Sydney,Australia.
Caldwell Publishing Office.
“Mornin’,Serena!”
Nakangiting nag-angat ng tingin si Serena mula sa kanyang laptop nang marinig niya ang pagbati sa kanya ng katrabaho sa Publishing House...Hindi maalis ang pagkakangiti nito sa kanya.“Morning,Nicky...Wait,what’s with that smile?” ang nagtataka at nagingiti rin na tanong ni Serena sa kaopisina.Nicky averted her blue eyes away from Serena’s gaze na para bang bigla itong na-guilty...“Is there something that I need to know?” ang pagpipilit ni Serena sa kaibigan.Muling ibinalik ni Nicky ang tingin kay Serena.Pero mukha pa rin itong nag-aalinlangan...“You see-----!” hindi na natapos ni Nicky ang sasabihin nang may marinig silang boses mula sa likuran nito.“I believe it’s too early to have a breaktime,Miss Hughman...” ang sabi ng kanilang Boss na si Miss Rosie Cadwell.Ito ang COE ng Cadwell Publishing House.Gulat na napalingon si Nicky.“O-Oh,I’m sorry,Boss...I-I was just-----!” hindi nanaman makuhang matapos ni Nicky ang sasabihin nang mapagpasiyahan ni Serena na pagtakpan ang kaibigan.“Nicky was just asking for some opinions regarding her article,Boss...” ang pagtatakip niya kay Nicky.Nakita ni Serena ang lihim na pagkindat sa kanya ni Nicky,hudyat ng pasasalamat nito.“Well,I’ll just talk to you later about it,Serena...Our Boss might need something from you.” ang sagot naman nito,at pagkatapos noon ay saka na ito tumalilis pabalik sa kanyang lamesa.Serena suppress a smile as she watch Nicky’s perfect blond hair danced in the air habang tumatakbo ito palayo sa kanila...She will have a talk with her bestfriend later.It’s obvious that Nicky got some juicy news for her,iyon nga lang ay bigla namang dumating si Mrs.Caldwell.“This is just a perfect timing.Come to my office,Miss Montana.I need to talk to you about something important.” Mrs.Cladwell said it all in one breath,and Serena knew that it was something serious since her boss called her by her last name.Kilala ang kanilang Boss sa pagiging malapit sa kanyang nga empleyado,at gusto nito ng light atmosphere sa opisina kaya naman tinatawag sila nito sa una nilang pangalan...“Yes,Boss...” ang ninenerbiyos na sagot naman ni Serena.Mrs.Caldwell gave her a clipped nod at pagkatapos noon ay tumalikod na ito at naglakad papunta sa COE room.Isinara ni Serena ang kanyang latop at kinuha ang kanyang pen and paper para isulat doon ang lahat ng agenda ng Boss nila para sa closed meeting na iyon.Pero ang nakakapagtaka ay madalang lang kung magpatawag ng individual meeting si Mrs.Caldwell.Pilit na inaalala ni Serena kung palpak ba ang ipinasa niyang manuscript ditto noong nakaraang araw or maybe her own novel bored her boss...Tumayo na siya at naglakad papunta sa COE room.Nadaanan niya ang lamesa ni Nicky.Binigyan niya ito ng nagtatakang tingin nang makita niya itong nakangiti sa kanya at mukha pang excited...Sa wakas ay nakatayo na siya sa harap ng pintuan ng COE Room.Humugot muna ng malalim na hininga si Serena bago ito kumatok ng dalawang beses.“Come in.” narinig niya ang boses ni Mrs.Caldwell.“Well,this is it.” ang bulong ni Dana sa sarili.Binuksan nito ang pinto at pumasok sa silid. Seryoso ang mukha na sinalubong siya ng tingin ni Mrs.Caldwell.“Please take a seat...Believe me,you’ll need it after you hear the news.” ang walang emosyon na paanyaya nito.Mas lalong lumakas ang kabog sa dibdib ni Serena matapos marinig ang sinabi ng kanyang Boss.There’s no doubt about it.She will be fired.She loved every minute and every day of her time in this Publishing House.She loves all the people here...She thinks of them as her second family...Her Boss is so dear to her and she looks up to her as mother and mentor...And Nicky...She has been with her almost like half of her life...Pero ngayon ay matatapos na ang kanyang kaligayahan...