรชาให้ช่วยพูดอีกแรง หญิงสาวทำได้แค่ก้มหน้าเดินออกมา"มีอะไรกันหรือเปล่าเอวา" เกวลินยืนรออยู่หน้าห้องเห็นว่าเอวาเดินออกมาแบบไม่ค่อยสบายใจ"คิดถึงผัว""ไอ้เด็กคนนี้""ก็มันจริงนี่พี่ เขากลับมาแล้วหายเข้ากรมไปตั้งหลายวันแล้ว""เขาคงมีธุระนั่นแหละ""แต่เขาเป็นคนเจ้าชู้" และนี่ก็อีกเรื่องหนึ่งที่เอวาแอบคิด หรือว่าเขาไปเที่ยวกับผู้หญิงพวกน

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-26
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 102

    "ใครเหรอลูก?" ยายเห็นหลานสาวตกใจเมื่อผู้ชายร่างสูงเปิดประตูเข้ามา มือที่เหี่ยวย่นไปตามกาลเวลา รีบดึงหลานมาไว้ด้านหลังแบบไม่กลัวตาย ยังไงก็ต้องปกป้องหลานให้ได้ก่อน"สวัสดีครับ" ชายหนุ่มไหว้พร้อมกับกล่าวสวัสดีแบบจริงใจ"ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณยาย" ขณะที่พูดกับยายสายตาเธอยังคงมองดูผู้ชายตรงหน้าแบบคิดถึง"คุณเป็นหัวโจกพวกนี้ใช่ไหม" ยายซึ่งไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ก็ถามเหมือนคนบ้านๆ ทั่วไป"หัวโจก?" ชายหนุ่มทวนคำพูดของหญิงวัยชราที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอวาก็นึกขำในความคิดของยาย"หลานสาวฉันเป็นหนี้พวกคุณอยู่เท่าไร ฉันพอจะมีที่ทางอยู่บ้างเดี๋ยวขายมาคืนให้""ไปกันใหญ่แล้วค่ะยาย" ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งอายเขา"ผมว่าคุณยายไปนั่งก่อนดีกว่าครับ""คุยกันตรงนี้แหละ""ยายคะฟังวาก่อนนะ.. เขาไม่ได้เป็นแบบที่ยายคิดหรอก เขาเป็นทหาร" ก่อนอื่นต้องให้ยายรู้ก่อนว่าเขาไม่ใช่นักเลงแบบที่ยายคิด"ทหาร? แบบทหารรับจ้างน่ะเหรอ?" มันยิ่งน่าตกใจกว่าคนที่ตามทวงหนี้รายวันเสียอีก"ยายฉัน ดูทีวีมากเกินไปค่ะ" เอวาก็เลยหันไปพูดกับเขาพอยายตั้งสติได้ก็แอบมองสายตาของทั้งสองที่มองกันและกัน"พวกเราสองคนเป็นแฟนกันหรือ?""เออ.." เขายังไม่ได้ให้ส

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-26
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 103

    "อืมม" เข้ามาถึงสิ่งแรกที่เขาทำก็คือจูบ คิดถึงแทบใจจะขาดอยู่แล้ว เอวาก็ใช่ย่อย จูบกลับแบบโหยหาไม่ต่างกันทศกัณฐ์เริ่มจัดการเสื้อผ้าบนร่างกายของเธอโดยที่ยังคงจูบอยู่พอจัดการเรียบร้อยแล้วเขาก็พาเธอไปวางลงที่เตียง"อื้อ" มือหนาลูบคลำเนินน้องสาวพร้อมกับสะกิดเม็ดเสียวไปด้วย ส่วนริมฝีปากทำหน้าที่เล้าโลมช่วงบน เพราะเขายังทำอะไรมากไม่ได้ จะขดงอร่างแต่ละทีก็รู้สึกเจ็บแผล"อ๊อย" เอวาก็แปลกใจอยู่หรอกเขาจะรีบไปไหน สัมผัสกันเพียงไม่นานก็ส่งความเป็นชายเข้ามาแล้ว แถมไม่ถอดเสื้อผ้าด้วยและเธอก็ไม่ได้แปลกใจแค่เรื่องเสื้อผ้า แรงกระแทกของเขาก็ยังไม่เหมือนเดิม หรือเขากลัวว่าจะสะเทือนถึงลูก..คงใช่แบบนั้นแน่"อ่ะ อ่ะ อื้อ อ " ถึงแม้เขาจะกระแทกไม่นานแต่ก็ไม่ได้หยุดขยับสะโพก จนการเสียดสีของเนื้อบางๆ ทำให้รู้สึกเสียวขึ้นมา"??" ความแปลกใจไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น พอเขาเร่งจังหวะ และดูเหมือนว่าใกล้จะถึงจุดแล้ว แต่เขากับทรุดตัวลงจนทำให้สิ่งที่เชื่อมต่อกันอยู่หลุดออก"ช่วยผมหน่อย" ความใหญ่โตของเขายังคงตั้งอยู่ แต่ถ้าเป็นทศกัณฐ์คนเดิม ถ้าอยากให้เธอช่วยเขาต้องดึงร่างของเธอขึ้นคร่อมไปแล้วสิ"ถ้าคุณเหนื่อยก็นอนเถอะค่ะ"

