Readers check po tayo everyone! COMMENT o 5 stars book REVIEW naman po kayo para malaman ko kung may nagbabasa pa ba nito (˶˃ ᵕ ˂˶)
Pagpasok ni Trixie sa kwarto, agad siyang sinundan ni Sebastian.“Pakisarado mo ang pinto,” mahinahong sabi ni Trixie.Nag-aalala siya na baka magtalo sila at marinig iyon ni Xyza. Sa totoo lang, kahit matagal na silang kasal at hindi maganda ang samahan nila, ni minsan ay hindi pa sila nagtalo. Si Sebastian, ni hindi siya binibigyan ng pansin nito, kaya paano pa sila mag-aaway? Samantalang si Trixie naman, pinahahalagahan niya ang bawat oras na magkasama sila.Hindi niya kayang makipagtalo sa lalaking mahal niya... mali, sa lalaking dating minamahal niya.Walang imik na isinara ni Sebastian ang pinto, saka siya tumingin kay Trixie.“What do you want to talk about?” tanong nito, deretso at walang emosyon.Diretsahan ding sinabi ni Trixie ang dahilan.“Ang tiyuhin ni Wendy at ang pamilya nila... binili nila ang villa sa tapat ng bahay ng tiyuhin ko. Matagal na pala nilang pinarerenovate iyon, at mukhang malapit na silang lumipat.”Naghintay siya ng reaksyon mula kay Sebastian, ngunit
Nang magbalik siya sa sarili, saglit siyang naguluhan kung ano ang dapat gawin. Sinabi ni Sebastian na matulog siya nang maaga. Ibig sabihin ba nito ay dapat siyang manatili rito ngayong gabi? Bagamat lumipat na siya ng tirahan, hindi pa naman sila opisyal na hiwalay, kaya wala namang masama kung manatili siya rito. Ngunit kung sa master bedroom siya matutulog... Kalilimutan na lang ni Trixie. Habang iniisip iyon, huminahon siya, kinuha ang kanyang mga gamit, damit, at ilang pang-araw-araw na pangangailangan, at nagtungo sa kwarto ni Xyza. Nang gabing iyon, doon si Trixie natulog. Nagising si Trixie bago mag-alas siyete. Makalipas ang ilang sandali, nagising na rin si Xyza. Yumakap ito sa kanyang leeg at nagpa-cute habang naglalambing. "Mommy, ikaw po ang maghatid sa akin sa school mamaya, puhleassee?" Agad pumayag naman si Trixie. Matapos mag-ayos ng sarili, bumaba na sila upang mag-agahan. Maya-maya, pumasok si Sebastian sa dining room at umupo sa tapat nila.
Gusto sanang tumulong ni Trixie sa kusina, pero itinulak siya ng matanda palabas. Wala nang nagawa si Trixie kundi umupo sa sofa. Nandoon din sina Xyza at Sebastian. Abala si Seb sa kanyang cellphone, habang si Xyza naman ay naglalaro ng kanyang rubik's cube. Tahimik ang lahat at walang nagsasalita. Sakto namang may gustong pag-usapan si Casper kay Trixie. Tiningnan ni Trixie ang mensaheng ipinadala nito at agad sumagot. Sa sobrang abala niya, hindi niya napansin na lumabas na pala si Thallia mula sa kusina. Samantalang si Sebastian ay naibaba na ang kanyang cellphone. Nagmadali rin tuloy ibinaba ni Trixie ang kanya.. "Lola..." tawag niya. Tiningnan ng matanda ang tatlo at napabuntong-hininga. "Kayo talaga..." Hindi niya alam kung ano pa ang sasabihin kaya dumiretso na lang siya sa tabi ng babae at naupo. "Ano bang pinagkakaabalahan mo?" tanong nito kay Trixie. "Trabaho lang po sa kumpanya..." sagot ni Trixie. Napasinghap ang matanda at itinuro si Sebastia
