Share

4

last update Huling Na-update: 2023-11-02 17:18:03

Celine's Point Of View

PAGKAUWI ko sa bahay ay agad akong pinagbuksan ng gate ng mga gwardiya dahilan para businahan ko ang mga ito bilang pasasalamat.

Bukas pa ang balik ni Manang Puring dito sa bahay. Kailangan na rin kasi namin ng makakasama dito sa bahay dahil kaming dalawa na naman ulit ni Cyrille ang naririto. Ngayong may trabaho na ako at nag-aaral na si Cyrille ay kailangan ko na talagang mag-aasikaso sa bunso kong kapatid.

"Ate!" Turan nito pagkatapos ay tumakbo sa akin at niyakap ako.

I hugged her tight and looked at her before I speak, "Kumusta ang bago mong school?" Tanong ko.

Ngumiti siya sa akin at masayang nagsalita, "Marami akong naging kaibigan! Nakaka-excite at nakaka-kaba at the same time. Nakaka-excite dahil sa mga subjects na talagang nagustuhan ko at nakaka-kaba dahil may pagkakataong nauutal ako kapag tinatanong ako ng mga propesor upang magpakilala." Kwento niya.

She really changed a lot. Bumabalik na 'yong dating Cyrille na nakilala ko noong mga bata pa kami: madaldal, makulit, at higit sa lahat ay malambing. Mga bagay na gustong gusto ko sa kaniya.

"Ganu'n ba? Nakakatuwa na may mga bago kang naging mga kaibigan. Kumain ka na ba? " I uttered.

Umiling muna siya ng ilang beses bago nagsalita, "I was waiting for you, Ate. Nagluto ako ng sinigang. Tara kain na tayo." Nakangiting aniya pagkatapos ay hinatak ako sa dining room.

Hindi ko mapigilang huwag humanga kay Cyrille. Bata pa lang kami ay mahilig na siyang magluto. Natigil lang 'yon magmula nang ma-diagnosed siya na may Bipolar 1. She used to cook and read books before she was being diagnosed with Bipolar 1. Kung gaano siya ka-sweet sa akin ngayon ay mas sweet siya noon. We were best buddies.

"Talaga? Na-miss ko ang luto mo, Cyrille!" Excited na wika ko.

"Minsan lang ulit 'yan kaya sulitin mo na!" Nakangusong wika niya.

Ilang minuto rin ang ginugol namin sa pagkain at pagku-kwentuhan bago siya nag-presinta na maghugas ng mga pinagkainan namin.

"Naku! Ako na, Cy. Gaya ng dati 'di ba? Kung sino ang nagluto ay hindi maghuhugas ng pinagkainan." I said then winked at her.

Nakabusangot siyang nagligpit ng lamesa pagkatapos ay nilagay ang mga pinag-kainan namin sa lababo. Mula pagkabata namin ay nasanay na kaming wala ang mga magulang namin sa aming tabi. Kung tutuusin ay mas sanay kami na si Manang Puring ang kasama namin. Malimit kong nasasabi noon na nakakainggit ang ibang mga kaibigan ko dahil nakakasama nila ang mga magulang nila sa hapag kainan.

Nang matapos akong maghugas ay sabay kaming umakyat ni Cyrille sa sarili naming mga kwarto. Hinalikan ko siya sa kaniyang pisngi at nagpaalam kami sa isa't-isa bago pumasok sa aming mga silid.

Pagkahiga ko sa aking kama ay ang saktong pag-ring ng aking cellphone dahilan para tignan ko ang screen—si Shamae. Dali dali ko itong sinagot at agad naman siyang nagsalita.

"Hello, Celine! Sa susunod na araw ay birthday ni Leo. Just so you know, invited si Doc Emman. Since birthday naman ng kapatid ko I'm inviting you to join the party too! Ano, g?!" Bungad niya sa akin.

Napa-ngiti ako ng malawak at walang boses na tumili dahil sa sinabi niya. "Of course!! I'll join the party!" Excited na wika ko.

Bakit pa ako tatanggi gayong binibigyan na ako ng oportunidad ng aking kaibigan upang makasama si Doc Emman, hindi ba?

Mula nang makita ko si Doc Emman ay hindi na siya mawala sa isip ko. Naririnig ko na siya noon pa sa aking kapatid na si Cyrille. Noong una ay wala akong pakialam sa kaniya dahil hindi ko pa siya kilala pero no'ng minsang bumisita siya sa Ospital na pinag-ta-trabahuan ko noon ay doon sumibol ang pagkagusto ko sa kaniya.

