“บอกจำนวนไม่ได้หรือไง” ลิโปถาม“ต้นไม้นับเลขไม่เป็นหรอกครับ” เซน่าได้ยินก็แอบขำในใจเสียงคำรามดังขึ้น ทำลายขวัญของพวกทหารไปหลายคน“อย่าไปกลัวมัน เพราะพวกเราคือทหารแห่งออเร็นดราก้อน” มาร์แชลเรียกขวัญของทหารให้กลับมาดีดังเดิม“ข้าจะขอนำกำลังเทราโนดอนไปสกัดพวกมันเอาไว้ก่อน ขอรับ” นิโคลัสพูดขึ้นมา“ได้ ท่านระวังตัวด้วยล่ะ” มาร์แชลอนุญาต เหล่ากองกำลังเทราโดดอนบินนำไปก่อน คราวนี้มาร์แชลไม่ได้ตามไปด้วย ลิโป้กำลังจะสั่งให้เคลื่อนพลตาม แต่องค์ราชาบอกว่า“รอสัญญาณก่อน ขืนบุกส่งเดช อาจทำให้เสียแผนได้” ตอนแรกลิโป้จะแย้ง แต่จิระรีบพูดว่า“ใช่ขอรับ รอดูไปก่อน”นิโคลัสนำทัพอากาศเมื่อใกล้เข้าเขตของดราก้อนทั่ง ทีเร็กไม่ต่ำกว่าสิบตัวเดินลาดตะเวณอยู่ จอมเวทย์กำคฑาเอาไว้แน่น แม้จะมีเริ่มมีความหวาดกลัวเข้ามาในใจแล้วก็ตาม แต่เขาเป็นทัพหน้าจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด เมื่อได้ระยะก็ออกคำสั่งทันที“ยิงได้” เครื่องยิงธนูกลสาดลูกธนูมาร่าวกับห่าฝน เสียงทีเร็กคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสนั่น นั่นคือสัญญาณเคลื่อนพล ! กองทัพรีบเคลื่อนพลตามไป เครื่องยิงธนูกลได้ผลเกินคาด เมื่อเหล่าทีเร็กซ์บาดเจ็บ ล้มตาย ฝ่ายดราก้อนทั่งลากบัส
อีกด้านหนึ่ง มาร์แชล กับแจฟฟาดวลดาบกันอย่างสูสี ไม่มีใครทำอะไรกันได้ แม้จะใช้พลัวเวทย์มนตร์ก็ตามที “ถ้าในเชิงดาบเราเอาชนะกันไม่ได้ งั้นก็มาดวลเชิงมวยกัน” แจฟฟาท้าทาย “ก็ได้ข้ารับคำท้า” ทั้งสองลงจากพาหนะ ปักดาบไว้ที่พื้น ถอดเสื้อเกราะกับหมวกออก และตั้งท่าเตรียมพร้อม ดูจากรูปร่างมาร์แชล เสียเปรียบเห็น ๆ เพราะแจฟฟาตัวใหญ่กว่ามาก มันวิ่งเข้ามาและออกหมัดก่อน มาร์แชลหลบไม่ทันโดนเข้าที่ปลายคางเข้าอย่างจัง เขากระเด็นและมึนงง แต่ก็พยายามยั้งตัวไว้ไม่ให้ล้ม และชกสวนไป หมัดถูกรับเอาไว้แจฟฟาบีบอย่างแรง มาร์แชลรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งมือราวกับโดนคีมเหล็กบีบ เขาพยายามสลัดให้หลุดแต่ก็ไม่อาจหลุด ได้ จึงตัดสินชกไปใต้รักแร้ แจฟฟาชาไปทั้งตัวเป็นจังหวะให้เขากระชากมือออกมา แล้วรีบถอย ตอนนี้รู้สึกว่าคิดผิดซะแล้วที่ทิ้งอาวุธ แต่ว่าจะให้ยอมแพ้ก็ไม่มีทางเหมือนกัน เขารวมกำลังและวิ่งพุ่งเข้าชนร่างของแจฟฟา แต่ว่ามันไม่สะดุ้งสะเทือนเลย กลับจับร่างของมาร์แชลเหวี่ยงกระเด็น มันกระโดดมากหมายจะทิ้งศอกใส่ร่างของมาร์แชล แต่เขารีบกลิ้งตัวหลบทำให้ศอกของแจฟฟากระแทกกับพื้นนั่นทำใ
