Pagkasarado pa lang ng pinto, agad na bumangon mula sa sofa si Hillary at mabilis na tumakbo papunta sa banyo. Kinuha niya ang isang baso, binuksan ang gripo, at uminom ng maraming tubig—halos hindi na siya humihinga sa bilis ng paglagok. Kailangan niyang mapuno ang tiyan niya. Alam niyang hindi na siya makakainom ulit mamaya kapag bumalik si Hugo Gavinski sa kwarto. Sa loob ng ilang minuto, tatlong baso ng tubig ang naubos niya. Nang marinig niyang bumukas ang pinto, mabilis niyang ibinaba ang baso at dali-daling bumalik sa sofa. Sa sobrang hiya, tinakpan niya ng kumot ang mukha niya, pilit iniisip kung paano niya maitatawid ang kahihiyan sa nangyaring pag-alboroto ng kanyang tiyan kanina. Samantala, napansin ni Hugo ang basong naiwan sa lababo. Sumulyap siya sa pigurang nasa sofa—isang maliit na umbok sa ilalim ng kumot, pilit nagtatago. Alam na niya ang nangyari. Dahan-dahan siyang lumapit, may hawak na sandwich sa isang kamay. Wala siyang sinabing kahit ano at diretsong
Inunat ni Hillary ang kanyang katawan bago kinuha ang damit niya at pumasok sa banyo upang magbihis. Paglabas niya, siya naman ang naghanda para sa araw na iyon. Habang iniipit niya ang kanyang buhok gamit ang isang hairband, napansin siya ni Hugo. Para bang hindi siya makapaniwala sa dalawang magkaibang personalidad ng dalaga. Sa isang banda, napaka-arogante nito—hindi natatakot na lumaban sa sinumang umaapi sa kanya. Ngunit sa kabilang banda, mayroon itong respeto sa espasyo ng ibang tao. Hindi nito inaangkin ang gamit niya, hindi nakikialam sa kanyang mundo. Habang iniisip niya ito, tinanong niya, "Hillary, saan mo nilalagay ang mga damit mo?" Itinuro ni Hillary ang mga maleta sa sulok ng kwarto. "Diyan. Hindi ko ginamit ang aparador at cloakroom mo." Kumunot ang noo ni Hugo. "Bakit hindi mo ginamit?" Isang kaswal na sagot ang ibinigay ni Hillary, "Ayoko lang." Pagkatapos, walang pakialam niyang tinuloy ang pagtali ng buhok. "Tapos ka na ba sa banyo? Ako naman." Dum
Hindi na nakapagsalita si Hillary dahil sa matinding inis. Ang mukha niya ay mamula-mula sa galit, at parang isang maliit na pufferfish na handang sumabog. Muling kumunot ang kanyang makakapal na kilay, namintog ang kanyang labi, at ang maliit niy
Matapos niyang muling pag-isipan, nagkaroon siya ng bagong plano. Sa loob ng labindalawang araw, mananatili siyang tahimik. Kaya halos hindi siya lumalabas ng kanyang silid sa bahay ng mga Gavinski, at sinikap niyang iwasan si Mr. Joaquin Gavinski at si Jenny hangga't maaari. Akala niya ay kaya niyang iwasan ang dalawang iyon, ngunit hindi niya inaasahan na pati ang kanyang mga magulang ay babastusin ni Jenny. Nang araw na iyon, labis nang nag-aalala sina Harold at Lucille para sa kanilang anak na si Hillary. Madalas silang mag-usap sa telepono, ngunit nitong mga nakaraang araw, hindi na masyadong sumasagot si Hillary. Sa tuwing maririnig niya ang boses ng kanyang mga magulang, napapaluha siya at hindi makapagsalita. Dahil dito, nagpasya ang mag-asawa na bisitahin ang kanilang anak. Bago sila dumating, bumili pa sila ng mamahaling regalo bilang pasalubong sa pamilya Gavinski. Pagdating nila sa mansyon, may kaunting kaba si Lucille. Iniisip niya kung baka may masabi siyang hind
