Kinabukasan ay nakalabas na rin si Via sa ospital.Ngunit mahigpit pa rin na inihabilin ng doctor ang full rest para sa dalaga...Nandoon ang kanilang ama at si Liam upang tumulong sa pag-aayos at paghahanda sa paglabas ng kapatid sa ospital.
“Masaya ako at makakauwi na rin ako sa wakas.I’m getting tired of the hospital food and this bed...This place is just---ugh!” ang nagbibirong pahayag ni Via,habang nagliligpit sila ni Serena ng gamit.Sa di-kalayuan ay nakangiting pinapanood lamang sila ni Liam.“I still can’t get over how gorgeous your fiancée is,Serena...If I only met Liam first before my boyfriend...” ang sambit ni Via habang nanunukso ang nga ngiti nito.“Oh,shut up,Via!” ang natatawang saway ni Serena.“Well...Thank you for the compliment.” ang nakatawang sagot ni Liam. “By the way,is your boyfriend coming?At alam ba niya na buhay ka pang makakalabas ng ospital?” Serena couldn’t help herself but to sound sarcastic whenever she remembers the guy who broke her sister’s heart.“Please,sis...Walang siyang kasalanan sa nangyari...Kagustuhan ko ang----ang nangyari sa akin kaya ako dapat ang sisihin.” pagtatanggol ni Via sa kasintahan.Serena rolled her eyes heavenward.“Whatever.So,is he coming?Did you try to call him?” ang tanong niya muli rito.Huminga muna ng malalim si Via bago sumagot.“Nagkaroon na kami ng di-pagkakaunawaan,ay nasa Singapore na siya...And I remember it right,kaninang madaling-araw pa siya nakasakay ng eroplano pabalik ng Pilipinas at siguro ngayon ay pauwi na siya ng San Carlos.Hindi ko masabi sa kanya na nasa ospital ako ngayon dahil sa tangkang pagpapakamatay dahil sa nagcool-off kami.Nahihiya ako na malaman niya iyon.” ang paliwanag nito.“But she should know,Via!If they haven’t found you in the bathroom on time ay malamang----!” hindi na naituloy ni Serena ang sasabihin dahil pinipigilan niya ang sarili na mapaiyak.Apologetic na tumingin si Via kay Liam.“I’m sorry about this,Liam...But could you please calm your fiancé down?” ang pakiusap nito.Nakakaintinding tumayo si Liam at lumapit kay Serena.“I-I’m alright,Liam...Thank you.” Serena sniffed.“Liam,just give me a day to have a full rest once we get home and then I’ll be your tourguide around our father’s farm...” tinangka ni Via na pagaanin ang sitwasyon.“Aww,you don’t have to force yourself,Via.I think I would find my way around town.” ang pagsisigurado naman ni Liam.“No,please let me do this.This is my way of thanking you that you managed to tame my lovely sister here...” ang pagbibiro ni Via.“Sige,pagtulungan ninyo akong dalawa...” hindi na mapigilan ni Serena ang matawa at pinagbabato ng unan sina Via at Liam.“Hey,take it easy,babe!” ang sabi ni Liam,habng sinalo ang unan.“See what I mean,Liam?” ang humahalakhak na sambit ni Via.Nagsimulang magharutan nina Sereana at Via.Nasa ganoon silang tagpo nang biglang sumulpot ang kanilang ama sa pintuan.“What’s going on here?” ang nagtatakang tanong nito habang nakatingin sa dalawang anak.Pumasok na ito sa loob.“Just making up for the lost time,papa.” ang sagot ni Serena,while giggling.“At huwag mong pagalitan si Liam dahil ayaw naming na magpapigil sa kanya.” Ang segunda naman ni Via.“Por favor mga hija!Stop this childish games!At nakakahiya sa mapapangasawa mo,Serena Montana!” ang leksiyon ng kanilang ama na hiyang-hiya naman para kay Liam.