    Terakhir Diperbarui : 2025-02-26

Bab terbaru

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 158 ตอนจบ

    "เข้าข้างในกัน" เกษมราษฎร์เอื้อมมือมาให้อีกฝ่ายจับมือท่านไว้ เพื่อจะได้ก้าวเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน"ท่านทำอะไรคะ" นางยอมเดินตามแรงที่อีกฝ่ายจูง แต่ก็อดที่จะถามไม่ได้"บอกแล้วไงว่าไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียไปเปล่าๆ แต่งงานกันนะ""อู๊วววว" เสียงโห่แสดงความยินดีดังขึ้นเมื่อเกษมราษฎร์คุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวในคืนนี้ ท่านเคยพูดไว้แล้วถึงแม้ว่าจะพูดแค่กับตัวเอง ถ้ามีโอกาสได้ทำเพื่อเธอ..จะทำให้ผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้ต้องอิจฉาเธอ"ลุกขึ้นเถอะค่ะท่าน""คุณตอบตกลงมาก่อนสิ""ท่านเพิ่งขอหมั้นไปวันก่อนเองนะคะ""ถ้าคุณไม่ตกลงผมก็จะอยู่แบบนี้""ตกลงก็ได้ค่ะ" จากเสียงโห่ร้องกลายเป็นเสียงกรี๊ดลั่นจนโรงแรมแทบจะแตก เมื่อฝ่ายหญิงตอบตกลงแต่งงานด้วยเกษมราษฎร์ลุกขึ้นโดยที่ไม่ต้องให้ใครมาช่วยพยุง ถึงแม้จะอายุและเยอะแล้วแต่ร่างกายของท่านก็ยังแข็งแรง เพราะการเป็นทหารต้องได้ฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา"ดีใจด้วยนะครับ" รามสูรเข้ามาแสดงความยินดี เขาดีใจมากที่จะเห็นแม่มีความสุขสักที ตั้งแต่จำความได้เลยมั้งที่เห็นแม่ต้องเฝ้ารอพ่อกลับบ้านทุกวันและลูกๆ คนที่เหลือก็เข้ามาแสดงความยินดี รวมทั้งแขกในงาน วันนี้ท่าน

