วีรดาเริ่มรู้สึกตัวเมื่อรู้สึกว่าตัวเองนั้นอึดอัด เอวเล็กของเธอหนักอึ้งเพราะมีบางอย่างมาวางพาดเอาไว้ หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยก็รู้ว่าเป็นสิ่งใด
“อื้อ ..” เสียงครางอย่างหงุดหงิดดังขึ้นจากลำคอ คนตัวเล็กหยุดชะงัก ก่อนจะพยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด เธอเผลอหลับไปตอนไหนนะ ภาพล่าสุดคือถูกเขาจับกินตับเมื่อตอนเกือบเที่ยงคืน เราก็ล้าจนยืนไม่อยู่ จากนั้นก็ขยับร่างออกจากใต้ร่างของเขาแล้วเผลอหลับไปตอนไหนกัน คนตัวเล็กยังคงขยับยุกยิกเพราะรู้สึกแปลกไม่เคยมีใครมานอนกอดแบบนี้
“อื้อ เธอทำให้ฉันตื่น” เสียงทุ้มดังข้างใบหู
“อุ้ย!! หนูขอโทษค่ะ อุ๊ย!!” เธอรีบตะแคงร่างไปบอกเขา แต่เมื่อหันไปแล้ว หัวใจดวงน้อยก็เต้นระทึก จมูกเล็กของเธอดันไปชนเข้ากับปลายจมูกของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดกันและกัน วีรดาใจเต้นรัว นี่หากเปิดไฟเขาจะรู้ได้เลยว่าแก้มเธอแดงขนาดไหน คงยิ่งกว่าลูกแอปเปิ้ลเสียอีก คนตัวเล็กทำท่าขยับหนี
“อ๊ะ!!”
“ทำให้ฉันตื่นแล้วไม่รับผิดชอบเหรอ” เสียงแหบพร่าเอ่ยพร้อมกับวงแขนที่รัดแน่นตรงเอวคอดกิ่วนี้
“เอ่อๆ นะ หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ
“อุ๊ย! อื้อ นายท่านหนูขอโทษจริงๆ อุ๊บ อื้อ อือ อืม” ข้อมือน้อยพยายามดันร่างของเขาไม่ให้โน้มเธอเข้าไปหา แต่ทว่าเรี่ยวแรงของเธอนั้นน้อยนิดเหลือเกิน เข้าใจว่าเขาเป็นผู้ชาย เราเป็นผู้หญิง แต่แท้จริงแล้วเธอกลับเริ่มรู้สึกชอบให้เขาสัมผัสเรือนร่างของเธอนี้
“อื้ม จ๊วบ อื้ม จุ๊บ อื้ม” เสียงครางดังอย่างพอใจร่างจากโปร่งที่เอาแต่ใจนั้น มิเอะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมากวนใจเธอได้อีก ครั้งแรกก็คิดว่าจะพอแล้ว แต่สาวเจ้าดันตื่นมาตอนใกล้ๆ รุ่งเช้า ใครๆ ก็รู้ว่าช่วงเช้านั้นอะไรๆ ของร่างกายมันก็จะตื่นตามไปด้วยโดยเฉพาะตรงส่วนนั้น มิเอะนึกถึงเจ้าสิ่งที่มันกำลังค่อยๆ ผงกหัวชูคอจนตุงกางเกงนอนของตัวเอง ยิ่งร่างนุ่มๆ นั้นดิ้นเร่าๆ ด้วยแล้ว เจ้าท่อนเนื้อของเธอมันยิ่งตื่น แล้วพร้อมที่จะทำลายล้างทุกสิ่งที่มารบกวนมันนี้ มิเอะคิดพรางเอื้อมมือสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อนอนคนตัวเล็กเพื่อควานหาเนื้อเนียนนุ่มลื่นมือนั้น
“อื้อ นายท่าน นะ หนูเจ็บ อื้อ อือ” หญิงสาวครางออกมาเมื่อรู้สึกว่าก้อนเนื้อเต่งตึงของเธอถูกเคล้นอย่างแรง ยอดฐานที่เป็นไตมันเจ็บจี๊ดจนเธอต้องร้องออกมา
“ก็หน้าอกเธอน่าขย้ำนี่นา อื้อ อย่าทำเป็นสำออยเลยน่า จุ๊บ หืม อืม” ร่างโปร่งไม่ได้เก็บเอาประโยคนั้นมาผ่านสมองเลยแม้แต่น้อย เจ็บก็เจ็บไปซิ จะเจ็บสักเท่าไรเชียว ทีเมื่อคืนเธอทั้งขบทั้งกัดสาวเจ้ายังไม่บ่นแถมยังครางกระเส่า รู้ไหมมันเพิ่มความต้องการให้กับเธอเป็นสิบๆ เท่า คิดแล้วก็ยิ่งมันเขี้ยว มือเรียวกอบกุมบีบเคล้นสองเต้าเต่งนั้นไปมาถี่ๆ
“อ๊ะ อื้อ นะ นายท่านคะ อึก อึก อื้อ ตรงนั้นมัน อื้อ อ่าส์” เธอก็อยากจะร้องบอกเขาว่าเจ้าท่อนเนื้อของเขามันดันท้องน้อยของเธออยู่แบบนั้น เธอรับรู้ได้ถึงความร้อนของเจ้าสิ่งที่เสียดสี แถมเหมือนมีน้ำบางอย่างทำให้หน้าท้องของเธอเปียกแฉะไปหมดแล้ว
“อื้อ ทำไมเหรอ อยากกินมันอีกหรือยังไง”
“อื้อ มะ ไม่เอาแล้วค่ะ หนูเหนื่อยจนหายใจไม่ออกแล้ว อ๊ะ อื้อ นายท่านจะทำอะไรคะ อื้อ” เธอกำลังร้องบอกเขาเพลินๆ ต้นขาสวยก็ถูกช้อนให้ลอยขึ้นไปพาดที่ลำตัวของเขาข้างหนึ่งนั้น