“At ikaw naman Via Montana,huwag mong pagurin ang sarili mo puwera na lamang kung gusto mo uling manatili ditto sa ospital!” sabay lingon ng mantanda kay Via.Nagkindatan lamang ang magkapatid.“Sabi ko na nga ba at hindi ninyo ako seseryosohin...I’m sorry about my girls,Liam.I hope you didn’t change your mind on marrying Serena...” may himig na pagbibiro na kinausap ng matanda si Liam.Pinanlakihan ng mata ni Serena ang kasintahan.“Don’t you dare,Liam!” ang banta niya rito,pero sa pabirong paraan.“I’ve completed your discharge papers,Via...Are you ready to go home?” ang sabi ng ama nila.Via happily nodded.“I can’t wait to get out of here,Papa.” ang sabi nito.“Then let’s go.” ang yaya ni Serena.Nagprisinta si Liam na dalhin ang ibang bag ni Via.Papalabas n asana sila ng hospital room nang may makita silang tao na nakatayo sa may pintuan.“P-Paolo!” ang gulat na sabi ni Via.Parang natulala naman si Serena pagkakita sa taong nagging bahagi ng buhay niya.Ang lalakeng pinag-ukulan niya ng pag-ibig...Ang lalakeng nagturo sa kanya ng salitang pag-ibig sa kabila ng kanyang musmos na isipan at damdamin...Kusang bumalik ang kanyang isipan sa nakaraan na akala niya ay ibinaon na niya ng tuluyan sa limot...June of 1999...
Magkasalubong ang kilay na sumiksik si Serena sa nag-uumpukan na mga estudyante...Simula nanaman ng pagbubukas ng klase at nagsisiksikan ang iba sa pagtingin kung saang section sila nakatoka sa kanilang huling taon sa highschool...Mas lalo pang nadagdagan ang inis ni Serena nang makita niya si Paolo na nakangiting naglalakad patungo sa kinatatayuan niya.“Nakita mo na kung ano ang section mo?” ang tanong nito agad sa kanya.“Oh,please Paolo...Huwag ka nang mang-asar,okay?” ang naiiritang sagot ni Serena.Paolo’s smile grew even wider.“Isa sa mga tatlong ito ang dahilan kung bakit sambakol nanaman ang mukha mo...A.)Tinatamad kang pumasok pero pinilit ka lang ni Tito...B.)Nakita mo sa listahan na nasa iisang section nanaman tayo...Or C.)”Meron” ka ngayon...” ang natatawang sabi ni Paolo.Hinampas ni Serena ng libro si Paolo.“Eww!Kadiri ka talaga!How can you talk about that “girl thing” na parang normal lang sa’yo?” ang nandidiring tanong ni Serena.Tumalikod na siya at nagsimulang maglakad.“Base sa reaction mo ay hindi letter C ang sagot kung bakit masungit ka ngayon.” ang natatawang kulit muli ni Paolo at sinundan si Serena.“Cut it out,Paolo!” ang saway niya sa binata.“At imposible na letter A dahil hindi mo matitiis na hindi makita si Sir Peralta at magpasikat sa first day ng classes...” ang muling untag ni Paolo sa kanya.Nanlalaki ang nga mata na nilingon ni Serena si Paolo.“Shh!Huwag ka ngang maingay!Baka may makarinig sa’yo,nakakahiya!” ang pagsuway ni Serena.Pero sige pa rin sa pang-aasar si Paolo.“So,ang sagot sa trivia ay letter B!Sambakol nanaman ang mukha mo dahil nakita mo na magkaklase nanaman tayo on our last year of highschool?” ang pang-aalaska nito sa kanya.Tumirik ang mga mata ni Serena dahil asar na asar na siya.