Ang pagtulong noon ni Mario sa pamilya Buenaventura ay hindi niya sariling desisyon—ito mismo ang hiling ni Ginang Auring Ramirez.Habang nabubuhay pa ang mga lola nila na sina Ginang Carmina at Ginang Auring, sila ay matalik na magkaibigan.Nang humarap sa matinding krisis ang pamilya Buenaventura, hindi niya kayang balewalain ito.At matapos pumanaw si Ginang Auring, si Ginang Carmina naman ang tumanggap kay Cailyn sa kanyang bahay at siya na ang nagpalaki rito.Ginawa niya ito bilang tanda ng kanyang utang na loob sa pamilyang Ramirez.Dahil dito, pinilit ni Ginang Carmina ang apo niyang si Austin na pakasalan si Cailyn.Hindi lang dahil gusto niyang suklian ang kabutihan ng matalik niyang kaibigan, kundi dahil matagal na niyang napansin na may damdamin si Cailyn para kay Austin.Si Austin naman ay may sapat na kakayahan at mapagkakatiwalaang tagapagtanggol ni Cailyn.Ang iniisip noon ni Ginang Carmina ay—mabuting babae si Cailyn. Kahit hindi pa siya gusto ni Austin ngayon, sigurad
“Ilang beses ko nang naririnig na ang relasyon ni Mario kay Cailyn ay hindi ordinaryo. Gusto niya talagang protektahan si Cailyn.” Mabigat ang tinig ni Lee habang sinasabi ito. “Dad, ano ba talaga ang relasyon ni Matandang Ginang Auring kay Mario?” tanong ni Austin matapos ang ilang sandali. Umiling si Les. “Hindi ko rin alam. Maliban sa libing ni Matandang Ginang Auring, wala akong narinig na kahit anong koneksyon sa pagitan nila noon.” Ngunit hindi kumbinsido si Austin. “Pero, Dad, malinaw naman na ang pag-aalaga ni Mario kay Cailyn sa mismong libing ay hindi pangkaraniwan.” Mataas ang posisyon ni Matandang Ginang Auring sa kanilang pamilya, isang tradisyonal na babae na walang koneksyon sa sinumang mas bata sa kanya ng dalawampung taon. Kung ganoon, anong klaseng relasyon meron sila? Ano ang nag-udyok kay Mario para sampung taon matapos ang pagkamatay ni Matandang Ginang Auring, patuloy pa rin niyang ipinagtatanggol ang paborito nitong apo? “Ano naman ang koneksyon
"Bababa na ako sa kwarto para magpahinga, hindi ka pa ba babalik sa iyo?"Alas-nuwebe na ng gabi, at nakita ni Cailyn na hindi pa rin umaalis si Raven sa kanyang study room. Nakangiti siyang tinaboy ito.Ibinaba ni Raven ang librong hawak niya sa mesa ni Cailyn, inunat ang mahahabang binti, saka tumayo mula sa sofa. Tinitigan niya ito at ngumiti."Sinabi ko na sa mga magulang ko na dito muna ako titira hanggang sa manganak ka."Umiling si Cailyn at napangiti nang may halong pagkaawa. "Andito na ang buong medical team sa bahay, ano pa bang inaalala mo?"Hinimas ni Raven ang kanyang ilong at nagkibit-balikat. "Kahit ano pa ang sabihin mo, hindi ako aalis. Kaya ‘wag mo nang subukang paalisin ako.""Naku, ginoo, ako na po ang mag-aasikaso ng guest room para sa iyo." Ang yaya na si Hannah ay mabilis na nakasabay sa usapan at ngumiti."Salamat po, Hannah," sagot ni Raven.Napailing na lang si Cailyn.“Tingin mo ba, kapag nalaman ng magiging asawa mo kung paano mo ako inaalagaan, hindi siya
