“เดี๋ยวท่านลิโป้ขอข้าคุยกับฟูกัวก่อน” มาร์แชลรีบบอก ลิโป้ต้องปรับพลังเพื่อบรรเทาอากาศบาดเจ็บการโจมตีเมื่อครู่นี้ ซึ่งรุนแรงมากถ้าไม่สวมเกราะกระดูกเขาหักแน่ เลยต้องยอม“ฟูกัวเจ้ารับใช้ ราชวงค์มาตั้งแต่รุ่นปู่ ไฉนมาทรยศข้าเช่นนี้” ฟูกัวมองมาร์แชลสายตาไม่ได้มีความยำเกรงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง“ใช่ ! พวกข้ารับใช้ราชวงค์มานาน แล้วยังไง ท่านลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกเราเป็นนักล่าทาสและพ่อค้าทาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ท่านกลับทำให้เลิกล่าทาสและค้าทาส ได้อย่างไรกัน เท่ากับว่าให้เราทิ้งศักศรีดิ์ของตัวเอง” ฟูกัวพูด“คนเรามีความเป็นคนเท่ากันฟูกัว การที่เรายังมีทาส มันไม่ใช่เรื่องดีนะ”“อย่ามาอ้างเจ้าน่ะติดเนื้อต้องใจนางคนชั้นต่ำนั่นต่างหาก” ฟูกัวพูดใส่หน้าของมาร์แชล“หยุดพูดได้แล้ว !” ลิโป้ตะโกน เขาชี้ทวนใส่หน้าของฟูกัว“ใครยอมข้าอยู่ ใครขวางข้าตาย” เมื่อฟูกัวได้ยินก็ตะโกนใส่หน้าลิโป้ว่า“ปากดีนักนะ ไอ้แมงกระจั๋ว เดี๋ยวข้าจะทุบหัวแกให้แหลกเลย” มันวิ่งเข้ามา ลิโป้กระหน่ำทวนไป “พิรุณโปรยฟ้าคำราม” ฟูกัวหลบได้เข้ามาประชิดตัวและชกลิโป้กระเด็นอีก แม้ว่าจะมีรูปร่างสูงใหญ่ แต่มันก
“คอยดูนะเซน่า ข้าจะชนะใจดาร์ลิ่งให้ได้”ลิโป้ตื่นขึ้นมา เห็นเซน่านั่งอยู่ตรงหน้าพร้อมกับกวานของเขานางทำความสะอาดมันอยู่ นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดแล้วยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรกับนาง เกลก็เดินเข้ามาพร้อมกับเหล่าโดวาฟที่ขนอาวุธและชุดเกราะของเขามา“ดาร์ลิ่งข้าคุมการตีเกราะใหม่ให้กับท่านเองเลยนะดูสิว่าชอบมั้ย” ลิโป้ลุกขึ้นมาดูมันชัด ๆ ทวนของเขายังคงมีรูปร่างเหมือนเดิม ส่วนเกราะสีดำของมีอัญมณีประดับเหลือง ประดับอยู่“ข้าไม่ได้สั่ง เจ้าประดับอัญมณีทำไม” ลิโป้หันไปถามโกดอน โดวาฟหน้าซีดเผือดแล้วรีบตอบว่า“ท่านเกลเป็นคนบอกถ้าเอาอัญมณีเวทย์มนต์ที่ตรงกับอาวุธประดับไว้ที่เกราะ จะช่วยเสริมพลังให้ท่านครับ” ลิโป้หันไปทางเกล นางพูดว่า“จากการศึกคราวที่แล้ว ข้าคิดหากใช้แค่เขี้ยวของพวกไดโนเสาร์คงไม่พอ ก็เลยให้....”“ขอบคุณมากนะ” ลิโป้พูด เกลยิ้มแก้มแทบแตก เขากำลังจะหันไปขอบคุณเซน่าอีกคน แต่นางเดินจากไปแล้วลิโป้สวมเกราะและเอากวานมาประดับผม เกลมองเขาอย่างชื่นชม เพราะเมื่อยามลิโป้สวมเกราะและใส่เครื่องประดับผมนั้นทำให้ดูสง่างามและแข็งแกร่งราวกับเทพบุตร“พวกผู้นำกองทัพกำลังประชุมกันท่านควรรีบไปร่วมปร