"Alright! I'll see you on that day." Wika nito pagkatapos ay pinatay na ang linya.

I really can't believe it! Maaari ko ulit makita at maka-usap si Doc Emman! After thinking a lot of scenarios on what will happen that day, I immediately did all the things that I needed to do then I decided to sleep.

I WOKE UP when I heard the alarm clock rang. I immediately stood up and did what I needed to do. After that, I went in front of Cyrille's room to check her.

Nang makarating ako sa tapat ng kanyang kwarto ay kumatok muna ako bago ko binuksan ang pintuan. Ngunit saktong pagbukas ko ay wala akong Cyrille na nakita.

Kunot-noo akong bumaba sa dining room at nakahinga nang maluwag nang makita ko siyang kausap si Manang Puring habang silang dalawa ay nagtatawanan.

"Ate!" Sigaw ni Cyrille dahilan para halikan ko siya sa kaniyang noo nang tuluyan akong makalapit sa kaniya.

"Akala ko hapon ka na darating, Manang." I uttered then wrapped my arms on Cyrille's shoulder.

"Ay siya, akala ko nga rin ako'y hapon na darating di-ne. Mabuti na lang at maagang nakapagpadala ang iyong ina kaya ako'y nakaluwas ng maaga," ani Manang Puring.

Si Manang Puring ay taga Batangas. Matagal na siyang naninilbihan sa aming pamilya. Kung tutuusin ay para ko na siyang Lola.... mali. Siya na talaga ang tumayong Lola ko dahil sa tagal niyang nanilbihan sa pamilya namin.

Nang matapos kaming mag-usap ay agad kaming nagpaalam kay Manang Puring kasama ang iba pang kasambahay na halos kakarating lang din. Dumating na ang dapat na magiging driver ni Cyrille subalit pinilit niya na ako na lang muna ang maghatid sa kaniya ngayong araw sa school nila.

"Ate, birthday ni Leo bukas. Puwede bang bumili ako ng gagamitin kong damit?" Ani Cyrille sa 'kin.

Magkaibigan kasi sina Cyrille at Leo. Magkababata kung tutuusin. 4th year na si Leo habang si Cyrille ay 2nd year dahil nga ilang taon siyang nag stop ng pag-aaral dahil sa case niya.

"Sure! Gusto mo order-an na rin kita since a-attend din ako bukas sa birthday ni Leo?" Nakangiting wika habang ang aking paningin ay nakatutok sa daan.

"Okay, Ate. Salamat!" Cy uttered.

Ilang minuto ang lumipas bago kami tuluyang nakarating sa tapat ng eskwelahan ni Cyrille. Agad akong nagpaalam sa kaniya pagkatapos ay hinalikan siya sa kaniyang pisngi bago siya bumaba.

Agad naman akong nagmaneho ng sasakyan pagkatapos kong ihatid si Cyrille sa eskwelahan niya. Since medyo maaga pa ay bumaba muna ako sa convenience store upng bumili ng inumin ko. Hindi ako mahilig sa kape dahil madalas akong nagpa-palpitate. Akmang kukuha na sana ako nang inumin ko ngunit bigla akong nakakita ng Pocari dahilan para kunin ko ri'n 'yon upang ibigay kay Doc Emman.

Masaya akong pumunta sa counter pagkatapos ay dali-daling nagbayad ng mga binili ko. "Three hundred and fifty pesos, Ma'am." Ani kahera.

Kinuha ko naman agad ang card ko at ibinigay 'yon sa kahera upang i-swipe niya. Nang matapos akong makapagbayad ay agad akong sumakay ng kotse at masayang nagmaneho.

Saktong pagkarating ko sa Ospital ay agad akong pumunta sa tapat ng pinto ng clinic ni Doc Emman. Akmang bubuksan ko na sana ang pintuan ngunit may narinig akong nag-uusap sa gilid ko na kung saan ay hallway.

"Kristine, I'm sorry. I didn't mean to make you feel that. There's really nothing happened between us. I swear."

Dahil hindi ko na kayang pakinggan ang isasagot ni Doc Kristine ay hindi na ako nag-abalang makinig pa. Binuksan ko agad ang pintuan ng clinic pagkatapos ay padabog na umupo sa aking pwesto.

Ang kapal ng mukha ko para umasang magugustuhan niya rin ako pabalik.

