So, nasa Germany na talaga si Draco at mukhang may problema.
DracoHindi ako makapaniwala sa mga narinig ko at mas lalong ayaw kong isipin na may sumpa nga sa akin. I’m too old to believe that. Ano ‘yon, wala na akong karapatan na maging maligaya? Tsaka wala akong inagrabyadong tao ever since kaya hindi ko deserve na maparatangan ng kung ano anong may kinalaman sa kababalaghan. I don’t believe in that bullshit!Nakisuyo ako sa aking ama at sinabihang gawin ang lahat upang malaman ang katotohanan. Sabi niya ay iyon din ang gustong mangyari ni Tito Felix and Dad started to support him.Nag-schedule din ako ng pagdalaw kila Tito Felix. But tonight, magpapahinga muna ako.Kailangan kong bumalik ng Pilipinas agad dahil nga sa announcement ng change name and management ng Alegre Construction. Hindi ako pwedeng mawala doon at may ilang mga bagay pa akong kailangang ayusin.Mabuti na lang at very reliable si Kevin kaya kumpyansa akong magagawa niya ang lahat on my behalf kahit na wala ako.Isa pa, I need to talk to Margaux.Fuck! Nagmadali akong makauw
Draco“Are you sure that this has nothing to do with your curse?” natatawang tanong ni Ingomar, ang kaibigan kong imbestigador.“Are you crazy? I didn’t know you’re one of the people who believes in that bullshit.”Lalo pa siyang natawa dahil sa sinabi ko. “Seriously speaking, I told Gertrud that I am not, nor my or her parents, forcing her to be married to me.”“Meaning she doesn’t really like you?” bulalas ng aking kaibigan.“I had been telling you that from the very beginning. What do you think of me? A chick magnet that attracts every woman?”“Well, you’re Draco Zaffiri. Every woman likes you.”“Not every woman, Ingomar, there’s this one woman I’ve longed to have but she doesn’t like me.”“That’s unbelievable. I wonder how amazing she is for her to be able to resist the charm of Draco Zaffiri, a young– what? Zillionaire? You’re no longer a billionaire, right?”“For her, I’m not young,” sabi ko sa mahinang tinig.“You’re not young? Who would say that? Wait– Are you saying that you’r
DracoPaglipas lang ng ilang araw ay sa sariling opisina ko na ako nagtungo. Habang nagchecheck ng sales namin ng nakalipas na buwan ay biglang may kumatok at pumasok, dahilan upang mag-angat ako ng tingin.“Chiara?” bulalas ko ng makakita ang nakangiting babae.“Hi, Draco!” ganting bati niya habang lumalapit. Ako naman ay tumayo mula sa aking kinauupuan at sinalubong siya. Nagbeso kami gaya ng lagi naming ginagawa.“How are you?” tanong ko.“Fine as always. I just returned from my vacation with my boyfriend.”“Where is he?” tanong ko. Ilang beses na niyang nabanggit ang kanyang nobyo sa akin ngunit ni minsan ay hindi pa niya iyon napakilala sa akin. “When are you going to let me meet him?” dagdag ko pa.“Come on, Draco. Let me have him for myself. I’ll introduce you to him in time,” nakangiti niyang tugon.“Take a seat,” sabi ko sa kanya tsaka ko siya iginiya sa executive sofa na nasa harap lamang ng aking office table. Dito ko talaga kinakausap ang sinumang bisita ko. “So, where have
MargauxAgad akong kumapit kay Hendrix ng halos buhatin na niya ako sa tubig habang papalapit sa gilid ng pool. Ang sakit pa rin ng paa ko at pakiramdam ko ay may naipit na ugat doon.“Okay ka lang Margaux?” nag-aalalang tanong ni Yvonne ng tuluyan na akong maiahon ni Hendrix. Tatayo na sana ako ngunit binuhat pa rin niya ako papunta sa beach chair na kahoy at inilapag doon.“Ayos ka lang Margaux?” tanong ni Johoney.“Yes, okay lang. Masakit lang talaga ang paa ko”“Let me take care of it,” sabi ni Hendrix sabay pwesto sa aking paahan. Isa siyang varsity player kaya siguro akong alam niya ang kanyang gagawin. Hindi malayong mangyari na naka-experience na siya at ang iba pa niyang ka-team ng ganito during their matches.Inunat niya ang mga daliri ko sa paa papataas patungo sa aking katawan. Masakit pero tiniis ko, yun nga lang, hindi ko maiwasan ang mapangiwi. Nag-aalala namang nakatingin sa akin si Hendrix habang hinihila ang aking paa.Sumunod ay dahan dahan niyang minasahi na rin ang