“เริ่มได้ !” ทั้งสองโจมตีพร้อมกัน เสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่น ทั้งสองถึงกับแขนชา ต่างฝ่ายต่างมีพละกำลังไม่เป็นรองกันเลย แถมอาวุธก็แข็งแกร่งเท่ากันด้วย เลยต้องถอยมาคุ้มเชิง มาร์แชลเหวี่ยงดาบมาเต็มแรง ลิโป้ใช้ทวนรับเอาไว้ได้ และหาจังหวะแทงสวนไป มาร์แชล หลบได้ แต่กลับเป็นโอกาสของลิโป้ เขาเหวี่ยงทวนไป มาร์แชล เอาดาบรับคมมีดวงพระจันทร์ที่ทวน เสียงอาวุธกระทบกันดังลั่น เรื่องความว่องไวนั่นมาร์แชลก็ใช่เล่นเหมือนกัน ทั้งสองเลยถอยห่างเพื่อคุ้มเชิงกัน นั่นทำให้ลิโป้รู้ได้เลยมาร์แชลไม่ใช่ประเภทคุณชายเจ้าสำอางค์แน่ ๆ กลับเป็นนักรบที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี มาร์แชล เองก็รู้ว่าลิโป้ไม่ใช่คนหลงตัวเองเขามีฝีมือจริง ๆ การสังหารฟูกัวไม่ใช่แค่โชคดีช่วยแน่“พอได้แล้วข้าขอตัดสินให้เสมอกัน” นิโคลัสให้ยุติการต่อสู้ ทั้งสองก็ไม่ได้คัดค้าน มาร์แชลเดินเลี่ยงออกไป โดยมีจอมเวทย์ตามไปด้วย“ท่านคิดว่า ลิโป้เป็นยังไง” มาร์แชลถาม นิโคลัสนิ่งไปสักครู่แล้วพูดว่า“ไม่ใช่แค่โอหัง อวดี แต่มันมีฝีมือจริง หากเป็นศัตรูก็เป็นอันตราย แต่ถ้าเป็นมิตรก็เชื่อใจยาก อย่างไรรอให้เสร็จศึกกับกลุ่มไคจูก่อนค่อยว่ากันดีกว่า พะยะค่ะ”
“บอกจำนวนไม่ได้หรือไง” ลิโปถาม“ต้นไม้นับเลขไม่เป็นหรอกครับ” เซน่าได้ยินก็แอบขำในใจเสียงคำรามดังขึ้น ทำลายขวัญของพวกทหารไปหลายคน“อย่าไปกลัวมัน เพราะพวกเราคือทหารแห่งออเร็นดราก้อน” มาร์แชลเรียกขวัญของทหารให้กลับมาดีดังเดิม“ข้าจะขอนำกำลังเทราโนดอนไปสกัดพวกมันเอาไว้ก่อน ขอรับ” นิโคลัสพูดขึ้นมา“ได้ ท่านระวังตัวด้วยล่ะ” มาร์แชลอนุญาต เหล่ากองกำลังเทราโดดอนบินนำไปก่อน คราวนี้มาร์แชลไม่ได้ตามไปด้วย ลิโป้กำลังจะสั่งให้เคลื่อนพลตาม แต่องค์ราชาบอกว่า“รอสัญญาณก่อน ขืนบุกส่งเดช อาจทำให้เสียแผนได้” ตอนแรกลิโป้จะแย้ง แต่จิระรีบพูดว่า“ใช่ขอรับ รอดูไปก่อน”นิโคลัสนำทัพอากาศเมื่อใกล้เข้าเขตของดราก้อนทั่ง ทีเร็กไม่ต่ำกว่าสิบตัวเดินลาดตะเวณอยู่ จอมเวทย์กำคฑาเอาไว้แน่น แม้จะมีเริ่มมีความหวาดกลัวเข้ามาในใจแล้วก็ตาม แต่เขาเป็นทัพหน้าจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด เมื่อได้ระยะก็ออกคำสั่งทันที“ยิงได้” เครื่องยิงธนูกลสาดลูกธนูมาร่าวกับห่าฝน เสียงทีเร็กคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสนั่น นั่นคือสัญญาณเคลื่อนพล ! กองทัพรีบเคลื่อนพลตามไป เครื่องยิงธนูกลได้ผลเกินคาด เมื่อเหล่าทีเร็กซ์บาดเจ็บ ล้มตาย ฝ่ายดราก้อนทั่งลากบัส