Narinig ng iba ang tunog ng emergency bell at agad silang nagmadaling pumasok sa kwarto ni Cailyn. Kasabay nito, dumating din ang mga doktor at nars para suriin siya. "Nag-umpisa na ang labor, pero normal pa ang lahat. Iminumungkahi kong dalhin siya sa pinakamahusay na ospital," sabi ng obstetrician matapos ang mabilis na pagsusuri. Kahit na handa na ang lahat sa bahay, hindi pa rin ito kayang tumbasan ng isang ospital. Kung sakaling may emergency, ang buhay ni Cailyn at ng kanyang mga anak ang nakataya. "Hindi na tayo mag-aaksaya ng oras. Dalhin na ako sa ospital." Bago pa makapagsalita si Raven, si Cailyn na mismo ang nagdesisyon. Alam niyang hindi niya mapapatawad ang sarili kung may mangyari sa kanyang mga anak dahil lang sa isang maling desisyon. "Sige, sa ospital tayo pupunta," tumango si Raven, saka agad siyang binuhat. Pinapalibutan sila ng isang buong team habang patakbong inilalagay siya sa sasakyan. Hindi nag-aksaya ng oras. Malayo nang kaunti ang bahay n
Paano'ng wala? Sigurado siyang narinig niya ang tinig ni Cailyn. Pero paano posible iyon? Anim na buwan na siyang nawawala. Anim na buwan. Anim na buwang paghahanap, pero ni anino niya, wala. Dati, kapag tinatawag siyang "asawa" ni Cailyn, laging may kasamang matamis na ngiti. Pero siya? Lagi siyang malamig, matigas, parang walang pakialam. Pero ang hindi niya kailanman inamin, gustong-gusto niyang marinig iyon. Tanging siya lang ang nakakaalam kung paano niya iyon lihim na inaasam. Ngayon, bibigyan mo ba ako ng isa pang pagkakataon? Kung tatawagin mo akong "asawa" muli, yayakapin kita, hahalikan kita... At sa unang pagkakataon, tatawagin kitang "asawa" na puno ng pagmamahal. Nasaan ka, Cailyn? Hayaan mong mahalin kita muli, maaari ba? Gabing hindi na siya nakatulog. Sa harap ng floor-to-ceiling window, dahan-dahang nabubuo ang isang bundok ng upos ng sigarilyo sa maliit na mesa. At nang unang siklab ng araw ang lumapat sa kanyang mukha, pinatay niya a
"Daniella..." Tinitigan ni Cailyn ang kanyang anak, at sa isang iglap, bumagsak ang kanyang mga luha, di niya napigilan. Sa sandaling ito, isa na siyang tunay na ina. Isang pakiramdam na hindi niya kailanman naramdaman noon. "Pwede ko bang buhatin ang anak ko?" tanong niya sa nars na nakatayo sa tabi niya. "Siyempre." Tumango ang nars, maingat na iniabot si Daniella kay Cailyn. Dahan-dahang inabot ni Cailyn ang sanggol, para bang ito ang pinakamahalagang bagay sa mundo. Marahan, tama ang kanyang paghawak. Matagal na rin siyang pinag-aralan ng isang tagapangalaga ng sanggol, kaya alam niya kung paano dapat hawakan ang kanyang anak. Ngunit sa sandaling naramdaman niya ang init ng munting katawan ni Daniella sa kanyang bisig, mas lalong bumagsak ang kanyang mga luha. "Agoo... ah..." Dumilat si Daniella, tinitigan siya ng malalaki at makikintab na mata. Parang may sinasabi ito, parang gusto siyang damayan. Lumuhod sa harapan niya si Raven, at hinaplos ang kanyang
"Boss, kakatok ka na ba?"Napalingon si Kristopher kay Austin, hinihintay ang kanyang desisyon.Tinitigan ni Austin ang madilim na villa sa harapan nila bago umiling. "Hintayin natin ang pagsikat ng araw."Ngunit bago pa niya matapos ang kanyang salita, isang bagay ang naisip niya. Alam niyang hindi basta-basta matatakasan ang Tan family.Imposibleng hindi nila alam na nandito siya.At kung totoo ang sinabi ni Mario kay Lee, na hindi siya haharapin ni Cailyn, ano ang silbi ng kanyang pagdating dito?Bigla siyang kinabahan."Sigurado ka bang nasa loob siya?"Napakurap si Kristopher. "Hindi namin natiyak, Boss. May galaw sa loob ng villa kanina, pero hindi kami makalapit."Alam nilang bantay-sarado ng mga bodyguards ng Mei family ang paligid.At kung ganito kahigpit ang seguridad, bakit parang walang pumipigil sa kanilang paglapit? Biglang napagtanto ni Austin ang sagot.Wala na si Cailyn dito.O kung nandoon man siya, hinding-hindi na siya mahahagilap. Napuno ng pagkataranta ang kan