Nag-umpisa na ang clinic hours dahilan para maabala ako sa pakikipag-usap sa queries ng mga pasyente at guardian nila. Ininom ko na lang ang Pocari na dapat ay ibibigay ko kay Doc Emman.

HABANG breaktime ay nag-order na ako ng damit na susuotin namin ni Cyrille sa party ni Leo. Hindi na ako nagpagawa pa ng bonggang mga dress dahil isang beses lang naman namin susuotin ni Cyrille 'yon.

"You're not gonna buy?" Takang tanong ni Doc Emman sa akin.

Nasanay na siguro siyang lagi akong bumibili ng pagkain kaya tinanong niya ako. Ayaw ko nang mag-assume dahil alam ko rin lang naman na masasaktan ako sa huli.

"No, Doc." Tipid na sagot ko nang hindi tumitingin sa kaniya.

Kunot-noo siyang tumingin sa akin at walang ano-ano'y hinawakan ako sa aking noo, tinitignan kung may lagnat ba ako.

"You're not even sick," kibit-balikat na aniya.

Tipid akong ngumiti at muling ibinaling ang aking paningin sa mga papers na binigay sa akin ng mga pasyente na kung saan ay galing sa triage.

"Your next parient is Mrs. Berna. Her appointment is set later at 2:00 PM." Pilit na nakangiting wika ko.

"Alright," aniya pagkatapos ay marahan niya akong tinapik sa balikat at agad na umalis.

Nang makaalis siya ay doon ako nakahinga nang maluwag. Gustong gusto ko siyang kausapin ngunit kanina ko pa pinipigilan dahil sa hindi ko malamang dahilan.

Siguro ay bukas ko na lang siya kakausapin kapag nawala na 'yong nararamdaman kong selos.

Tinutok ko na lang ang aking pokus sa paglalaro ng games sa cellphone ko. Wala pang oras na naglalaro ako ay nabaling ang aking paningin sa naglapag ng Pocari sa akin table. Agad kong tinignan kung sino 'yon at nagulat nang malaman kong si Doc Emman pala 'yon.

"Drink some Pocari and stay hydrated." Aniya pagkatapos ay pumasok na sa pinaka-loob ng kanyang clinic.

Kagat-labi akong napangiti at pinakatitigan ng matagal ang Pocari na binigay sa akin ni Doc Emman. Agad kong pinicturan ng binigay sa akin na inumin ni Doc Emman at miny-day 'yon sa aking i*******m.

(Thank you, Doc!)

After posting it on my My day I suddenly remembered the money that I borrowed from Doc  Emman. Dali dali akong kumatok sa kaniyang pintuan at binuksan 'yon ng binigyan niya ako ng permisong pumasok sa loob.

"Doc, 'yong hiniram ko po na pera sa mall no'ng nakara—"

Hindi ko na natapos pa ang dapat kong sasabihin nang biglang putulin ni Doc Emman ang sinasabi ko. "I'm not yet asking you to pay me." Masungit na aniya.

Kanina lang binigyan niya ako ng Pocari tapos ngayon sinusungitan niya ako?! Madalas talaga ay hindi ko mahuli ang mood ni Doc Emman. Minsan mabait, madalas masungit. Paano ko siya mapapakitunguhan ng maayos gayong siya mismo ang gumagawa ng paraan para magkaroon kami ng hindi pagkakaintindihan?

"Sa susunod na lang po siguro. Salamat, Doc." I uttered then left him.

Inis akong umupo at pinakatitigan ang Pocari na binigay niya. Hindi ko alam kung iinumin ko ba ang binigay niyang ito o itatapon ko na lang sa basurahan. Naguguluhan ako sa pinapakitang ugali ni Doc Emman. Mabait, masungit, mapagbigay, maalalahanin, tapos 'di kalaunan ay mag-susungit ulit.

Nang matapos ang shift ko ay agad akong nag-ayos ng table ko pagkatapos ay kumatok sa sliding door ng clinic ni Doc at binuksan 'yon.

Abala siya sa kaniyang laptop nang pumasok ako. Siguro may mga importante siyang ginagawa kaya nakatuon ang pokus niya ro'n.

"Doc, mauuna na po ako. Salamat po!" I said rhen went outside his clinic.

Hindi ko na siya inantay pa na magslita dahi hanggang ngayon ay naguguluhan at hindi ko pa rin mahuli ang mood o ugali niya.