“Miss Montana?” Natigil sa pag-iisip si Serena nang marinig muli ang boses ni Mrs.Caldwell.“O-Oh,I’m sorry...” ang hinging-paumanhin ni Serena.Dahan-dahan niyang inihakbang ang mga nanginginig na binti papunta sa upuan.She sat there in silence.“Let’s start with the meeting,then.Miss Montana,how long have you been working with us?” ang panimula ni Mrs.Caldwell,habang may binuklat ito na isang folder.Nasulyapan ni Serena na hawak ng Boss nila ang kanyang file.Napalunok siya bago sumagot...“A-Almost six years,now,Boss...” ang nauutal niyang sagot.Sumandal sa kanyang swivel chair si Mrs.Caldwell at matamang tinitigan si Serena.“Hmm...That’s right.You were still a fresh graduate in College when you submitted your very first manuscript,right?” ang untag muli ng matandang babae.“Y-yes,Boss.” ang responde muli ni Serena.“Do you think in those six years...You consider yourself as a pro?” Mrs.Caldwell questioned her again.Serena straightened from her seat.“I still have so many things to learn,Mrs.Caldwell.I’m still not confident to call myself as a pro...I still have a long way to go.” Serena replied.“I don’t think there’s any need for you to do that,Miss Montana.But,I’m a little disappointed to hear from you that you’re still not confident with that you do right now,since I’m going to...” sadyang ibinitin ni Mrs.Caldwell ang sasabihin nang muli itong umiling at malungkot na isinarado ang folder kung saan naroon ang file ni Serena.Pigil ang hininga at nanlalaki ang mata na hinintay ni Serena ang sasabihin ng kanyang Boss.“I’m going to be fired...I’m going to be fire...I’m going to be fired...” ang sunod-sunod na sabi ni Serena sa kanyang sarili.“Unfortunately...You’ll be doing lots of overtime starting next week since you are going to be Assistant to the President!” ang natutuwang pahayag ni Mrs.Caldwell.Nakaguhit na sa bibig nito ang maluwang na ngiti.Serena instantly froze on her seat once she heard Mrs.Caldwell.Malinaw niya na narinig ang sinabi nito,pero parang hindi pa rin siya makapaniwala.“I-I apologize,Boss,but I don’t understand...” ang naiiling na tugon niya.“Your reaction is to be expected...Just like what dear Nicky said!Okay,let me say it once again.Based on your performance for the passed six years,you’ve showed great dedication to our company and unbelievable passion to your work----You’ll br my assistant!” Mrs.Caldwell announced again.It took Serena few minutes bago siya nakabawi sa pagkabigla.“B-But why me?How about Nicky?” ang hindi pa rin makapaniwala na anas ni Serena.“Nicky will be the Head of our Department.It means that all of the manuscripts and works will be assessed by her,and it will be her decision if it will be worth of my time to read it and approve it...And you,will be coming with me in every meeting and you’ll be my my representative when I’m gone...Like if I am on vacation,or I’m sick and all of that...” ang paliwanag ni Mrs.Caldwell.Serena blinked twice.“Well?Aren’t you going to say something?” ang ingit muli ni Mrs Caldwell.“I-I just can’t believe that this is happening to me!” ang naiiyak na tugon ni Dana.Mrs.Caldwell smiled at her.“Then,better believe it dear.”“T-Thank you very much for...trusting me.” ang nasisiyahang tugon ni Dana.“But the good news doesn’t end there,Miss Montana,so you’d better brace yourself.” muling nagsalita si Mrs.Caldwell.Nagtatakang napatitig muli si Serena sa kanyang Boss.“The big bosses from a certain TV Network actually had a chance to read your script...And they thought that they are still some little renovations needed to do with your novel.” ang panimulang muli ni Mrs Caldwell.