อีกด้านหนึ่ง มาร์แชล กับแจฟฟาดวลดาบกันอย่างสูสี ไม่มีใครทำอะไรกันได้ แม้จะใช้พลัวเวทย์มนตร์ก็ตามที “ถ้าในเชิงดาบเราเอาชนะกันไม่ได้ งั้นก็มาดวลเชิงมวยกัน” แจฟฟาท้าทาย “ก็ได้ข้ารับคำท้า” ทั้งสองลงจากพาหนะ ปักดาบไว้ที่พื้น ถอดเสื้อเกราะกับหมวกออก และตั้งท่าเตรียมพร้อม ดูจากรูปร่างมาร์แชล เสียเปรียบเห็น ๆ เพราะแจฟฟาตัวใหญ่กว่ามาก มันวิ่งเข้ามาและออกหมัดก่อน มาร์แชลหลบไม่ทันโดนเข้าที่ปลายคางเข้าอย่างจัง เขากระเด็นและมึนงง แต่ก็พยายามยั้งตัวไว้ไม่ให้ล้ม และชกสวนไป หมัดถูกรับเอาไว้แจฟฟาบีบอย่างแรง มาร์แชลรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งมือราวกับโดนคีมเหล็กบีบ เขาพยายามสลัดให้หลุดแต่ก็ไม่อาจหลุด ได้ จึงตัดสินชกไปใต้รักแร้ แจฟฟาชาไปทั้งตัวเป็นจังหวะให้เขากระชากมือออกมา แล้วรีบถอย ตอนนี้รู้สึกว่าคิดผิดซะแล้วที่ทิ้งอาวุธ แต่ว่าจะให้ยอมแพ้ก็ไม่มีทางเหมือนกัน เขารวมกำลังและวิ่งพุ่งเข้าชนร่างของแจฟฟา แต่ว่ามันไม่สะดุ้งสะเทือนเลย กลับจับร่างของมาร์แชลเหวี่ยงกระเด็น มันกระโดดมากหมายจะทิ้งศอกใส่ร่างของมาร์แชล แต่เขารีบกลิ้งตัวหลบทำให้ศอกของแจฟฟากระแทกกับพื้นนั่นทำใ
“ไอ้หนวดแมลงสาบมันไม่สนวิธีการหรอก แค่ชนะก็พอ” “คงต้องยอมทำตามมันไปก่อนขอรับ เสร็จศึกเมื่อไหร่ค่อยเก็บมันก็แล้วกัน” นิโคลัสพูดขึ้นโฮเซ่ยิ้มย่อง ถ้ามีออเร้นดราก้อนมาเป็นแนวร่วม การกำจัดลิโป้ก็ไม่ยากอย่างที่คิด แผนการของลิโป้สร้างความไม่พอใจให้กับเซน่าเป็นอย่างมาก เธอเลยไปเอาเรื่องเขา “ลิโป้ !” ลิโป้หันมา เห็นเซน่า “มีอะไร” “ทำไมถึงได้คิดแผนโหดร้าย ขนาดนี้ขึ้นมาได้ เจ้าก็รู้นี่ถ้าตัดน้ำ ประชนชนของดราก้อนทั่งจะต้องเดือดร้อน” เซน่าเริ่มเปิดฉากต่อว่าเขา “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า เมื่อยืนคนละข้างกับข้าก็เป็นศัตรูของข้า ก็ต้องเจอแบบนี้” ลิโป้ตอบหน้าตาเฉย เซน่าได้ยินก็เงยมือขึ้นหมายจะตบหน้าของลิโป้ แต่ลิโป้ก็ยังเป็นลิโป้อยู่ดี เขาจับข้อมือของเธอเอาไว้ “คิดจะทำอะไร” เซน่าพยายามสะบัดมือออก “ปล่อยนะ อย่ามาจับตัวข้า” ลิโป้ไม่ยอมปล่อย เซน่าเลยจะใช้มืออีกข้าง แต่ก็ถูกลิโป้จับไว้ได้อีก “ข้าต้องการหยุดสงคราม โดยเร็ววิธีนี้ล่ะเรื่องเร็วที่สุดแล้ว ไว้เสร็จศึกแล้วข้าก็จะสั่งให้
“กองทัพของท่านไครซตันเป็นซอมบี้[1]ขอรับ” “อะไรนะ ท่านอากล้าทำแบบนี้เชียวหรือ สั่งพลหน้าไม้ให้เตรียมพร้อมเอาไว้ ลิโป้ให้พลธนูกล พลหอกซัด และพลธนูเซนทอร์ของท่านเตรียมพร้อเอาไว้ เรารบตรง ๆ ไม่ได้ ต้องใช้การยิงจากระยะไกลเท่านั้น” ปกติลิโป้จะไม่ชอบให้ใครมาสั่ง แต่ด้วยท่าทางของมาร์แชล เขาทำตามแม้จะยังไม่เข้าใจว่าซอมบี้คืออะไรก็ตาม ธนู หอกถูกชัดออกมาไม่หยุด แม้จะถูกเป้าหมายแต่พวกมันหาได้มีความกลัวหรือเจ็บปวด ไม่กองทัพจึงเดินหน้าเข้ามาอย่างเดียว “ต้องเผามัน” อัคคีตะโกนบอกทุกคน เมื่อได้ยินเช่นนั้น มาร์แชลสั่งให้เอาหน่วยบินเอาน้ำมันทิ้งลงไป แต่ว่า