Pagkarating ko sa bahay ay agad sana akong sasalubungin ni Cyrille subalit hindi ko muna siya pinalapit sa akin dahil kailangan ko munang mag-linis ng katawan bago ako lumapit sa kaniya. Hindi ako nakapag-linis ng katawan kanina bago ako umalis dahil sinakop ni Doc Emman ang isip ko.

Umakyat muna ako sa kwarto ko at ginawa ang mga dapat kong gawin bago ako bumaba at hinalikan sa noo ang aking kapatid.

"Ate! Napakaganda ng napili mong susuotin ko!" Tuwang-tuwa na wika ni Cyrille.

"Mabuti at nagustuhan mo," nakangiting sagot ko pagkatapos ay inilibot ang aking mg mata sa paligid.

"Si Manang Puring?" Takang tanong ko.

"Nasa kusina, Ate. Nagpe-prepara sila ng iba pa nating mga kasambahay para sa dinner natin." Ani Cyrille.

Well, since wala naman sina Mommy at Daddy ay hinahayaan kong kumain ang mga kasambahay dito sa hapag. Sina Mommy lang naman ang maselan. Kung ako ang tatanungin ay mas gugustuhin kong makasabay ang mga kasambahay kaysa makita ko silang nakain sa kitchen.

Hindi ko kasi maatim na makita silang kumakain doon habang kami ay maayos ang lugar na kinakainan. Tao kami katulad nila kaya hangga't maaari ay gusto kong i-trato sila gaya ng pag-trato nila sa aming pamilya.

Nang matapos kaming kumain ay agad kaming nagpasalamat sa mga kasmbahay maging kay Manang Puring. Nagpaalam naman na ako sa kanila at nagdesisyong umakyat sa second floor. Nagpaalam muna kami ni Cyrille sa isa't-isa bago pumasok sa sarili naming mga kwarto.

Chincek ko ang phone ko subalit walang nag-notif bagay na ikinakataka ko. Ngunit nang i-check ko ang WiFi ko ay hindi pala iyon naka-connect sa WiFi namin kaya walang nagno-notif sa akin. Pagkabukas na pagkabukas ko ay nagsilabasan ang notifications ko ngunit mas tumuon ang paningin ko sa nagreply sa My Day ko. Walang iba kun'di si Doc Emman.

(I was about to give you something but you suddenly left. Are you still not feeling well?)

to be continued

Kaugnay na kabanata

  • The Ambiguous Doctor   5

    Celine's Point Of ViewKAGAT LABI akong nagreply sa kaniya at humingi ng tawad. Ngunit kakaantay ko sa reply niya ay hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. Kinaumagahan ay masaya akong gumising. Muli kong chineck ang cellphone ko ngunit wala pa ring reply si Doc Emman. Hindi na ako nag-expect pa at nagdesisyong magsipilyo. Walang clinic si Doc Emman t'wing linggo kaya kahit papaano ay may day off ako. Pagkatapos kong magsipilyo ay nagdesisyon akong bumaba muna sa kusina dahil paniguradong kasama ni Cyrille si Manang Puring. "Oh, Ate? Kumain ka na," nakangiting ani Cyrille habang hawak hawak ang isang mangkok na naglalaman ng ulam. Sunod na lumabas si Manang Puring na dala dala ang malaking bowl na kung saan ay kanin ang nakalagay. "Sakto ang pag-gising mo, Celine. Halina't tayo'y kumain na," ani Manang Puring. Sabay sabay kaming nagsalo-salo lahat sa hapag at masayang kumain. Kung tutuusin ay mas naging magulang pa namin ang mga kasambahay kumpara sa mga magulang namin. Noon,

    Huling Na-update : 2023-11-07
  • The Ambiguous Doctor   6

    Celine's Point Of ViewKINAUMAGAHAN ay nagising ako nang biglang kumalabog ang pintuan. Agad akong naabalikwas ng bangon at nagulat nang makita kong wala akong saplot!Ibinaling ko ang aking paningin sa paligid ko at laking gulat ko nang hindi pamilyar sa akin ang kwartong tinulugan ko."Oh my gosh! What happened?" Takang tanong ko. Dali dali akong tumayo at naglakad subalit biglang sumakit ang gitnang bahagi ng aking mga hita dahilan para matigil ako sa paglalakad. "Shocks!" I groaned in pain. Hirap 'man, nagmadali pa rin akong naglakad papunta sa pintuan upang buksan ito. After opening the door, Shamae immediately spat out. "Success??" Nakangiting tanong niya. Akmang magsasalita na sana ako subalit muling nagsalita si Shamae dahilan para matigil ako sa pagsasalita. "Oh, no need to answer that. Both of you obviously enjoyed each other's company last night." Kinikilig na aniya at umupo sa kama na kung saan ay hinihigaan ko kani-kanina lang. Saktong paglingon ko kay Shamae ay nam