“ไอ้หนวดแมลงสาบมันไม่สนวิธีการหรอก แค่ชนะก็พอ” “คงต้องยอมทำตามมันไปก่อนขอรับ เสร็จศึกเมื่อไหร่ค่อยเก็บมันก็แล้วกัน” นิโคลัสพูดขึ้นโฮเซ่ยิ้มย่อง ถ้ามีออเร้นดราก้อนมาเป็นแนวร่วม การกำจัดลิโป้ก็ไม่ยากอย่างที่คิด แผนการของลิโป้สร้างความไม่พอใจให้กับเซน่าเป็นอย่างมาก เธอเลยไปเอาเรื่องเขา “ลิโป้ !” ลิโป้หันมา เห็นเซน่า “มีอะไร” “ทำไมถึงได้คิดแผนโหดร้าย ขนาดนี้ขึ้นมาได้ เจ้าก็รู้นี่ถ้าตัดน้ำ ประชนชนของดราก้อนทั่งจะต้องเดือดร้อน” เซน่าเริ่มเปิดฉากต่อว่าเขา “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า เมื่อยืนคนละข้างกับข้าก็เป็นศัตรูของข้า ก็ต้องเจอแบบนี้” ลิโป้ตอบหน้าตาเฉย เซน่าได้ยินก็เงยมือขึ้นหมายจะตบหน้าของลิโป้ แต่ลิโป้ก็ยังเป็นลิโป้อยู่ดี เขาจับข้อมือของเธอเอาไว้ “คิดจะทำอะไร” เซน่าพยายามสะบัดมือออก “ปล่อยนะ อย่ามาจับตัวข้า” ลิโป้ไม่ยอมปล่อย เซน่าเลยจะใช้มืออีกข้าง แต่ก็ถูกลิโป้จับไว้ได้อีก “ข้าต้องการหยุดสงคราม โดยเร็ววิธีนี้ล่ะเรื่องเร็วที่สุดแล้ว ไว้เสร็จศึกแล้วข้าก็จะสั่งให้
“กองทัพของท่านไครซตันเป็นซอมบี้[1]ขอรับ” “อะไรนะ ท่านอากล้าทำแบบนี้เชียวหรือ สั่งพลหน้าไม้ให้เตรียมพร้อมเอาไว้ ลิโป้ให้พลธนูกล พลหอกซัด และพลธนูเซนทอร์ของท่านเตรียมพร้อเอาไว้ เรารบตรง ๆ ไม่ได้ ต้องใช้การยิงจากระยะไกลเท่านั้น” ปกติลิโป้จะไม่ชอบให้ใครมาสั่ง แต่ด้วยท่าทางของมาร์แชล เขาทำตามแม้จะยังไม่เข้าใจว่าซอมบี้คืออะไรก็ตาม ธนู หอกถูกชัดออกมาไม่หยุด แม้จะถูกเป้าหมายแต่พวกมันหาได้มีความกลัวหรือเจ็บปวด ไม่กองทัพจึงเดินหน้าเข้ามาอย่างเดียว “ต้องเผามัน” อัคคีตะโกนบอกทุกคน เมื่อได้ยินเช่นนั้น มาร์แชลสั่งให้เอาหน่วยบินเอาน้ำมันทิ้งลงไป แต่ว่า เจ้าหมอผีไอยองร่ายมนต์เกิดฝนตกลงมา เมื่อมีฝนตกหนักขนาดนี้ การจะโจมตีด้วยไฟย่อมไร้ผล ลิโป้เห็นดังนั้นจึงเรียก แองเคอร์มา “ให้กองกำลังของเราทั้งหมดเตรียมพร้อม” มาร์แชลได้ยินก็รีบหันมามองลิโป้แล้วถามว่า “นี่คิดจะทำบ้าอะไร”ลิโป้ไม่ตอบเขาเรียกไอ้แสบมากระโดดขี่หลังมัน และควบออกไป กองทหารของลิโป้ก็ตามไป เท่ากับว่า ลิโป้ คิดจะตะลุยบอลกับไอ้พวกนั้น กองทัพของลิโป้เข้าโจมตีอย่างห
“อัศวินที่ใช้พลังเวทย์มนตร์ คล้ายกับที่ท่านประดับอัญมณีที่อาวุธนั่นล่ะ แต่พวกนี้ไม่ต้องใช้อัญมณี ก็ใช้พลังมนตร์ได้” ลิโป้ยินเช่นนั้นก็สนใจอยากได้มาร่วมกองทัพของตน “ผู้นำที่นั่นเป็นใครกัน” “ท่านกอร์ดอน เป็นกษัตริย์และจอมเวทย์ เจ้าเคยเจอแล้ว คนที่ตาสีแดง ไว้หนวดเครายาวสีดำ และก็ก็หัวโล้นน่ะ” เมื่ออัคคีอธิบาย โฮเซ่ก็เลยบอกว่า “ตอนนี้ข้าได้ส่งข่าวไปให้ท่านพ่อแล้ว ท่านกำลังจะรวบรวบกองทัพของไวโอเล็ตโรส และกองกำลังจากอาณาจักรที่เหลือจะมาสมทบ พวกเราจะล่วงหน้าไปก่อน คิดว่าประมาทเจ็ดวันท่านพ่อจะมาถึงที่เรดอาย” การระดมกองทัพใหญ่ขนาดนี้ก็เท่ากับว่าเป็นการเดิมพันหมดหน้าตัก ถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมาทวีปอาร์ก็องเซียลจะต้องจบสิ้น และความหวังก็ฝากไว้กับ ลิโป้ เจ้าคนโอหังคนนี้น่ะหรือ วันต่อมา กองทัพเคลื่อนพลกลับมายังออเร้นดราก้อน เตรียมกำลังรบให้พร้อม ลูน่าเห็นพี่ชายและพี่สาวกลับมาเธอวิ่งไปกอดทั้งสองคน “พวกพี่ปลอดภัย” โฮเซ่หอมแก้มของน้องสาวแล้วพูดว่า “ต้องกลับมาสิ ให้เจ้าแกะนี่ออกให้ไง” ลูน่าแกะเชือกถักให้ทั้งสองคน เธอมองหาใครบางคนเหมือ
โฮเซ่ได้ยินเช่นนั้นก็กัดกร่อย แม้ลิโป้ จะพูดถูกแต่ด้วยท่าทางยโสโอหัง บวกกับความไม่ชอบหน้าอยู่แล้ว ทำให้เขาเถียงไปว่า “น้องข้า ข้าดูแลเองได้” “อ๋อเหรอ ถ้าดูแลได้ จริง ทำไมต้องอัญเชิญข้ามาด้วยวะ” เหมือนราดน้ำมันใส่กองไฟ โฮเซ่ชักดาบออกมาจากฝัก ลิโป้ผิวปากเรียกไอ้แสบให้เอาทวนมาให้เขา “คราวที่แล้วข้าโกนหน้าเจ้ายังไม่เข็ดอีกเรอะ ดีล่ะข้าจะสลักชื่อข้าไว้บนหน้าเจ้าซะเลย” “ข้าจะแทงปากโอหังของแกซะ” ทั้งสองเริ่มคุ้มเชิงกัน ลูน่าวิ่งมาขวางกลางเอาไว้ “หลบไปลูน่า ข้าจะทำให้ไอ้หนวดแมลงสาบ นี่หายโอหัง” “ไม่ อยากสู้กันก็ฆ่าข้าก่อน” ลูน่าพูดทั้งน้ำตาเซน่าวิ่งมากอดน้องสาวเอาไว้ โฮเซ่เก็บดาบทันที “ก็ได้แต่พวกเจ้าตามข้ามา” ทั้งสองทำตามที่พี่ชายสั่ง ลิโป้ได้แต่ยืนมองตามไป ทำไมเขาทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากยืนมองทั้งสองจากไปเช้าวันตอนต่อมา กองทัพเริ่มเคลื่อนพล ลิโป้เห็นเซน่ากับลูน่า ดวงตาของเด็กสาวแดงกล่ำราวผ่านการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน เขาอยากจะถามแต่อูริกมาขวางเอา ลิโป้ไม่อยากมีเรื่องเลยเลี่ยงไปก่อน ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่ารออ
“มีคฑาที่ทำจากดวงตาไซคอปเลยสั่งการได้ จะหยุดกองทัพนี้ทำลาย คฑานั่นก่อน แต่มันไม่ง่ายนักเพราะรอบตัวมีไซคอปคอยขวางอยู่ตลอด และยังมีแม่ทัพพัมคิ้มคอยคุ้มกันอยู่” เมื่อได้ยินชื่อ ลิโป้ก็จำได้ทันที“ไอ้หัวฟักทองนั่นน่ะเหรอ”“ใช่มีมันอยู่เราเข้าใกล้เจ้านั่นไม่ได้” กาแลงก้าตอบ ลิโป้เลยประกาศว่า“ข้าคือลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า จะจัดการไอ้หัวฟักทองเน่านั่นเอง” หลังการประชุมลิโป้ออกสำรวจเมืองและกองทัพของเรดอายพร้อมกับเกล ที่นี่มีกำลังทหารเป็นสามเท่าของทุกอาณาจักรรวมกันซะอีก ลิโป้คิดว่าที่นี่จะเป็นอาณาจักรที่อันตรายหากไม่ยอมจำนน เขาต้องคิดแผนให้ดีว่าจะทำเช่นไร จินเจอร์เห็นลิโป้ก็เดินเข้ามา พร้อมกับทหารกลุ่มหนึ่งเมื่อเธอแอบกระซิบบางอย่างกับนายทหาร เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้องตามลิโป้ไป “อยากมีเรื่องเหรอก็มาสิ” ลิโป้ตั้งท่าเตรียมพร้อม เกลก็เช่นกันเหล่าทหารเข้าไปโจมตีทันที ลิโป้กับเกลรับมือด้วยอาวุธคู่กาย เหล่าทหารเข้าต่อสู้กับลิโป้และเกลแต่ไม่อาจรับมือได้ นายทหารตัดสินใจลงมือเขาฟาดดาบ ลิโป้ยกทวนขึ้นรับเสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่น นายทหารปะทะกับลิโป้อย่างหนักหน่วง แต่ก็ไม่อาจทำอันตรายลิโป้ได้เลย ทำให