WARNING⚠️⚠️ ⚠️: READ AT YOUR OWN RISK. Ang kwarto ay tahimik maliban sa mahina at tuluy-tuloy na ugong ng air conditioning. Nakatagilid si Trixie sa kanyang bahagi ng kama, nakatalikod kay Sebastian. Mabagal na ang paghinga niya, tanda na unti-unti na siyang dinadalaw ng antok. Nakahiga naman si Sebastian sa kanyang likuran, nakatitig sa kisame. Gumalaw siya nang bahagya, pakiramdam niya ay hindi siya mapakali. Mainit ang pakiramdam ng katawan niya, para bang kumikiliti ang bawat himaymay ng kanyang balat. Hindi ito normal para sa lalaki, dahil kadalasan ay kalmado siya, ngunit ngayon ay pakiramdam niya ay nanlalaban ang kanyang sarili. Mabigat siyang bumuga ng hininga bago lumingon kay Trixie. Nakalatag sa unan ang mahaba nitong buhok, at ang makinis niyang mga binti ay bahagyang nakalabas sa ilalim ng kumot. Ang damit na suot nito ay umangat nang bahagya, nahahantad ang hubog ng kanyang hita. Muling napalunok si Sebastian sa kaniyang nakikita ngayon, ramdam niya
Pagmulat ng mga mata ni Trixie, parang may malabong ulap sa kanyang isipan. Naninibago siya sa bigat ng kanyang ulo, para bang naparami ang nainom niya kagabi, kahit alam naman niyang ni hindi siya naglakad palabas ng kwarto nila. Mabagal siyang bumangon, napansin niyang siya na lang ang nasa kama. Muli siyang dumapa sa unan, naramdaman pa niya ang banayad na halimuyak ng shampoo ni Sebastian na lumapat doon. Bakit parang... Umiling siya at pinilit burahin ang alaalang tila pilit na lumulutang sa kanyang isipan. Mga halik, mga dampi ng palad sa kanyang balat, at init na tila bumalot sa kanila kagabi? Ano? Napapikit siya, sinapo ang ulo na tila sumasabog sa sakit. "Ano bang nangyari kagabi?" tanong niya sa sarili. Matapos maghilamos, magbihis, at bumaba, nakita niyang gising na rin ang matandang ginang. Nakangiti ito habang naghahanda ng almusal. “Ang tagal mong gumising, hija,” biro ng matanda. “Mukhang napagod ka kagabi, ah?” Natigilan si Trixie, nagtatakang napangiti.
Iniisip pa rin ito ni Trixie nang makaramdam siya ng kirot sa lalamunan at parang sumikip bigla ang pakiramdam niya sa loob ng sasakyan.Ibinaba niya ang tingin at nagtangkang buksan ang bintana para makalanghap ng sariwang hangin, pero sandali siyang natigilan bago pindutin ang button.Sa huli, hindi na lang niya iyon pinindot. Sa halip, tumingin na lang siya sa labas ng bintana.Hindi niya namalayan kung gaano katagal sila nagbiyahe hanggang sa marating nila ang paaralan ni Xyza. Bumaba siya para ihatid si Xyza, habang nanatili naman si Sebastian sa loob ng sasakyan.“Daddy…” tawag ni Xyza, parang umaasang bababa ito gaya ng dati.“I have something to do,” malamig na sagot ni Sebastian.“Oh…” sagot ni Xyza, halatang nadismaya.Alam ni Trixie na tuwing inihahatid nina Sebastian at Wendy si Xyza noon, laging bumababa si Sebastian para ihatid mismo ang bata sa loob ng paaralan. Pero ngayon, siya na ang nasa sitwasyon na iyon. Hindi niya alam kung may gagawin ba talaga si Sebastian o a
Pagkauwi nila sa bahay, gising pa rin ang matandang ginang. Nang makita nitong si Trixie ay talagang dumating sakay ng sasakyan ni Sebastian, tila nabawasan ang kanyang mga alalahanin. Bumalik ito sa kanyang kwarto at natulog nang panatag ang loob. Pag-akyat ni Trixie sa kanyang kwarto, agad siyang kumuha ng cellphone at tinawagan ang kanyang Tito Shaun. “Hello, Tito?” bati ni Trixie nang sagutin nito ang tawag. “Oh, Trixie,” sagot ni Shaun. “Anong balita?” “Pumayag na po si Sebastian,” sagot niya, bahagyang lumuwag ang pakiramdam. “Okay na raw na bilhin natin yung villa.” “Talaga?” Masayang tugon ni Shaun. “Aba, buti naman! Hindi ko na kailangang mag-alala tungkol sa mga bata. Salamat at pinakiusapan mo si Sebastian.” “Wala naman po ‘yun,” sabi ni Trixie. “Pero… mukhang hindi natuwa si Wendy.” “Ha?” Tumawa si Shaun sa kabilang linya. “Kailan pa naman ‘yun naging masaya sa kahit anong may kinalaman sa’yo?” Bahagyang natawa rin si Trixie. “Tama ka po riyan.” “Anyway,” dagdag ni