    Huling Na-update : 2023-11-22
  • The Ambiguous Doctor   7

    Celine's Point Of ViewANONG ORAS na subalit hindi pa rin ako makatulog dahil sa pag-amin ni Demion sa akin few hours ago. Hindi ako makapaniwala! Gusto nga ba talaga ako ni Demion?!I gently ruffled my hair then bit my lower lip. Hindi sa gusto ko rin siya pero, kaibigan siya ng taong mahal ko. Hindi lang basta kaibigan, kung tutuusin ay parang tunay pa nga silang magkapatid eh. "You kept on moving, Celine. Magpatulog ka naman!" halatang naiinis na ani Lyka dahilan para humingi ako ng paumanhin. Kanina pa kasi ako pabali-baliktad ng higa kaya siguro siya nagising. Nagdesisyon na lang ako na ibaling ang aking paningin sa kisame pagkatapos ay nagbilang na lang ng mga tupa hanggang sa tuluyan akong makatulog. Kinaumagahan ay nagising ako nang yugyugin ako ni Stephanie. Papikit pikit akong sumilip habang nag-uunat pagkatapos ay nagsalita. "Anong oras na ba?" Inaantok pa'ng tanong ko. "Madam, alas tres na po ng umaga. Alaahanin mo po, mayroon pa tayong aayusing mga kagamitan para sa

    Huling Na-update : 2024-01-26
  • The Ambiguous Doctor   8

    Celine's Point Of ViewNANG MAKARATING kami sa Amanpulo ay gano'n na lang ang pagpalit ng inis na nararamdaman ko. Kung kanina ay naiinis ako ay grabeng saya ang lumukob sa buo kong pagkatao. Napakasaya ko! I looked at Doc Emman and saw him looking at me while smiling. Hindi ko na pinansin pa 'yon at naglakad papalapit sa tabing dagat. Ito na yata ang pinakamasayang pangyayari sa buong buhay ko. "Thank you so much, Doc!" Maluha-luhang sigaw ko upang marinig niya. Kasalukuyan niyang kausap ang ibang staff. Nagmadali kasi akong pumunta sa tabing dagat kaya mag-isa siyang nakikipag-usap sa mga empleyado rito. It's been a long time since I felt this kind of feeling: freedom and happiness. I never knew that I'll experience this kind of jubilation again in my entire life. Mabuti na lang at pinaramdam sa akin ni Doc Emman ang mga estrangherong pakiramdam na ito. "Enjoying the view?" Natigil ako sa pag-sipat ng paligid nang marinig kong magsalita si Doc Emman sa aking likuran. Agad ko

    Huling Na-update : 2024-01-29
  • The Ambiguous Doctor   9

    Celine's Point Of ViewKINAUMAGAHAN ay maaga akong nagising nang maramdaman ko ang labi ni Emman sa aking pisngi. "Good Morning, baby doll." He uttered while I was opening my eyes. "Good Morning, Emman." I greeted him. Sabay kaming tumayo ni Emman at nagsipilyo bago nagdesisyon na mag-swimming sa beach. Naninibago rin ako sa relasyon namin ni Emman. Kami na ba talaga? Mahal niya na rin ba talaga ako? I decided to cover myself using this robe because I am wearing a two-piece. Well, ayos lang naman daw kay Emman na mag-suot ako ng ganito. Emman, calling him Emman makes me want to scream in exhilaration. Now, I can say that he's mine and I am his. Parang noon ay hanggang tanaw lang ako sa kaniya pero ngayon ay nahahawakan at nahahalikan ko na siya. "Come over here, Celine. Don't just look at the waves!" Sigaw niya. Kasalukuyan siyang nasa gitnang bahagi ng dagat. Agad kong hinubad ang aking roba at walang ano-ano'y naglakad papalapit sa kaniya. Hindi malamig ang temperatura ng daga

