เมื่อกี้นี้คนที่ถูกตบและคนที่ตบกลับสลับกันจง หรงหรง เอามือปิดหน้าและสีหน้าของเธอก็แสดงถึงความไม่เชื่อ “แก... แกตอบฉันเหรอ?”“ก็คุณตบฉัน ทำไมฉันจะตบคุณกลับไม่ได้ล่ะ?" หลิง อี้หราน โต้กลับ แม้ว่าเธอจะต้องรับผิดชอบ แต่จง หรงหรง ก็จะไม่จบลงด้วยดี“แกคิดว่าแกเป็นใคร? แกเป็นแค่คนดังอันดับสาม แกมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน?" จง หรงหรง แทบคลั่งด้วยความโกรธแม้ว่า หลิง อี้หราน จะไม่ใช่ "คนดัง" อย่างที่อีกฝ่ายเรียก ----“แล้วคุณล่ะ คุณเป็นแค่คนดังตัวเล็ก ๆ เองและถ้าไม่ใช่เพราะ กู้ ลี่เฉิน คุณคิดว่าคุณจะเป็นอย่างที่คุณเป็นอยู่ในวันนี้หรือไม่? คุณวิ่งมาที่นี่ด้วยความลุกลี้ลุกลนในวันนี้เพียงเพราะคุณเลิกกับกู้ ลี่เฉินแล้ว คุณกลัวว่าจะต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณสร้างขึ้นจากความเต็มใจที่จะช่วยเหลือของผู้ชายคนนี คุณคิดว่าฉัน คุณเป็นคนที่ประเสริฐกว่าฉันจริง ๆ เหรอ?”คำพูดเพียงอย่างเดียวของหลิง อี้หราน ทำให้ใบหน้าของจง หรงหรง แดงก่ำไม่ต้องพูดถึงว่าเธอกำลังถูกผู้สังเกตการณ์ จง หรงหรง รู้สึกว่าเธอกำลังจมดิ่งลงไปในหลุมลึกและลึกลงไปและเธอเกลียดคนที่อยู่ตรงหน้าเธอมาก เธอยกมือขึ้นและกำลังจะตบหน้าอีกครั้งแ
ย้อนกลับไปในตอนนั้น ข่าวซุบซิบได้แพร่กระจายไปทั่วเมื่อพูดถึงว่า กู้ ลี่เฉิน ให้ความสำคัญกับจง หรงหรง มากแค่ไหน หากจง หรงหรง ต้องการเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์เธอก็จะได้รับบทนี้ ถ้าจง หรงหรง ไม่ชอบผู้กำกับสำหรับภาพยนตร์ที่เธอแสดงเขาก็จะเปลี่ยนผู้กำกับ หากจง หรงหรง ต้องการให้งานเลี้ยงวันเกิดของเธอจัดขึ้นที่โรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมืองเฉิน เขาจะจองทั้งโรงแรม...ด้วยความใส่ใจและเอาใจใส่จากเขาเช่นนี้จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกคนคิดว่าจง หรงหรง จะแต่งงานกับครอบครัวที่มีอำนาจของเขาอย่างไรก็ตาม ใครจะคิดว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ในพริบตา?แม้ว่า จง หรงหรง จะอ้อนวอนเขาเช่นนี้ แต่ก็ไม่มีวี่แววของความสงสารบนใบหน้าของเขา ไม่มันอาจกล่าวได้ว่าไม่มีอารมณ์ใดในสายตาของเขาเลยไม่ว่าจะเป็นต่อจง หรงหรงหรือเธอก็ตาม!แม้ว่าดูเหมือนว่าเขาจะพยายามช่วยสอนบทเรียนให้จง หรงหรง แต่วิธีที่เขามองเธอนั้นไม่แยแสและห่างเหินราวกับว่าไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ชายคนนี้ได้จริง ๆ แม้ว่าพวกเขาจะได้ใกล้ชิดกับเขาเพียงชั่วคราว แต่พวกเขาก็ไม่มีวันที่จะฝ่าสิ่งกีดขวางรอบหัวใจของเขาไปได้จง หรงหรง ตระหนักว่าการอ้อนวอนต่อ กู้ ลี่เฉิน ไม่ได