Itinuro ni Mr. Joaquin Gavinski ang dalawang taong nagsasabunutan sa sahig. "Bilisan ninyo, paghiwalayin sila!" Ngunit walang kasambahay na naglakas-loob na lumapit. Sa sandaling iyon, dalawang lalaking kararating lang matapos marinig ang kaguluhan ang sabay na pumasok sa silid. Napamulagat si Hugo Gavinski nang makita si Hillary na nakadagan kay Jenny sa sahig, galit na galit habang pinipigilan itong makatayo. Agad siyang tumakbo palapit. Muli siyang nagulat sa matinding lakas ng kanyang asawa. Sa murang edad nito, taglay nito ang tapang at bangis na hindi niya inaasahan. Nilapitan niya ito at, bilang isang lalaki, madali niya itong niyakap at hinila palayo. Kahit nagpupumiglas si Hillary, hinigpitan niya ang kanyang yakap at dinala ito sa isang tabi. Samantala, mabilis ding nilapitan ni Harry ang kanyang asawang nakahandusay sa sahig. Bakas sa kanyang mukha ang labis na pag-aalala. "Jenny, ayos ka lang ba?" tanong niya habang tinutulungan itong tumayo. Nasa bisig ni Hugo
Si Hugo Gavinski ay bihirang manatili sa bahay, ngunit dahil sa kasal niyang ito, nagtagal siya nang higit sa nakasanayan. Kahit madalas siyang wala, alam ng lahat ng kasambahay ang kanyang ugali at personalidad. Alam nilang siya ay malamig, seryoso, at walang inuurungan. Wala pang sinuman ang nagtagumpay na kumbinsihin siya kapag may nais siyang gawin. Maging ang mismong pinuno ng pamilya ay hindi niya laging pinakikinggan. Si Harry naman ang kinikilalang siga sa pamilya, ngunit sa harap ni Hugo, nagiging maamong pusa ang mabangis na tigre, at ang mabangis na lobo ay nagiging isang masunuring aso. Dahil dito, lahat ay lumalayo sa kanya. Walang may lakas ng loob na hamunin siya. Kahit ang kanyang sasakyan, walang sinumang kasambahay ang nagtatangkang linisin ito nang hindi muna humihingi ng permiso. Walang nakakabasa sa ugali ni Hugo. Habang mas misteryoso siya, mas kinatatakutan siya ng mga tao. Sa malamig at malalim na tinig, nagtanong siya, "Tahimik lang siya sa bahay nito
Si Hugo ay dahan-dahang lumakad, sinasadya niyang gawing magaan ang kanyang mga hakbang upang hindi marinig ang tunog ng kanyang sapatos sa sahig. Tahimik siyang umupo sa sofa at nakinig sa pag-uusap ni Hillary at ng kanyang pamilya. "Ah, ang asawa ko ba? Mabait siya sa akin. Sabi niya kanina, kung nababagot ako dito sa bahay, pwede akong lumabas at mamasyal. Sabi pa niya, susunduin niya ako mamaya galing sa trabaho, pero hindi na ako nakapaghintay kaya umalis na ako nang maaga.”Mabait din sa akin ang biyenan kong lalaki. Lagi niya akong iniisip. Alam niyang hindi ko pa kabisado ang paligid dito sa bahay, kaya inaalalayan niya ako sa lahat ng bagay. Nag-alala pa siya kung nasanay na ba ako sa buhay dito. Plano pa nga niyang bigyan ako ng mga personal na kasambahay para maalagaan ako, pero tinanggihan ko dahil naiisip kong magiging abala lang iyon.”“Ang hipag ko, kahit medyo mataray, mabuti rin naman sa akin. Maraming patakaran sa pamilya ng mga Gavinski, at siya ang nagturo sa a