    Huling Na-update : 2024-01-29
  • The Ambiguous Doctor   10.1

    Celine's Point Of ViewNAGISING AKO nang marinig kong may nagsalita sa aking gilid. Agad kong tinignan ang mukha nang mga taong nasa paligid ko. Hindi sila pamilyar. I heard them talking and freaking out but I still feel groggy that's why I didn't mind them. Agad na nagsilapitan sa akin ang mga Doktor at chineck ang mga vital signs ko. Nagtanong din sila ng ilang mga tanong at agad ko naman iyong sinagot. "Ate!" Ani isang babae. "Who are you?" Kunot-noong tanong ko. Malungkot na tumingin ang babaeng tumawag sa akin sa isang Doktor dahilan para roon din bumaling ang aking paningin. "Doc Demion, why can't she recognize me?" Halatang nag-aalalang tanong nu'ng babaeng nagsasabing kapatid niya ako. "It's because of the traumatic experience of her brain from the plane crash. We'll check her time by time. For now, I'll give you some privacy to talk." Turan nu'ng Doc Demion. Nang makaalis 'yong Doktor ay agad na lumapit sa akin nag tumawag sa akin na kapatid ko raw pati na rin ang babae

    Huling Na-update : 2024-02-01
  • The Ambiguous Doctor   10.2

    Celine's Point Of View"What are your plans after that?" Tanong ni Shamae habang naka-harap ako sa vanity mirror ko rito sa aking kwarto. I looked at her and smiled, "Napakasaya ko, Shamae. Demion was the one who stayed by my side despite uncertainties and accepted me for who I am." Maluha-luhang wika ko habang tinitignan siya sa vanity mirror. I saw Shamae rolled her eyes and looked at me intently in my eyes in the mirror. Well, alam ko naman na hindi gusto ni Shamae si Demion para sa akin. Mas boto siya kay Emman, Emman the evil. There are times that I feel a bit mad at her because it seems like she's pushing me to Emman. Pushing me despite the bad things he did to me. "Really, huh? Sure ka ba sa feelings mo?" Aniya dahilan para kunit-noo ko siyang hinarap. "Why can't you just be happy, Shamae? I'm sure about my feelings for Demion. I love him!" Naiiritang turan ko. She flicked her tongue inside her mouth then raised her hands as if she's giving up. "Fine, fine! Congrats to the

    Huling Na-update : 2024-02-05
  • The Ambiguous Doctor   11.1

    Celine's Point Of ViewPAGKALABAS namin ng simbahan ay agad kong hinila si Shamae papasok sa kaniyang sasakyan. Nawala ako bigla sa mood para makihalubilo sa maraming tao. Kung hindi lang dahil kay Doc Salvie ay hindi ako pupunta sa ball na kung saan ay pakulo ng bride. Nang makarating na kami sa lugar kung saan gaganapin ang ball ay agad kaming binigyan masquerade mask sa entrance. Agad naman naming sinuot 'yon ni Shamae at agad na pumasok sa loob. Everyone looked stunning. Lahat sila ay may suot na masquerade mask at hindi ko makilala kung sino-sino sila dahil sa kanilang mga suot. "Let's go! Inom na inom na ako!" Tumatawang wika ni Shamae pagkatapos ay agad na pumunta sa bartender at nag request ng gusto niyang inumin. Agad naman akong sumunod sa kaniya subalit sa sobrang daming tao ay naharangan si Shamae at hindi ko na siya nakita pa. I cursed mentally and decided to look for her. Nakarating na ako sa iba't ibang sulok ng reception subalit hindi ko pa rin siya makita. Kahit m

    Huling Na-update : 2024-02-06

Pinakabagong kabanata

  • The Ambiguous Doctor   SPECIAL CHAPTER

    Emmanuel's Point Of View"I like you, Celine."Fvck you, Demion!If only I could tell him those words, I won't think twice telling him! Kung hindi lang maraming tao ay kanina ko pa siya nasuntok! Maski ako ay hindi alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. This feeling is so strange, I've never felt this even with Kristine. I know the feeling of being in love. But, d*mn! This is different, far different from the feelings that I had towards Kristine. And how dare him kiss Celine without even asking her?! "I'm very territorial, Ms. Navarro. You're mine, only mine."I didn't know that I can be this territorial. She's not even my property but why did I act that way? Why did those words came out from my mouth?Ang gusto ko lang naman ay mahulog siya sa bitag ko pero bakit parang ako ang natalo? I decided to bring her here in Amanpulo to be with her without that fvcking Demion but who the hell is this guy? How dare him talk to my territory?They were about to shake hands but I immediat