”ถ้าเป็นเธอ เธอคงไม่ร้องไห้"ทันใดนั้นเขาก็โพล่งประโยคดังกล่าวออกมาและเธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรสักวินาทีเมื่อความกลัวของเธอมาถึงระดับหนึ่งเธอก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า "มันเป็นใคร? ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?! กู้ ลี่เฉิน คนเดียวที่คุณรักคือ 'เธอ' ใช่ไหม? แต่คุณจะไม่มีทางได้'เธอ'มา ถ้าคุณไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นไม่ช้าก็เร็ว 'เธอ' ก็จะเลิกแคร์ความรู้สึกของคุณเช่นกัน! "กู้ ลี่เฉิน หยุดและหันกลับมา เขาจ้องมองไปที่จง หรงหรง ด้วยดวงตาอันเฉียบคมของเขา ในขณะนั้นมีอาการหนาวสั่นที่กระดูกในดวงตาที่เย็นชาของเขา เขามองเธอเพียงแวบเดียวก่อนจะเดินจากไปจง หรงหรง ล้มลงกับพื้นทันทีสายตาของกู้ ลี่เฉิน ก่อนหน้านี้ทำให้ดูเหมือนว่าเขาต้องการฆ่าเธอเธอรู้ว่าเธอถึงวาระอย่างสมบูรณ์!หลิง อี้หราน เดินออกจากร้านอาหาร หลังจากรู้สึกถึงลมหนาวบนผิวของเธอความรู้สึกแสบร้อนที่แก้มของเธอก็บรรเทาลงเล็กน้อยคืนนี้เป็นเรื่องตลกทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นญาติจากบ้านเกิดของแม่เธอโทร เมื่อเธอรับสายญาติก็บอกกับเธอทันทีว่าคุณยายของเธอได้รับการรักษาในโรงพยาบาลแล้ว“อี้หราน ลุงของเธอ ลุงคนที่สองและป้าคนที่สามต
คำพูดของป้าคนที่สองไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่เธอพยายามจะพิสูจน์ว่าลุงคนที่สองและการกระทำของคนอื่น ๆ และล้างชื่อของพวกเขาอย่างไรก็ตามไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไรในขณะนั้นหลิง อี้หราน ก็ทำราวกับว่าเธอไม่ได้ยินพวกเขาเลย เธอได้แต่จ้องไปที่ยายของเธอที่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลเธอเป็นห่วงยาวของเธอเท่านั้นทันใดนั้น ปากของยายของเธอก็ขยับราวกับว่าเธอกำลังพูดติดอ่างอะไรบางอย่างขณะอยู่ในอาการโคม่าเมื่อหลิง อี้หราน ยื่นศีรษะของเธอเข้าใกล้ริมฝีปากของยายร่างของเธอก็แข็งขึ้น คำพูดที่ออกมาจากปากของเธอคือชื่อของลุงลุงคนที่สองและป้าคนที่สามหลิง อี้หราน ยืดร่างกายของเธออย่างเงียบ ๆ และเดินออกจากวอร์ด ลุงและลุงคนที่สองติดตามเธอและต้องการให้สัญญากับเธอว่าจะล้มเลิกคดีนี้หลิง อี้หราน พูดอย่างเย็นชาว่า "ทำไมหนูถึงต้องยกฟ้องเพราะพวกคุณไม่คิดว่าหนูเป็นครอบครัวของคุณ ทำไมหนูถึงต้องปฏิบัติกับพวกคุณเหมือนเป็นครอบครัวของหนูด้วยล่ะ?""แกมันเนรคุณ แกจะปล่อยให้ยายของแกผิดหวังได้อย่างไร?" ป้าของเธอพูดอย่างไม่พอใจ"ไม่ว่าหนูจะปล่อยให้ยายผิดหวังมันก็เป็นเรื่องของหนู อย่างน้อยหนูก็ไม่ได้ทำอะไรผิดกับป้า แต่เป็นสามีแล