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 157

    เย็นวันเดียวกันนั้น.. พุดตาลเรียกลูกชายและลูกสะใภ้มาทานข้าวเย็นร่วมกัน"สวัสดีครับท่าน" รามสูรมาพร้อมกับภรรยา และลูกชาย พอมาถึงก็เห็นว่าท่านพลเอกเกษมราษฎร์ ก็นั่งอยู่ในห้องรับแขกด้วย"มาครบกันแล้วใช่ไหม นั่งก่อนสิลูก"พอลูกชายนั่งลงเกษมราษฎร์ก็ขอเป็นคนพูดเอง ท่านบอกทุกคนว่าขอเข้ามาอยู่ร่วมครอบครัวด้วย ทีแรกเกษมราษฎร์ก็ช่างใจอยู่ กลัวลูกๆ ของพุดตาลจะไม่ชอบใจ เพราะถึงยังไงพ่อของพวกเขาก็มีทีท่าว่าจะกลับมา"ยินดีต้อนรับครับ ผมเองต่างหากที่ต้องฝากคุณแม่ไว้กับท่าน" พี่ชายคนโตเป็นคนเอ่ยพูดก่อน"ขอบใจมากนะลูก" ใจจริงพุดตาลก็อยากจะอยู่กับลูกและหลานแบบนี้ไปจนแก่เฒ่า แต่มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว เมื่อสามีหย่าขาดจากผู้หญิงคนนั้น ยังไงท่านก็ต้องกลับมาวนเวียนจนทำให้ชีวิตอยู่ไม่เป็นสุขแน่ นางก็เลยตัดสินใจตัดกรรมกันไปแต่เพียงแค่นี้"ผมจะประกาศให้สังคมรับรู้เรื่องของเราในเร็ววันนี้""เรื่องนี้แล้วแต่ท่านค่ะ" นางคิดว่าให้คนรับรู้ไว้ก็ดี เรื่องถูกนินทาหนีไม่พ้นอยู่แล้ว ใครจะนินทาก็ช่าง ขอให้ตัวเองอยู่แบบสบายใจก็พอร่วมทานข้าวเย็นกันเสร็จ ลูกชายทั้งสองก็ขอตัวกลับเพราะมันดึกแล้ว ส่วนเพลิงไม่อยากจะกลับก็ต้องได

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 156

    "ใจเย็นก่อนสิคะมาเหนื่อยๆ น้ำก็ยังไม่อาบ""ขอชื่นใจก่อน" ริมฝีปากหนากระซิบพูดในขณะที่จมูกยังสูดดมคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด"คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ" รักครั้งแรกของเธอมันช่างสวยงามนัก แต่เมขลาหวังว่าจะหยุดผู้ชายคนนี้ไว้ได้แค่เธอ เพราะถ้าเขามีตำแหน่งที่สูงขึ้น เขาจะเป็นเหมือนคนที่ให้กำเนิดเธอไหม"เป็นอะไร" เพลิงสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของเธอไม่เหมือนตอนที่เรียกเขาขึ้นมาข้างบนเลย"อนาคตข้างหน้าอะไรมันก็ไม่แน่นอนค่ะ เผื่อคุณก้าวไปในตำแหน่งที่สูงกว่านี้..""อย่าคิดอะไรที่มันจะไม่เกิดขึ้น" แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าเธอคงกลัวว่าเขาจะทำตัวเหมือนพ่อ"คุณรู้เหรอคะว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่""ผมรักคุณ คำนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ฟังมันจากปากผม และผมก็จะพูดให้คุณฟังเพียงคนเดียว""ขอบคุณนะคะ" ขอบคุณเขาทั้งน้ำตา แต่ก่อนตอนที่ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ ยังมีความสุขมากกว่านี้เลย แต่พอรู้ว่าพ่อมีนิสัยยังไง เมขลาก็เริ่มกลัวผู้ชายรอบข้าง[โรงแรมหรู]ที่พลเอกเกษมราษฎร์พาพุดตาลมาทานข้าวที่โรงแรม เพราะรู้แล้วว่านางคงไม่กลับไปหาอะไรเดิมๆอีก ท่านต้องทำให้นางเห็นว่าท่านสามารถที่จะพานางก้าวไปในทุกๆที่ได้"ทำไมคุณรู้ว่าฉันชอบกิน เออ..