  • The Ambiguous Doctor   EPILOGUE

    Emmanuel's Point Of View My life was fine. It was fine but not good at the same time. Not until Celine came and changed not just my ideals and beliefs in life, but also my life as a Psychiatrist and as an individual. All my life it revolved around with Kristine, until I finally had the chance to love someone else and I never knew that loving someone new would feel like building myself again: new experiences, new feelings, new life, and new knowledge. I didn't even know why I moved on so fast when I should be breaking and hurting so bad upon our break up. But loving someone isn't easy, we may experience heartaches and even trials that may affect us in just a snap. She forgot her past..... including me. That's what hurts me the most. I tried to reach out to her but I was banned. What's worse is she was being bumped by a car and I feel like it was my fault. Celine got an amnesia and our child was died.I was judged, misunderstood, and being left behind. Demion, took Celine away from

  • The Ambiguous Doctor   23

    SIARGAO WAS the place they chose. Nakakatuwa lang dahil hindi ko lubos akalain na mangyayari pa pala ito. Na makakasama ko ang mag-ama ko sa isang bakasyon. Buong akala ko kasi ay hindi ko na mae-experience ang ganito. Amanpulo was the best vacation spot for me and Emman as a couple but I guess Siargao would be the best place for us as a family, hopefully?While we are walking, there are lots of people eyeing Emman that made me pout. I was holding Levi's hand while Emmanuel's hand was intertwined with mine. "Daddy, this place is so beautiful!" Nakangiting sabi ni Levi habang naglalakad kami papunta sa villa namin. "And now even more beautiful because my handsome son and my pretty slash hot mama's soon to be wife is here." Nakangiting pambobola niya. Inirapan ko si Emman at agad naming tinungo ang loob ng villa namin. Mamaya ay susunod daw ang pamilya't malalapit na kaibigan ko sabi ni Emman. Buong akala ko nga ay kami lang kaya gano'n na lang ang pagtataka ko nang biglang kasama pa

  • The Ambiguous Doctor   22

    NAKAAYOS NA ang higaan na tutulugan namin nina Levi at Emman. Nagdesisyon akong sa couch na lang humiga mamaya. Ang awkward kasi kung magkatabi kaming tatlo. Baka mamaya sugurin ako ng girlfriend nitong si Emman at ipahiya sa maraming tao. Lagot ako kina Mommy no'n dahil masisira ang imahe nila sa maraming tao at mga kapwa nila engineers at businessmen. Alas dos na ng madaling araw nang makarating si Emmanuel. Nakatulog na rin si Levi kaya pinipilit ko siyang 'wag nang dumiretso rito kaso mapilit siya. Maliban do'n ay gusto niya ring makasama sa pagtulog ang kaniyang anak. Hindi ko na siya pinigilan pa at nang makarating siya ay agad ko siyang inalalayan papunta rito sa loob ng mansyon. "Hey," nagulat kaming dalawa ni Emman nang makapasok kami sa loob ng bahay dahil biglang bumungad sa amin si Cyrille na mayroon pang white facemask sa kaniyang mukha. "Naglabalikan na kayo?" Muling tanong niya dahilan para agad akong umiling. "Not yet-""No!" I cut Emman off. Nang makaramdam ako

  • The Ambiguous Doctor   21

    WILL I GREET him after all the bad things he did? Wala na akong ibang ginawa kun'di ang i-greet siya dahil napaka unprofessional naman kung idadamay ko ang past namin sa trabaho. "Good evening, Doc." Labag sa loob na pagbati ko sa kaniya. He nodded and quickly brought back his gaze to Ma'am Medina. Nag-usap sila ulit habang ako naman ay naglakad papunta sa gilid ni Ma'am Medina upang makalabas na ng ospital. I don't know why I feel so embarrassed with his actions towards me. The way he acts, it seems like I'm nothing but a stranger to him. I just shrugged and looked at my watch. It's 10:55 PM and I need to go to our house before 12:00 AM. They're all planning to surprise Mommy with a simple celebration before she leaves the Philippines again. Nandito pa sa loob ng sasakyan ang gift namin ni Levi for her. Shamae and Levi were outside. The food that they bought were probably the food we're gonna eat at Mommy's celebration. Ilang minuto ako nagmaneho bago nakarating sa bahay. Nagpa