Nakatitig pa rin si Trixie sa papalayong likuran ng lalaki. Mula nang ikasal sila, halos hindi na siya humingi ng anumang bagay kay Sebastian para hindi na siya makaabala pa rito.Habang iniisip niya iyon, napagtanto niyang ito ang kauna-unahang bagay na kusang ibinigay nito sa kanya sa loob ng maraming taon.Isinantabi na lang niya iyon. Tiniklop ang titulo ng bahay at inilagay ito sa drawer.Makalipas ang dalawa o tatlong araw na sunod-sunod na pagkaabala, sa ikaapat na araw ay medyo gumaan na rin ang gawain ni Trixie.Dahil sa mga nagdaang araw na parehong abala sila ni Sebastian, hindi na rin niya nagawang makasama nang madalas si Xyza.Tanghali noon nang tumawag si Xyza at nagtanong kung may oras ba siya. Sinabi pa nitong matagal na mula noong huli siyang sumundo sa paaralan pagkatapos ng klase. Nang marinig iyon ni Trixie at naisip na wala na rin naman siyang gaanong trabaho, kaya maaga siyang umuwi ng hapon na iyon upang sunduin si Xyza mula sa paaralan. Pagdating sa bahay,
Pagkauwi ni Wendy sa kanyang condo, agad siyang bumagsak sa malambot niyang sofa.Matapos ang maghapong tensyon sa Astranexis, ang gusto na lang niya ngayon ay magpahinga.Sa kabila ng kanyang mahinahong panlabas na kilos kanina, hindi niya maitatangging may bahaging inis na inis siya, lalo na nang makita niyang mukhang matatag pa rin si Trixie. Pero kahit papaano, nakabawi naman siya. Hindi lang siya ang binalewala ni Trixie, kundi pati ang ama niya. Mas magiging madali ang mga susunod kong plano kung si Daddy mismo ang makakaramdam ng insulto.Inabot niya ang may batok at marahang hinilot ang kanyang balikat. Aabutin niya na sana ang basong nakapatong sa lamesita nang biglang tumunog ang kanyang cellphone.Hindi rehistradong numero ang naka-flash ngayon sa screen niya.Napakunot-noo siya.Sino ito?Nag-atubili siyang sagutin, pero sa huli, pinindot niya ang answer button at dahan-dahang inilapit ang cellphone sa kanyang tainga.Sa isang iglap, nanlaki ang kanyang mga mata, at napu
Nang marinig ni Michael ang pangalan ni Mateo Bolivar, agad siyang naging magalang sa kanyang tono. "Ah, kayo po pala si President Bolivar. It’s a pleasure to meet you."Matapos ang maikling pagpapakilala, lumingon si Wendy kay Michael at diretsong nagtanong, "President Camero, nandito ka rin ba to discuss a potential collaboration kay President Yu?""Yes," sagot ni Michael, kaswal na ipinasok ang mga kamay sa bulsa ng kanyang suot na slacks. "And you? Nandito ka rin ba for the same reason?""Oo," sagot ni Wendy, walang pagbabago sa ekspresyon. "Did you get to meet President Yu?"Michael raised a brow. "Hindi. They told me he’s on a business trip."Bahagyang ngumiti si Mateo, pero may halong pag-aalinlangan ang kanyang tono. "Ah, so totoo pala. Akala namin gawa-gawa na naman iyon ng sekretarya niya para hindi kami papuntahin sa itaas."Napakunot ang noo ni Michael. Tiningnan niya ang dalawa, saka ibinaling ang tingin sa reception area ng Astranexis. "You weren’t invited upstairs?"Umi