“จะทำอะไรงั้นเหรอ คิดเอาเองซิ หืม อืม” มิเอะกระซิบเสียงแหบพร่า พร้อมจับเจ้าแท่งเนื้อถููไปมากับกลีบเนื้อนุ่มของคนตัวเล็ก เธอจะจับเจ้าหล่อนกินในท่านอนตะแคงแบบนี้แหละ ร่างโปร่งยกยิ้มมุมปากจากนั้นก็ค่อยๆ กดหัวเจ้ามิเอะน้อยค่อยๆ คืบคลานเข้าไปข้างในซอกลืบของคนที่นอนตัวเกร็งดิกอยู่นี้
“อ๊ะ อ๊ะ นายท่านอึก อึก อื้อ อ่าส์” สาวน้อยกัดสันกรามแน่น ทุกการเยื้องกายเข้าไปข้างในร่องเนื้อสวยของเขานั้นมันทำให้เธอร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง เธอกอดร่างของเขาแน่น ขณะที่ร่องสวยก็ขมิบถี่ยิบเพื่อปรับตัว
“เสียวหรือเจ็บ หืม จุ๊บ อื้ม อ่าส์” มิเอะพูดชิดริมฝีปาก จากนั้นก็ลากปลายนิ้วลงไปสัมผัสจุดเชื่อมของเธอกับร่างน้อยตรงหน้า นึกพอใจที่น้ำในกายของเจ้าหล่อนมันยังไหลลื่น อย่างน้อยมันก็ทำให้ร่างนุ่มไม่เจ็บตรงส่วนนั้น ปลายนิ้วยาวลูบไล้ไปยังตุ่มไตที่อยู่บนยอด ความแข็งขึงทำให้เธออดที่จะใช้ปลายนิ้วยาวลงบดขยี้ไม่ได้
“อ๊ะ นะ นายท่านคะ สะ เสียวค่ะ อึ อื้อ อ่าส์” วีรดาเงยหน้าส่งเสียงครางบอกเขา ร่างน้อยเกร็งดิกเมื่อรับรู้ถึงเจ้าท่อนเนื้อที่ตุงอยู่ตรงท้องน้อยของเธอนี้ ความคับแน่นสุดแสนที่จะอึดอัดนั้น เธอก็เสียวจะแย่อยู่แล้ว ยิ่งเขามากดอยู่กับปุ่มกระสันอยู่แบบนี้เธอใจเต้นรัวจนไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว ร่างน้อยเม้มปากแน่นพรางจิกเล็บลงกับบ่าของเขาอย่างแรง
“อื้อ แต่ฉันรู้ว่าเธอชอบสาวน้อย”
สวบ สวบ สวบ !!!
จากนั้นมิเอะก็ค่อยโยกสะโพกตัวเองขึ้นลงไปมา หญิงสาวออกแรงดึงเจ้าแท่งรักออกแล้วยัดใส่เข้าไปใหม่ ทุกอย่างมันเริ่มทำตามจังหวะอารมณ์ที่ตัวเองต้องการนั้น กลีบเนื้อสวยเริ่มขยับปรับตัวให้เข้ากับขนาดของเจ้าแท่งรัก น้ำในกายเริ่มไหลหลากออกมาด้วยความเสียวซ่าน เจ้าท่อนเนื้อผลุบเข้าออกเร็วขึ้นๆ ขณะที่ร่างโปร่งก็นอนเด้งดีดสะโพกเข้าหาร่างสาวของเจ้าหล่อนนั้นอย่างหนักหน่วง มือข้างหนึ่งยกขาสวยของเจ้าหล่อนค้างเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ขยำขยี้บี้บีบเต้าตูมเต่งตึงไปมาอย่างหนักหน่วง
มิเอะรู้สึกดีจนบอกไม่ถูก ไม่เคยมีใครทำให้เธอหักห้ามใจตนเองไม่ได้เท่ากับสาวไทยคนนี้ กลิ่นกายที่หอมหวนกับร่างนุ่มนวลที่เย้ายวนมันทำให้เธออยากจะตักเจ้าหล่อนเกือบทุกครั้งที่อยู่ใกล้ สาวไทยคนนี้ต้องมีเวทมนต์แน่ๆ ร่างโปร่งคิด พรางเงยหน้าเม้มปากแน่นแล้วซอยสะโพกเข้าออกแบบไม่ยั้ง
ผับ ผับ ผับ !!!
เสียงนั้นเริ่มรัญจวนหัวใจขึ้นทุกขณะ ร่างสองสาวกอดรัดกันแนบแน่น เสียงเจ้าท่อนเนื้อมุดเข้าออกร่องสวยดังถี่ๆ ขณะที่ร่างน้อยก็บิดเร้าไปมาด้วยความเสียวซ่าน วีรดากอดร่างเขาแน่นพร้อมกับแอ่นอกอิ่มป้อนให้เขาสัมผัสอยู่อย่างนั้น ปากบางเผยอร้องครางเรียกชื่อเขา เธอกำลังเมาส์มันกับรสรักที่ร้อนแรงที่เขามอบให้นี้ เป็นอย่างที่ลุงพ่อบ้านบอกจริงด้วย นี่ขนาดไม่เห็นหน้าค่าตาของเขาเธอยังรู้สึกหลงใหลเขาได้มากถึงเพียงนี้ เธอชอบให้เขาลูบไล้ เธอชอบให้เขาจับมันใส่เข้าไปข้างในกายของเธอนี้ ชอบให้เขาจูบ ซุกไซ้กายสาวของเธอแบบนี้ วีรดาคิดพรางสูดกลิ่นกายของเขาเพื่อให้เธอได้จดจำ
“อื้อ ยิ่งกระแทกทำไมยิ่งแน่นนะ อื้อ ซี๊ด อ่าส์” มิเอะสบถขณะที่โยกเจ้าท่อนเนื้อเพื่อให้เข้าออกได้สะดวก แต่ยิ่งขยับเจ้าเนื้ออิ่มก็ยิ่งตอดหนึบจนเธอขยับมันไม่ได้
“อ๊ะ นายท่านขา เร็วหน่อยค่ะ หนูเกือบแล้ว อื้อ อ่าส์” สาวน้อยเด้งสะโพกรับการอัดกระแทกจากเขา เพราะตอนนี้ร่างกายสาวของเธอกำลังร้อนระอุจนเนื้อตัวจะระเบิดอยู่แล้ว ขนกายสาวลุกเกรียวด้วยความเสียวซ่าน เธอรู้สึกถึงการบดติ่งเนื้อนุ่มด้วยเจ้าโคนท่อนเนื้อของเขานี้ ร่องสวยของเธอขมิบถี่ยิบ จนไม่เป็นจังหวะ
ผับ ผับ ผับ !!!!