Ang kanyang mga salita ay parang simpleng opinyon lamang, ngunit tanging si Vanessa lang ang nakakaalam kung gaano kasakit ang tinik na idiniin niya sa puso ni Jenny. Sa lumang bahay ng pamilya Wood— Sa loob ng silid, pinanood ni Hillary ang buong video mula sa kanyang telepono, pagkatapos ay iniabot ito kay Hugo Gavinski. "Kahit hindi niya direktang pinagsalitaan nang masama ang mga magulang ko, hindi ko makakalimutan ang malamig niyang tingin at ang matinding pang-aalipusta sa kanila. Hindi ko pinagsisisihang lumaban ako sa kanya. Wala akong ginawang mali." "Hindi ko naman sinabing may mali ka. Natural lang na ipagtanggol mo ang pamilya mo. Pero—" "Walang pero!" Hindi pa natatapos ni Hugo ang sasabihin niya, nang putulin ito ni Hillary. Matapang siyang tumingin kay Hugo at nagbabanta, "Kapag ginulo mo ang pamilya ko, babanatan din kita." Hindi napigilan ni Hugo ang matawa. "Haha! Napakaangas mo." Inabot niya ang kanyang hintuturo at marahang itinapik sa noo ni Hillar
“Bakit hindi ka nag-ayos?” “Wala ako sa mood para mag-ayos.” Hinila niya si Jackson at nagmadaling lumabas.Si Mr. Joaquin ay abala pa rin sa paggamit ng bagong download niyang social media account habang nasa sofa sa sala. Binusisi niya ang buong post ni Hillary mula umpisa hanggang dulo. Pagkatapos ay binuksan niya naman ang account ng apo niya at inisa-isa rin ito mula dulo pabalik sa simula.Nag-like siya, nag-comment, at nag-send pa ng mga emoticons. Parang nasa sarili siyang mundo ng kasiyahan habang ang apo at manugang niya ay halos mabaliw na sa pag-aalala.Nagmaneho si Jackson papunta sa kumpanya ni Hugo, pero laking gulat nila nang malamang wala ito roon.“Saan ba madalas pumunta si Hugo?”Hindi naglakas-loob ang taga front desk na ipaalam kung saan pupunta ang boss niya. Kung malaman man niya, baka isipin ng iba na hindi maganda ang intensyon niya. “Kailangan niyo pong itanong ‘yan kay Chief Secretary o kay Assistant Lyle.”“Pakibigay ang telepono, tatawagan ko siya ngayon
Agad na nagtago si Hillary sa ilalim ng kumot, parang pagong na itinatago ang ulo. Pakiramdam ni Hugo, sobrang marupok ng asawa niya. Konting galaw lang, natitinag agad.Kung palagi niya itong hahayaan sa ganitong kahihiyan, baka hindi niya ito makaharap ng maayos kailanman. Habang nag-iisip si Hugo kung ano ang dapat gawin, biglang tumunog ang cellphone niya na nakapatong sa tea table.Lumapit siya at sinagot ito habang nasa kwarto."Hello, si Hugo Gavinski ito.""Oo, pwede ako.""Pupunta ako ngayon. Ilan ang babae?""Sige, ayusin muna natin sa ganitong paraan. Nandiyan ako sa loob ng kalahating oras."Pagkatapos noon, ibinaba na ni Hugo ang tawag. Napatingin siya sa kama, kung saan ang maliit na asawa niya ay biglang lumabas mula sa ilalim ng kumot nang marinig ang salitang "babae."Ngayon, nakatitig ito sa kanya na parang may kasalanan siya, puno ng paghuhusga ang tingin."Saan ka pupunta?" Deretsahang tanong ni Hillary.Ang tono ng kanyang pagtatanong ay malayo sa mahiyain niyang
Sa wakas, makalipas ang isang oras. Si Mr. Joaquin ay matagumpay na naka-add kina Hillary at Jackson sa social app gamit ang sarili niyang kakayahan. Nagpadala rin siya ng paanyaya sa tatlo pang tao pero wala pa siyang natatanggap na sagot."Ayos na ba lahat?" tanong ni Mr. Joaquin.Tumango si Hillary. "Oo, Dad. Pwede mo na kaming i-add lahat sa isang group at gumawa ng group chat para sa pamilya natin.""Sige!" Sagot ni Mr. Joaquin habang patuloy na nilalaro ang kanyang cellphone."Nag-steak ba kayo