“Ewan ko ba kung bakit malas na ako simula Grade 1 palang ako hanggang ngayon.I mean,bakit ba tayo laging magka-section?Akala ko pa naman ay makakawala na ako sa’yo sa huling taon natin sa highschool pero malas pa rin talaga.Siguro kinausap ka nanaman ni Papa na bantayan ang bawat kilos ko,ano?” ang akusa niya rito.Nakarating na rin sila sa kanilang silid-aralan.At gaya ng nakagawian ni Paolo,tumabi na rin ito ng upuan sa kanya tulad ng madalas na ginagawa nito simula noong nasa elementary pa lang sila.Nakatass ang kilay na napatingin si Serena dito.“And what are you doing?” ang mataray na tanong niya.“Whether you like it or not,mag-seatmate pa rin tayo.” ang sagot ni Paolo.“Aba,at kailangan ka pa nagdesisyon na maging seatmates tayo?” ang tanong ni Serena.“Simula noong Grade 1 pa lang tayo,hindi mo ba alam?” Paolo reasoned out.Pinili na lamang na manahimik ni Serena habang inilalabas ang libro at notebook para sa first subject nila ng araw na iyon...Araling Panlipunan.Napangiti si Serena habang tinitignan ang libro.Matagal na niya kasing crush ang kanilang teacher sa subject na ito na si Sir Peralta.Last year lang nila itong naging teacher at natutuwa siya dahil ito nanaman ang kanilang teacher sa taon na ito.“Serena,matanong ko lang...Talagang bang hindi ka naniniwala na medyo “tagilid” si Sir?Marami nang ngasi-circulate na balita tungkol doon...Hindi ka pa ba natu-turn-off sa kanya?” ang nagtatakang tanong ni Paolo.“Hindi ako maniniwala sa mga tsismis tungkol kay Sir Peralta...Not in a million years to come.” ang nakairap na sagot ni Serena.Sasagot pa sana si Paolo pero hindi na nito naituloy ang sasabihin dahil dumating na ang teacher nila na si Sir Peralta.Awtomatiko naman na napangiti ng maluwang si Serena habang buong paghanga na nakatingin sa guro.Dali-daling tinapik ni Paolo si Serena at pabirong nagsuklay kunwari ng mahabang buhok nito sa malamyang paraan sabay nguso kay Sir Peralta.Matalim na tinginan naman ni Serena ang binata at pagkatapos noon ay ibinalik ang atensiyon sa kanilang guro...After 2 hours...Sabay na bumaba paunta ng canteen sina Paolo at Serena.At gaya ng ginagawa nito noon pa man,nakaakbay si Paolo sa kanya habang naglalakad silang dalawa.“Hay,naku...Kung nakakamatay lang ang tingin,siguro matagal na akong nakabulagta.” ang biglang nasabi ni Serena.“At bakit mo naman nasabi iyan?” ang tanong ni Paolo.“Hindi ko alam kong manhid ka o nagtatanga-tangahan ka lang...Hindi mo ba alam na since freshman year natin ay marami nang nagkaka-crush sa’yo?Marami nga ang nagsasabi sa akin na gusto ka niang makausap pero mukhang suplado ka daw.Akala pa nga nila ay magsyota tayo...” ang natatawang kwento ni Serena.“I don’t have time for girls.Alam mo naman na basketball lang nakatuon ang atensiyon ko.” ang paliwanag ni
Isang araw ay muling pinatawag ni Mr. Peralta si Serena dahil gusto daw siya nitong makausap. Agad naman siyang pumunta sa office nito, habang kinakabahan siya.Makalipas pa ang ilang sandali ay masinsinan na silang nag-uusap ng kanyang guro. "Serena, alam kong may espesyal na pagtingin sa akin, and I appreciate that. Pero ang tingin ko lang sa'yo ay bilang estudyante ko, kaibigan, at nakababatang kapatid. Pasensya na." diretsong sabi ng guro niya.Parang nabasag ang puso ni Serena sa isang libong piraso nang marinig niya iyon. Hindi niya inaasahan ang ganitong pangyayari. Umaasa siyang nararamdaman din ng guro niya ang nararamdaman niya, pero kabaligtaran pala ang nangyari. Para bang iniwan siya ng kanyang unang pag-ibig.Pero nagpasya siyang huwag mag-iiyak. Huminga siya ng malalim para pakalmahin ang sarili, at nang makabawi na siya, pinilit niyang ngumiti sa guro niya."Naiintindihan ko po, Sir. Salamat po sa pagiging tapat ninyo. Kalimutan na lang natin ito at magpatuloy na tayo