“เกิดอะไรขึ้นพัมคิ้ม ข้าให้พวก คูลาวี ไปสกัดหน่วยบินแล้วไม่ใช้เหรอ ทำไมยังเคลื่อนพลช้าอยู่อีก”“พวกมันเอาพลธนูมาสกัดเอาไว้ขอรับ” พัมคิ้มบอก“งั้นก็ให้ไซคอปยิงหินใส่สิอย่าโง่”“พวกมันมีมือธนูที่แม่นยำมากครับ ยิงโดนตาของพวกไชคอป ทำให้หน่วยยิงหินถูกจัดการไปหลายตนแล้วครับ”“งั้นแกนำกองทัพของแกไปบุกเข้าไปจัดการพวกพลธนูซะ” พัมคิ้มรับคำสั่งตอนนี้กำลังใจทางฝ่ายมนุษย์เริ่มดีขึ้น แต่แล้วกองทหารของไคจูอีกกองหนึ่งกำลังฝ่ายดงธนูมา มันเป็นกองโล่เหมือนกับของโฮเซ่ไม่ผิดเพี้ยน อูริกเห็นดังนั้นเลยรีบอาสา“องค์ชายข้าขอนำทหาร ไปจัดการกองโล่นั้นก่อนที่พวกมันจะมาถึงกำแพงเมือง” โฮเซ่ตกลงตามนั้น อูริกนำกองทัพออกไปปะทะกับกองกำลังของพัมคิ้ม ทำให้กองโล่เริ่มเสียกระบวนพัมคิ้มเห็นอูริกนำทัพก็ควบม้าเข้าไปต่อสู้ทันที อูริกชักม้าหลบ ให้พ้นระยะดาบของพัมคิ้ม ทวนคู่มือของเขาได้เปรียบได้ด้านความยาว ทำให้พัมคิ้มต้องคอยหลบ อูริกได้ใจเห็นช่องว่างเป็นโอกาสให้เขาควบม้าไปหมายจะแทงให้ทะลุ พัมคิ้มพ่นไฟใส่หน้า ทำให้อูริกต้องรีบชักม้าหลบและเสียหลัก คมดาบของพัมคิ้มถูกเหวี่ยงมา ฟันหัวขออูริกขาดกระเด็น หนึ่งในสามทหารเสือแห่งไวโอเล
“ด้วยอำนาจที่ข้าได้รับมาในฐานะผู้ที่สังหารราชาอนัน ข้าขอแต่งตั้งให้ลูน่า บุตรสาวของโฮกัส ผู้เป็นรัชทายาท อันดับสาม ขึ้นครองบังลังค์”“ไม่นะข้าทำไม่ได้”“เจ้าทำได้ลูน่า เจ้าเป็นลูกของพ่อเจ้า อย่ากลัวข้าอยู่กับเจ้าเสมอ” ลิโป้พูด ลูน่านิ่งคิดในที่สุดก็ตัดสินใจรับตำแหน่ง“ข้ายินดีรับตำแหน่ง”“ทำไมพวกเจ้ายังไม่คุกเข่า ! ราชินีลูน่า ทรงพระเจริญ” ลิโป้ประกาศ ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกันและเอ่ยเสียงดังกึกก้อง“ทรงพระเจริญ” ลิโป้ลุกขึ้นและบอกว่า“เนื่องจากพระนางยังทรงพระเยาวซ์ ข้าคิดว่าเราต้องมีผู้สำเร็จราชการแทน” คราวนี้เหล่าจอมเวทย์คิดว่าอย่างไรเสียลิโป้ก็ต้องแต่งตั้งตัวเองแน่ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น“ข้าขอแต่งตั้งให้เซน่าเป็นผู้แทนพระองค์” เซน่าอึ้งเธอกำลังจะปฎิเสธ แต่ลิโป้มองเธอเป็นเชิงสั่ง หญิงสาวเลยยอมทำตาม ลิโป้ชูทวนขึ้นฟ้าแล้วพูดว่า“สำหรับ ขอแต่งตั้งตัวเองเป็นผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรทั้ง 7 ของทวีปลาอองเซียว นี้ โดยข้าจะขอให้อาณาจักรทั้งเจ็ด สร้างที่อยู่ให้ข้า และเตรียมกองทหารให้ข้าด้วย ข้าจะไปประจำในทุกดินแดน ดินแดนละหนึ่งปีคอยคุมกันที่นี่ให้กับพวกท่าน” เหล่าจอมเวทย์งงเป็นไก่ตาแตกไม่คิดว่าลิโป