เจ้าหมอผีไอยองร่ายมนต์เกิดฝนตกลงมา เมื่อมีฝนตกหนักขนาดนี้ การจะโจมตีด้วยไฟย่อมไร้ผล ลิโป้เห็นดังนั้นจึงเรียก แองเคอร์มา “ให้กองกำลังของเราทั้งหมดเตรียมพร้อม” มาร์แชลได้ยินก็รีบหันมามองลิโป้แล้วถามว่า “นี่คิดจะทำบ้าอะไร”ลิโป้ไม่ตอบเขาเรียกไอ้แสบมากระโดดขี่หลังมัน และควบออกไป กองทหารของลิโป้ก็ตามไป เท่ากับว่า ลิโป้ คิดจะตะลุยบอลกับไอ้พวกนั้น กองทัพของลิโป้เข้าโจมตีอย่างห
“อัศวินที่ใช้พลังเวทย์มนตร์ คล้ายกับที่ท่านประดับอัญมณีที่อาวุธนั่นล่ะ แต่พวกนี้ไม่ต้องใช้อัญมณี ก็ใช้พลังมนตร์ได้” ลิโป้ยินเช่นนั้นก็สนใจอยากได้มาร่วมกองทัพของตน “ผู้นำที่นั่นเป็นใครกัน” “ท่านกอร์ดอน เป็นกษัตริย์และจอมเวทย์ เจ้าเคยเจอแล้ว คนที่ตาสีแดง ไว้หนวดเครายาวสีดำ และก็ก็หัวโล้นน่ะ” เมื่ออัคคีอธิบาย โฮเซ่ก็เลยบอกว่า “ตอนนี้ข้าได้ส่งข่าวไปให้ท่านพ่อแล้ว ท่านกำลังจะรวบรวบกองทัพของไวโอเล็ตโรส และกองกำลังจากอาณาจักรที่เหลือจะมาสมทบ พวกเราจะล่วงหน้าไปก่อน คิดว่าประมาทเจ็ดวันท่านพ่อจะมาถึงที่เรดอาย” การระดมกองทัพใหญ่ขนาดนี้ก็เท่ากับว่าเป็นการเดิมพันหมดหน้าตัก ถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมาทวีปอาร์ก็องเซียลจะต้องจบสิ้น และความหวังก็ฝากไว้กับ ลิโป้ เจ้าคนโอหังคนนี้น่ะหรือ วันต่อมา กองทัพเคลื่อนพลกลับมายังออเร้นดราก้อน เตรียมกำลังรบให้พร้อม ลูน่าเห็นพี่ชายและพี่สาวกลับมาเธอวิ่งไปกอดทั้งสองคน “พวกพี่ปลอดภัย” โฮเซ่หอมแก้มของน้องสาวแล้วพูดว่า “ต้องกลับมาสิ ให้เจ้าแกะนี่ออกให้ไง” ลูน่าแกะเชือกถักให้ทั้งสองคน เธอมองหาใครบางคนเหมือ
“ด้วยอำนาจที่ข้าได้รับมาในฐานะผู้ที่สังหารราชาอนัน ข้าขอแต่งตั้งให้ลูน่า บุตรสาวของโฮกัส ผู้เป็นรัชทายาท อันดับสาม ขึ้นครองบังลังค์”“ไม่นะข้าทำไม่ได้”“เจ้าทำได้ลูน่า เจ้าเป็นลูกของพ่อเจ้า อย่ากลัวข้าอยู่กับเจ้าเสมอ” ลิโป้พูด ลูน่านิ่งคิดในที่สุดก็ตัดสินใจรับตำแหน่ง“ข้ายินดีรับตำแหน่ง”“ทำไมพวกเจ้ายังไม่คุกเข่า ! ราชินีลูน่า ทรงพระเจริญ” ลิโป้ประกาศ ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกันและเอ่ยเสียงดังกึกก้อง“ทรงพระเจริญ” ลิโป้ลุกขึ้นและบอกว่า“เนื่องจากพระนางยังทรงพระเยาวซ์ ข้าคิดว่าเราต้องมีผู้สำเร็จราชการแทน” คราวนี้เหล่าจอมเวทย์คิดว่าอย่างไรเสียลิโป้ก็ต้องแต่งตั้งตัวเองแน่ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น“ข้าขอแต่งตั้งให้เซน่าเป็นผู้แทนพระองค์” เซน่าอึ้งเธอกำลังจะปฎิเสธ แต่ลิโป้มองเธอเป็นเชิงสั่ง หญิงสาวเลยยอมทำตาม ลิโป้ชูทวนขึ้นฟ้าแล้วพูดว่า“สำหรับ ขอแต่งตั้งตัวเองเป็นผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรทั้ง 7 ของทวีปลาอองเซียว นี้ โดยข้าจะขอให้อาณาจักรทั้งเจ็ด สร้างที่อยู่ให้ข้า และเตรียมกองทหารให้ข้าด้วย ข้าจะไปประจำในทุกดินแดน ดินแดนละหนึ่งปีคอยคุมกันที่นี่ให้กับพวกท่าน” เหล่าจอมเวทย์งงเป็นไก่ตาแตกไม่คิดว่าลิโป