Nagpasya sina Paolo at Serena na ituloy ang kanilang plano sa lalong madaling panahon.Tanghalian na sa kanilang paaralan. Kasalukuyang papunta sina Paolo at Serena sa cafeteria ng paaralan habang magkahawak-kamay.Maraming estudyante na sa cafeteria, at bingo, nakita rin nila si Mr. Richardson na kumakain kasama ang ibang guro.Nagpasya si Serena na dalhin si Paolo sa mesa na nasa tabi lang ng mesa ni Mr. Richardson at nagpasya silang simulan ang kanilang roleplay."Sweetie, hulaan mo kung ano ang niluto ko para sa'yo ngayon?" tanong ni Serena sa isang malandi na tono."Hmm, ano ang niluto mo para sa akin ngayon, sweetheart?" tanong ni Paolo bilang tugon.Napaka-aware nila na lahat ng estudyante at ang kanilang mga guro ay nakatingin sa kanila."Okay, pumikit ka muna." pakiusap ni Serena kay Paolo.Nakangiting pumikit si Paolo at naghintay.Dahan-dahang binuksan ni Serena ang lunchbox, habang nag-eenjoy siya sa lahat ng atensyon mula sa kanilang audience."Pwede ka nang magbukas ng m
Pinupunasan ni Paolo ang kanyang leeg gamit ang isang tuwalya habang nakikinig sa kanilang coach.Biglang tumigil sa pagsasalita ang kanilang coach nang marinig nila ang isang tumatawag sa kanyang pangalan."Paolo!"Nagsalubong ang mga kilay ni Paolo nang makita niya si Benjie, na mula rin sa club ni Serena, na tumatakbo patungo sa kanilang direksyon. Mukhang nag-aalala at kinakabahan siya."Pasensya na po sa pag-istorbo sa meeting ninyo, Sir. Pero kailangan kong makausap si Paolo." anunsyo ni Benjie."Ano ang problema, Benjie? Bakit parang nag-aalala ka?" agad na tanong ni Paolo kay Benjie."Si Serena ay nag-aaway nang pisikal kay Brianna at sa mga kaibigan niya!" kuwento ni Benjie, sa isang natatarantang paraan.Wala nang ibang sinabi si Paolo. Mabilis siyang tumakbo patungo sa gymnasium ng paaralan. Nag-aalala siya para kay Serena dahil tatlong babae ang nakikipag-away sa kanyang kaibigan!"Ano ba ang iniisip mo na naman, Serena!" bulong niya sa kanyang sarili.Ilang minuto lang, n
At tulad ng inaasahan nila, sina Serena, Brianna, at dalawa sa kanyang mga kaibigan ay tinawag ng kanilang Principal kinabukasan.Ikinuwento ng mga babae sa Principal ang kanilang mga bersyon ng nangyari, at ibinigay din ng mga nakasaksi sa insidente ang kanilang mga opinyon.Sa huli, nagpasya ang Principal na ipagbawal si Serena na lumahok sa mga aktibidad ng The Scribble sa loob ng isang linggo.Si Brianna at ang kanyang mga kaibigan ay ipinagbawal din na lumahok sa kanilang mga aktibidad sa volleyball sa loob ng isang linggo.Pagkatapos ng meeting kasama ang Principal, dumiretso si Serena pabalik sa silid-aralan para sa kanyang susunod na klase..."Well, hindi naman masama, 'di ba? Ibig kong sabihin, hindi ka naman mapapasuspendido magpakailanman sa The Scribble. Kailangan mo lang maghintay ng isang linggo. At saka, ikaw pa rin ang Editor-in-Chief kaya wala namang nagbabago." sinusubukan ni Paolo na pasayahin siya."Tama ka. May silver lining pa rin sa bawat sitwasyon." tumango si