“อื้อ กำลังเร่งอยู่นี่ไง อื้อ อย่าตอดแรงนักสิ ฉันเสียวจะแย่อยู่แล้ว โอ้ว อ่าส์” มิเอะก็เร่งทุกการกระทำของเขานี้ ร่องสวยของคนตัวเล็กมันขมิบเจ้าท่อนเนื้อของเธอจนกลัวว่ามันจะขาด เธอรู้สึกถึงการบีบรัดจากหนังหยุ่นภายนอก แต่สิ่งที่ถูกปอกเอาไว้กลับเร่งเข้าออกจนเธอรับรู้ได้
“อ๊ะ นายท่านขา หนู ไม่ไหวแล้วคะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ายยย”
และแล้วความเสียวซ่านก็พลุ่งพล่านออกมาจากร่องสวย มิเอะยกยิ้มุมปากจากนั้นก็เร่งจังหวะเพื่อให้ตัวเองได้ปลดปล่อย และเธอก็ไม่เคยผิดหวังต่อร่างกายตัวเอง จำนวนน้ำมหาศาลที่พุ่งพล่านเข้าไปข้างในร่องสวยของคนตัวเล็กนั้น เธอมั่นใจว่าทุกหยดมันคือคุณภาพ ให้มันรู้ไปสองอาทิตย์นี้เอามันทุกวันต้องติดสักวันสินะ มิเอะคิดอย่างภูมิใจ
ทั้งสองสาวนอนกอดกันแน่นอยู่สักพัก ก่อนมิเอะจะใช้ความเคยชินหายไปจากห้องนั้น
ฟึ่บ !!
“อุ๊ย!! อื้อ”
วีรดารีบยกมือขึ้นบังตาตัวเอง เพราะการที่แสงจ้าเปิดออกมากะทันหันทำให้ดวงตาหวานปรับอย่างยากลำบาก
“นอนห้องนี้ก็ได้ ฝันดีแล้วกัน” ประโยคนั้นดังมาจากหลังม่านฉากไม้ ทำให้วีรดาหน้าร้อนผ่าว เธอรีบหยิบผ้าห่มมาปกคลุมร่างกาย เพราะตอนนี้สภาพของเธอไม่ต่างจากเด็กทารกที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาดูโลก
“ขอบคุณค่ะนายท่าน” เธอตอบได้แค่นั้นก็ล้มตัวลงนอน ก่อนจะพล่อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ใบหน้าสวยของวีรดาหลับตาพริ้มด้วยความสุขใจ แต่ใบหน้าคมของคนที่กำลังไล่ดูมือถือกลับเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
“พี่โทมะมีเรื่อง จิ๊! ไปทำอิท่าไหนนะ” มิเอะเปรยเป็นภาษาตัวเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะคิดหาวิธีแก้ไขเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้...>>>>
“มิเอะว่ายังไงดีลูก” เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ย พรางมองหน้าบุตรสาวที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าครอบครัวเลยก็ว่าได้ ร่างโปร่งหันไปมองหน้าพี่ชายแล้วส่ายหัว“เห็นไหมคะ เป็นเรื่องจนได้พี่โทมะ”“อื้อ พี่ขอโทษ แฟนพี่ใจร้อนไปหน่อยนี่นะ” เจ้าของเรื่องถึงกับหน้าจ๋อย เขายกมือกุมขมับมิเอะหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่ ลำพังเอาเงินปิดปากมันไปได้ไม่นานหรอก คอยดูเหอะ เรื่องนี้จะต้องกระพือขึ้นมาอีก เธอแน่ใจว่ายังไงพนักงานคนนั้นต้องเก็บไฟล์สำคัญไว้อีกแน่ หญิงสาวเหลือบไปมองอากับกิริยาของพี่ชายกับแฟนของเขา ซึ่งเด็กๆดูก็รู้ว่าทั้งสองนั้นเป็นอะไรกัน“คุณแม่ว่ายังไงดีคะ” เธอมองหน้าหญิงชราวัยเกษียณอย่างรอคำตอบ“แม่อยากให้รอก่อนสักพัก”“แต่คุณแม่ครับ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปหละครับ”“แต่แม่ว่ามันคงยังไม่เร็วขนาดนั้น เพราะเงินที่พนักงานคนนั้นได้ไปมันก็มากโขอยู่”“แล้วคุณแม่มีแผนยังไงเหรอคะ”“แม่อยากรอผลตรวจครรภ์ของเด็กสาวคนนั้นก่อน”“หมายความว่า..” มิเอะลากเสียงมองหน้าผู้เป็นแม่ สมองของเธอคิดตามอย่างรวดเร็ว ในใจนึกถึงหญิงสาวที่ยังอยู่ที่บ้านพักบนภูเขา“อื้อ รอให้นังหนูคนนั้นท้อง”“จะให้เป็นลูกเจ้าโทมะเหรอ” พ่อของเธอกล่าว“มันก็ต้
“อุ๊ย!!ไฟดับเหรอ” เท้าเรียวชะงักเมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำแล้วพบว่าห้องทั้งห้องนั้นมันมืดมิด คิ้วสวยขมวดเข้าหากันแน่นนึกฉงนใจแล้วหันไปดูไฟที่ห้องน้ำ ห้องน้ำนี่ไฟก็ติดนี่นา เธอนึกในใจก่อนจะเดินมาหารีโมทควบคุมไฟนั้นหมับ !! “อุ๊ย !ว๊าย คะ ใครกัน” เธอถามเสียงสั่นเมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างของเธอก็ถูกคว้าเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน“อะไรกัน ไม่เจอแค่กี่วัน จำไม่ได้หรือไง หึ” เสียงทุ้มที่อยู่ด้านหลังเอ่ยชิดพวงแก้ม ทำเอาคนฟังใจเต้นรัว นึกดีใจที่เป็นเขา“นะ นายท่าน” น้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะดีใจมากกว่าประหลาดใจ“ทำไมเหรอ เป็นฉันแล้วมันทำไม หรือว่าอยากให้เป็นคนอื่นบ้าง ” ร่างโปร่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน“เอ่อๆ มะ ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่แบบนั้น อุ๊ย !!อื้อ” วีรดาหน้าร้อนผ่าว เมื่อเธอรับรู้ว่ามีบางอย่างมายุ่มย่ามตามต้นขาเนียนที่ยังมีหยดน้ำนี้ มือนั้นค่อยๆ สอดมือเข้าไปใต้ชายผ้าขนหนู ทำเอาร่างสาวน้อยเกร็งดิกด้วยความสยิว“ไม่ใช่แบบนั้นแล้วแบบไหน หรือว่าแบบนี้ หืม อื้ม” มิเอะพูดไปก็ไล่จมูกไปตามซอกหูหอมกรุ่น ขณะที่มือไม้ก็เริ่มอยู่ไม่สุข ร่างนุ่มลื่นตรงหน้าทำให้เธอคิดประโยคต่อว่าเจ้าหล่อนไม่ออก ดูซินุ