Bandang alas-singko ng hapon, natapos na ni Sebastian ang kanyang trabaho at agad na tinawagan si Helios."Where are you guys?"Ibinigay ni Helios ang kanilang lokasyon, at hindi na nagdalawang-isip si Sebastian na puntahan sila.Pagdating niya sa lugar, kaagad siyang nakita ni Xyza. Nagliwanag ang mukha ng bata at halos mapatalon sa tuwa."Daddy!" sigaw niya, sabay takbo papunta kay Sebastian.Bagamat mabait sa kanya si Helios at nag-enjoy siya kasama ito at si Yanyan, iba pa rin ang saya na makita ang kanyang ama.Nakasuot pa rin ng business suit si Sebastian, pero iniwan na niya ang kanyang makapal na coat sa sasakyan.Yumuko siya at agad na binuhat si Xyza, pinisil nang bahagya ang kanyang maliit na pisngi."Did you have fun with Tito Helios and Yanyan?"Mas magaan na ang pakiramdam ni Xyza ngayon. Masayang tumango ito. "Opo! Super saya!"Napahalakhak si Yanyan. "Super duper saya namin, Tito Seb! We ate ice cream po, and then we went to the arcade, and then we rode the roller coas
Bandang alas-singko ng hapon, abala pa rin si Trixie sa kanyang trabaho nang biglang tumunog ang kanyang cellphone.Isang pangalan ang lumitaw sa screen, [Xyza calling…]Napatingin siya rito nang ilang segundo bago binalik ang atensyon sa laptop. Hinayaan lang niyang patuloy na tumunog ang telepono hanggang sa tuluyang tumigil.Dalawang araw ang lumipas.Biyernes ng umaga, maaga pa lang ay muling tumawag si Xyza.Tumingin lang si Trixie sa kanyang cellphone, saka ito inilapag sa mesa. Hindi niya ito pinansin at dumiretso na lang sa kusina upang maghanda ng almusal.Sa kabilang banda, sa bahay nina Xyza, halos maitapon na ng bata ang kanyang cellphone sa sama ng loob. Pinipigilan niya ang sarili, pero kitang-kita kay Sebastian ang lungkot sa mukha ng anak. Namumula na ang mga mata nito, tila nagpipigil ng luha habang nakayuko sa kanyang plato."It's been four days..." mahina niyang bulong habang inikot ang kutsara sa kanyang cereal. "Since Saturday, apat na araw ko nang tinatawagan si
Samantala, sina Trixie at Casper ay walang kaalam-alam sa mga pinag-uusapan ng mga pamilya Bolivar at Tolentino. Habang pababa ng elevator sina Trixie at Casper, wala silang ideya na sa kabilang bahagi ng lungsod, may mga pangalan silang nababanggit. Mga pangalan na ngayon ay nagkakaroon ng mas malaking halaga sa mundo ng negosyo at impluwensya. Sanay na sila rito. Alam nilang sa sandaling pumasok sila sa isang mas malaking laro, mas marami ang magmamatyag, magmamanman, at magtatangkang gamitin sila sa kani-kaniyang pakinabang. Pagkalabas nila ng elevator, diretso sana sila sa VIP room na nirentahan nila para sa gabing ito. Ngunit bago pa sila makapasok, tatlong pigura ang lumapit sa kanila. Napatingin si Casper at bahagyang napabuntong-hininga. "Damn. I should’ve checked my calendar before stepping out of the house. Bad luck just keeps following me today. Sinusundan ba talaga ako ng malas ngayon?" Nilingon ni Trixie ang mga paparating. Sina Michael Camero, Felix Tan… at
Nang matahimik ang dalawa, may biglang naisip si Casper. "Sa tingin mo... gusto rin kayang makipag-cooperate sa atin ni Sebastian?"Kung tutuusin, parehong uri ng kumpanya ang kanila at ang Techspire.May kumpetisyon sa pagitan nila.Pero posible ring makipag-cooperate sa gitna ng kompetisyon.Di ba't interesado si Sebastian sa programming system nila noon at siya pa mismo ang lumapit para makipag-cooperate?Kung susuriin, marami rin namang proyekto kung saan pwedeng makipag-cooperate ang Techspire sa kanilang dalawang proyekto...Kalmado lang na sumagot si Trixie, "Hindi ko alam. Pero lahat naman nagsisimula sa mismong proyekto. Sa ngayon, isantabi na muna natin ang mga personal na issue.""Alam ko."Medyo mainitin man siya sa ulo, pero pagdating sa negosyo, hindi naman siya basta-basta nagpapadala sa emosyon.Sa totoo lang, umaasa talaga si Casper na tatawag si Sebastian.Pero nabigo siya.Sunod-sunod na mga tawag ang natanggap niya.Lahat ay may kinalaman sa mga bagong proyekto.P