MargauxNaging constant na sa harapan ko si Hendrix simula ng kaarawan na yon ni Johoney. Kahit ang mga classmate ni Yvonne na nakasama namin sa celebration ay lagi na rin akong binabati.Isama pa ang teammates ni Hendrix na may kasama pang pagkaway at ngiti. Napapailing na lang ako pagkatapos ko silang batiin din.Ilang araw na ang lumipas at tuluyan na akong nawalan ng pag-asa na tatawag or magte-text man lang si Draco. Bahala na siya sa buhay niya.Anyway, mabuti na nga ito. Ibig sabihin ay nakalaya na ako sa kanya, right?Kasama ko sina Alexis at Tessa papunta sa classroom ni Yvonne para sabay sabay na kaming mag-lunch ng makasalubong namin si Sam.Iiwasan ko na siya ngunit humarang pa talaga ito.“Let’s talk,” sabi niya sa mahinang tinig. Nagkatinginan muna kaming tatlong magkakaibigan bago ko siya sinabgot.“Wala na tayong dapat pang pag-usapan, Sam.”“Meron at alam mo ‘yan.”“Huwag mo ng ipilit ang gusto mong mangyari, just leave me alone. Ayaw kong lapitan na naman ako ni Chloe
Margaux“Kamusta naman ang naging pag-uwi mo, Draco?” tanong ni Dad sa lalaki. Nasa hapag na kami at nagdi-dinner. Nasa kanan ni Dad si Mommy habang ako ay nasa kaliwa niya, katabi ang gurang.“May inayos lang, Mr. Pinto.”“I hope okay na ang inayos mo. Mahirap rin ang mag-manage ng negosyo kung malayo ka doon. Mabuti at mahuhusay at mapagkakatiwalaan ang mga naiwan mo doon,” sabi naman ni Mommy.“Sa company ni Dad ay meron namang OIC, pero sa akin ay ako talaga. All my managers reported to me regularly.”“Ang akala ko ay ang DZ Motors ang negosyo ng pamilya niyo, may iba pa pala,” komento ni Dad.Ako ay tahimik lang na nakikinig habang kumakain. Ayaw kong makisali sa usapan nila dahil kahit papaano ay naiinis pa rin ako sa gurang na ito na bigla na lang mag-uutos na pumunta sa condo niya at ng hindi ko sinunod ay bigla na lang lumitaw dito sa bahay namin.Ano yon, alam na niyang hindi ko siya talaga sisiputin?“Are you alright, anak?” biglang tanong ni Mommy kaya nag-angat ako ng tin
Margaux“Ikaw na muna ang bahala kay Draco, anak. Nagtext ang assistant ko may hinihinging documents i-scan send ko lang sa mini office ko,” sabi ni Dad.“Pero aakyat na po ako,” sabi ko bilang pagtutol. Ayaw kong maiwang mag-isa na kasama ang lalaking ito. Hindi ko pa nakakalimutan na iniwan niya ako upang ibigay sa first love niya ang choker na ‘yon.Naalala ko naman ang pagkapahiyang naramdaman ko ng akalain ko na isusuot niya sa akin iyon matapos iabot sa kanya ni Carlos ang choker.Pasimple pa akong tumingin kila Charito, Chloe at Sam para alamin kung nakatingin ba sila sa akin at ganon na lang ang pagsalakay ng kayabangan sa kalooban ko ng makita ko ang masamang tingin na ipinukol sa akin ng mag-ina.Ngunit binalot ako ng pagkadismaya at sobrang hiya ng biglang iabot ni Draco kay Kevin ang box na kung nasaan nakalagay ang alahas at kitang kita ko kung paano ngumisi ang mag-inang Charito at Chloe.“Hintayin mo lang ako, nakakahiyang maiwan si Draco mag-isa,” tugon ng aking ama bag