แม้จะเพิ่งชนะศึกใหญ่มาแต่กลับไม่ได้มีงานเลี้ยงฉลอง เพราะสองอาณาจักรต้องสูญเสียงราชาอันเป็นที่รักไป เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วบริเวณ กาแลงต้องคอยปลอบจินเจอร์ ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะก็ตามที ก็ต้องพบความสูญเสียเหมือนกัน ลิโป้มองดูภาพดังกล่าว เขาไม่คิดเลยว่า กอร์ดอน โฮกัส โฮเซ่จะเป็นที่รักขนาดนี้ ถ้าคนตายวันนี้เป็นเขาจะมีใครเศร้าโศกให้ขนาดนี้มั้ย มีทหารมาเรียกเขาไปที่ประชุม พอลิโป้เข้าไปก็พบกับเหล่าจอมเวทย์ที่นั่งรออยู่แล้ว ลิโป้เห็นครีมมีท่าทางกังวลใจ“เรื่องที่เราตกลงกันไว้ ข้าจะทำตามแน่ แต่ขอให้หลังจากที่จัดพิธีศพของสามกษัตริย์ก่อน” ลิโป้พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วถามกลับไปว่า“แล้วจะทำยังไงกับพวกกลุ่มไคจูที่เหลือ” “ก็คงจะมีประหารและปล่อยไปเป็นบางตน แต่ก็ไม่น่าห่วงอะไร เมื่อไม่มีอนัน พวกมันคงจะไม่คิดบุกมาอีกหรอก” วีโต้ตอบ ลิโป้พยักหน้า“แล้วอนันเป็นใคร” เหล่าจอมเวทย์มองกัน กาแลงก้าตอบว่า“คงเป็นศิษย์ของจอมเวทย์คนหนึ่งนั่นล่ะ น่าเสียดายตอนเห็นหน้ามันก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะให้จำได้ แถมไม่ซากเหลืออีก” การประชุมจบลง แล้ว ลิโป้เดินออกไป “หวังว่าแผนท่านคงจะได้ผลนะ” ธีโอดอร์พูดขึ้นมา“ได
ลิโป้นั้นเอง วีโต้กับครีมรักษาเขาจนหายและยังฟื้นพลังให้อีกด้วย จึงเข้าไปร่วมการต่อสู้ได้ เมื่ออนันเห็นลิโป้ลุกขึ้นมาแล้ว จึงเรียกดาบกลับมาทั้งห้าเล่ม“ไอ้เก๊งเจ๊ง แกไม่มีสิทธิ์ใช้ดาบของโฮเซ่โว้ย”“ตอนนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้ว” อนันบังคับดาบให้พุ่งเข้าหาลิโป้ เหล่าจอมเวทย์จะเข้าไปช่วย แต่ลิโป้บอกว่า“อย่ามาสอดข้าจะฆ่ามันเอง” คราวนี้ลิโป้อ่านการโจมตีของดาบได้ทั้งหมด ทำให้รับมือได้ อนันตกใจมาก“แกทำได้ยังไง”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ผ่านสงครามมาเป็นร้อยครั้งแล้ว การโจมตีของแกน่ะ ใช้เวลาไม่นานข้าก็อ่านออกแล้ว” ถึงกระนั้นลิโป้ก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้อนันได้ เขารีบถอยตั้งหลัง และปักทวนลงพื้น“ใจกับอาวุธรวมกันเป็นหนึ่ง ใจเดินอาวุธเดิน ใจถึงอาวุธถึง ฝืนลิขิตฟ้า” ทวนของลิโป้ลอยขึ้นมา หมุนกลางอากาศ และพุ่งไปหาอนัน ดาบทั้งห้ารีบมาสกัดเอาไว้ อาวุธทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่นราวกับเป็นการต่อสู้ของทหารทั้งกองทัพ ในที่สุดก็มีช่องว่าง ทวนพุ่งไปด้วยความเร็ว ดาบทั้งห้ากระจัดกระจาย ปลายทวนแทงเข้าไปที่หน้ากากกระจกของอนันอย่างจัง“เพล้ง”เสียงกระจกแตกดังสนั่น อนันรีบถอยหลังออกมา ทวนปักอยู่ตรง