Hindi niya kailanman naisip na aabot sa ganito.Si Austin Buenaventura, ang makapangyarihang tagapagmana ng pamilya sa Makati, ngayo'y isang bilanggo sa Montreux, Switzerland.Ang dating lalaking kayang baguhin ang ihip ng hangin sa negosyo, ngayon ay nasa kamay ng pamilya Tan.Sa bansang ito, walang halaga ang apelyidong Buenaventura. "Brother Tan, alam kong kasalanan ng anak ko ang lahat ng ito."Mahinahon ngunit puno ng pag-aalala ang boses ni Lee habang kaharap si Mario."Nagmakaawa na ako sa iyo noon, hindi ko kayang hayaan siyang mabulok sa kulungan."Tiningnan siya ni Mario, malamig ang ekspresyon."Hindi ba't sinabi ko na noon pa? Bantayan mo ang anak mo. Huwag na niyang guluhin si Cailyn."Nagpakumbaba si Lee.Alam niyang walang laban ang pamilya Buenaventura sa Switzerland."Brother Tan, hayaan mo kaming kunin si Austin at iuuwi siya sa Pilipinas. Pinapangako kong hindi na siya lalapit kay Cailyn." Sa tabi ni Les, hindi makapigil si Emelita."Ano bang kasalanan ng anak ko?
Sa nakaraang kalahating buwan, hindi nagkaroon ng payapang araw si Emelita.Maraming bagay ang bumabagabag sa kanya, pero ang matinding sakit ng ulo na ilang buwan nang bumabalik ay muling umatake.Noong nandoon pa si Cailyn, tuwing sumasakit ang ulo niya, ito ang naghahanda ng gamot para sa kanya at marunong din magmasahe. Napakakomportable ng paraan ng pagmamasahe nito—isang beses lang siya mahilot, halos hindi na bumabalik ang sakit ng ulo niya.Kaya nang paalisin niya si Cailyn, nakalimutan niyang ito pala ang may pinakamabisang paraan para maibsan ang kanyang sakit.Ngayon, kahit uminom siya ng gamot at matulog, wala nang bisa.Sa nakaraang dalawang linggo, halos pumuti na ang kalahati ng kanyang buhok dahil sa matinding pahirap ng sakit ng ulo. Pumayat na rin siya nang husto.Nang iulat ng mayordoma na naroon si Dahlia, agad siyang sumigaw sa galit, “Palayasin mo siya!”Naguluhan ang mayordoma, hindi alam kung bakit nagbago ang ugali ni Emelita kay Dahlia. Nanginginig nitong sag
“Pasensya na.” Napakamot sa noo si Cailyn. “Hindi ko dapat hinayaang makatulog ako.”“Hindi ka ba nakatulog nang maayos kagabi?” tanong ni David habang patuloy na nagre-record ng data at tinatanong siya.“Ayos lang, hindi ko rin alam kung paano ako nakatulog.” Sabi ni Cailyn habang tumatayo.Pagkabangon niya, agad na nahulog ang blazer ni David na nakapatong sa kanya.Mabilis niya itong pinulot at tiningnan.Walang duda, pagmamay-ari talaga ito ni David.“Salamat sa coat mo, bakit hindi mo na lang ito isuot?”“Ikaw na muna, susuotin ko na lang mamaya.” Sabi ni David nang hindi man lang tumitingin.Sunud-sunuran si Cailyn at isinabit ang coat sa sandalan ng upuan. Saka niya iniabot ang kamay niya rito.“Tara na.”“May limang minuto pa bago tayo umalis, linisin mo na ang gamit mo para makakain na tayo.” Sabi ni David.Tumingin si Cailyn sa data na naitala niya, saka ngumiti at masunuring nag-ayos ng gamit niya.Nang mailigpit na niya ang mga gamit na kailangang kolektahin, napatingin si