"Bakit ang tahimik mo?" mausisa na tanong ni Serena, habang naglalakad sila pauwi ni Paolo tulad ng dati pagkatapos ng klase.Tumingin si Paolo kay Serena nang diretso sa mata. Hindi makita ni Serena ang anumang emosyon sa mukha niya."Break na tayo." sabi niya, bigla na lang.Biglang tumigil sa paglalakad si Serena at humarap kay Paolo."Ano ang pinagsasabi mo?" tanong niya, habang halatang nagulat.Huminga nang malalim si Paolo bago siya nagsalita ulit."Ang gusto kong sabihin ay, tigilan na natin ang kunwariang relasyon na ito." paliwanag niya.Hindi nakapagsalita si Serena ng ilang segundo dahil halatang nagulat siya sa biglaang desisyon ni Paolo.Bakit bigla na lang siyang nagdedesisyon nang hindi siya kinukunsulta tungkol dito? Dapat silang nagdedesisyon nang magkasama, hindi nang magkahiwalay.Nakabawi siya nang magsalita ulit si Paolo."Alam ko kung ano ang iniisip mo, Serena. Pero huwag kang mag-alala, mapoprotektahan mo pa rin ang imahe at reputasyon mo. Ikaw ang magbe-break
"Nasaan si Daddy?" mabilis na tanong ni Serena sa kanilang butler."Ang Papa mo ay naghihintay sa'yo sa sala, Serena. Pumunta ka na at salubungin siya!" sagot ng butler.Nakalimutan ni Serena ang mga problema niya kay Paolo, dahil talagang masaya siyang makita ang kanyang ama pagkatapos ng mahabang panahon. Parang lumulutang siya sa hangin dahil sa excitement habang papunta siya sa sala.Oo, nakita niya ang kanyang ama, pero nagtataka siyang kumunot ang noo nang makita niyang kausap niya ang isang babae, na mukhang kasing edad lang niya. O marahil mas matanda lang ng ilang taon...Pagkaraan ng ilang sandali, tumingin sa kanya ang babae, at tumitig nang diretso sa kanyang mga mata..."Sino siya? At ano ang ginagawa niya rito? Bakit siya kausap ni Daddy?" nagtataka niyang naitanong sa kanyang sarili.Tumigil ang kanyang mga iniisip nang marinig niya ang boses ng kanyang ama."Serena! Gusto mo bang yakapin ng Papa mo, mahal? Hindi mo ba namimiss ang Daddy mo?" nakangiting tanong ni Rafae
Papasok na sana si Paolo sa bahay ni Serena nang bigla siyang makarinig ng tumatawa mula sa malayo. Humarap siya para tignan kung sino, at agad niyang nakita si Serena na tumatakbo, habang may isa pang babae na tumatakbo sa likuran niya.Napaisip siyang kumunot ang noo habang nakatingin sa ibang babae. Unang beses niya itong nakita, at nagtataka siya kung sino ito.Ang mahal na aso ni Serena, si Ardon, ay hinahabol ang dalawang babae.Biglang tumigil sa pagtakbo ang babae nang makita niya si Paolo, at nagtagpo ang kanilang mga mata sandali. Ngumiti si Paolo sa kanya, pero iniwas ng babae ang tingin niya, at halatang nahihiya siya..."Hoy, Paolo!" biglang tawag sa kanya ni Serena.Ibinalik ni Paolo ang atensyon niya kay Serena na masayang kumakaway sa kanya. Lumakad siya patungo sa kanila, habang nakangiti."Serena, alam kong naging gago ako, at pumunta ako rito para humingi ng tawad sa'yo. Sobrang boring ko nang hindi nakikita ang bestfriend ko sa loob ng maraming araw..." taos-pusong