หลิง อี้หราน เข้าใจเพียงฟางเส้นสุดท้ายนี้และโทรไปที่หมายเลขนี้เสียงเรียกเข้ายังคงเล่นต่อไปในขณะที่เธอรอให้อีกฝ่ายรับ แต่ไม่มีใครรับหลิง อี้หราน ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้และโทรหาเขาอีกครั้งเป็นครั้งที่สองและครั้งที่สาม...ในขณะเดียวกันผู้บริหารระดับสูงหลายคนอยู่ในสำนักงานของท่านประธานาอี้ในขณะนั้น พวกเขาเงียบและสายตาก็จับจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าราคาถูกผู้จัดการระดับสูงทุกคนใน บริษัท รู้ดีว่าเมื่อไม่นานมานี้ประธานาธิบดีถือโทรศัพท์สองเครื่องมาด้วย หนึ่งคือโทรศัพท์มือถือที่เขามักจะใช้และอีกเครื่องหนึ่งคือโทรศัพท์สมัยเก่าราคาถูกสำหรับที่มาของโทรศัพท์เครื่องนี้ของท่านประธานมีเพียงเลขาเกาเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่ถามเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเลขาเกาจะยิ้มและปฏิเสธที่จะพูดอะไรดังนั้นผู้บริหารระดับสูงเหล่านี้จึงได้ทำการเก็งกำไรเกี่ยวกับโทรศัพท์รุ่นนี้เป็นการส่วนตัว ในอดีตเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นประธานอี้ก็มักจะหยิบมันขึ้นมาโดยไม่รอช้าอย่างไรก็ตาม วันนี้โทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเวลานานมาก โดยไม่คาดคิดประธานอี้ก็จ้องไปที่โทรศัพท์และไม่ได้หยิบมันขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาของเ
เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะได้พบกับอี้ จิ่นหลี จริง ๆ หรือไม่ถ้าเธอไปที่อาคารสำนักงานของ อี้ กรุ๊ป แต่นอกจากที่นั่นแล้วเธอไม่รู้ว่าจะหาเขาได้ที่ไหนอีกเมื่อคิดดูแล้วเธอรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาน้อยมาก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอาศัยอยู่ที่ไหน!อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิง อี้หราน มาถึง อี้ กรุ๊ป ในตอนบ่ายเธอพบว่าเธอไม่สามารถแม้แต่จะเดินผ่านทางเข้าได้นับประสาอะไรกับการได้เจอ อี้ จิ่นหลี เธอถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหยุดทันทีเมื่อเธอบอกว่าเธอต้องการพบอี้ จิ่นหลี เธอได้รับการเยาะเย้ยจากคนอื่น ๆ“ถ้าท่านประธานอี้พบกับทุกคนที่มาหาเขาแบบสุ่มเขาจะไม่มีเวลานอนด้วยซ้ำ! ในแต่ละวันมีคนมากมายเช่นคุณที่มาเยี่ยมเขาที่นี่”"เมื่อคนอื่น ๆ อยากเห็นประธานอี้ อย่างน้อยพวกเขาก็จะแต่งตัวดีหน่อย ด้วยชุดของคุณคุณคิดว่าใครจะเชื่อคุณเมื่อคุณบอกว่าคุณรู้จักท่านประธานอี้"หลิง อี้หราน ก้มหน้าลงเพื่อดูเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ เธอรู้ว่าเสื้อผ้าของแม่ค้าข้างถนนเหล่านี้ดูถูกและหยาบในสายตาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านี้เธอคงเป็นแค่คนที่มาหาโอกาสสิ่งเดียวที่หลิง อี้หราน ทำได้คือรอเขาอยู่ที่ประตู เธอยืนอยู่ที่ด้านหนึ่งของป