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 155

    "ทำอะไรกัน"คนที่กำลังโอบกอดกันถึงกับตกใจปล่อยมือออก"ท่าน?""นายคงไม่อยากจะอยู่ในกรมแล้วใช่ไหม""อย่าทำอะไรผู้กองนะคะ" ถึงแม้เธอจะตัวเล็กกว่ามาก แต่หญิงสาวก็ใจกล้าก้าวออกมายืนบังชายคนรักไว้"เรารู้ไหมว่ามันไม่สมควร""จะสมควรหรือไม่ มันอยู่ที่เราสองคนค่ะ""อย่าลืมสิว่าเราเป็นลูกของใคร""หึ.. แล้วฉันเป็นลูกของใครล่ะคะ""มันสมควรแล้วเหรอที่จะมาพูดต่อล้อต่อเถียงกับพ่อ""พ่อ?" เมขลาอยากจะพูดอะไรอีกตั้งมากมาย แต่มันจุกในอกเสียก่อน"มีอะไรกัน" แม่บ้านรีบเข้าไปตามคุณผู้หญิงออกมาดู กลัวว่าจะมีเรื่อง"คุณมาก็ดีแล้ว ผมจะเร่งเรื่องให้ลูกไปเรียนต่อต่างประเทศ""เรียนต่อต่างประเทศ?" เพลิงพูดพร้อมกับมองหน้าเมขลา แล้วมองไปที่ท่านพลเอกเรวทัต"ฉันไม่ไปค่ะ""ลูกไม่อยากเรียน" พุดตาลคิดว่านางคงต้องได้ออกหน้าเองแล้วล่ะ"อายุแค่นี้ยังเรียนได้อีกตั้งเยอะ ทำไมถึงคิดสั้น""อะไรคือการคิดสั้นคะ""ก็ที่เห็นอยู่นี่ไง""คนนี้ผู้กองเพลิงท่านก็คงจะรู้จักแล้ว เขาเป็นคนรักของฉัน ไม่สิ.." ถ้าพูดแค่คนรักมันคงไม่จบตรงนี้แน่ เมขลาก็เลยให้สถานะใหม่กับเพลิง "เขาเป็นพ่อของลูกในท้องฉันเองค่ะ""???" ไม่ใช่แค่พลเอกเรวทัตและพุดตา

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 154

    เห็นว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า เรวทัตก็เลยยังไม่พูดอะไรอีก เพราะคดีเก่ายังไม่เคลียร์"อยู่พร้อมหน้ากันก็ดีแล้ว พ่อจะย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังนี้แล้วนะ"เรวทัตพูดจบ ลูกๆ ต่างก็มองดูหน้าคนเป็นแม่มันคงเป็นเวรกรรมของนางที่เคยสร้างไว้กับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ชาติปางก่อน ชาตินี้ก็เลยต้องได้ตามมาชดใช้กรรม หนีไปไหนก็คงจะหนีไม่พ้นแล้ว"บ้านหลังนี้เป็นบ้านของคุณ คุณจะมาอยู่ใครจะว่าอะไรได้ล่ะคะ"เรวทัตอยากได้ยินคนตรงหน้าเรียกว่าคุณพี่เหมือนเดิม แต่คงต้องใช้เวลา เพราะตัวเองทำไว้กับนางเยอะ"หือ รามิล" มองเข้าไปด้านในก็เห็นลูกสะใภ้คนโตกำลังอุ้มหลานชายเดินออกมา เรวทัตก็เลยเดินเข้าไปหาหลานพอคนเป็นพ่อไปแล้ว ลูกๆ ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็มองดูหน้าแม่อีกครั้ง นาทีนี้ไม่มีใครน่าสงสารเท่าท่านอีกแล้ว"แม่ไม่เป็นอะไรหรอก เข้าไปข้างในกันเถอะ" แค่นี้นางก็รู้แล้วว่าสามีคงจะหย่าจริง เพราะถ้าไม่งั้นคงไม่บอกว่าจะกลับมานอนบ้านหลังนี้ นางรนหาที่เอง คิดว่าท่านจะไม่กล้าหย่าดาราสาวสวยคนนั้นทุกคนเข้าไปแล้ว เมขลาก็หันกลับมากุมมือเพลิงไว้ "เรายังจะเป็นเหมือนเดิม อย่าคิดมากนะคะ" เมขลารู้ดีว่าเพลิงคิดว่าตัวเองต่ำต้อย"ผมจะไม่ถอ