แม้จะเพิ่งชนะศึกใหญ่มาแต่กลับไม่ได้มีงานเลี้ยงฉลอง เพราะสองอาณาจักรต้องสูญเสียงราชาอันเป็นที่รักไป เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วบริเวณ กาแลงต้องคอยปลอบจินเจอร์ ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะก็ตามที ก็ต้องพบความสูญเสียเหมือนกัน ลิโป้มองดูภาพดังกล่าว เขาไม่คิดเลยว่า กอร์ดอน โฮกัส โฮเซ่จะเป็นที่รักขนาดนี้ ถ้าคนตายวันนี้เป็นเขาจะมีใครเศร้าโศกให้ขนาดนี้มั้ย มีทหารมาเรียกเขาไปที่ประชุม พอลิโป้เข้าไปก็พบกับเหล่าจอมเวทย์ที่นั่งรออยู่แล้ว ลิโป้เห็นครีมมีท่าทางกังวลใจ“เรื่องที่เราตกลงกันไว้ ข้าจะทำตามแน่ แต่ขอให้หลังจากที่จัดพิธีศพของสามกษัตริย์ก่อน” ลิโป้พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วถามกลับไปว่า“แล้วจะทำยังไงกับพวกกลุ่มไคจูที่เหลือ” “ก็คงจะมีประหารและปล่อยไปเป็นบางตน แต่ก็ไม่น่าห่วงอะไร เมื่อไม่มีอนัน พวกมันคงจะไม่คิดบุกมาอีกหรอก” วีโต้ตอบ ลิโป้พยักหน้า“แล้วอนันเป็นใคร” เหล่าจอมเวทย์มองกัน กาแลงก้าตอบว่า“คงเป็นศิษย์ของจอมเวทย์คนหนึ่งนั่นล่ะ น่าเสียดายตอนเห็นหน้ามันก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะให้จำได้ แถมไม่ซากเหลืออีก” การประชุมจบลง แล้ว ลิโป้เดินออกไป “หวังว่าแผนท่านคงจะได้ผลนะ” ธีโอดอร์พูดขึ้นมา“ได
ลิโป้นั้นเอง วีโต้กับครีมรักษาเขาจนหายและยังฟื้นพลังให้อีกด้วย จึงเข้าไปร่วมการต่อสู้ได้ เมื่ออนันเห็นลิโป้ลุกขึ้นมาแล้ว จึงเรียกดาบกลับมาทั้งห้าเล่ม“ไอ้เก๊งเจ๊ง แกไม่มีสิทธิ์ใช้ดาบของโฮเซ่โว้ย”“ตอนนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้ว” อนันบังคับดาบให้พุ่งเข้าหาลิโป้ เหล่าจอมเวทย์จะเข้าไปช่วย แต่ลิโป้บอกว่า“อย่ามาสอดข้าจะฆ่ามันเอง” คราวนี้ลิโป้อ่านการโจมตีของดาบได้ทั้งหมด ทำให้รับมือได้ อนันตกใจมาก“แกทำได้ยังไง”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ผ่านสงครามมาเป็นร้อยครั้งแล้ว การโจมตีของแกน่ะ ใช้เวลาไม่นานข้าก็อ่านออกแล้ว” ถึงกระนั้นลิโป้ก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้อนันได้ เขารีบถอยตั้งหลัง และปักทวนลงพื้น“ใจกับอาวุธรวมกันเป็นหนึ่ง ใจเดินอาวุธเดิน ใจถึงอาวุธถึง ฝืนลิขิตฟ้า” ทวนของลิโป้ลอยขึ้นมา หมุนกลางอากาศ และพุ่งไปหาอนัน ดาบทั้งห้ารีบมาสกัดเอาไว้ อาวุธทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่นราวกับเป็นการต่อสู้ของทหารทั้งกองทัพ ในที่สุดก็มีช่องว่าง ทวนพุ่งไปด้วยความเร็ว ดาบทั้งห้ากระจัดกระจาย ปลายทวนแทงเข้าไปที่หน้ากากกระจกของอนันอย่างจัง“เพล้ง”เสียงกระจกแตกดังสนั่น อนันรีบถอยหลังออกมา ทวนปักอยู่ตรง