เกา ฉงหมิง ปิดประตูอย่างแผ่วเบาหลังจากที่หลิง อี้หรานเดินเข้าไปเขาพาหลิง อี้หราน ไปด้วยไม่ใช่เพราะคำพูดของเธอ แต่เป็นเพราะเจ้านายของเขายังคงห่วงใยเธอบางทีนายน้อยอี้อาจต้องการให้หลิง อี้หราน ยอมแพ้อย่างไรก็ตาม หลิง อี้หราน ดูเหมือนว่ามีบางอย่างรบกวนเธอซึ่งอาจเป็นก้าวย่างที่สมบูรณ์แบบสำหรับนายน้อยอี้เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เกา ฉงหมิง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขขณะนั้นในห้องทำงานของเลขานุการ เลขาคนหนึ่งเข้ามาถามเกา ฉงหมิง ด้วยความสงสัยว่า "เลขาเกา ผู้หญิงที่เข้าไปในห้องทำงานของท่านประธานเมื่อกี้คือใครเหรอ?"อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากเครื่องแต่งกายของผู้หญิงแล้วเธอดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่สามารถเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานได้ตามปกติอย่างไรก็ตาม เกา ฉงหมิง พูดง่าย ๆ ว่า "ไม่ต้องถามคุณจะรู้เองเมื่อถึงเวลา"และก่อนที่เวลานั้นจะมาถึงเขากลัวว่าจะมีคนนินทาเรื่องนี้และละเมิดข้อห้ามของนายน้อยอี้ในห้องทำงาน หลิง อี้หราน รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อเธอยืนอยู่ที่นั่น เธอมองไปที่อี้ จิ่นหลี ซึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานและอ่านเอกสารบางอย่าง เธอรู้สึกว่าอากาศดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอึดอัดก่อน
"ฉันแค่หวังว่าคุณจะให้ตำรวจปล่อยตัวพวกเขา เรื่องนี้เป็นเพียงแค่เรื่องง่าย ๆ สำหรับคุณเท่านั้น" เธอกล่าวอย่างใจจดใจจ่อ"มันง่าย แต่ว่า... แล้วไงล่ะ?” เขามองเธออย่างเคร่งขรึมตรงกันข้ามกับท่าทางวิตกกังวลของเธออย่างสิ้นเชิงแขนของเธอที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวแข็งขึ้นเล็กน้อย เธอหายใจเข้าลึก ๆ และมองเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณต้องการอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยนเพื่อเป็นการปล่อยพวกเขา"สายตาของเขามืดลงขณะที่เขาวางปากกาที่อยู่ในมือลง เขาลุกขึ้นยืนและเข้าไปใกล้หลิง อี้หราน อย่างช้าๆเขาจับมือเธอเบา ๆ “พี่สาว มือพี่เย็นจัง"ร่างกายของเธอแข็งทื่อทันที มือของเธอเย็นกว่ามากเมื่อเทียบกับของเขาเขามองลงมาจับมือทั้งสองข้างของเธอและวางไว้บนฝ่ามือของเขา เขาค่อย ๆ ถูมัน พยายามให้ความอบอุ่นด้วยการเสียดสีเขาทำราวกับว่าเขาเคยชินกับการทำมันมาตลอด ดวงตาของเขามีความอ่อนโยนด้วยความระมัดระวังราวกับว่าเธอเป็นทารกที่มีค่าของเขา'พระเจ้า! นี่ฉันคิดอะไรอยู่!' หลิง อี้หรานรีบคิดเข้าข้างตัวเองทันทีเพราะคิดเรื่องไร้สาระเมื่อเธอได้ยินเสียงพึมพำของเขาดังก้องในหูของเธออีกครั้ง“พี่สาว มือพี่อุ่นขึ้นแล้วเหรอ?”“อืม... ใช่แล