“Oh.” iyon lang ang nasabi ni Serena,pero bakas sa mukha nito ang disappointed matapos marinig ang kanyang Boss.Mrs.Caldwell lets out a knowing smile again.“Dear,if you would let me finish...I was about to say that they were still amazed with your manuscript,and they have decided to turn your novel into a big-budgeted soap drama!And they are going to produce it!” she happily announced.May mga ilang minute na nakatulala lang si Serena sa Boss niya...“I-I don’t know how to react,Mrs.Caldwell...I mean,my novel will be turned into a television soap!” sa wakas ay nakabawi na sa pagkabigla si Serena.“You deserved it.So,you should be ready tomorrow at the ABZ TV Network Building,okay?” informed her boss.Pagkarinig sa pangalang ng Television Network na iyon ay biglang napakunot-noo si Serena.May isang tao na pumasok sa isipan niya.“Mrs.Caldwell did he has something to do about this?” Serena probed.Umiling si Mrs.Caldwell bilang sagot.“No,of course not.It’s the President of the company’s idea,not him.” ang siguradong sagot nito.Dahil doon ay nakahinga ng maluwag si Serena.Plano niya na huwag tanggapin ang malaking break na iyon kung may kinalaman doon si Liam...“You’d better get back to work,Serena...You need to get your presentation ready for tomorrow’s meeting.” ang paalala sa kanya ni Mrs.Caldwell.“I’ll do it right away...And Boss?Thank you for the good news.” Serena sincerely replied.Ginantihan naman siya ng ngiti ni Mrs.Caldwell.Pagkatapos noon ay lumabas na ng private office si Serena at tuloy-tuloy na lumakad pabalik sa kanyang cubicle.Nang makarating na siya sa kanyang lamesa ay bigla siyang sinopresa ng kanyang mga katrabaho,especially her bestfriend Nicky.“Congratulations,Serena!” ang pagbati ng mga ito sa kanya.Most of them are carrying small balloons and they were also wearing party hats.“Nicky?!You knew about this all along?!” ang gulat na tanong ni Serena sa kaibigan.“Of course,Serena!Our Boss made it a rule that no one will say anything about your promotion...so here we are!Surprised?” ang biro sa kanya ni Nicky.Lumuwang ang pagkakangiti ni Serena habang iginagala ang paningin sa lahat.“Oh...Thank you so much,guys!” ang sambit ng isa.“How about a speech there?” ang yakag ng iba.“Speech!Speech!Speech!” all of them chanted.Naiiling na napasunod na lamang si Serena.She cleared her throat.“Really,guys...I don’t know what to say.I just wanted to say thank you for all of the support that you gave me throughout the years...” ang madamdaming pahayag ni Serena.Nagpalakpakan ang kanyang mga kaopisina pagkatapos noon.“Enough of this,guys!You’re making me cry...Let’s all go back to work,okay?And by the way,thanks for the greetings.
A week have passed.“Please fasten your seatbelts...We will land Ninoy Aquino International Airport in 10 minutes...” narinig nila ang anunsiyo ng Captain mula sa mga speakers sa eroplano.Serena felt Liam squeezed her hand.Dana smiled at her fiancee’.She is very lucky to have someone like him who supports her in almost everything.Nagprisinta ito na samahan siya upang suportahan siya at upang makilala na rin nito ang kanyang pamilya.Pinayagan ito ng ABZ network since he is the Vice President of the company na maging observer habang ginagawa ang shooting..Susunod na rin sa kanila ang ibang staff at actors sa susunod na linggo.“You’re still worried about your sister.” ang untag sa kanya ni Liam.“I can’t help it...My Dad and my sister is the only family that I have.” Sighed Serena.“But Via is recovering now,isn’t she?” ang tanong muli ni Liam.“Yes,she is.Little by little.And I hope she can forget that good-for-nothing boyfriend of hers...” ang naiiritang sagot ni Serena matapos maala