มิเอะนอนกระสับกระส่าย ดวงตาหวานภายใต้ความมืดมิดของห้องนั้นมันข่มให้ปิดลงไม่ได้เลย เธอนึกถึงแต่ประโยคของพ่อบ้าน พรุ่งนี้เธอต้องไปเจอหน้ากับทุกคนในบ้านหลังนี้ รวมถึงหน้าพ่อของลูกในท้องเธอด้วย พรุ่งนี้เธอจะเจอนายท่านแล้วใช่ไหม แต่ทำไมอาการดูเหมือนจะไม่ค่อยดีใจ ตรงกันข้ามกลับกังวลใจมากกว่า หากเปิดหน้ามาแล้วเขาอัปลักษณ์ล่ะ จะทำยังไงรับได้หรือไม่ ดำขาวมากน้อยเพียงใด หรือว่าน้ำร้อนลวก หรือไฟไหม้ทั้งตัว เธอจะรับได้หรือเปล่า หญิงสาวนอนครุ่นคิดพรางพลิกตัวไปมาแกร็ก !!เสียงบางอย่างจากด้านนอกทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เสียงเหมือนใครเปิดประตู คนตัวเล็กทำท่าจะขยับลุกขึ้น“หลับหรือยัง กรุณาอย่าเปิดไฟนะ ฉันขอร้อง” น้ำเสียงที่คุ้นหูเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ เมื่อได้ฟังรอยยิ้มหวานก็คลายออกกว้าง แต่กระนั้นหัวใจดวงน้อยกลับพองโตและเต้นระทึกขึ้น“นะ นายท่าน” เสียงหวานเปรยข้างประตูห้องนอนเพื่อให้คนด้านนอกได้ยินและรับคำว่าเป็นเขาเพื่อความแน่ใจ“อื้อ ขอผ้าปิดตาได้ไหม” น้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะขอร้องมากกว่าออกคำสั่ง วีรดาหันไปมองหัวเตียงก่อนจะหยิบมันขึ้นมาสวมอย่างว่าง่าย แล้วรีบส่งเสียงให้กับเขา นึกแปลกใจพรุ่งนี้ก็
ร่างน้อยตอนนี้บิดเร้าไปมาต่อหน้าเขา เสียงหวานก็ครางครวญจนร่างโปร่งอดใจไม่ไหว สายตาคมมองภาพนั้นตาหวานเยิ้ม ก่อนจะก้มมองเจ้ามิเอะน้อยที่แข็งขึงอยู่ในกำมือตัวเอง มิเอะพ่นลมหายใจออกมาตามจังหวะ ขณะที่ค่อยๆ กดหัวบานๆ นั้นทักทายช่องทางรักที่ฉ่ำเยิ้ม เธอทำให้คนตัวเล็กปลดปล่อยไปแล้วเมื่อก่อนหน้านี้ ต่อไปนี้ก็เป็นตาของเธอบ้างที่จะได้อิ่มเอมกับมันนั้น เธอเมื่อนึกถึงเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในท้อง ร่างโปร่งจึงต้องใช้ความระมัดระวังกับทุกการเคลื่อนไหวของตัวเองสึบ สึบ สึบ ++ เสียงม่านเนื้อถูกเปิดออกเพราะเจ้าแท่งรักลำเขื่อง มันค่อยๆ ผ่านเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ ช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวทำให้ร่างโปร่งถึงกับต้องกัดสันกราม ยิ่งเข้าไปข้างในมันยิ่งร้อนระอุ ผนังที่ค่อยๆ หดตัวบีบรัดเจ้าสิ่งแปลกปลอม และมันก็ทำให้เจ้าของร่างเม้มปากแน่นเพื่อระงับเสียงกระสันนั้นเอาไว้“อ๊ะ อะ อึก นายท่านขา อ่าส์” เสียงหวานที่ครางออกมาเบาหวิว วีรดาถดถอยสะโพกเล็กน้อยด้วยความเสียว ทุกเยื้องกรายที่สอดส่ายเข้าไปนั้นมันทำให้หัวใจของเธอเกือบหยุดเต้น ความเนิบนาบและถะนุถนอมของเขาทำให้ดวงตาหวานของเธอคลอไปด้วยน้ำอุ่นๆ นี้ เธอไม่ได้เจ็บแต่อย่างใด แปลกท
วีรดาลอบมองร่างของชายหญิงที่ยืนอยู่ด้านหน้า เธอกำลังเปรียบเทียบกับสองร่างโปร่งที่เขาบอกว่าเป็นแฝดกันนั้น ร่างสูงโปร่งสัดส่วนไม่ต่างกันเท่าไรนัก หากสลับกันผู้ชายใส่วิกผมหรือผู้หญิงตัดผมสั้นก็คล้ายกันเป็นที่สุด ดวงตาหวานมองอยู่กับร่างสูงที่บอกว่าคือพ่อของลูกเธอนี้อย่างละเอียด คุณโทมะคือนายท่าน คนที่เรานอนด้วยทุกคืนงั้นเหรอ หญิงสาวมองตามแผ่นหลังไล่ไปตามลำแขนขาวละเอียดที่ผู้หญิงอย่างเธอต้องอาย เธอไล่สายตาลงมาเรื่อยๆ เพื่อดูให้เต็มตา"ก็หล่อดีนะ" เธอเปรยออกมาเบาๆ ขณะละสายตาไปมองร่างโปร่งข้างๆ เธอมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะ ไหล่มน แผ่นหลัง ไล่ตามส่วนเว้าส่วนโค้ง จู่ๆ แก้มใสกลับเอ่อขึ้นสีแดงระเรื่อ"อุ้ย!บ้าจริงวี คิดอะไรของเธอเนี่ย" เธอพึมพำกับตัวเองก่อนส่ายใบหน้าสวยไปมาเพื่อสลัดความคิด"คุณวีคะ คุณโทมะเรียกแล้วค่ะ" เสียงปิ่นทำให้เธอตื่นจากภวังค์"อ้อ..อืมจ๊ะ" วีรดาหันไปมองแล้วรีบเดินก้มหน้าไปหาชายหนุ่มร่างสูงที่ยิ้มอบอุ่นอยู่นั้น"เหนื่อยหรือยังคะ ไปหาที่นั่งไหม""เอ่อๆ ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังไหวค่ะนายท่าน""นะ นายท่านเหรอ" โทมะมองหน้าสาวน้อยที่จะมาเป็นภรรยาอย่างสงสัย"ค่ะ นายท่าน" วีรดามองหน้าชายหนุ