MargauxFriday, nagmamadali akong umuwi dahil kailangan ko pang magbihis para sa party ng Alegre Construction. Siniguro ni Draco na makapunta ako kaya naman wala na talaga akong magagawa kung hindi ang sumama sa aking mga magulang.Anyway, para na rin ito sa aming negosyo. Tanggap ko na na malaki ang magagawa ng pagdikit namin sa kanya dahil nga kilalang kilala siya sa buong mundo.Pagdating ko ng bahay ay nag merienda lang kami ni Mommy saglit bago ako umakyat na sa aking silid upang mag simula ng magbihis.Kagaya ng lagi ay hindi na ako kumuha ng stylist. Nasasanay na rin naman kasi ako at lalo kong nakikita ang improvement ng skill ko.Naligo na ako at ng makatapos ay pumasok ako sa aking walk-in closet upang mamili ng susuutin.Nakita ko ang dalawang damit na kasamang binili namin ni Mommy na si Draco ang nagbayad. Napaisip ako kung isa ba sa mga iyon ang susuotin ko. Pero ng maalala kong nandoon din si Sam ay nilagpasan ko na lang at namili sa iba ko pang mga evening dress na nasa
Margaux“Pero bakit si Chiara ay buhay pa?” tanong ko, kasabay ng mabilis na pagtibok ng puso ko. Bigla akong napaisip sa mga sinabi niya. “Kung totoong namamatay ang mga babaeng may gusto sa’yo, bakit ang babaeng iyon ay malayang nakakalapit sa’yo pero walang nangyayaring masama sa kanya?”Isang matalim na kaba ang dumaan sa akin habang unti-unting lumalalim ang palaisipan. Kung talagang may sumpa siya, kung talagang namamatay ang lahat ng babaeng may damdamin para sa kanya… bakit buhay pa ako?“Hindi naman talaga naging kami,” sagot niya, at nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. Para bang may bumabalik na alaala sa kanya, isang bagay na pilit niyang iniiwasan ngunit hindi niya kayang takasan. “Unang may nangyari sa amin noong 15 years old ka.”Parang may sumiklab na apoy sa loob ng dibdib ko. Hindi dahil sa galit, kundi sa kaba, sa hindi maipaliwanag na pagkakailang na dulot ng kanyang mga salitang puno ng bigat at kahulugan.“Naisip ko na nababaliw na yata ako para mat
MargauxNagising ako sa pakiramdam ng mainit at masarap na yakap. Ang unang bumungad sa akin ay ang maamong mukha ni Draco na mahimbing na natutulog. Ang isang braso niya ay mahigpit na nakapulupot sa aking bewang, habang ang isa nama’y nagsilbing unan ko. Saglit akong nanatiling nakatingin sa kanya, dinadama ang banayad na paggalaw ng kanyang dibdib habang humihinga.Muling bumalik sa isipan ko ang nangyari kagabi. Masyado akong tinamaan ng sakit ng ulo at hilo kaya’t napagpasyahan kong yayain si Yvonne na umuwi. Mabuti na lang talaga at hindi na ako nagpumilit pang manatili.Ang hindi ko lang inaasahan ay ang pagsunod ni Sam. At mas lalong hindi ko inakalang lalantad si Draco sa harap mismo ng pamangkin niya.Alam ko namang batid na ng ex ko ang tungkol sa amin ng tito niya, ngunit hindi pa ito opisyal na inia-anunsyo. At sa totoo lang, si Draco mismo ang ayaw. Lagi niyang sinasabi na para iyon sa kaligtasan ko, ngunit hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung anong panganib ang ti
DracoNapakagaan ng aking pakiramdam nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata. Ramdam ko pa rin ang init ng nakalipas na gabi na pilit kong pinatay. Ganon din ang lambot ng kanyang katawan sa ilalim ng aking mga kamay. Isang ngiti ang gumuhit sa aking labi habang inaasam na makita ang magandang mukha ng aking Sugar sa tabi ko.Ngunit sa halip na ginhawa, isang matalim na kirot ang bumalot sa aking dibdib nang mapagtanto kong wala siya roon.Agad akong napabangon, at isang malamig na pakiramdam ang gumapang sa aking katawan. Iniwan na ba niya ako? Napalunok ako habang hinahayaan ang mga mata kong maglibot sa paligid, pilit siyang hinahanap. Kasunod nito ay ang pag-landing ng tingin ko sa pintuan ng bathroom. Nakabukas ito, at walang ilaw sa loob. Sigurado akong wala rin siya roon.Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago ako tumayo at mabilis na tinungo ang pintuan. Lumabas ako ng kwarto at bumaba ng hagdanan, may kung anong kumakabog sa aking dibdib, pag-aalala.