Kinabukasan ay nakalabas na rin si Via sa ospital.Ngunit mahigpit pa rin na inihabilin ng doctor ang full rest para sa dalaga...Nandoon ang kanilang ama at si Liam upang tumulong sa pag-aayos at paghahanda sa paglabas ng kapatid sa ospital.“Masaya ako at makakauwi na rin ako sa wakas.I’m getting tired of the hospital food and this bed...This place is just---ugh!” ang nagbibirong pahayag ni Via,habang nagliligpit sila ni Serena ng gamit.Sa di-kalayuan ay nakangiting pinapanood lamang sila ni Liam.“I still can’t get over how gorgeous your fiancée is,Serena...If I only met Liam first before my boyfriend...” ang sambit ni Via habang nanunukso ang nga ngiti nito.“Oh,shut up,Via!” ang natatawang saway ni Serena.“Well...Thank you for the compliment.” ang nakatawang sagot ni Liam. “By the way,is your boyfriend coming?At alam ba niya na buhay ka pang makakalabas ng ospital?” Serena couldn’t help herself but to sound sarcastic whenever she remembers the guy who broke her sister’s heart.“
Dali-daling tinapik ni Paolo si Serena at pabirong nagsuklay kunwari ng mahabang buhok nito sa malamyang paraan sabay nguso kay Sir Peralta.Matalim na tinginan naman ni Serena ang binata at pagkatapos noon ay ibinalik ang atensiyon sa kanilang guro...After 2 hours...Sabay na bumaba paunta ng canteen sina Paolo at Serena.At gaya ng ginagawa nito noon pa man,nakaakbay si Paolo sa kanya habang naglalakad silang dalawa.“Hay,naku...Kung nakakamatay lang ang tingin,siguro matagal na akong nakabulagta.” ang biglang nasabi ni Serena.“At bakit mo naman nasabi iyan?” ang tanong ni Paolo.“Hindi ko alam kong manhid ka o nagtatanga-tangahan ka lang...Hindi mo ba alam na since freshman year natin ay marami nang nagkaka-crush sa’yo?Marami nga ang nagsasabi sa akin na gusto ka niang makausap pero mukhang suplado ka daw.Akala pa nga nila ay magsyota tayo...” ang natatawang kwento ni Serena.“I don’t have time for girls.Alam mo naman na basketball lang nakatuon ang atensiyon ko.” ang paliwanag ni
Isang araw ay muling pinatawag ni Mr. Peralta si Serena dahil gusto daw siya nitong makausap. Agad naman siyang pumunta sa office nito, habang kinakabahan siya.Makalipas pa ang ilang sandali ay masinsinan na silang nag-uusap ng kanyang guro. "Serena, alam kong may espesyal na pagtingin sa akin, and I appreciate that. Pero ang tingin ko lang sa'yo ay bilang estudyante ko, kaibigan, at nakababatang kapatid. Pasensya na." diretsong sabi ng guro niya.Parang nabasag ang puso ni Serena sa isang libong piraso nang marinig niya iyon. Hindi niya inaasahan ang ganitong pangyayari. Umaasa siyang nararamdaman din ng guro niya ang nararamdaman niya, pero kabaligtaran pala ang nangyari. Para bang iniwan siya ng kanyang unang pag-ibig.Pero nagpasya siyang huwag mag-iiyak. Huminga siya ng malalim para pakalmahin ang sarili, at nang makabawi na siya, pinilit niyang ngumiti sa guro niya."Naiintindihan ko po, Sir. Salamat po sa pagiging tapat ninyo. Kalimutan na lang natin ito at magpatuloy na tayo
Nagpasya sina Paolo at Serena na ituloy ang kanilang plano sa lalong madaling panahon.Tanghalian na sa kanilang paaralan. Kasalukuyang papunta sina Paolo at Serena sa cafeteria ng paaralan habang magkahawak-kamay.Maraming estudyante na sa cafeteria, at bingo, nakita rin nila si Mr. Richardson na kumakain kasama ang ibang guro.Nagpasya si Serena na dalhin si Paolo sa mesa na nasa tabi lang ng mesa ni Mr. Richardson at nagpasya silang simulan ang kanilang roleplay."Sweetie, hulaan mo kung ano ang niluto ko para sa'yo ngayon?" tanong ni Serena sa isang malandi na tono."Hmm, ano ang niluto mo para sa akin ngayon, sweetheart?" tanong ni Paolo bilang tugon.Napaka-aware nila na lahat ng estudyante at ang kanilang mga guro ay nakatingin sa kanila."Okay, pumikit ka muna." pakiusap ni Serena kay Paolo.Nakangiting pumikit si Paolo at naghintay.Dahan-dahang binuksan ni Serena ang lunchbox, habang nag-eenjoy siya sa lahat ng atensyon mula sa kanilang audience."Pwede ka nang magbukas ng m