“ไม่คิดว่าเราจะต้องลงมือเอง !” พูดจบมันเรียกดาบออกมาอีกห้าเล่ม ดาบทั้งห้าลอยอยู่เหนือนิ้วมือซ้ายของมัน โฮเซ่กับลิโป้รีบตั้งท่าเตรียมพร้อม อนันฟาดฝ่ามือมาตรงหน้า ดาบทั้งห้าเล่มพุ่งไปด้วยความเร็ว แล้วเข้าโจมตี ลิโป้กับโฮเซ่รีบรับมือ แต่ว่าดาบบินกลับโจมตีด้วยความรวดเร็วและรุนแรง จนทำให้ยิ่งรับมือยิ่งลนลาน โดยอนันนั่งขยับมือและนิ้วไปมา ดาบก็เคลื่อนไหวตามราวกับว่ามันชีวิต ดาบเล่มหนึ่งกำลังจะมาแทงลิโป้ โฮเซ่เห็นก่อนเขารีบเอาดาบไปปัดเล่มนั่นช่วยชีวิตของลิโป้ไว้ได้อย่างหงุดหวิด แต่ว่าทำให้เขาเสียจังหวะดาบเล่มหนึ่งแทงเข้าที่อกมันพาร่างของโฮเซ่ ลอยขึ้นฟ้าไป ดาบอีกสี่พุ่งเสียบร่างของเขาทะลุร่างร่างร่วงลงสู่พื้นและยังมีอีกเล่มพุ่งมาตัดหัวของโฮเซ่ขาดกระเด็นลิโป้ตกตะลึง ! โฮเซ่คนที่เกลียดเขาที่สุด และคิดจะฆ่าเขาตลอดเวลา กลับเป็นคนช่วยชีวิตของเขา ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของโฮเซ่ก็ลอยขึ้นมาดวงไฟสีขาวลอยออกมา อนันชูมือขวาขึ้นดวงไฟสีขาวลอยเข้าไปในมือของอนันมันเอาดวงไฟใส่เข้าไปในตัว แม้ไม่เข้าใจว่าอนันทำอะไรแต่เขารู้สึกโกรธมาก จึงวิ่งเข้าไปหมายจะแทงทวนใส่ แต่ถูกดาบของอนันสกัด“ใจเย็นก่อนลิโป้ถอยออกมา”
หลังจากนั้นเหล่าจอมเวทย์ก็ไปแช่แข็งศพของโฮกัสเอาไว้ แม้ว่าวีโต้จะตาบอด แต่ดวงตาของเขามีน้ำตาคลอเป้า ส่วนเหล่าทหารไวโอเล็ตก็ร้องเสียงดังระงม ทำให้บรรยากาศยิ่งเศร้าหนัก โฮเซ่คุกเข่าแล้วพูดต่อหน้าศพพ่อว่า“ข้าจะจัดการกับอนันให้ได้ และจะไม่ยอมให้ไวโอเล็ตโรสต้องเป็นของคนอื่นเด็ดขาด” เขาชูดาบขึ้นเป็นการแสดงคำสัญญาต่อหน้าหลุมบิดา เหล่าจอมเวทย์มองหน้ากันอย่างลำบากใจ เพราะคำสัญญาที่วีโต้ให้กับลิโป้คืนนั้นลิโป้ให้คนหาเหล้ามา เขาเทลงพื้นไปหนึ่งจอกเป็นการคาราวะผู้ตาย เซน่าเดินมาหาเขาทำให้แปลกใจไม่น้อย เลยเชิญเธอนั่งข้าง ๆ“ขอเหล้าให้ข้าหน่อยได้มั้ย” ลิโป้รินเหล้าให้เธอ เซน่ารับมาดื่มอย่างยากเย็น“จะใช้เหล้าให้ลืมความเจ็บปวดหรือไง” ลิโป้ถาม เซน่าแทบจะสำลักเหล้า“เปล่านะแค่.....”“ถ้าจะเศร้าก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ เพราะเจ้าก็เพิ่งจะเสียพระราชาไปนี่” เซน่าส่ายหน้าแล้วพูดว่า“ท่านไม่ใช่ราชา ท่านเป็นพ่อของข้า ข้าน่าจะเรียกท่านว่าพ่อสักครั้ง” พูดจบเธอก็ดื่มเหล้าเข้าไปอีก ลิโป้เองก็ดื่มเป็นเพื่อนเธอ ยิ่งดื่มเหมือนความเศร้าทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเสียพ่อ แม่ หรือที่เธอต้องมาเป็นองค์หญิงในวั