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 153

    "ผมมาคิดทบทวนเรื่องของเราดูแล้ว""ท่านไม่สบายหรือเปล่าคะ" แพรวพราวเริ่มใจไม่ดี แต่ก็ยังคงส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้ แบบใจดีสู้เสือ"เราหย่ากันเถอะ""คุณพี่!!""ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณอยากได้ ผมขอแค่ให้คุณเซ็นใบหย่า""ไม่มีทางค่ะ กว่าเราจะฝ่าฟันความรักของเรามาด้วยกันได้ ทำไมคุณพี่ถึงทำแบบนี้กับแพรวคะ""ผมให้เกียรติคุณถึงได้มาคุยก่อน หรืออยากจะคุยผ่านทนายของผมล่ะ""แพรวรักท่าน ยอมอุ้มท้องลูกของท่าน ถึงแม้จะถูกใครตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไม่ดี""เรื่องลูกผมก็ยังจะส่งเสียเลี้ยงดู""แพรวไม่ได้ต้องการแบบนั้นสักหน่อย ใครคะ..ท่านมีใครใหม่อีกเหรอคะ""เรื่องนั้นไม่เกี่ยว เรามาคุยเรื่องของเราก่อน""เรื่องของเรา แพรวไม่หย่า!""ผมมาคุยกับคุณดีๆ แล้วนะ หลังจากนี้คุณก็คุยกับทนายของผมแล้วกัน และสิ่งที่คุณอยากได้ก็อย่าฝันว่าจะได้""ท่านอย่าบอกนะว่าจะกลับไปหามันอีก""ผมเพิ่งรู้ว่ารักภรรยา""รักภรรยาอย่างนั้นเหรอคะ แล้วที่ผ่านมาล่ะผู้หญิงนับสิบนับร้อยยังจะเรียกว่ารักภรรยาได้อยู่อีกเหรอคะ!" แต่ดูเหมือนเรวทัตจะไม่ฟังอะไรอีก เพราะตอนนี้เดินไปที่รถแล้ว "กรี๊ดดดด!!""คุณแม่เป็นอะไรคะ" มโนราห์ได้ยินเสียงร้องก็รีบลงมาดู"

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 152

    "??" เมขลาได้ยินทุกคำพูดของแม่ใหญ่ที่พูดกับ.. แม้แต่คิดยังไม่กล้าเอ่ยชื่อในใจเลย คนที่ไม่ต้องการเธอ..เธอก็ไม่ต้องการคนแบบนั้นเช่นกัน"หนูเมย์" ยืนมองตามสามีเก่าไปครู่หนึ่ง พอหันกลับมาก็เจอเมขลาอยู่ตรงมุมบันได"คุณแม่ทำแบบนั้นทำไมคะ""บางทีมันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเราก็ได้""น้องเมย์ไม่เห็นด้วยค่ะ""แต่เขาคือ..." นางกำลังจะพูดว่าแต่นั่นคือพ่อแท้ๆ ของเมขลาเลยนะ"น้องเมย์ไม่อยากให้คุณแม่กลับไปเจอวังวนเก่าๆ อะไรที่เราสลัดทิ้งไปได้แล้ว ก็ปล่อยมันไปเถอะค่ะ"ทำไมเด็กอายุยังไม่ถึง 20 ถึงคิดได้กว่านาง ถ้านางใช้แค่หัวใจคิดก็คงจะกลับมาในวังวนเดิม แต่ถ้าใช้สมอง ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไป มันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้"แล้วแม่ต้องทำยังไง"เมขลามองใบหน้าผู้หญิงที่กาลเวลาไม่สามารถทำร้ายนางได้ เพราะถ้าเดินไปกับเธอทุกคนคงคิดว่าพี่กับน้อง ดวงตาของนางคลอไปด้วยม่านน้ำตาที่บดบัง ถึงแม้เธอจะอายุยังน้อย แต่ก็พอดูออกว่าท่านยังคงรักผู้ชายคนนั้นอยู่"ถ้าเขาคนนั้นกลับมา ทำให้คุณแม่ต้องทุกข์ใจอีก คุณแม่จะรับได้ไหมล่ะคะ" เพราะยังไงคนเดิมก็คงทำอะไรเหมือนเดิม ถ้าไม่งั้นคงไม่ออกไปไข่ไว้นอกบ้านจนทั่วแบบนี้"แม่ขออยู่คน