Pinupunasan ni Paolo ang kanyang leeg gamit ang isang tuwalya habang nakikinig sa kanilang coach.Biglang tumigil sa pagsasalita ang kanilang coach nang marinig nila ang isang tumatawag sa kanyang pangalan."Paolo!"Nagsalubong ang mga kilay ni Paolo nang makita niya si Benjie, na mula rin sa club ni Serena, na tumatakbo patungo sa kanilang direksyon. Mukhang nag-aalala at kinakabahan siya."Pasensya na po sa pag-istorbo sa meeting ninyo, Sir. Pero kailangan kong makausap si Paolo." anunsyo ni Benjie."Ano ang problema, Benjie? Bakit parang nag-aalala ka?" agad na tanong ni Paolo kay Benjie."Si Serena ay nag-aaway nang pisikal kay Brianna at sa mga kaibigan niya!" kuwento ni Benjie, sa isang natatarantang paraan.Wala nang ibang sinabi si Paolo. Mabilis siyang tumakbo patungo sa gymnasium ng paaralan. Nag-aalala siya para kay Serena dahil tatlong babae ang nakikipag-away sa kanyang kaibigan!"Ano ba ang iniisip mo na naman, Serena!" bulong niya sa kanyang sarili.Ilang minuto lang, n
At tulad ng inaasahan nila, sina Serena, Brianna, at dalawa sa kanyang mga kaibigan ay tinawag ng kanilang Principal kinabukasan.Ikinuwento ng mga babae sa Principal ang kanilang mga bersyon ng nangyari, at ibinigay din ng mga nakasaksi sa insidente ang kanilang mga opinyon.Sa huli, nagpasya ang Principal na ipagbawal si Serena na lumahok sa mga aktibidad ng The Scribble sa loob ng isang linggo.Si Brianna at ang kanyang mga kaibigan ay ipinagbawal din na lumahok sa kanilang mga aktibidad sa volleyball sa loob ng isang linggo.Pagkatapos ng meeting kasama ang Principal, dumiretso si Serena pabalik sa silid-aralan para sa kanyang susunod na klase..."Well, hindi naman masama, 'di ba? Ibig kong sabihin, hindi ka naman mapapasuspendido magpakailanman sa The Scribble. Kailangan mo lang maghintay ng isang linggo. At saka, ikaw pa rin ang Editor-in-Chief kaya wala namang nagbabago." sinusubukan ni Paolo na pasayahin siya."Tama ka. May silver lining pa rin sa bawat sitwasyon." tumango si
Mabilis na lumipas ang ilang araw.Sa isang coffee shop...Wala ni isang ideya si Clarissa kung bakit nais makipag-usap sa kanya ng kanilang choreographer na si Jun nang pribado, ngunit nagpasya siyang makipagkita sa kanya dahil mukhang may kailangan silang pag-usapan na seryoso..."Clarissa... Talaga, hindi ko alam kung paano ko sasabihin ito sa'yo." Nagsimula si Jun, na may kabang nararamdaman."Ano po ang ibig niyong sabihin, Sir?" Tanong ni Clarissa na puno ng curiosity.Humugot si Jun ng malalim na hininga bago muling magsalita."Una sa lahat, nais kong malaman mo na magaling kang mananayaw, at wala akong galit sa'yo o ano man. Ang problema lang, sa lahat ng mga kaguluhang nangyari sa pagitan mo at ni Toru, nagdesisyon ang Presidente ng kanilang talent agency na tuluyang tanggalin ka bilang back-up dancer ng MORSE." Malungkot na inannounce ni Jun.Parang isang malakas na pagsabog ang naramdaman ni Clarissa sa kanyang mga tainga. Tanggal na siya bilang back-up dancer!Gusto niyang
Maagang dumating si Clarissa sa rehearsal room kinabukasan.Bumuntong-hininga siya ng magaan nang malaman niyang siya lang ang tao sa loob ng kwarto. Nagdesisyon siyang magising ng maaga dahil gusto niyang mag-ensayo mag-isa.Sa totoo lang, hindi siya nakatulog ng maayos kagabi dahil kay Edward, Victoria, at Toru...Nagsimula siyang magpainit ng katawan, at ilang minuto pa lang, nagsimula na siyang sumayaw...Bigla siyang huminto nang makita niyang may pumasok na tao sa kwarto. Napailing siya ng hindi makita nang makita sina Edward at Victoria...“Great. Just what I needed early in the morning,” bulong ni Clarissa sa sarili."Oh, nandito ka pala, Clarissa. Hindi ba't masyado kang nagsusumikap kahit wala kang talento sa pagsasayaw?" pang-iinis ni Victoria.“Please lang, Victoria, tigilan mo na ang pagiging bitch sa umaga. Hindi ako in the mood para makipag-away,” warning ni Clarissa.“Victoria, tigilan mo na ---!” Hindi natapos ni Edward ang sasabihin niya nang marinig nila ang isang b