วีรดาบอกมิเอะว่าขอลงซื้อของใช้ส่วนตัว อีกอย่างเธออยากเดินเล่นเปิดหูเปิดตาด้วย ใจจริงอย่าซื้อนิทานไทยอ่านให้ลูกฟัง เพลงไทย และอีกหลายๆอย่างที่ไทยแลนด์ทาวน์ คุณมิเอะไม่ได้ว่าอะไรเธออนุญาตให้เราเลือกซื้อได้ตามใจต้องการ โดยมีเธอเองเป็นผู้ช่วยถือของ"ซื้ออันนี้ด้วยซิ" มิเอะเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปยังคู่มือแม่และเด็กวีรดามองตามนึกแปลกใจที่เขาอ่านภาษาไทยออกด้วยหรือไร"ค่ะ ขอบคุณนะคะ อึ๊บ! คนตัวเล็กรับคำสัญชาตญาณเขย่งเท้าเพื่อหยิบหนังสือชั้นบนสุด มิเอะส่ายหัวพร้อมกับเดินเข้าไปหยิบให้"มาฉันหยิบให้""อุ๊ย! อื้อ..." วีรสัญชาตญาณรีบหันหลังด้วยความลืมตัว ทันทีที่หันมาแขนของคุณมิเอะข้างหนึ่งก็กำลังคร่อมร่างของเธอเอาไว้ ส่วนอีกข้างจับอยู่กับหนังสือชั้นบน ดวงตาหวานกวาดมองคางเรียวของเขา พร้อมกับเม้มปากแน่นด้วยความรู้ก็สึกแปลก ทำไมเธอใจสั่นนะ"เอานี่ อยากได้อะไรอีก ฉันหยิบให้""เอ่อๆ ฉันๆ "วีรดาไม่กล้าบอกว่าเธออยากได้ชุดชั้นในเสื้อชั้นในสำหรับคนท้อง..ตอนนี้เธอเริ่มอึดอัด เพราะปกติหน้าอกหน้าใจก็ไม่ธรรมดาอยู่แล้วตอนนี้มันยิ่งคับแน่นเป็นที่สุด"มัวแต่เอ่ออยู่นั่นแหละ..จะซื้อไหม"มิเอะเอ่ยพร้อมกับลืมตัวคว้า
หลังจากวันนั้นมิเอะก็พยายามบอกตัวเองว่าอย่าทำอะไรให้ความลับมันแตก เพราะตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้ดีแล้ว ข่าวเรื่องพี่โทมะเป็นเกย์ผู้คนก็เลิกโจทย์ขาน แต่สิ่งที่กำลังจับตากันอยู่นี้คือทายาทตัวน้อยของตระกูลคาวาชิตะนั้น ร่างโปร่งพยายามบอกตัวเองให้ทำใจ แต่ภาพตรงหน้ามันก็ทำให้มิเอะเจ็บปวดหัวใจขึ้นทุกขณะ ภาพของคนของเธอและลูกน้อยในท้องถูกประคบประงมด้วยพี่ชายฝาแฝด แม้จะรู้ว่าพี่โทมะไม่ได้คิดอะไรกับแม่พันธ์ของเธอนั้น แต่ยายนั่นนะซิเธอเกรงว่าจะหลงรักพี่เธอจนหัวปรักหัวปรำ ดูซิยิ้มไม่หุบเลยก็ว่าได้ คนที่ยืนแอบมองอยู่ไกลๆ นั้นนึกหมั่นไส้“คุณหนูคะ กลับมาแล้วเหรอคะ” ประโยคนั้นทำให้ชายหญิงนั้นมองมาทางนี้“ยังมั๊งก็เห็นอยู่นี่ไง” เธอทำหน้าดุใส่คนรับใช้ที่มาวุ่นวายไม่ดูตาม้าตาเรือ เธอเองจึงต้องเงยหน้าไปยิ้มให้กับพี่ชายและพี่สะใภ้ที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก“มิเอะ!ไปดูงานเกือบ 3 เดือนเลยนะ” เสียงเข้มของโทมะตะโกนมายังหล่อน รอยยิ้มกว้างทำให้มิเอะยิ้มตอบ เธอเดินไปหาพี่ชายแต่สายตาก็เหลือบมองร่างบางของคนตัวเล็กที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมา ร่างอวบอิ่มนั้นดูเปล่งปล่องเป็นที่สุด“ค่ะพี่โทมะ เป็นไงบ้างคะ”“ก็สบาย
วีรดาจำต้องทำตามที่คุณโทมะบอก ร่างบางยืนนิ่งโดยใช้ผ้าปิดตาอยู่แบบนั้น หัวใจของเธอเต้นระทึกเมื่อรับรู้ได้ถึงไอร้อนจากร่างคนเดินเข้ามาใกล้ เธอรู้ว่าเป็นคุณโทมะ แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกดีใจ ในทางตรงกันข้ามกลับรู้สึกอึดอัดและไม่ต้องการให้เขามาสัมผัสร่างกาย“อุ๊ย!!” เธออุทานเมื่อต้นแขนสวยถูกฝ่ามือร้อนสัมผัส กายสาวเบี่ยงออกเล็กน้อย คล้ายรังเกียจ ร่างของเธอถูกพาให้ไปนั่งยังโซฟาที่อยู่มุมห้องหญิงสาวพยายามเอ่ยเพื่อเจรจา“เอ่อๆ คุณโทมะคะ นะ หนูท้องอยู่นะคะ นะ หนูว่ามันไม่ดี”“แล้วถ้าหากทายาทคาวาชิตะได้รับอันตราย หนูจะแย่นะคะ” เธอพยายามบอกเหตุผลสารพัด ทำเอาคนฟังอมยิ้ม สายตาคมไล่มองคนที่พยายามเจรจานั้นอย่างเอ็นดู เจ้าหล่อนจะรู้หรือไม่ว่าคนตรงหน้านั้นไม่ใช่คนที่เธอพูดถึง“อ๊ะ อย่าเลยนะคะ คุณทะ อ๊ะ อุ๊บ จุ๊บ อื้ออื้อ ”ยังไม่ทันที่เสียงนั้นจะร้องขอ ปากอิ่มของเธอก็ถูกประกบปิดอย่างหนักหน่วง ริมฝีปากเล็กที่เผยอร้องห้ามนั้นหนีไม่พ้นริมฝีปากนุ่มที่รุกรานนี้ และทันทีที่ลิ้นร้อนของเขาสัมผัสมันทำให้สมองของเธอนึกถึงคืนวันวาน วีรดาหยุดการดิ้นรนขัดขืน ร่างน้อยที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ตอนแรกตอนนี้หยุดดิ้น มือที่กำอยู่