หลิงอี้หรานลุกขึ้นและกอดชินเหลียนอีเบา ๆ “ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเสียใจ”“เธอพูดเรื่องอะไรกัน? ฉันก็แค่อยากให้เธอโอเคแล้วก็ไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องในอดีต ยังไงซะ เธอก็ต้องเดินหน้าต่อไปใช่ไหมล่ะ?” ชินเหลียนอีพูดพร้อมสูดจมูกและฝืนยิ้มให้หลิงอี้หรานแต่หลิงอี้หรานรู้สึกแสบจมูกเมื่อเธอเห็นรอยยิ้มของเพื่อนรัก เหลียนอีนั้นยังเจ็บช้ำจากอาการอกหัก แต่ว่าเลือกทึ่จะกลบฝังความเจ็บปวด และเผชิญหน้ากับคนอื่นด้วยรอยยิ้ม“ฉันจะไม่เป็นอะไร เธอไม่ต้องห่วงฉันหรอก เธอสิเป็นคนที่ต้องไม่เป็นอะไร รีบ ๆ หายดีไว ๆ เธอต้องมาเล่นกับลูก ๆ ของฉันตอนที่พวกเขาเกิดมาแล้ว” หลิงอี้หรานบอก“พวกเราทุกคนจะต้องไม่เป็นอะไร” ชินเหลียนอีกอดเพื่อนรักเธอแน่นและก็พูดกับตัวเองอีกครั้ง “ฉันจะลืมไป๋ถิงซิน ฉันทำได้แน่ ๆ ฉันก็แค่ต้องมองว่า ความสัมพันธ์ของฉันและไป๋ถิงซินก็เป็นความทรงจำเรื่องหนึ่ง จากนี้ไปมันจะเป็นแค่ความทรงจำเท่านั้น”อาการเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ และตอนนี้ก็ใกล้วันตรุษจีนเข้ามาทุกที หลิงอี้หรานเอามือลูบท้อง เธอไม่เห็นจินมาหลายวันแล้ว ทุกวันนี้เธอคิดถึงแต่เรื่องที่เหลียนอีพูด ‘เดินไปข้างหน้า’ เธอถามตัวเองว่า เธอรัก
”นายน้อยอี้แค่ต้องการปกป้องคุณให้ดีขึ้นแค่นั้นครับคุณผู้หญิง” เกาฉงหมิงบอก “เขาจะปกป้องฉัน หรือว่าคอยจับตาดูฉันกันแน่?” อี้หรานถาม เกาฉงหมิงเงียบไปทันที เพราะอย่างไรนายน้อยอี้ก็สั่งไม่ให้บอกอี้หรานเรื่องเลขาหวังเพื่อไม่ให้เธอต้องเป็นกังวลโดยเฉพาะตอนนี้เธอใกล้คลอดแล้ว หลิงอี้หรานเองก็ไม่ได้คาดคั้นเธอแค่ก้มหน้ามองหน้าท้องที่พองนูน เมื่อมาถึงโรงพยาบาลหลิงอี้หรานก็เจอชินเหลียนอี เธอดูท่าทางสดใสตอนนี้เธอดูแลตัวเองได้แล้ว เมื่อออกจากโรงพยาบาลและได้พักผ่อนสักหน่อย เธอก็สามารถกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้ชินเหลียนอี้ทักหลิงอี้หราน “อี้หราน เธอมาแล้ว มาสิมา มานั่งเร็ว เธอเป็นคนท้องแล้วตอนนี้ก็เป็นช่วงต้องระวัง” หลังจากที่อี้หรานนั่ง เธอก็ถามว่า “เป็นยังไงบ้าง? หมอบอกไหมว่า เธอจะออกจากโรงพยาบาลได้วันไหน?”“หมอบอกว่า ฉันออกได้อาทิตย์หน้าน่ะ” ชินเหลียนอี้ยิ้มกริ่มพร้อมเอามือลูบหัวที่โล้นเลี่ยน หลังจากที่เธอผ่าตัดสมองผมของเธอก็โดนโกนออกจนเกลี้ยงและเธอก็อาจจะต้องใส่วิกไปสักพักหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล “เมื่อวานพี่โจวมาหาฉันแล้วบอกว่าเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันว่าเธอเหมือนรอดตายหวุดหวิดเลยห
อี้จิ่นหลีเกือบจะวิ่งออกจากห้องตรวจของหมอด้วยอาการตื่นตระหนก เขาสั่งหวงเซียนบอดี้การ์ดของหลิงอี้หรานแล้วหมอคนใหม่ให้กลับมาที่ห้องตรวจ หมอที่เคยตรวจหลิงอี้หรานนั้นโดนคนของกู้ลี่เฉินทำให้สลบ“นายน้อยอี้ คุณเป็นอะไรไหมครับ?” เกาฉงหมิงถาม เพราะว่าตอนนี้นายน้อยอี้ดูหน้าซีดมาก“ฉันไม่เป็นอะไร” อี้จิ่นหลีหายใจอย่างยากลำบาก เขาไม่คาดคิดว่า ตัวเองจะยังหวาดกลัวอยู่ เขานั้นกลัวว่า เธอจะตอบว่าเสียใจ แม้เธอจะยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการหย่า