kagabi? Saan? Kumusta naman?" tanong ni Mr. Joaquin habang tinitingnan ang mga post ng kanyang manugang.Matapos ang romantikong hapunan nina Hillary at Hugo Gavinski kagabi, nag-post si Hillary ng mga larawan sa kanyang circle of friends. Nang makita ito ni Mr. Joaquin habang nag-i-scroll, ginaya niya si Jackson at nag-like din siya.Sa oras na iyon, nakita ni Hugo ang request na gusto siyang i-add bilang kaibigan. Naningkit ang mata niyang makita ang profile picture ng ama na nakangiti
Biglang tumayo si Hillary at kinuha ang kutsara para lagyan ng maraming ulam ang plato ng asawa niya. “Isda, manok at baboy, at hindi ko na alam kung anong karne pa 'to... lahat 'yan, ilalagay ko sa’yo! Para kumain ka nang marami, tumaba ka, at lumakas lalo!” Parang tuloy-tuloy na bugso ng salita ang pagkakasabi ni Hillary, diretsong lumabas sa bibig niya.Pagkatapos niyang magsalita, hindi niya alam na pinagtatawanan na siya ng mga tao sa paligid.Nilagay ni Hillary ang plato sa harapan ng asawa niya na punong-puno ng tinatawag niyang pagmamahal.“Sino ba kasi ang nagsabing ikaw lang ang pwedeng magsandok at magsubo sa akin? Ako rin, magsasandok para sa'yo, kainin mo 'yan.” sabi ni Hillary sa asawa niya.Ngumiti si Hugo at sinabi, “Kasi pinakain lang kita kanina.”Namutla ang mukha ni Hillary sa inis, “Eh kung ako ang magpakain sa’yo, wala na akong kamay para sa sarili kong pagkain!”Pagkasabi niya noon, biglang humagalpak ng tawa si Jenny na katabi niya. Tumawa rin si Hugo.Nagbir
Nang marinig ni Jackson ang pagpasok ng mag-asawa, agad siyang tumahimik. Nang makita ang mag-asawa, maayos siyang umupo.Sa kabilang banda, pumasok ang mag-asawa na pareho ang kamay na marumi."Ano'ng nangyari sa mga kamay ninyo? Bakit ganyan ka-dumi? Naglaro ba kayo sa putikan?" tanong ni Mr. Joaquin.Umiling si Hillary at sumagot, "Naghukay ako ng libingan para sa patay na bulaklak."Tinuro ni Jackson ang kamay ni Hugo at nagtanong, “Eh bakit pati ang kamay ni Tito marumi rin?"Alam niyang hindi kailanman hahawak ng lupa ang marangal at malinis niyang tiyuhin. Lalong hindi ito maghuhukay ng libingan para sa bulaklak.Pinaliwanag ni Hillary, "Siya ang naghukay ng butas, ako naman ang naglibing."Nanlaki ang mga mata nina Mr. Joaquin at Jackson. Halos hindi sila makapaniwala sa narinig."Si Hugo, naghukay ng lupa?” Bulyaw ni Mr. Joaquin.Hindi maintindihan ni Hillary kung bakit ganoon na lang ang gulat ng lahat. Tumango siya at nagsabi, "Oo, bakit, nakagugulat ba?"Hindi na hinayaang
Pangalawang beses nang kinabit ni Hugo ang kanyang seatbelt. Umikot ang sasakyan sa harap ng bakuran ng tatlong beses at tumigil sa may fountain. Ibinuwelta ni Hillary ang sasakyan sa kabilang direksyon.Sumigaw si Hugo, "Ihinto mo ang sasakyan."Agad namang huminto ito at muling napasubsob ang kanyang katawan sa unahan. Buti na lang at nailigtas siya ng seatbelt. Itinuro ni Hugo ang tamang direksyon sa rotonda sa kanyang asawa, at muling pinaandar ni Hillary ang sasakyan."Ihinto mo ulit ang sasakyan."Muli na namang nailigtas ng seatbelt si Hugo sa ikalawang pagkakataon."Hillary, huwag kang magmamaneho sa gitna ng kalsada. Dapat nasa isang gilid ka lang."Makalipas ang sampung minuto. Sumigaw ulit si Hugo, "Ihinto mo ang sasakyan!"Muli, seatbelt na naman ang tumulong sa kanya. Pangatlong beses na. Medyo sumakit na ang dibdib niya dahil sa sunod-sunod na pagbangga.Umubo siya ng dalawang beses at tinanong ang kanyang asawa, "Anong naramdaman mo habang nagmamaneho ka kanina?""Yung