Mabilis na lumipas ang ilang araw.Sa isang coffee shop...Wala ni isang ideya si Clarissa kung bakit nais makipag-usap sa kanya ng kanilang choreographer na si Jun nang pribado, ngunit nagpasya siyang makipagkita sa kanya dahil mukhang may kailangan silang pag-usapan na seryoso..."Clarissa... Talaga, hindi ko alam kung paano ko sasabihin ito sa'yo." Nagsimula si Jun, na may kabang nararamdaman."Ano po ang ibig niyong sabihin, Sir?" Tanong ni Clarissa na puno ng curiosity.Humugot si Jun ng malalim na hininga bago muling magsalita."Una sa lahat, nais kong malaman mo na magaling kang mananayaw, at wala akong galit sa'yo o ano man. Ang problema lang, sa lahat ng mga kaguluhang nangyari sa pagitan mo at ni Toru, nagdesisyon ang Presidente ng kanilang talent agency na tuluyang tanggalin ka bilang back-up dancer ng MORSE." Malungkot na inannounce ni Jun.Parang isang malakas na pagsabog ang naramdaman ni Clarissa sa kanyang mga tainga. Tanggal na siya bilang back-up dancer!Gusto niyang
Maagang dumating si Clarissa sa rehearsal room kinabukasan.Bumuntong-hininga siya ng magaan nang malaman niyang siya lang ang tao sa loob ng kwarto. Nagdesisyon siyang magising ng maaga dahil gusto niyang mag-ensayo mag-isa.Sa totoo lang, hindi siya nakatulog ng maayos kagabi dahil kay Edward, Victoria, at Toru...Nagsimula siyang magpainit ng katawan, at ilang minuto pa lang, nagsimula na siyang sumayaw...Bigla siyang huminto nang makita niyang may pumasok na tao sa kwarto. Napailing siya ng hindi makita nang makita sina Edward at Victoria...“Great. Just what I needed early in the morning,” bulong ni Clarissa sa sarili."Oh, nandito ka pala, Clarissa. Hindi ba't masyado kang nagsusumikap kahit wala kang talento sa pagsasayaw?" pang-iinis ni Victoria.“Please lang, Victoria, tigilan mo na ang pagiging bitch sa umaga. Hindi ako in the mood para makipag-away,” warning ni Clarissa.“Victoria, tigilan mo na ---!” Hindi natapos ni Edward ang sasabihin niya nang marinig nila ang isang b
"Oh. Ang bilis naman. Nalaman ba niya kung ano ang nangyari sa atin kagabi?" tanong ni Toru.Malungkot na nginitian ni Clarissa."Huwag mo nang alalahanin 'yan. Hindi 'yan ang dahilan kung bakit kami naghiwalay. Mukhang na-in love siya sa iba." sagot niya.**"Nakakalungkot pakinggan 'yan. Pero okay ka lang ba?" tanong ulit ni Toru.**"Bilog ang mundo, hindi ko nga alam, pero mas okay ako ngayon. Parang weird, pero mas magaan ang pakiramdam ko mula nung naghiwalay kami. Kailangan ko bang magkunwaring umiiyak at broken-hearted?" sabi ni Clarissa, na may kasamang ngiti.Bigla na lang tumawa si Toru ng malakas."Hindi ka talaga nauubos magpahanga, Clarissa. Talaga namang kakaiba ka." wika niya."Well, natuwa akong napatawa kita." sagot ni Clarissa, habang inaangat ang balikat."By the way, gutom ka ba? Pwede tayong kumuha ng take-out sa drive thru at kumain habang nagmamaneho." suhestiyon ni Toru."Oo, gutom na gutom na ako." amining sagot ni Clarissa, na may kasamang ngiti.=============
"Oo, Sir. Ayos lang ako. Bakit ka nandiyan sa labas?" tanong ni Clarissa nang may pagka-kuryusidad."Oh, nandito lang ako para huminga ng fresh air. Ikaw, anong ginagawa mo dito?" tanong ni Toru sa kanya."Uh, pareho lang siguro. Medyo nakakaramdam ako ng pagkakabigat sa loob." sagot ni Clarissa, sabay baling ng mga balikat.May kutob si Toru na itinatago ni Clarissa ang tunay niyang nararamdaman. Gayunpaman, wala siyang karapatang pilitin siyang magsabi ng totoo.Ngumiti si Clarissa sa kanya at pagkatapos ay nagsalita muli."Kailangan ko nang bumalik sa loob..." sabi niya sa kanya."Oh, sige. Dito lang ako sandali. Pabalik din ako sa loob pagkatapos ng ilang minuto." nginitian siya ni Toru.Tumango si Clarissa, at pagkatapos ay pumasok siya pabalik sa loob...Pinanood ni Toru si Clarissa habang papalayo ito hanggang mawala sa kanyang paningin."Sana makita mo kung ano ang nangyayari sa paligid mo, Clarissa." bulong niya.==========================Ilang oras ang lumipas.Isa-isa nang