เขาก็กลัวว่าสักวันเธอจะคิดขึ้นมา เขานั้นกลัวว่า เธออาจจะรักเขาไม่มากพอ.. เขากลัวหลายอย่างมาก“นายเจอเลขาหวังหรือยัง?” อี้จิ่นหลียกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากและถามเกาฉงหมิง“ยังครับ” เกาฉงหมิงตอบ ตั้งแต่งานศพของนายท่านอี้ เลขาหวังที่เคยทำงานให้นายท่านอี้ก็หายตัวไป แม้ว่าพวกเขาจะสั่งคนเพิ่มไปตามหาเลขาหวังก็ยังหาไม่เจอ“ตามหาต่อไป ตราบใดที่เขายังไม่ออกจากเมืองเฉินไป ถึงต้องพลิกแผ่นดินก็ต้องหาเขาให้ได้” อี้จิ่นหลีสั่ง สีหน้าเขามืดครึ้ม เลขาหวังนั้นเป็นคนเก็บความลับของปู่ ปู่ของเขาน่าจะทำมากกว่าแค่ส่งอีเมลข้อมูลความจริงไปหากู้ลี่เฉิน มันจะต้องมีอย่างอื่นอีก ไม่อย่า
ขณะที่พูดเขาก็เดินมาหาหลิงอี้หรานและจ้องเธอ “เธอเคยบอกว่าเธอจะไม่ทิ้งฉันตราบใดที่ฉันไม่ทิ้งเธอใช่ไหม? ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็จะไม่ทิ้งฉันไปตราบที่เธอยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?” หลิงอี้หรานอึ้งไป สิ่งที่เธอเคยพูดก่อนหน้านี้ยังดังกังวาลในหูเธอ มือของเธอจับหน้าท้องซึ่งตอนนี้ใหญ่เท่าอายุครรภ์พร้อมคลอด เธอสูดหายใจลึกก่อนบอกว่า “ใช่ ฉันพูดแบบนั้น” จากนั้นเธอก็หันไปมองกู้ลี่เฉินและพูดว่า “กู้ลี่เฉิน คุณก็ได้ยินเขาแล้ว ฉัน… จะไม่ทิ้งจินไป” เมื่อเธอพูดคำว่า ‘จิน’ ออกมา ดวงตาของอี้จิ่นหลีก็เป็นประกายขณะที่เขายืนอยู่ข้างเธอ ความตื่นเต้นยินดีฉายผ่านใบหน้าเขาอย่างห้ามไม่อยู่ ‘เธอเรียกฉันว่าจินอีกครั้งแล้ว นี่หมายความว่าเธอยอมอภัยให้แล้วลืมเรื่องในอดีตใช่ไหม?’สีหน้ากู้ลี่เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ว่าก็ไม่ได้รู้สีกแปลกใจมากนัก บางทีเขาก็อาจจะคาดคำตอบนี้ไว้แล้ว เขาแค่อยากรู้ว่า เธอจะยังอยู่กับอี้จิ่นหลีไหมหลังจากที่ได้รู้ความจริง “โอเค เข้าใจแล้ว ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ” กู้ลี่เฉินพูดก่อนที่จะออกจากห้องตรวจของหมอไปพร้อมคนของเขา อี้จิ่นหลียังสั่งให้คนอื่นออกไปจากห้อง จู่ ๆ ก็เหลือ
”จิ่นหลีขังคุณไว้เหรอ?” กู้ลี่เฉินถาม หลิงอี้หรานอึ้งไป ‘ขังฉันเหรอ? เขาเอาความคิดนี้มาจากไหนกัน?’เมื่อเห็นสีหน้าสับสนของเธอ กู้ลี่เฉินก็บอกว่า “จำนวนของยามในคฤหาสน์อี้ทุกวันนี้เพิ่มขึ้นมาสามเท่า และผมก็ได้ยินว่าระบบรักษาความปลอดภัยก็เปลี่ยนเป็นตัวที่ดีขึ้น อีกอย่างผมไปหาคุณสองครั้งแล้ว แต่ว่าอี้จิ่นหลีก็หยุดผมไว้ทั้งสองครั้ง ผมเจอคุณไม่ได้เลย พอผมโทรเข้ามือถือของคุณ สัญญาณก็โดนตัดไปอัตโนมัติ” หลิงอี้หรานตกใจเมื่อเธอได้ยินเช่นนี้ กลายเป็นที่เธอรู้สึกว่าจำนวนของบอดี้การ์ดเพิ่มขึ้นนั้นเธอไม่ได้คิดไปเอง แสดงว่าจินส่งคนมากขึ้นให้มาคอยตามเธอ มีครั้งหนึ่งที่เธออยากไปเดินแถวบ้านแต่ว่าย่านนั้นก็มีการจัดการเก็บกวาดจนหมด