"Hindi, abala siya sa pag-aaral, at magkaiba kami ng oras, kaya sina Mama at Papa na lang ang tinatawagan niya."Minsan, kapag tumatawag si Harvey, palihim niya itong sinasagot kaya hindi nalalaman ni Hugo. Hindi na nag-usisa pa si Hugo at tumango na lang. "Umiikot ka muna sa bakuran ng ilang beses, tapos iparada mo sa may fountain."Luminga-linga si Hillary at tinanong ang asawa, "Honey, walang handbrake ang kotse mo?""Huwag mo nang gamitin ang handbrake ngayon. Sa susunod, papalagyan kita."Muli siyang nag-utos, "Simulan mo na."Kinabahan si Hillary at muli niyang pinindot ang busina, tapos binitawan ang preno, hinayaang umusad ng kusa ang sasakyan, at unti-unting inapakan ang silinyador.Dahil sa sunod-sunod na busina sa bakuran, nagising si Mr. Joaquin.Lumabas siya at nakita ang apo sa sala. "Ano 'yung ingay sa labas?""Tinuturuan po ni Tito si Tita magmaneho."Napabuntong-hininga si Mr. Joaquin, "Sobrang wala na talaga siyang magawa. Pati mamahaling sasakyan, gusto niya pang pa
Naalala ni Hillary ang malungkot niyang karanasan noong siya'y nag-practice magmaneho, kaya sinubukan niyang kausapin muli ang asawa niya.“Honey, kapag ako ang nagmaneho, may mamamatay talaga.” “Eh 'di sabay tayong mamatay.” Sabi ni Hugo.Hindi nakapagsalita si Hillary sa sobrang inis dahil sa biro ng asawa niya.Pagkatapos kumain, isinama ni Hugo si Hillary palabas. Ibinigay niya ang susi ng kotse sa kamay ng asawa, “Sakay ka na.”“Honey, palitan mo ng mas murang kotse,” sabi ni Hillary. “Okay lang sa akin kung makabangga ako ng mumurahing sasakyan. Ang importante, kaya ko bayaran.”Sagot ni Hugo, “Wala tayong murang kotse sa bahay, kaya gamitin mo na lang 'tong sasakyan na 'to.”Napatingin si Hillary sa mga luxury cars sa parking area na hindi kalayuan, halatang nadismaya. Pati pala pag mayaman ang napangasawa mo, may problema rin. Halimbawa, wala siyang makitang luma o sirang sasakyan para pagpraktisan lang. Ang lahat ng sasakyan ay milyon ang halaga.“Hon, kapag nabangga ko 'to
Tumayo si Hillary mula sa pagkakaupo sa kandungan ng kanyang asawa, mahigpit na hawak ang hintuturo nito. Magkasabay silang lumabas ng silid. "Ang asawa ni Sir Hugo ay sobrang malambing. Tuwing hindi niya nakikita si Sir Hugo, hinahanap niya ito kahit saan," bulong ng dalawang kasambahay habang nag-uusap sa may hagdanan. "Tama, noong nakaraang beses na nagising siya at wala si Hugo dahil nasa trabaho, naglibot siya sa buong bahay at tinanong ang lahat kung nasaan ito. Nang malaman niyang nasa opisina ito, agad siyang pumunta roon para hanapin siya." "Kanina nga lang, mag-aalmusal na sana siya pero nang marinig niyang nasa studyroom si Hugo, agad siyang bumalik sa taas para puntahan ito." "Kapag bagong kasal talaga, dikit na dikit sa isa't isa. Hindi makahiwalay si Hillary kay Hugo, parang anino na palaging nasa tabi nito." Narinig ng mag-asawa ang mga bulungan ng mga kasambahay habang bumababa sila ng hagdan. Habang patuloy sa pakikinig, lalong lumaki ang pisngi ni Hillary sa pa