Draco“Tumawa ka pa!” singhal niya sa akin kaya naman natahimik na lang ako. “Nakakatawa ako sa tingin mo?”“Nakakatawa in a way na naaakit ako, Sugar. You don’t know how cute you are kapag ganyang nakasimangot at galit ka.”“Huwag mo akong utuin,” tugon niya, crossing her arms over her chest. Huminga muna ako ng malalim bago nagsimula ng magdrive.Malapit lang ang bahay namin dito kaya saglit lang at nasa bahay na rin kami agad. Pagbubukas ko pa sana siya ng pinto ngunit inunahan na niya ako dahil pagkaparada ko ay agad na rin siyang bumaba.Papasok na siya sa loob ngunit nakasara pa ang pinto kaya naman agad akong lumapit sa kanya at binuksan iyon.Pero bago kami tuluyang tumuloy ay siniguro ko muna na mai-record ko ang fingerprint niya sa lock para anytime ay pwede siyang makapasok sa loob.“I should have done that the first time na dinala kita rito.”Galing ako dito ng magyaya si Kevin sa bar kung saan ko nakita si Margaux. May kakausapin lang daw siya, iyon pala ay babae lang. Hin
DracoHindi sumagot si Margaux. Sa halip, lumingon siya kay Yvonne na ngayon ay titig na titig sa amin, waring hinihintay ang susunod na mangyayari."Hindi ka magpapapigil?" tanong ng kanyang kaibigan na tinanguan lang ng aking Sugar bilang tugon. Bumuntong-hininga ito bago dahan-dahang tumango bilang pagsang-ayon.“Kaya kong maglakad,” madiing sabi ni Margaux nang bumaling siya sa akin. Ngumiti ako at saka tumingin kay Samuel.“Go home. Ako na ang bahala sa girlfriend ko.” Kasabay ng mga salitang iyon, hinapit ko si Margaux sa kanyang bewang, pinapalapit pa lalo siya sa akin. Napasinghap siya sa gulat, ngunit hindi rin tumutol.“Take care, Margaux,” malamig na paalam ni Samuel. Ni hindi man lang siya tumingin sa akin, pero ayos lang. Wala akong balak magpaapekto. Ang gusto ko ay malaman niya na wala na siyang babalikan pa. Na hinding hindi ko ibibigay sa kanya ang Sugar ko.“Sige na, aalis na ako,” sabi ni Yvonne, waring naiinip na sa eksena.“Ihahatid ka na lang ni Kevin,” sabi ko, s
MargauxSinalihan ako ng kaba at gulat.Anong ginagawa niya rito? Napatingin ako sa kanyang tabi at nakita kong naroon din si Kevin at may kausap na babae tila balewala sa kanya kung ang kasama niya ay sa nasa iba ang atensyon.Nagkataon lang ba na nandito rin sila o sinundan niya ako?Nagtagpo na ang aming mga mata ngunit nagpanggap akong hindi ko siya napansin at nagpatuloy lang sa pagsasayaw hanggang sa naging sexy na ang tugtog.May kung anong kalandian ang pumasok sa isip ko at bigla na lang akong nagsimulang gumiling na tila nang-aakit habang gamit ang katabi kong si Yvonne bilang partner.“Anong kalokohan ang ginagawa mo? Hindi ko alam na kaya mo palang magsayaw ng ganyan!” bulalas ng aking kaibigan sabay tingin sa akin.Nginitian ko siya at gusto kong matawa sa kanyang reaksyon dahil ngangang nganga siya habang puno ng pagtatakang nakatingin sa akin.Inangat ko ang aking kamay papunta sa kanyang balikat at tsaka ko nilapit ang aking katawan sa kanya.“Hayaan mo lang ako at maki