Sakto namang may klase nang hapon at si Sophia ang professor.Pagkatapos ng klase, sinubukan siyang habulin ni Cailyn para kausapin.Pero tinapunan lang siya ni Sophia ng matalim na tingin, sinabihan ng "p*ta" nang pabulong, at dire-diretsong naglakad palayo na parang walang nakita."Uy, Professor Sophia, alam mo ba kung bakit mas pinili ng Dean na ikaw ang umalis kesa ako ang matanggal?" patuloy na habol ni Cailyn habang tinatanong ito.Napakunot-noo si Sophia.Huminto rin siya sa wakas, at malamig na tumitig kay Cailyn. "Hindi ba dahil nakatulog ka na kina Adonis at David? Syempre, ipagtatanggol ka nila."Napangiti si Cailyn. "Ah, so ganun pala ang tingin mo kay Professor David? Kung ganyan, bakit mo pa siya gusto?"Napahiya si Sophia, hindi alam ang isasagot."'Yung halaga na naibibigay ko sa university, hindi mo kayang ibigay. Walang Dean na tatanggi sa isang malaking donasyon mula sa mga sponsors para lang protektahan ang isang professor—lalo na kung may baho ang professor na ‘yo
Hindi napigilan ni Uncle Wade ang mapabuntong-hininga. “Si Cailyn ay napakabuting babae. Bakit hindi kayo magkasundo? At bakit mo siya iniwan?”Matanda na si Uncle Wade, pero ilang dekada siyang naglingkod sa pamilya Tan. Kahit pinalaya na siya at bumalik sa probinsya, hindi niya kailanman nakalimutan ang mga nangyari sa pamilya Tan.Isang taon na ang nakalipas mula nang pumutok online ang love triangle nina Austin, Helen, at Cailyn. Natural lang na umabot rin sa kaalaman ni Uncle Wade ang eskandalo.“Uncle Wade, kasalanan ko ang lahat. Ako ang may mali.” Napayuko si Austin, ramdam ang bigat ng konsensya at guilt. “Pinabayaan ko si Cailyn. Sinaktan ko siya. Hindi ko siya pinahalagahan…”Kung may pagkakataon lang sanang ulitin ang lahat…Pero nakakalungkot. Walang rewind button ang buhay.Matapos ang hapunan nila ni Uncle Wade, sinigurado muna ni Austin na makakauwi nang maayos si Uncle Wade at ang kanyang apo.Iniutos din niya kay Felipe na magpadala ng ₱500,000 bilang pasasalamat kay
Sa loob ng itim na Maybach, tahimik na nagbabasa ng mga dokumento si Austin habang ang driver na si Kristopher ay nakatutok sa daan. Biglang may humarang sa harapan ng sasakyan—isang bodyguard na halatang nagmamadali. Agad na inapakan ni Kristopher ang preno.Mabuti na lang at kalalabas pa lang nila ng garahe, kaya hindi ganoon kabilis ang takbo ng sasakyan. Ngunit ramdam pa rin ang biglaang paghinto.Hindi nag-angat ng tingin si Austin, ngunit bahagyang gumalaw ang kanyang talukap at tumingin sa windshield.“Boss, bodyguard ni Dahlia.” Agad na iniulat ni Felipe, na nasa passenger seat.Napatingin si Austin sa harapan. Bumaba mula sa isang kotse si Dahlia at mabilis na lumapit, halatang hindi niya intensyong umalis hangga’t hindi siya kinakausap nito. Bahagyang sumikip ang kanyang mga mata at malamig na inutusan si Kristopher, “Huwag mong pansinin, patakbuhin mo.”Walang tanong-tanong, tinapakan ni Kristopher ang accelerator. Umungol ang makina ng sasakyan—isang mabangis na paalala na
Sa Opisina ng Buenaventura Group.Abala si Austin sa pagbabasa ng mga dokumento nang biglang may kumatok. Pumasok si Felipe."Hindi ba kita pinapasok?" tanong ni Austin nang hindi man lang tumitingin.Nanatiling tahimik si Felipe, halatang may gustong sabihin pero nag-aalangan.Hindi siya pinansin ni Austin at tinapos muna ang binabasa. Matapos pirmahan ang huling pahina, saka lang siya napatingin kay Felipe at doon niya napansin ang kaba at takot sa mukha nito."Sabihin mo na," malamig na sabi niya, pero ramdam na niya ang hindi magandang balita.Ibinaling ni Felipe ang tingin sa sahig. "Boss… kagabi sa engagement party, may pinadalang ‘regalo’ si Raven para sa’yo."Napakunot ang noo ni Austin sa narinig.Si Raven?Hindi sila magkaibigan. Wala silang anumang koneksyon.Kahit may kaunting pakikisama si Lee sa pamilya Tan noon, alam nilang ang pamilya Buenaventura ang may utang na loob sa mga Tan—hindi baliktad.Kaya anong dahilan ni Raven para regaluhan siya? Malamang, may mas malalim