“ไม่คิดว่าเราจะต้องลงมือเอง !” พูดจบมันเรียกดาบออกมาอีกห้าเล่ม ดาบทั้งห้าลอยอยู่เหนือนิ้วมือซ้ายของมัน โฮเซ่กับลิโป้รีบตั้งท่าเตรียมพร้อม อนันฟาดฝ่ามือมาตรงหน้า ดาบทั้งห้าเล่มพุ่งไปด้วยความเร็ว แล้วเข้าโจมตี ลิโป้กับโฮเซ่รีบรับมือ แต่ว่าดาบบินกลับโจมตีด้วยความรวดเร็วและรุนแรง จนทำให้ยิ่งรับมือยิ่งลนลาน โดยอนันนั่งขยับมือและนิ้วไปมา ดาบก็เคลื่อนไหวตามราวกับว่ามันชีวิต ดาบเล่มหนึ่งกำลังจะมาแทงลิโป้ โฮเซ่เห็นก่อนเขารีบเอาดาบไปปัดเล่มนั่นช่วยชีวิตของลิโป้ไว้ได้อย่างหงุดหวิด แต่ว่าทำให้เขาเสียจังหวะดาบเล่มหนึ่งแทงเข้าที่อกมันพาร่างของโฮเซ่ ลอยขึ้นฟ้าไป ดาบอีกสี่พุ่งเสียบร่างของเขาทะลุร่างร่างร่วงลงสู่พื้นและยังมีอีกเล่มพุ่งมาตัดหัวของโฮเซ่ขาดกระเด็นลิโป้ตกตะลึง ! โฮเซ่คนที่เกลียดเขาที่สุด และคิดจะฆ่าเขาตลอดเวลา กลับเป็นคนช่วยชีวิตของเขา ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของโฮเซ่ก็ลอยขึ้นมาดวงไฟสีขาวลอยออกมา อนันชูมือขวาขึ้นดวงไฟสีขาวลอยเข้าไปในมือของอนันมันเอาดวงไฟใส่เข้าไปในตัว แม้ไม่เข้าใจว่าอนันทำอะไรแต่เขารู้สึกโกรธมาก จึงวิ่งเข้าไปหมายจะแทงทวนใส่ แต่ถูกดาบของอนันสกัด“ใจเย็นก่อนลิโป้ถอยออกมา”
หลังจากนั้นเหล่าจอมเวทย์ก็ไปแช่แข็งศพของโฮกัสเอาไว้ แม้ว่าวีโต้จะตาบอด แต่ดวงตาของเขามีน้ำตาคลอเป้า ส่วนเหล่าทหารไวโอเล็ตก็ร้องเสียงดังระงม ทำให้บรรยากาศยิ่งเศร้าหนัก โฮเซ่คุกเข่าแล้วพูดต่อหน้าศพพ่อว่า“ข้าจะจัดการกับอนันให้ได้ และจะไม่ยอมให้ไวโอเล็ตโรสต้องเป็นของคนอื่นเด็ดขาด” เขาชูดาบขึ้นเป็นการแสดงคำสัญญาต่อหน้าหลุมบิดา เหล่าจอมเวทย์มองหน้ากันอย่างลำบากใจ เพราะคำสัญญาที่วีโต้ให้กับลิโป้คืนนั้นลิโป้ให้คนหาเหล้ามา เขาเทลงพื้นไปหนึ่งจอกเป็นการคาราวะผู้ตาย เซน่าเดินมาหาเขาทำให้แปลกใจไม่น้อย เลยเชิญเธอนั่งข้าง ๆ“ขอเหล้าให้ข้าหน่อยได้มั้ย” ลิโป้รินเหล้าให้เธอ เซน่ารับมาดื่มอย่างยากเย็น“จะใช้เหล้าให้ลืมความเจ็บปวดหรือไง” ลิโป้ถาม เซน่าแทบจะสำลักเหล้า“เปล่านะแค่.....”“ถ้าจะเศร้าก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ เพราะเจ้าก็เพิ่งจะเสียพระราชาไปนี่” เซน่าส่ายหน้าแล้วพูดว่า“ท่านไม่ใช่ราชา ท่านเป็นพ่อของข้า ข้าน่าจะเรียกท่านว่าพ่อสักครั้ง” พูดจบเธอก็ดื่มเหล้าเข้าไปอีก ลิโป้เองก็ดื่มเป็นเพื่อนเธอ ยิ่งดื่มเหมือนความเศร้าทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเสียพ่อ แม่ หรือที่เธอต้องมาเป็นองค์หญิงในวั