"Oh. Ang bilis naman. Nalaman ba niya kung ano ang nangyari sa atin kagabi?" tanong ni Toru.Malungkot na nginitian ni Clarissa."Huwag mo nang alalahanin 'yan. Hindi 'yan ang dahilan kung bakit kami naghiwalay. Mukhang na-in love siya sa iba." sagot niya.**"Nakakalungkot pakinggan 'yan. Pero okay ka lang ba?" tanong ulit ni Toru.**"Bilog ang mundo, hindi ko nga alam, pero mas okay ako ngayon. Parang weird, pero mas magaan ang pakiramdam ko mula nung naghiwalay kami. Kailangan ko bang magkunwaring umiiyak at broken-hearted?" sabi ni Clarissa, na may kasamang ngiti.Bigla na lang tumawa si Toru ng malakas."Hindi ka talaga nauubos magpahanga, Clarissa. Talaga namang kakaiba ka." wika niya."Well, natuwa akong napatawa kita." sagot ni Clarissa, habang inaangat ang balikat."By the way, gutom ka ba? Pwede tayong kumuha ng take-out sa drive thru at kumain habang nagmamaneho." suhestiyon ni Toru."Oo, gutom na gutom na ako." amining sagot ni Clarissa, na may kasamang ngiti.=============
"Oo, Sir. Ayos lang ako. Bakit ka nandiyan sa labas?" tanong ni Clarissa nang may pagka-kuryusidad."Oh, nandito lang ako para huminga ng fresh air. Ikaw, anong ginagawa mo dito?" tanong ni Toru sa kanya."Uh, pareho lang siguro. Medyo nakakaramdam ako ng pagkakabigat sa loob." sagot ni Clarissa, sabay baling ng mga balikat.May kutob si Toru na itinatago ni Clarissa ang tunay niyang nararamdaman. Gayunpaman, wala siyang karapatang pilitin siyang magsabi ng totoo.Ngumiti si Clarissa sa kanya at pagkatapos ay nagsalita muli."Kailangan ko nang bumalik sa loob..." sabi niya sa kanya."Oh, sige. Dito lang ako sandali. Pabalik din ako sa loob pagkatapos ng ilang minuto." nginitian siya ni Toru.Tumango si Clarissa, at pagkatapos ay pumasok siya pabalik sa loob...Pinanood ni Toru si Clarissa habang papalayo ito hanggang mawala sa kanyang paningin."Sana makita mo kung ano ang nangyayari sa paligid mo, Clarissa." bulong niya.==========================Ilang oras ang lumipas.Isa-isa nang
Kinabukasan ng Umaga…Nagising si Clarissa sa tunog ng teleponong tumutunog. Agad siyang bumangon mula sa kama at patakbong pumunta sa kanyang maliit na sala upang sagutin ang tawag sa kanyang mobile phone.Mabilis niyang sinagot ang tawag.“Hello?” tanong niya sa paos na boses.“Hello, maaari ko bang makausap si Miss Clarissa Montecillo?” tanong ng babaeng nasa kabilang linya.“Oo, ako si Clarissa Montecillo. Sino po sila?” sagot ni Clarissa.“Hi, Clarissa. Ako si Diana Lee, at tumatawag ako upang pormal na ipaalam sa iyo na napili ka bilang isa sa mga mananayaw. Mangyaring pumunta sa Grand Theater bukas ng eksaktong alas-diyes ng umaga. Ang iyong presensya ay kinakailangan.”Matapos ang ilang minuto, natapos ang tawag, ngunit hindi pa rin siya makapaniwala—nakapasa siya sa audition!“Nakapasok ako!” sigaw ni Clarissa nang buong tuwa, na para bang wala nang bukas.KinabukasanSa Grand Theater“Huwag kang kabahan masyado, Clarissa. Sayaw lang, tulad ng nakasanayan mo.” paghimok sa kan