“อ๊ะ อ๊ะ นายท่านขา หนูจะไม่ไหวแล้วค่ะ” วีรดาโน้มใบหน้าสามีเข้ามาบอก ตอนนี้ร่องสวยของเธอเสียวจนทนไม่ไหวอยู่แล้ว ขาสวยที่อ้าออกกว้างตอนนี้มันสั่นเทิ้มจนเกินจะทน แขนเรียวรีบคว้าร่างของเขาเอามั่น ก่อนจะแอ่นสะโพกให้เขาอัดกระแทกอย่างแรงเพื่อส่งเธอขึ้นสวรรค์นี้“อื้อ ฉันก็ไม่ไหวเหมือนกัน ซี๊ดดดด” มิเอะจับเอวเล็กนั้นแน่นพร้อมออกแรงกระแทกไปมานี้ แต่แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นขัดความสุข“อุแว๊ๆๆๆๆๆๆ !!!”สองสาวมองหน้ากันเลิกลั่นเมื่อได้ยินเสียงบุตรชยหัวแก้มหัวแหวนส่งเสียงร้อง ทุกการกระทำหยุดกึก เหงื่อซึมออกไปทั่วใบหน้า“เอาไงดีที่รักคะ” วีรดาหันมองหน้าเขาขณะที่จุดร่องสาวของเธอกำลังเชื่อมกันอยู่นี้“ไม่ต้องห่วงค่ะคนดี ฉันมีวิธี”พลึ่บ!!“ว๊าย!!อื้อ ไม่หนักหรือคะ” วีรดาร้องเสียงหลงเมื่อเขาช้อนร่างของเธออุ้มขึ้น เธอห้อยโตงเตงอยู่บนร่างของเขาโดยตรงนั้นของเรายังคงสอดรัดกันแนบแน่น ร่างโปร่งพาเธอไปยังห้องนอนของบุตรชาย ใบหน้าสวยของเธอร้อนผ่าวเป็นที่สุด เขาไม่ได้อุ้มเธอเพียงอย่างเดียว ขาเรียวที่เขาช้อนเอาไว้นั้นกับจับมันขยับเข้าออกตามจังหวะ เธอรู้สึกได้ถึงการเข้าไปข้างในที่มันลึกสุดหัวใจนี้“ไม่หนักเลยสักนิด
มิเอะได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายฝาแฝด หลังจากกดวางก็ถอนหายใจขึ้นมาทันที ในใจยังนึกโกรธผู้เป็นแม่ แต่อีกใจก็รู้สึกสงสาร ตอนนี้ทั้งบ้านต่างโทษท่านคนเดียวที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอหนีหายไปแบบนี้ และตอนนี้ท่านกำลังได้รับผลของการกระทำนั้นอยู่ พี่โทมะบอกว่าท่านซึมเศร้าและไม่ค่อยท่านข้าวตั้งแต่ที่งานแถลงข่าวที่บ้านทาเคชิ นึกแล้วก็เริ่มใจอ่อนขึ้นมาเสียแล้ว“มีอะไรหรือเปล่าคะที่รัก ทำไมทำหน้าแบบนั้น” วีรดาวางขวดน้ำลงกับโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้ามาหาสามีที่ยืนหน้าเครียดอยู่ตรงหน้าต่าง“พี่โทมะโทรมาบอกเรื่องคุณแม่”“นายหญิง ๆ เป็นอะไรเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ“พี่โทมะบอกว่าท่านเศร้ามาก”“เอาแบบนี้ไหมคะ เรากลับไปเยี่ยมท่านไหมคะ”“มันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดนะซิ หากไปแล้วฉันกับแม่ก็คง...” มิเอะคิดถึงการสู้หน้าท่าน เธอเกรงว่าจะมองหน้ากันไม่ติด แล้วเธฮเองก็ยังไม่อยากกลับด้วย ไม่อยากให้ท่านมาเจ้ากี้เจ้าการชีวิตของเธออีก“แต่หากว่าท่านล้มป่วย ที่รักจะรู้สึกดีอยู่เหรอคะ” วีรดาเดินเข้าไปจับต้นแขนผู้เป็นสามี สายตามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอรู้ว่าจริงๆ แล้วเธอรู้ว่าสามีรู้สึกเสียใจเช่นเดียวกัน“ไม่หรอกน่
“อุ๊แว๊ๆๆๆ !!” เสียงสวรรค์นั้นทำให้คุณพ่อลูกอ่อนวัย 4 เดือนสะดุ้ง ร่างโปร่งรีบผุดลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วตรงไปหาเพราะเกรงว่าแม่จ๋าจะไม่ได้อยู่ใกล้ ใบหน้าสวยคมดูเป็นกังวล แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็อมยิ้ม เสียงที่เงียบไปนั้นไม่บอกก็รู้ว่าได้สิ่งที่สมใจแล้ว ปากเล็กที่ตอนนี้มีนมจากเต้าอุดอยู่มันทำให้มิเอะส่ายหัว“ลูกจ๋าของโอโต้ซังนี่นะ อ้อนดูดนมแม่นี่เอง ร้องเสียงดังเชียว” หญิงสาวยืนกอดอกพร้อมกับส่ายหัว สายตามองภาพตรงหน้าด้วยความสุขใจ นี่หากว่าเธอไม่พาวีรดาหนีออกมาป่านนี้คงต้องตามหาแม่จ๋ากันวุ่นแล้ว หรือไม่ก็ถูกจับแยกจนไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ ไม่ได้ยืนมองความน่ารักน่าเอ็นดูที่แสนอบอุ่นแบบนี้ ว่าแต่เห็นเจ้าตัวน้อยก็นึกอิจฉาได้ดูดนมแม่ทุกเวลาที่ร้องเลย ส่วนโอโต้ซังนี่ซิต้องมานอนตะกายฝาเพราะว่าคุณหมอบอกว่างดกิจกรรมหลังคลอด 3 เดือน“เฮ้ย!!นี่มัน....” มิเอะเปรยกับตัวเองพร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง สายตคามองภาพตรงหน้าแววตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงระยะเวลาที่หนีออกจากบ้านจนมาคลอด “มิโดริคาวะ” ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอนี้“ชู่!!เบาหน่อยซิคะ ลูกจ๋ากำลังหลับอยู่ เดี๋ยวก็ตื่นหรอกค่ะ” แม่ลูกอ่อนหันมา