Margaux“Hala girl, uminom na lang tayo nang hindi tayo abutin ng alanganing oras. Wala namang mangyayari kung iintindihin mo ang ex mo na 'yan," sabi ni Yvonne na halata pa rin ang pagkairita kay Sam.Naiintindihan ko naman siya dahil bago pa lang naging kami ni Sam ay panay na ang sabi niya na makipag hiwalay na ako dahil nga sa pambabalewala ng lalaki sa akin.Tumango ako sa sinabi ni Yvonne at nagdesisyon nang mag-order, sakto namang lumapit ang waiter sa amin. Hindi rin nagtagal ay bumalik ito, dala ang aming mga inumin. Dahil hindi naman kami sanay sa puro alak, natural lang na may kasamang pulutan na pwede naming lantakan para naman hindi kami puro lagok.Nagtatawanan lang kami, kwentuhan ng kung anu-anong bagay, habang pilit kong iniiwasan ang tumingin sa kabilang mesa kung saan naroon si Sam at ang grupo niya. Naririnig ko ang malalakas nilang tawanan, pero hindi ko sila pinapansin. Ayaw kong magbigay ng kahit anong dahilan para isipin niyang may nararamdaman pa ako sa kanya,
MargauxSimpleng bestida lang ang isinuot ko, yung tamang komportable, sapat para makakilos nang malaya nang hindi ako mailang o mahirapang sumabay sa party, party. Nakakailang din naman kung buong gabi akong mag-aalala sa suot ko habang sinusubukan kong magpakasaya.Alas otso nang makarating kami ni Yvonne sa isang bar sa Pasay. Sa totoo lang, ayaw ko sanang pumunta rito. Napakalapit lang kasi nito sa bahay ni Draco. Pero dahil si Yvonne na mismo ang nagdala sa akin dito, wala na akong nagawa kundi ang sumunod.Pagpasok namin, sinalubong kami ng mahinahon na tunog ng musika at mahinhing usapan mula sa mga naroon. Hindi pa ito gaanong matao, ayon kay Yvonne, mga bandang alas-diyes pa raw ito tuluyang mapupuno.Mas okay na rin. Hindi pa masyadong mabigat ang amoy ng alak at pawis sa paligid, at kahit paano, may espasyo pang malanghap ang hangin.Kumuha kami ng mesa para sa dalawahan lang, tamang-tama para maiwasan ang sinumang maaaring sumubok maki-share sa amin. Ayaw ko ng istorbo.Isa
Margaux“Hi, Sugar. How are you? I miss you…”Napangiti ako nang hindi sinasadya habang binabasa ang text ni Draco. Ramdam ko ang kilig na dulot ng mensahe niya, pero hindi ko pa rin siya nire-reply-an. Alam kong nakikita niyang binabasa ko ang mga text niya, at bahala siyang ma-frustrate sa paghihintay kung sasagot ba ako o hindi.Mahigit isang linggo na mula noong huli kaming mag-usap, at sa buong panahong iyon, hindi pa niya ako sinundo sa school o dinala sa bahay niya.Sa isang banda, ayos na rin iyon para sa akin. Nagkaroon ako ng oras para sa mga kaibigan ko. Pagkakataon na pinalagpas ko non at hindi binigyang pansin dahil mas minabuti kong gugulin ang oras at panahon ko maling tao. Nakakainis lang isipin na ang dami kong nasayang na pagkakataon, pero mabuti na lang at may panahon pa akong bawiin ang lahat.Masaya ako sa piling ni Yvonne. Kahit dalawa lang kami dati, walang dull moments. Pero iba rin pala ang pakiramdam kapag mas marami kang nakakasama. Mas maingay, mas makulit,