Tokyo, Japan.Hagiya Residence."Sister Clarissa! Hinahatak ni Kaori ang buhok ko!" biglang sigaw ng isang batang babae na limang taong gulang."Ibalik mo muna ang manika ko!" sagot naman ng kabilang kambal.Pinatay ni Clarissa ang electric stove at huminga nang malalim. Agad siyang naglakad papunta sa silid kung saan nag-aaway ang magkapatid."Ano'ng nangyayari dito?" tanong ni Clarissa sa kambal, pilit na nagiging tagapamagitan sa kanila."Hinila ni Kaori ang buhok ko, at sobrang sakit!" agad na reklamo ni Kaoru habang umiiyak."Pero inagaw niya ang manika ko!" sumbong din ni Kaori.Bahagyang ngumiti si Clarissa sa magkapatid."Kaoru, maaari mo bang ibalik ang manika kay Kaori? May sarili kang magandang manika, hindi ba?" malumanay niyang sabi."Pasensya ka na sa pananakit ko, Kaori. Heto na ang manika mo..." sa wakas ay nag-sorry si Kaoru habang inaabot ang manika sa kapatid."Ayos lang, Kaoru. Gusto mo bang maglaro ng manika kasama ko?" alok ni Kaori, ngayon ay nakangiti na."Mabu
"Well, kailangan kong aminin na tama ang naging desisyon ninyong dalawa. Nagtapos ka nang may pinakamataas na parangal, at si Kei naman ay unti-unting nakikilala sa kanyang karera bilang mang-aawit. Pareho kayong matagumpay sa kani-kaniyang paraan," wika ni Chelsea habang ipinapahayag ang kanyang saloobin."Hinihiling ko lang ang pinakamainam para sa kanya. At kung sakaling magkita ulit kami, una kong gagawin ay humingi ng tawad sa kanya, at pagkatapos ay babatiin ko siya sa narating niya. At sana, maging magkaibigan kami ulit," buong tapat na sinabi ni Kate."Hindi iyon mangyayari sa malapit na hinaharap, pero SIGURADONG mangyayari iyon. Hayaan mong ang tadhana ang kumilos para sa inyo. Pero sa ngayon, kailangan mong matutong maghintay nang may pasensya," payo ni Chelsea."Sang-ayon ako. Hayaan mo lang ang agos ng buhay at ipaubaya sa uniberso ang tamang panahon," sagot ni Kate."At ipagdiwang natin ‘yan!" biglang inanunsyo ni Chelsea habang itinaas ang kanyang baso para sa isang toa
Maraming Linggo ang LumipasMatapos ang kanyang pag-awit sa Waldorf University Festival, na-scout si Kei ng isang ahente mula sa isang entertainment agency. Inimbitahan ng ahente ang kasintahan ni Kei upang dumalo sa kanilang audition.Ikinuwento ni Kei ang lahat kay Kate, at ramdam niya na lubos ang kasiyahan ng kanyang nobyo sa posibilidad na maging isang sikat na mang-aawit balang araw. Nangako rin si Kei na anuman ang mangyari—kahit maging tanyag siyang artista at kahit gaano pa siya kabusy sa kanyang mga trabaho—sisiguraduhin niyang magkakaroon pa rin siya ng oras para kay Kate. At kapag maayos na ang lahat, magpapakasal sila—hindi sa malapit na hinaharap, kundi sa isang malayong panahon.Masaya at kuntento si Kate sa pagsuporta sa kanyang kasintahan sa anumang paraan na kaya niya. Pinipilit niyang huwag maging masyadong mapaghanap sa oras ni Kei, at hindi rin siya masyadong nagiging clingy, sapagkat nauunawaan niyang ang pagiging nasa limelight ay maaaring maging nakakapagod at
SI Kei ay kasalukuyang inihahatid si Kate pabalik sa kanyang dormitoryo. Nagtataka siya kung bakit ito tahimik mula pa nang umalis sila sa party, at halatang pagod na pagod ito.Iniisip din niya kung paano ito na-lock sa loob ng pambabaeng comfort room. May mali. May nangyari, ngunit ayaw itong pag-usapan ni Kate.Ayaw namang pilitin ni Kei si Kate na magsalita. Hihintayin na lang niyang kusang sabihin nito ang nangyari, sa oras na handa na ito..."Salamat sa pagsundo at paghatid sa akin pauwi, Kei," biglang sabi ni Kate."Kate, hindi kita tatanungin kung anong nangyari ngayong gabi, pero gusto ko lang sabihin na talagang nagsisisi ako sa pag-iwan sa’yo mag-isa. At sayang, hindi man lang tayo nakapagsayaw… Sana hindi pa huli ang lahat para itanong ko ito, pero—maaari ba kitang isayaw?" biglang hiling ni Kei, sabay abot ng kamay kay Kate bilang imbitasyon sa isang sayaw."Ang ibig mong sabihin, dito?" tanong ni Kate, hindi makapaniwala habang nililibot ang paningin sa paligid.Sila lan