“จริงเหรอครับว่าทางคาวาชิตะกรุ๊ปส่งคนมาทำร้ายคุณทาเคชิน่ะครับ” เสียงนักข่าวคนหนึ่งเอ่ยถามหลังจากที่ทาเคชิและพ่อของเขาแถลงข่าว“จริงซิครับ ทางนั้นไม่ไว้หน้าผมเลย ให้คนมาทำร้ายลูกชายของผมด้วยวิธีสกปรกๆ ครับ แถมลูกชายคนโตยังมีข่าวเรื่องรักร่วมเพศด้วยนะครับ” พ่อของทาเคชิไม่ได้บอกหมดว่าวิธีสกปรกนั้นมันคืออะไร และนำข่าวลือนั้นมาบอกให้ทุกคนเพื่อเป็นข่าว ทางบ้านของมิเอะจะได้เสียชื่อเสียง“ตายจริง ไม่น่าเชื่อนะครับวาชิตะกรุ๊ปจะเป็นยากูซ่า แถมลูกชายยังเป็นรักข้ามเพศด้วย”นักข่าวบางคนเอ่ยถามพรางหันหน้าไปหาบรรดาเพื่อนักข่าวด้วยกัน และมันก็ทำให้เคนและทาเคชิยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ ช่วยไม่ได้ให้แต่งก็ไม่แต่งแถมยังไม่จ่ายเงินชดใช้อีก“ใช่ครับ ไม่อยากจะเชื่อเลย” ทาเคชิเอ่ยสมทบ“หึ แล้วแกไม่บอกนักข่าวเขาไปล่ะว่า ที่ถูกทำร้ายน่ะ แกไปทำเลวอะไรไว้” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ทุกคนตกใจ โดยเฉพาะทาเคชิและเคน“คุณโทมะ !!” บรรดานักข่าวอุทานพร้อมกันพร้อมกับยื่นไมค์ไปทางผู้มาใหม่“อุ๊ย!ทุกคนดูคลิปนั่น” นักข่าวอีกคนตะโกนไปยังจอโปรเจ็คเตอร์ที่ทาเคชิเอามาเพื่อเปิดรูปตอนฟกช้ำให้กับทุกคนเห็น แต่ตอนนี้สิ่งที่ทุกค
วีรดาเริ่มร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัว กายอวบอิ่มตอนนี้ไม่มีอาภรณ์ใดๆ ปกปิดเรือนกายเลยก็ว่าได้ ร่างอวบของหญิงสาวท้องโตตอนนี้กำลังนอนพิงอยู่กับโซฟาตัวใหญ่ ใบหน้าของเธอเริ่มมีหยดน้ำผุดๆ ปรากฏขึ้นมาบ้างแล้ว เธอมองร่างโปร่งที่ตอนนี้ก็เปลือยเปล่าเช่นกัน สายตาที่เป็นมันส์ส่งมานั้นทำให้เธอหัวใจเต้นแรง“อ๊ะ นายท่าน อื้อ” ปากบางเผลออุทานเมื่อเขายกขาสวยของเธอทั้งสองข้างตั้งชันขึ้น เธอเม้มปากแน่นเมื่อร่างของเขากลับลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ด้านล่าง สายตาคมหวานช้อนขึ้นมามอง เธฮถึงกับเปลอกัดริมฝีปากตัวเองแล้วซูดลมเข้าเบาๆจุ๊บ !! “ขอกินนะคะ จุ๊บ อื้ม” เสียงแหบพร่าเอ่ยหลังจากที่จรดริมฝีปากกับต้นขาสวยของเธอข้างในนี้ ความร้อนจากริมฝีปากนุ่มทำให้ร่างสาวท้องแก่สะดุ้ง มิเอะอมยิ้มก่อนจะค่อยๆ แลบลิ้นลากปลายลิ้นไปตามสรีระของเจ้าหล่อนเธอลากมันจากหัวข่าด้านในนั้นเคลื่อนผ่านลงมารด้านล่าง ก่อนจะจุมพิตข้างๆ ขาหนีบที่ขาวสะอาดจนใครเห็นต้องอิจฉา สายตาเหลือบมองกลีบเนื้ออวบอิ่มสีชมพู ซึ่งเธฮคนเดียวที่รู้ว่ามันสวยมากขนาดไหน หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะจุมพิตตรงส่วนนั้นอย่างหวงแหนจุ๊บ !!“อื้อ นายท่านขา อ่าส์” วีรดาถึงกับเงยหน้าครางเสีย
“อะไรนะครับคุณแม่ มิเอะหายไป” โทมะอุทานเสียงดัง ใบหน้าแตกตื่นเป็นที่สุด เขาหันไปมองหน้าแม่ของตัวเองสีหน้าเป็นกังวลที่สุด ขณะที่ในใจตอนนี้กลับยิ้มร่าด้วยความสะใจ“ใช่นะสิ ไม่รู้ว่าเมื่อไรด้วย เพราะเมื่อสองวันก่อนแม่ก็ไม่ได้เข้าบริษัท มัวแต่ยุ่งๆ เรื่องจัดงานหมั้นที่จะถึง วันจันทร์หน้านี้”“เพราะคุณคนเดียว ผมไม่โทษใครนอกจากคุณ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยเสียงเข้มสายตาตำหนิภรรยาที่รักของเขา เข้าใจว่ารักครอบครัว แต่ว่ามาทำร้ายจิตใจลูกแบบนี้ไม่ได้“เพราะฉันอะไรคะ ฉันทำไปก็เพราะชื่อเสียงในวงตระกูลนะคะ”“มันจะเสียอะไรนักหนา หรือถ้าเสียก็ให้มันเสียไปซิ แล้วนี่เป็นไงเสียลูกไปแล้วคุณรู้ไหมลดา” เสียงเข้มของผู้เป็นพ่อตะโกนต่อว่าภรรยาสุดที่รัก ซึ่งเขาได้เลี้ยงดูเหมือนกับไข่ในหิน และเชิดชูให้เกียรติเจ้าหล่อนเป็นที่สุด“ไม่หรอกคุณ ฉันรู้ว่าลูกรักฉัน” น้ำเสียงผู้เป็นแม่เริ่มอ่อย หัวใจของเธอตอนนี้บีบรัวจนถึงขีดสุด“ลูกน่ะรักคุณ แล้วคุณอ่ะรักลูกบ้างไหม”“พอแล้วครับคุณพ่อ นี่คุณแม่ก็คงเสียใจมากแล้ว”“เรื่องงานวันจันทร์จะทำยังไงล่ะทีนี้ ผมเตือนคุณแล้วนะ”“ฉันไม่รู้ ฉันจะเป็นลม เอ้อออ...” ร่างท้วมแทบหงายหลังไปพิงโซฟา