Tahimik na tinitigan ni Sebastian ang dokumento sa kanyang harapan. Nakaukit doon ang pangalan ni Trixie, pormal na nakapirma sa kasunduang magtatapos sa kanilang kasal. Pero kahit pa ito ang huling hakbang bago sila tuluyang maghiwalay, walang kahit anong emosyong sumilay sa kanyang mukha. Sa halip, binalik niya ang atensyon kay Atty. Juan Miguel at sinimulang talakayin ang legal na aspeto ng kasunduan. "Medyo marami ang mga ari-arian, shares, at iba pang detalye sa kasunduan," ani Sebastian habang hinahagod ng tingin ang mga dokumento. "Kailangan ko ng kaunting oras para ayusin ang mga pagbabago. Kapag tapos na ang lahat ng proseso, I'll call for you again." Tumango ang abogado. "I understand, Mr. Valderama. Asahan ko na lang ang update mo." Bago tuluyang umalis, sinulyapan ni Atty. Juan Miguel si Yuan, na agad namang tumayo upang ihatid siya palabas. Sa oras na makalabas ito, nanatiling tahimik si Sebastian. Hindi niya alam kung anong dapat maramdaman sa puntong ito… dap
Nanatili si Trixie sa bahay ng pamilya Salvador nang gabing iyon. Kinabukasan, nagising si Trixie nang maaga, mas maaga pa kaysa sa nakasanayan niya. Habang nakadungaw sa bintana ng kaniyang sariling kwarto, tinanaw niya ang mga malulusog na halaman sa hardin. Napabuntong-hininga siya at nag-inat, pakiramdam niya'y maganda ang kanyang gising.Pagbaba niya sa kusina, nadatnan niyang gising na rin ang kanyang tiyahin, abala sa paghahanda ng almusal para sa kanila at sa dalawang bata.Mabango ang amoy ng nilulutong sopas, at ang tunog ng kutsarang humahalo sa kumukulong sabaw ay nakapagdulot ng kakaibang katahimikan sa isipan ni Trixie.Nang makita siya ng tiyahin niya, ngumiti ito. "Trixie, parang ang saya mo ngayon ah?"Lumapit siya upang tumulong sa pagmasa ng dough para sa pandesal. "Oo nga po eh. Maganda po ata ang naging tulog ko kagabi," sagot niya bago tinulungan ang tiyahin sa kusina.Makalipas ang ilang minuto, naupo siya sa hapag at nagsimulang kumain ng isang mangkok ng ma
Malapit nang magtanghalian noon. Matapos kumain kasama si Atty. Juan Miguel, nagtungo sina Trixie at Casper sa bahay ni Trixie upang ipagpatuloy ang kanilang pagsusulat ng thesis. Samantala, sa Valderama Group, nagsisimula pa lang si Sebastian sa pag-review ng mga dokumento nang tumunog ang kanyang cellphone. Walang pag-aalinlangan niyang sinagot ito. "Hello, Sebastian Valderama speaking. Who's this?" "Good morning, Mr. Valderama. I'm Attorney Juan Miguel Castillo, Ms. Trixie Salvador's legal counsel. My client has already signed the divorce papers and has entrusted me with the next steps. Do you have time to meet today, Mr. Valderama?" Saglit na natahimik si Sebastian. Itinuon niya ang tingin sa mga dokumentong nasa kanyang harapan, pero hindi niya magawang ipagpatuloy ang pagbasa. May kung ano sa kanyang dibdib sa narinig. "I still have two conference meeting left for today, I can't go out," aniya, malamig ang boses. "But you can come here at Valderama Group tomorrow, maybe 10