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 151

    คฤหาสน์พลเอกเรวทัต"ดีใจจังเลยค่ะที่คุณผู้หญิงกลับมา""สบายดีกันไหม" กลับมาที่นี่ถึงสองครั้ง แต่ไม่ได้ถามสารทุกข์สุขดิบกันเลย เพราะแค่เห็นหน้าสามีเก่าก็ไม่มีอารมณ์ถามใครแล้ว"ไม่สบายก็ตรงที่คิดถึงคุณผู้หญิงนั่นแหละค่ะ""ปากหวานเหมือนเดิมนะพวกเราเนี่ย ช่วยกันเอาของเข้ามาข้างในก่อน""เดี๋ยวผมทำเองครับ" เพลิงซึ่งทำหน้าที่ขับรถรีบเดินไปเปิดกระโปรงหลัง"ฉันช่วยค่ะ" เมขลากำลังจะไปช่วยยกของแต่ถูกเพลิงห้ามไว้"เอาของขึ้นไปไว้ข้างบนเลย แม่ให้คนจัดห้องให้แล้ว""ครับ" ชายหนุ่มหิ้วกระเป๋าขึ้นไปที่ชั้นบน โดยมีหญิงคนรักเดินตามไป ส่วนของที่เหลือพวกแม่บ้านช่วยกันคนละไม้คนละมือกึก.."อืม" หญิงสาวตกใจเดินพ้นประตูเข้ามาเขาก็ปิดแล้วล็อกมันไว้ ไม่ได้ทำแค่นั้นเพลิงยังหันมาจูบพอหายตกใจเมขลาก็จูบกลับ คิดว่าคงไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้ เพราะของที่เหลือเป็นของแม่ใหญ่คิดว่าจะจูบไม่นานพอให้หายคิดถึง ถ้าได้แยกกันอยู่จริง แต่นี่ขนาดจูบอยู่ยังคิดถึง"ผมรักคุณนะ" นิ้วแกร่งเขี่ยแก้มของหญิงคนรักเบาๆ "อยู่ที่นี่ห้ามดื้อเข้าใจไหม""คุณก็ห้ามแอบไปเที่ยวที่ไหนนะคะ""ไม่ไปไหนหรอก"ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งก็ลงมา.."พี่

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 150

    "คุณไม่มีพันธะ แต่คุณไม่คิดเหรอกว่าเกษมอาจจะมีพันธะอยู่ก็ได้"พุดตาลเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากสามีเก่า มันก็มีส่วนอยู่บ้าง พลเอกเกษมราษฎร์ตำแหน่งใหญ่โตขนาดนั้น แถมภรรยาก็ตายจากไปนานแล้ว"เรื่องนั้นฉันคงไม่ให้ท่านต้องมาลำบากใจด้วยหรอกค่ะ..กลับกันเถอะลูก"พลเอกเรวทัตได้แต่มองตามหลังนางไป ทันใดนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้"คนนี้ใช่ไหม ที่เป็นลูกของนวล" เรวทัตรีบเดินตามทั้งสองมาที่รถจากที่กำลังจะเปิดประตูพุดตาลถึงกับชะงัก"ผมจะรับลูกคนนี้กลับมาเลี้ยงเอง""??" พอประโยคนี้ออกจากปากพลเอกเรวทัต ทั้งสองที่ยืนหันหลังให้ ก็ได้หันกลับมามองพร้อมกัน "คุณหมายความว่ายังไง""ในเมื่อเด็กคนนี้เป็นลูกอีกคนของผม มันก็ไม่แปลกที่ผมจะรับลูกกลับมาเลี้ยงเอง"พุดตาลรีบจับเมขลาหลบไว้ด้านหลังของตัวเองก่อน "เสียใจด้วยค่ะ แต่ตอนนี้เมขลาเป็นลูกของดิฉันแล้ว""คุณแน่ใจเหรอว่าจะพูดเรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูเด็กคนนี้กับผม"เมขลาส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อบอกกับแม่พุดตาลว่าเธอไม่ไป"แม่ไม่ยอมให้หนูไปอยู่แล้ว เรากลับบ้านกัน" นางรีบหันกลับไปเปิดประตูรถ เพื่อให้เมขลาได้ขึ้นไปนั่งก่อน"ถ้าคุณชอบขึ้นโรงขึ้นศาล ไม่เป็นไรนะผมจัดให

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status