  • The Ambiguous Doctor   20

    KASALUKUYAN KONG hawak hawak si Levi. Narito kami ngayon sa mall habang naghahanap ng mabibili naming regalo para kay Mommy. Birthday niya kasi ngayon. "Levi, be careful!" Nag-aalalang sambit ko. Agad naman siyang hinabol ni Zaijan na siyang naging dahilan ng pagsapo ko sa aking noo at bahagyang pag-ngiti. He is now 6 years old. Aaminin ko, inantay kong bumalik si Emman no'ng ika-apat na taon niya sa Canada but things turned out the way I never expected it to be. Hindi siya bumalik at ayon ang lalong nakapagpa-tibay sa akin na kaya kong palakihin ang anak ko mag-isa sa tulong ng mga mahal ko sa buhay. "I told you many times not to run, Levi. The floor is slippery." I uttered then fixed the towel that is placed underneath his shirt. "Heto naman. Talagang magkukulit 'yan, Celine. Kaya nga bata, eh." Bulong ni Zaijan pagkatapos ay muling hinabol ni Zaijan si Levi na ngayon ay papasok na sa isang restaurant. "Mom, I want to eat." Nakangusong aniya. I smiled and held him on his chee

  • The Ambiguous Doctor   19.2

    Celine's Point Of View KINAUMAGAHAN AY agad kaming nag-usap usap nina Zaijan at Shamae pagkagising namin. Dito sila sa kwarto ko natulog dahil kailangan naming magplano tungkol sa anak ko. "Pvtang ina, paano kung masuntok ako ni Tito?" Halatang kinakabahang sambit ni Zaijan. "He won't. In fact, magiging masaya pa 'yon!" Nakangiting wika ko. I heard him heaved a deep breath then spoke, "Alright, alright! Bago tayo mag-usap ulit, can we eat first? I'm sorry but I'm starving... seriously." Zaijan uttered. Pagkababa namin ay sinalubong agad kami ni Manang Puring. Cyrille probably went to her work already. "You can join us, Manang," nakangiting wika ko habang sina Zaijan at Shamae ay abala sa pagkain. "Naku! Nakakain na kami, Celine. Kumain na kayong tatlo upang magkaroon kayo ng lakas tatlo." Nakangiting sambit ni Manang Puring. Tumango ako at nagpaalam naman na si Manang Puring. I looked at my tummy and couldn't help but to smile. I'll become a mother soon. Lumipat sina Shamae a

  • The Ambiguous Doctor   19.1

    Celine's Point Of View I AM PREGNANT and I don't know what to do. Isang buwan na ang nakalipas subalit hindi pa rin ako nagkakaroon. I looked at the pregnancy test that I was holding a while ago and quickly called Shamae while I was shaking. "Really?! Wait for us. Zaijan and I will be there in a bit." Aniya. Mangiyak-ngiyak akong tumango na animo'y kausap ko harapan si Shamae at hinayaang maputol ang tawag namin sa isa't isa. Ilang minuto ang lumipas bago nakarating sina Shamae at Zaijan dito dahilan para lumapit ako sa kanila at nagmamadaling ipinakita sa kanila ang pregnancy test nang masiguro kong nakasarado na ang pintuan ng kwarto ko rito sa mansyon. "Oh my gosh!" Sambit ni Shamae habang ang kaniyang palad ay nakatakip sa kaniyang bibig. Zaijan on the other hand moved closer to me and gently hugged me. "I'm going to be a godfather. I really can't believe it." Sambit niya. Nang matapos akong yakapin ni Zaijan ay agad kaming nag-usap. Kaming tatlo pa lang ang nakakaalam sa

  • The Ambiguous Doctor   18.2

    Celine's Point Of View KINAUMAGAHAN AY maaga akong nagising. Masakit ang ulo ko at medyo nasusuka ako. Marahik ay dahil sa pag-inom namin ni Shamae ng alak kagabi kaya ganito. Nahihilo man subalit pinilit ko ang sarili ko na tumayo at bumaba sa kusina. Naabutan ko sina Cyrille at Manang Puring na naghahanda ng makakain namin. "You were drunk last night. Here, sip some coffee." Turan ni Cyrille. Buong akala ko ay tatanungin niya ako kung bakit ibang iba ang ugali at galaw na ipinapakita ko sa kanila these past few days pero nagkamali ako. Ni isang tanong ay wala akong narinig mula sa kanila. "Was I really totally wasted?" I asked the moment I finished sipping the coffee. "Super." Iiling iling na ani Cyrille. "Normal 'yan sa mga taong nasa edad mo, Celine. At tsaka, ngayon ka lang namn ulit uminom ng ganyan. Enjoy lang nang enjoy." Nakangiting sambit ni Manang Puring. I smiled at them and right after that, I decided to prepare myself for my work. Nakahanda na ang gagamitin kong

I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status