“งั้นเหรอ” มันร่ายมนตร์ เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมา โฮเซ่หันไปมอง สะพานหินถูกทำลายไปแล้ว พร้อมกับทหารที่ตามมาร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่าง หนึ่งในนั้นคือ“ท่านพ่อ !” โฮเซ่เห็นพ่อของตนเองร่วงลงไปต่อหน้าต่อตา เขาหันไปทางคราวิซาและควบม้าไปแทงดาบใส่หมายจะเอาชีวิต แต่คราวิซเอาวุธออกมารับ เป็นตะบองหนามทำจากแก้วผลึกสีม่วง ซึ่งดูจะผิดกับการเป็นจอมเวทย์ของมันมากเซน่าควบม้ามาถึงค่าย รีบตามหาลิโป้ ในที่สุดก็เจอ จึงวิ่งหน้าตื่นเข้าไปหา“ลิโป้แย่แล้ว ท่านโฮเซ่แอบเอากองทัพไปจัดการกับไคจู แล้วพวกมันหนีเข้าป่าไป ท่านโฮกัสก็ตามไปด้วย” ลิโป้ได้ยินก็ตกใจ นี่มันเป็นกับดักชัด ๆ เขารีบออกคำสั่งเคลื่อนพลไปทันที แต่ใช้เพียงกองทัพของกรีนฮาร์ท ไลท์บลูเมาเท้นกับกองทัพส่วนตัวเท่านั้น จิระ แองเคิ้ล ชิว็อก คอปเปอร์ เกลตามไปด้วย แต่เมื่อมาถึง ก็พบว่าสะพานถูกทำลายไปแล้ว ที่ฝั่งตรงข้าม กำลังเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด ฝ่ายของไวโอเล็ตโรสเริ่มบาดเจ็บล้มตายโฮเซ่พยายามแทงดาบใส่แต่ว่า คราวิซกลับรับมือได้ทั้งหมด“เล่นพอแล้ว” คราวิซยิงแก้วผลึกออกมาจากตะบอง จำนวนมากราวกับฝูงผึ้งแตกรัง แทงม้าของโฮเซ่ไปเต็ม ๆ จนพรูน โฮเซ่รีบกระโดดลงจาก
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้า ไม่ได้ไว้ใจพวกข้า เพราะเคยถูกจับไปเป็นทาสมานานแล้ว แต่ข้าขอรับปากว่าจะไม่มีอีกแล้ว ข้าจะขอเป็นผู้ดูแลดินแดนนี้เอง โดยจะทำดินแดนของพวกเจ้าทัดเทียมอีกหกดินแดนที่เหลือ จริงอยู่ในตอนแรกข้ามาเพราะอยากได้อำนาจ แต่เมื่อเห็นพวกเจ้าแล้ว ข้ากลับอยากช่วยเหลือขอโอกาสให้ข้าเถอะ” ชาวเยลโล่สโตนเริ่มปรึกษากัน ตอนอัคคียังไม่มา พวกเขาเป็นแค่ชาวป่าโง่เง่า ถูกจับเป็นทาสตลอดแต่อัคคีเอาความรู้ใหม่มาให้พวกเขา ทุกคนเลยเปล่งเสียงพร้อมกันว่า“อัคคี อัคคี อัคคี”จากการต่อสู้คราวนี้ ลิโป้เลยต้องพักรักษาตัวอีก หลายวัน ครีมบ่นตลอดขณะที่ปรุงยาให้“เอาน่ายังไงก็จัดการมันได้ก็แล้วกัน” ลิโป้พูดขึ้นมา“แต่ก็เสี่ยงนะ ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ”“ข้าคือ ลิโป้ ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก” ครีนถอนใจ คำพูดที่ดูโอหังเช่นนี้ทำไมเธอกลับดีใจทุกครั้งที่ได้ยินนะ“งั้นข้าไปก่อนนะ พักผ่อนซะล่ะ” ลิโป้พยักหน้า ครีมเดินออกไปครู่ใหญ่ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นมา“พี่ลิโป้” ลิโป้ยิ้มออกมาได้ ลูน่ากับเซน่ามาเยี่ยมเขา นี่ล่ะยาทิพย์สำหรับเขาสามวันต่อมาลิโป้หายดี กองทัพก็เตรียมพร้อมแล้ว ลิโป้มองเห็นกองทัพ ในยา