“งั้นเหรอ” มันร่ายมนตร์ เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมา โฮเซ่หันไปมอง สะพานหินถูกทำลายไปแล้ว พร้อมกับทหารที่ตามมาร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่าง หนึ่งในนั้นคือ“ท่านพ่อ !” โฮเซ่เห็นพ่อของตนเองร่วงลงไปต่อหน้าต่อตา เขาหันไปทางคราวิซาและควบม้าไปแทงดาบใส่หมายจะเอาชีวิต แต่คราวิซเอาวุธออกมารับ เป็นตะบองหนามทำจากแก้วผลึกสีม่วง ซึ่งดูจะผิดกับการเป็นจอมเวทย์ของมันมากเซน่าควบม้ามาถึงค่าย รีบตามหาลิโป้ ในที่สุดก็เจอ จึงวิ่งหน้าตื่นเข้าไปหา“ลิโป้แย่แล้ว ท่านโฮเซ่แอบเอากองทัพไปจัดการกับไคจู แล้วพวกมันหนีเข้าป่าไป ท่านโฮกัสก็ตามไปด้วย” ลิโป้ได้ยินก็ตกใจ นี่มันเป็นกับดักชัด ๆ เขารีบออกคำสั่งเคลื่อนพลไปทันที แต่ใช้เพียงกองทัพของกรีนฮาร์ท ไลท์บลูเมาเท้นกับกองทัพส่วนตัวเท่านั้น จิระ แองเคิ้ล ชิว็อก คอปเปอร์ เกลตามไปด้วย แต่เมื่อมาถึง ก็พบว่าสะพานถูกทำลายไปแล้ว ที่ฝั่งตรงข้าม กำลังเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด ฝ่ายของไวโอเล็ตโรสเริ่มบาดเจ็บล้มตายโฮเซ่พยายามแทงดาบใส่แต่ว่า คราวิซกลับรับมือได้ทั้งหมด“เล่นพอแล้ว” คราวิซยิงแก้วผลึกออกมาจากตะบอง จำนวนมากราวกับฝูงผึ้งแตกรัง แทงม้าของโฮเซ่ไปเต็ม ๆ จนพรูน โฮเซ่รีบกระโดดลงจาก
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้า ไม่ได้ไว้ใจพวกข้า เพราะเคยถูกจับไปเป็นทาสมานานแล้ว แต่ข้าขอรับปากว่าจะไม่มีอีกแล้ว ข้าจะขอเป็นผู้ดูแลดินแดนนี้เอง โดยจะทำดินแดนของพวกเจ้าทัดเทียมอีกหกดินแดนที่เหลือ จริงอยู่ในตอนแรกข้ามาเพราะอยากได้อำนาจ แต่เมื่อเห็นพวกเจ้าแล้ว ข้ากลับอยากช่วยเหลือขอโอกาสให้ข้าเถอะ” ชาวเยลโล่สโตนเริ่มปรึกษากัน ตอนอัคคียังไม่มา พวกเขาเป็นแค่ชาวป่าโง่เง่า ถูกจับเป็นทาสตลอดแต่อัคคีเอาความรู้ใหม่มาให้พวกเขา ทุกคนเลยเปล่งเสียงพร้อมกันว่า“อัคคี อัคคี อัคคี”จากการต่อสู้คราวนี้ ลิโป้เลยต้องพักรักษาตัวอีก หลายวัน ครีมบ่นตลอดขณะที่ปรุงยาให้“เอาน่ายังไงก็จัดการมันได้ก็แล้วกัน” ลิโป้พูดขึ้นมา“แต่ก็เสี่ยงนะ ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก” ครีนถอนใจ คำพูดที่ดูโอหังเช่นนี้ทำไมเธอกลับดีใจทุกครั้งที่ได้ยินนะ“งั้นข้าไปก่อนนะ พักผ่อนซะล่ะ” ลิโป้พยักหน้า ครีมเดินออกไปครู่ใหญ่ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นมา“พี่ลิโป้” ลิโป้ยิ้มออกมาได้ ลูน่ากับเซน่ามาเยี่ยมเขา นี่ล่ะยาทิพย์สำหรับเขาสามวันต่อมาลิโป้หายดี กองทัพก็เตรียมพร้อมแล้ว ลิโป้มองเห็นกองทัพ ในยา