วีรดานอนร้องไห้อยู่ภายในห้องนอน หญิงสาวเจ็บปวดใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา เพียงแค่คำว่าเป็นไปไม่ได้คำเดียวเท่านั้น ร่างอวบอิ่มกระเพื่อมตามแรงสะอื้น มือน้อยข้างหนึ่งปาดน้ำตา ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องน้อยๆ ด้วยความห่วงใย“แม่จะทำยังไงดี แม่กลัวเหลือเกินที่จะไม่ได้พบลูก” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพียงแค่คิดถึงนายหญิงจะไม่ให้เจอหน้าลูกหัวใจของเธอก็เหมือนกับถูกเข็มทิ่มเป็นพันๆ เล่ม“ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นค่ะฉันไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นแน่”“นายท่านขา อึก ๆ !อือ” เมื่อได้ยินเสียงของเขาเธอรีบผุดลุกขึ้นแล้วหันหลังไปหา ดวงตาหวานนั้นแสนเศร้า ก่อนจะโผเข้าหาร่างนั้นอย่างรวดเร็ว“เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ครั้งนี้คุณแม่ทำเกินไปแล้ว” มิเอะเอ่ยเสียงเรียบ สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง สมองของเธอตอนนี้มันมีทุกอย่างอยู่ในหัวหมดแล้ว“นายหญิงบอกว่าหากหนูคลอดลูกแล้วยังอยู่ที่นี่ท่านจะไม่ให้หนูเจอลูก” วีรดาสะอึกสะอื้นมองหน้าเขาด้วยแววตาหลากหลายความรู้สึก“เขาก็บอกให้ฉันหมั้นกับทาเคชิเหมือนกัน”“หมั้นเหรอคะ อึก อึก อือ” เมื่อได้ฟังเช่นนั้นเธอก็ปล่อยโฮขึ้นมาอีก เธอรู้ความหมายของคำว่าเป็นไปไม่ได้แล้วว่าอะไร ลำพังไม่ให้เ
รุ่งเช้า มิเอะถูกผู้เป็นแม่เรียกเข้าหาตั้งแต่เช้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรถของบ้านทาเคชิ เธอมองไปรอบๆ ก็พบว่าทาเคชิไม่มา แต่คนที่มาก็คือพ่อของเขา หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินออกไปยังห้องรับแขกนั้น“หึ มาแล้วไงครับ ลูกสาวของคุณ” ชายสูงวัยพ่อของทาเคชิเอ่ยขึ้น สายตามองมายังเธฮด้วยแรงเกรียวกราด“ค่ะ มีอะไรเหรอคะ” ใบหน้าเรียบเฉยมองไปยังแขกผู้มาเยือน“มิเอะ มาแล้วเหรอ เธอไปทำอะไรทาเคชิ สภาพถึงดูไม่จืดเลย” แม่ของเธอมองหน้าอย่างจับผิด มิเอะทำท่าทางเหมือนกับว่าเธอไม่ร็อะไรทั้งนั้นแล้วมองหน้าแม่ตัวเอง“ทำอะไรคะ ไม่หนูไม่รู้เรื่องเลยสักนิด”“เธอดูสภาพลูกฉันซิ เขาบอกว่าฝีมือเธอ ” เคนพ่อของทาเคชิ ส่งรูปใบหน้าลูกชายที่บวมช้ำให้กับมิเอะดู เพราะก่อนหน้านี้ได้ให้แม่ของมิเอะดูไปก่อนแล้ว“อะไรคะ หนูจะไปทำอะไรทาเคชิได้ หนูผู้หญิงนะคะ”“แต่ลูกฉันบอกว่าเธอเป็นคนทำ ถึงขนาดนอนซมอยู่บนเตียงที่บ้าน เธอนี่ใจร้ายมากเลยนะ ไม่อยากหมั้นก็บอกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องให้คนไปทำร้ายกันเลย แบบนี้มันไม่ให้เกียรติกันเลย”“นั่นนะซิ มิเอะ แกทำแบบนี้มันเกินไปไหม” แม่กล่าวสมทบ“หึ คนที่ไม่ให้เกียรติกันก็คือทาเคชิคนดีข
มิเอะทั้งเตะทั้งถีบเพื่อให้ร่างของตัวเองหลุดพ้นจากการกอดรัดของผู้ชายที่น่ารังเกียจตรงนี้ แม้จะออกแรงไม่เต็มที่เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ แต่เธอก็จะขอสู้เต็มที่ ไม่ยอมตกเป็นเมียของมันง่ายๆ หรอก ทาเคชิมันอยากที่จะฟันดาบหรือยังไงกัน“นี่ทาเคชิ ปล่อยฉันนะโว้ย ไอ้บ้า” ปากอิ่มพ่นน้ำเสียงแวดเพื่อด่าทอ ขณะที่กำปั้นก็ทุบไปที่ร่างของมันนั้นอีกมือก็ดันหน้าของมันออกห่าง แขนขาก็สะบัดออกแรงเต็มที่“หึ ไม่ปล่อยหรอก แต่ถ้าปล่อยข้างในตัวมิเอะล่ะได้” น้ำเสียงหื่นกระหายนั้นเอ่ยเล็ดลอดไรฟัน ขณะที่ที่แขนแกร่งก็รัดแน่นต“ปล่อยใส่ตูดฉันนี่มา ไอ้บ้าเอ้ย” มิเอะตะโกนใส่หน้าของทาเคชิ ซึ่งตอนนี้เธอเริ่มหายใจแรงด้วยความเหนื่อย“หึ อ๋อ ชอบประตูหลังเหรอ ได้เลย ฉันก็ชอบเหมือนกัน มันเสียวดี” น้ำเสียงแหบพร่านั้นหื่นกระหายเป็นที่สุด สภาพของชายหนุ่มตอนนี้เหมือนกับเป็นคนละคนกับที่เห็นครั้งแรกที่บ้าน ท่าทางสุภาพเรียบร้อยนั้นไม่มีร่องรอยเอาไว้เลย นี่คงเป็นตัวตนของมันซินะ ไม่ถึงอาทิตย์ก็ออกลายเสียแล้ว อยากให้แม่ของเธอมาเห็นเหลือเกินแบบนี้“อี๋ ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ ฉะ”ผลั๊ก!“อุ๊ค อื้อ” ร่างบางของเจ้าหล่อนถึงกับตัวงอ เพราะกำปั้นนั