และเธอก็มีบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งคอยห้อมล้อม ตั้งแต่นั้นเธอก็ไม่ออกไปเดินเตร่อีกเลย เธอเดินอยู่แต่ในคฤหาสน์เท่านั้น แต่ก็ดูเหมือนมีกล้องวงจรปิดในบ้านเพิ่มขึ้นด้วย 'นีจินกลัว… ว่าฉันจะหนีเหรอ? เขาเลยขังฉันไว้ด้วยวิธีนี้’ หลิงอี้หรานครุ่นคิดขณะที่กู้ลี่เฉินพูดอย่างวิตก “ระหว่างคุณกับเขาเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าเขา…” เขานั้นกลัวว่าหลังจากที่อี้หรานรู้ความจริง ความสัมพันธ์ร
”แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ยังเป็นทายาทลำดับที่สองของตระกูลห่าว ไม่ใช่ว่าคุณจะไม่ได้อะไรเลย คุณก็ยังได้สิ่งที่พ่อแม่ของคุณจะให้อยู่ดี”“ได้มาไม่เท่าไหร่แล้วจะมีประโยชน์อะไร?” ห่าวอี้เหมิงแค่นเสียง “ถ้าพี่สาวฉันยังมีชีวิตอยู่แล้วฉันเป็นทายาทลำดับสองของตระกูลห่าว พ่อแม่ของคุณคงไม่ให้ค่าฉันแบบนี้แล้วก็ต้องบอกให้คุณระวังตอนที่คบกับฉัน” เซียวจื่อฉีหน้าแดงก่ำทันที เขารู้ว่าห่าวอี้เหมิงพูดถูก พ่อแม่ของเขาเลือกเธอเพราะว่าเธอจะเป็นผู้สืบทอดของตระกูลห่าว “แต่หลิงอี้หรานบริสุทธิ์ ทำไมคุณถึงทำกับเธอแบบนั้นตอนที่อยู่ในคุก ทั้ง ๆ ที่คุณก็ป้ายความผิดให้เธอแล้ว?” เซียวจื่อฉีถาม เซียวจื่อฉีตัวสั่นเมื่อคิดถึงว่า ห่าวอี้เหมิงทำกับอี้หรานอย่างไรในตอนนั้น แล้วที่แท้ตัวเธอเองกลับเป็นฆาตกรตัวจริง ผู้หญิงคนนี้เสแสร้งแกล้งแสดงใส่เขามากแค่ไหนนะ?“เธอเป็นแฟนคุณ มีเพียงแต่ต้องกำจัดหล่อนเท่านั้นฉันถึงจะมีโอกาสได้เป็นแฟนคุณ” ห่าวอี้เหมิงยิ้มเย้ย “ ฉันก็แค่อยากเห็นว่า หลิงอี้หรานสำคัญกับคุณมากแค่ไหน แต่… ฮ่าฮ่า… กลายเป็นว่าเธอไม่มีค่าอะไรเลย” หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง ห่าวอี้เหมิงก็บอกอีกว่า “เซียวจื่อฉี คุณเขี่ยหลิง
แต่ด้านนอกช่วงนี้ก็มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก เครือข่ายของตระกูลห่าวล้มและไม่สามารถจ่ายหนี้ธนาคารได้ ดังนั้นธนาคารจึงยื่นเรื่องให้ห้ามมีการเคลื่อนไหวใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินของตระกูลห่าว ขณะเดียวกัน ข่าวก็แพร่ไปว่า ตำรวจได้ไปจับกุมห่าวอี้เหมิงในงานแฟนมีตติ้ง แม้ว่าห่าวอี้เหมิงจะออกจากวงการบันเทิงมาแล้ว แต่เธอก็ยังมีแฟนคลับเหนียวแน่นจำนวนมาก เธอนั้นแต่งตัวเพื่อไปงานแฟนมีตติ้งโดยใส่สร้อยคอมูลค่า 300 ล้านบาท เธอถึงขั้นเชิญนักข่าวมาร่วมงาน เจตนาของห่าวอี้เหมิงที่จัดงานแฟนมีตติ้งก็คือเพื่อแสดงให้เห็นว่า ตระกูลห่าวไม่ได้เจอปัญหาทางด้านการเงิน และเพื่อให้ชื่อของเธอติดกระแสในโลกออนไลน์ แต่ตำรวจกลับโผล่มาในงานแฟนมีตติ้งของเธอเธอนั้นโดนใส่กุญแจมือต่อหน้าแฟนคลับกลุ่มใหญ่โดยตำรวจที่บอกว่า มาจับเธอในข้อหาต้องสงสัยการฆาตกรรม บรรดาแฟนต่างก็ตกตะลึง ‘ฆาตกรรมเหรอ? ฆาตกรรมอะไรกัน? เทพธิดาห่าวของเราเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมเหรอ?’ ด้วยสถานการณ์เช่นนี้จึงไม่มีโอกาสที่จะปกปิดข่าวไว้ได้ แม้ห่าวอี้เหมิงและตระกูลห่าวจะอยากทำแค่ไหนก็ตาม เพราะอย่างไรก็มีแฟน ๆ อยู่มากเกินไป จากนั้นเหตุการณ์นี้ก็กลายเป็นหัวข้