“เอาม้ามาให้ข้าเร็วเข้า” กาแลงก้าพยักหน้าและบอกให้ทหารจัดการให้ อัคคีรีบขึ้นม้าและควบตามไป ลิโป้ต่อสู้กับเหล่าซอมบี้มากมายในสุดเข้าก็เห็น นูนคูกำลังร่ายมนตร์สั่งการณ์ อยู่เขารีบควบไอ้แสบเข้าไปหาทันที นูนคูเห็นก็สั่งให้พลธนูคุ้มกัน ลิโป้ใช้ทวนปัดลูกธนู แต่ก็ยังมีลูกธนูถูกยิงมาไม่หยุด มีกงจักรลอยทำลายลูกธนูไปหลายลูก กาแลงก้ามาพร้อมกับอัคคี“คิดว่าจะฝ่าไปคนเดียวหรือ บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย” กาแลงก้าพูด ลิโป้ไม่พูดอะไรอีก อัคคีกับ กาแลงก้าเปิดทางให้ ลิโป้ตีฝ่าไป นูนคูยิงพลังเวทย์เข้ามาสกัดลิโป้ เจ้ายูนิคอร์หลบพลังเวทย์และใกล้เข้ามาทุกที นูนคูยกคฑาขึ้น ลิโป้รวมพลังและฟาดทวนไปเต็มแรง“สายฟ้าฟาด” ร่างของนูนคูกระเด็น เขารู้เลยว่าสู้ลิโป้ตรง ๆ ไม่ได้แน่ เลยร่ายมนตร์ให้ซอมบี้มารุมแทน กาแลงก้าขว้างจักรมาสกัด อัคคียิงไฟใส่ นูนคูหลบไม่ได้โดนเข้าไปเต็ม ๆ เขาล้มลงและถูกทั้งสามยืนคุ้มเชิงเอาไว้“แกทำแบบนี้ทำไม” กาแลงก้าถาม นูนคูมองทั้งสามตาขวาง ตอนนี้เขาต้องยอมจำนนอย่างเดียวเท่านั้น“ข้าทำเพื่อคนของข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่า พวกเราต้องเป็นทาสมานานแค่ไหน”“แต่พอข้าไปดูแลพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าก็ไม่ได้เป็น
ลิโป้รู้สึกตัวพบว่าถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา ถูกกดให้คุกเข่าลง ตรงหน้าของชายคนหนึ่ง เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง คนตรงหน้าเขาคือ โจโฉ ! เขามาโผล่ที่ค่ายของโจโฉอีกครั้งได้ยังไง“คนอย่างเจ้าน่ะ ไม่มีสิทธิ์ได้รับโอกาสหรอก เอาตัวไป” ลิโป้ถูกลากไปที่ลานประหารอีกครั้ง เขากำลังจะถูกแขวนคอ แต่มีลูกธนูพุ่งมาตัดเชือก ครีม ลูน่า เกล เซน่ามาช่วยเขาจากลานประหาร ลูน่าควบไอ้แสบมา ลิโป้รีบกระโดดขี่เจ้ายูนิคอร์ เธอหันมาบอกว่า“ชีวิตใหม่ของท่านเริ่มแล้วนะ พี่ลิโป้”ลิโป้รู้สึกตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาอยู่ในห้องพัก เห็นครีม เซน่า ลูน่า เมื่อเด็กสาวเห็นเขาก็เรียกชื่อเสียงดัง“พี่ลิโป้ฟื้นแล้ว” เมื่อสิ้นเสียง เกลก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ดาร์ลิง ฟื้นแล้ว” เธอกอดและหอมแก้มซ้ายขวา ครีม เซน่าดูไม่ค่อยพอใจนัก ยังไม่ได้พูดอะไร กาแลงก้าก็เดินเข้ามา คงไม่ใช่สิ่งลิโป้อยากเห็นแน่ ๆ เพราะเห็นหน้าทีไรก็ก็ทำให้คิดถึงโจโฉทุกที“ลุกไหวมั้ย พวกเรามีเรื่องอยากคุยกับท่านอีกครั้ง” เมื่อครีมได้ยินเช่นนั้นก็พูดสวนไปว่า“นี่เขา เพิ่งฟื้นจะให้ลุกไปไหนอีก”“ใช่ ! เกิดดาร์ลิ่งไปแล้ว พวกเจ้าวางแผนฆ่าเขาล่ะ” เกลรีบเสริม“ไม่มีใครจะฆ่าค