“เอาม้ามาให้ข้าเร็วเข้า” กาแลงก้าพยักหน้าและบอกให้ทหารจัดการให้ อัคคีรีบขึ้นม้าและควบตามไป ลิโป้ต่อสู้กับเหล่าซอมบี้มากมายในสุดเข้าก็เห็น นูนคูกำลังร่ายมนตร์สั่งการณ์ อยู่เขารีบควบไอ้แสบเข้าไปหาทันที นูนคูเห็นก็สั่งให้พลธนูคุ้มกัน ลิโป้ใช้ทวนปัดลูกธนู แต่ก็ยังมีลูกธนูถูกยิงมาไม่หยุด มีกงจักรลอยทำลายลูกธนูไปหลายลูก กาแลงก้ามาพร้อมกับอัคคี“คิดว่าจะฝ่าไปคนเดียวหรือ บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย” กาแลงก้าพูด ลิโป้ไม่พูดอะไรอีก อัคคีกับ กาแลงก้าเปิดทางให้ ลิโป้ตีฝ่าไป นูนคูยิงพลังเวทย์เข้ามาสกัดลิโป้ เจ้ายูนิคอร์หลบพลังเวทย์และใกล้เข้ามาทุกที นูนคูยกคฑาขึ้น ลิโป้รวมพลังและฟาดทวนไปเต็มแรง“สายฟ้าฟาด” ร่างของนูนคูกระเด็น เขารู้เลยว่าสู้ลิโป้ตรง ๆ ไม่ได้แน่ เลยร่ายมนตร์ให้ซอมบี้มารุมแทน กาแลงก้าขว้างจักรมาสกัด อัคคียิงไฟใส่ นูนคูหลบไม่ได้โดนเข้าไปเต็ม ๆ เขาล้มลงและถูกทั้งสามยืนคุ้มเชิงเอาไว้“แกทำแบบนี้ทำไม” กาแลงก้าถาม นูนคูมองทั้งสามตาขวาง ตอนนี้เขาต้องยอมจำนนอย่างเดียวเท่านั้น“ข้าทำเพื่อคนของข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่า พวกเราต้องเป็นทาสมานานแค่ไหน”“แต่พอข้าไปดูแลพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าก็ไม่ได้เป็น
ลิโป้รู้สึกตัวพบว่าถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา ถูกกดให้คุกเข่าลง ตรงหน้าของชายคนหนึ่ง เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง คนตรงหน้าเขาคือ โจโฉ ! เขามาโผล่ที่ค่ายของโจโฉอีกครั้งได้ยังไง“คนอย่างเจ้าน่ะ ไม่มีสิทธิ์ได้รับโอกาสหรอก เอาตัวไป” ลิโป้ถูกลากไปที่ลานประหารอีกครั้ง เขากำลังจะถูกแขวนคอ แต่มีลูกธนูพุ่งมาตัดเชือก ครีม ลูน่า เกล เซน่ามาช่วยเขาจากลานประหาร ลูน่าควบไอ้แสบมา ลิโป้รีบกระโดดขี่เจ้ายูนิคอร์ เธอหันมาบอกว่า“ชีวิตใหม่ของท่านเริ่มแล้วนะ พี่ลิโป้”ลิโป้รู้สึกตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาอยู่ในห้องพัก เห็นครีม เซน่า ลูน่า เมื่อเด็กสาวเห็นเขาก็เรียกชื่อเสียงดัง“พี่ลิโป้ฟื้นแล้ว” เมื่อสิ้นเสียง เกลก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ดาร์ลิง ฟื้นแล้ว” เธอกอดและหอมแก้มซ้ายขวา ครีม เซน่าดูไม่ค่อยพอใจนัก ยังไม่ได้พูดอะไร กาแลงก้าก็เดินเข้ามา คงไม่ใช่สิ่งลิโป้อยากเห็นแน่ ๆ เพราะเห็นหน้าทีไรก็ก็ทำให้คิดถึงโจโฉทุกที“ลุกไหวมั้ย พวกเรามีเรื่องอยากคุยกับท่านอีกครั้ง” เมื่อครีมได้ยินเช่นนั้นก็พูดสวนไปว่า“นี่เขา เพิ่งฟื้นจะให้ลุกไปไหนอีก”“ใช่ ! เกิดดาร์ลิ่งไปแล้ว พวกเจ้าวางแผนฆ่าเขาล่ะ” เกลรีบเสริม“ไม่มีใครจะฆ่าค