Maya-maya, lumapit ang butler at sinabing handa na ang hapunan. Lahat ay agad na tumuloy sa dining area, kung saan nakahain na ang napakaraming masasarap na pagkain sa bilog na mesa."Wait lang, 10 minutes lang, magluluto pa ako ng dalawang side dish," sabi ni Cailyn bago pa sila makaupo.Dahil nangako siya kay Prof. David na siya mismo ang magluluto para sa kanya, hindi niya ito pwedeng balewalain."Ang dami nang pagkain, sapat na ‘to," sabat ni Yllana.Ngumiti si Cailyn, parang pamilya na ang turing niya sa Tan family at hindi na nagdalawang-isip na sabihin, "Pinangako ko kay Prof. David na ako mismo ang magluluto para sa kanya, at hindi ko pwedeng baliin ‘yon."Hindi kalayuan, nakatayo si Mario at tahimik na pinagmamasdan ang usapan. Napatingin siya kay David nang may bahagyang pagbabago sa kanyang ekspresyon.Ngumiti si David, bakas sa mukha ang banayad na pag-aalaga. "Tama siya, sobra-sobra na ang pagkain ngayon. Kung magluluto ka pa, masasayang lang."Tiningnan muli ni Cailyn an
Sa Cambridge City.Sa ika-100 araw nina Daniel at Daniella, dumating ang pamilya Tan sa Weston Manor—kasama si Yanyan.Handang-handa si Yllana para sa kanyang mga "apo." Apat na sasakyan ang puno ng mga regalo—mula sa pagkain, damit, laruan, at kung anu-ano pang mamahaling gamit. Halos lahat ay custom-made, walang tipid, walang kulang.Pero pagdating nila sa manor, wala roon si Cailyn. Abala ito sa kanyang research sa laboratoryo ni David.Walang nakakaalam sa pagdating ng pamilya Tan. Gusto nilang sorpresahin si Cailyn. Nang tanungin sila ng butler kung gusto nilang ipatawag ito, mabilis na sumagot si Raven, "Huwag. Hayaan natin siyang mag-focus muna."Kaya habang hinihintay nila si Cailyn, pinaglaruan muna nina Yllana at Yanyan sina Daniel at Daniella.Pero ang totoo, may mas malalim pang dahilan kung bakit naroon si Yanyan.Nais niyang humingi ng tawad kay Cailyn.Noon, bulag siya sa katotohanan—pinaniwalaan niya si Yuna at muntik nang gumawa ng malaking pagkakamali. Nang ipagtangg
Nang mapagtanto ni Emelita ang sitwasyon, bigla siyang tila may naisip.Saglit siyang nag-alinlangan, pero sa huli, sinabi niya, “Dahil wala si Austin… mas mabuti sigurong ituloy na lang ang engagement—”“Hindi, Mommy.”Bago pa matapos ni Emelita ang sasabihin niya, agad siyang pinutol ni Dahlia Song. Agad itong tumayo, halatang kabado pero determinado. “Kaya kong mag-isa. Tulad ng sinabi ni Austin, kaya kong tapusin ang engagement kahit wala siya.”“Oo, tama.” Mabilis ding sumang-ayon si Lydia, ina ni Dahlia, pilit na ngumingiti para mapanatili ang dignidad nila. “Siguradong may mas mahalagang dahilan si Austin kung bakit hindi siya nakadalo. Hindi natin siya masisisi.”Alam ni Emelita na ayaw ng mga Sevilla na matanggal ang engagement nila ni Austin, lalo na sa harap ng napakaraming tao. Dahil mukhang tanggap naman ng pamilya Sevilla ang nangyari, wala na siyang nagawa kundi hayaan ito.At sa ganitong paraan, ang dapat sana’y pinakamagandang engagement party ng dalawang prominenteng