เขานั้นจะทำทุกอย่างให้เธอยอมอภัยทุกอย่างยกเว้นไปจากเขา เขาไม่สนใจว่าเธอต้องการจะไปจากคฤหาสน์อี้ หรือไปจากเขา แต่ว่าเขายังอยากจะกักขังเธอไว้ในคฤหาสน์อี้ มันเหมือนกับเขาเชื่อว่า เธอจะไม่มีทางทิ้งไปแบบนั้นแน่ เมื่อพูดจบแล้วจิ่นหลีก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ไม่นานพยาบาลก็เข้ามาซึ่งเป็นคนเดียวกับที่คอยดูแลอี้หรานตอนกลางคืนตลอดหลายวันมานี่ “คุณผู้หญิงอี้คะ คุณผู้ชายอี้บอกว่าให้คุณพักผ่อน เขาจะไม่เข้ามาในห้องอีกแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องอะไรแล้วค่ะ” พยาบาลผู้ดูแลบอกหลิงอี้หรานเงียบ เธอนอนลงและหลับตาช้า ๆ แต่มือของเธอยังคงลูบท้องอยู่ เธอนั้นพยายามสงบสติอารมณ์ลง เธอต้องทำใจให้สงบเพื่อเด็ก ๆ ‘ฉันควรทำยังไงดี? ฉันไม่สามารถลืมความเจ็บปวดและการที่เขามองดูอยู่ข้าง ๆ เพราะเห็นแก่ผลประโยชน์ได้? ใช่ไหม?’จู่ ๆ เธอก็คิดถึงสิ่งที่เขามักบอกเธอเสมอว่า หากเขารู้จักเธอเร็วกว่านี้ เขาก็จะไม่ปล่อยให้เธอต้องทรมานแบบนี้น ตอนนั้นเธอเพียงคิดว่า เขาหมายถึงช่วงเวลาที่เธอต้องทรมานอยู่ในคุก แต่มันมีความหมายอื่นที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขา หากว่าเขารู้จักและตกหลุมรักเธอเร็วกว่านี้ เขาก็คงไม่นั่งดูอยู่เฉย ๆ เขาจะต้อ
เมื่อหมอและพยาบาลออกไป หลิงอี้หรานก็มองอี้จิ่นหลีที่ยังคงยืนอยู่ในห้อง เขายืนไม่ไกลจากเตียงนักและเหมือนห้อมล้อมไปด้วยความเปล่าเปลี่ยวสิ้นหวัง อี้หรานเม้มปากและบอกว่า “พอลูกคลอดแล้ว ฉันอยากจะย้ายออกจากบ้านตระกูลอี้”อี้จิ่นหลีเงยหน้ามองเธอทันทีด้วยสีหน้าตระหนกตกใจ “เธออยากจะ… ออกจากคฤหาสน์อี้เหรอ?”เธอตอบ “ใช่ เพราะว่าฉันไม่รู้ว่าจะมองหน้าคุณยังไง บางทีการย้ายออกจากคฤหาสน์อี้อาจจะดีกับเราทั้งคู่”เธออาจจะหาข้อแก้ตัวมาช่วยแก้ตัวให้การกระทำของเขาได้ อย่างเช่น เธออาจจะบอกว่าเพราะตอนนั้นเขายังไม่รู้จักเธอและเธอก็ไม่มีค่าอะไรในสายตาเขา แล้วเขาจะมาเห็นอกเห็นใจคนที่ไม่มีความสำคัญอะไรได้อยางไร ในเมื่อเขานั้นมักจะไร้ความรู้สึกอยู่เสมอ? มันก็จะอธิบายได้ว่า ทำไมเขาถึงได้ทำเพียงแค่ดูแต่ไม่เข้ามามีส่วนร่วมอะไร เธออาจจะหาข้ออ้างได้มากกว่าหนึ่งข้อเพื่อที่จะใช้เกลี้ยกล่อมตัวเอง เธอนั้นถูกเลี้ยงดูมาให้เชื่อมั่นในความยุติธรรม นั่นเลยเป็นสาเหตุที่เธอเลือกเป็นทนายซึ่งจะต่อสู้เพื่อความถูกต้องและความยุติธรรมด้วยการใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือ แต่คนที่เธอรักที่สุดกลับไม่แยแสและปล่อยให้เธอต้องติดคุกโดยไร้ค