Kinabukasan ng Umaga…Nagising si Clarissa sa tunog ng teleponong tumutunog. Agad siyang bumangon mula sa kama at patakbong pumunta sa kanyang maliit na sala upang sagutin ang tawag sa kanyang mobile phone.Mabilis niyang sinagot ang tawag.“Hello?” tanong niya sa paos na boses.“Hello, maaari ko bang makausap si Miss Clarissa Montecillo?” tanong ng babaeng nasa kabilang linya.“Oo, ako si Clarissa Montecillo. Sino po sila?” sagot ni Clarissa.“Hi, Clarissa. Ako si Diana Lee, at tumatawag ako upang pormal na ipaalam sa iyo na napili ka bilang isa sa mga mananayaw. Mangyaring pumunta sa Grand Theater bukas ng eksaktong alas-diyes ng umaga. Ang iyong presensya ay kinakailangan.”Matapos ang ilang minuto, natapos ang tawag, ngunit hindi pa rin siya makapaniwala—nakapasa siya sa audition!“Nakapasok ako!” sigaw ni Clarissa nang buong tuwa, na para bang wala nang bukas.KinabukasanSa Grand Theater“Huwag kang kabahan masyado, Clarissa. Sayaw lang, tulad ng nakasanayan mo.” paghimok sa kan
Tokyo, Japan.Hagiya Residence."Sister Clarissa! Hinahatak ni Kaori ang buhok ko!" biglang sigaw ng isang batang babae na limang taong gulang."Ibalik mo muna ang manika ko!" sagot naman ng kabilang kambal.Pinatay ni Clarissa ang electric stove at huminga nang malalim. Agad siyang naglakad papunta sa silid kung saan nag-aaway ang magkapatid."Ano'ng nangyayari dito?" tanong ni Clarissa sa kambal, pilit na nagiging tagapamagitan sa kanila."Hinila ni Kaori ang buhok ko, at sobrang sakit!" agad na reklamo ni Kaoru habang umiiyak."Pero inagaw niya ang manika ko!" sumbong din ni Kaori.Bahagyang ngumiti si Clarissa sa magkapatid."Kaoru, maaari mo bang ibalik ang manika kay Kaori? May sarili kang magandang manika, hindi ba?" malumanay niyang sabi."Pasensya ka na sa pananakit ko, Kaori. Heto na ang manika mo..." sa wakas ay nag-sorry si Kaoru habang inaabot ang manika sa kapatid."Ayos lang, Kaoru. Gusto mo bang maglaro ng manika kasama ko?" alok ni Kaori, ngayon ay nakangiti na."Mabu
"Well, kailangan kong aminin na tama ang naging desisyon ninyong dalawa. Nagtapos ka nang may pinakamataas na parangal, at si Kei naman ay unti-unting nakikilala sa kanyang karera bilang mang-aawit. Pareho kayong matagumpay sa kani-kaniyang paraan," wika ni Chelsea habang ipinapahayag ang kanyang saloobin."Hinihiling ko lang ang pinakamainam para sa kanya. At kung sakaling magkita ulit kami, una kong gagawin ay humingi ng tawad sa kanya, at pagkatapos ay babatiin ko siya sa narating niya. At sana, maging magkaibigan kami ulit," buong tapat na sinabi ni Kate."Hindi iyon mangyayari sa malapit na hinaharap, pero SIGURADONG mangyayari iyon. Hayaan mong ang tadhana ang kumilos para sa inyo. Pero sa ngayon, kailangan mong matutong maghintay nang may pasensya," payo ni Chelsea."Sang-ayon ako. Hayaan mo lang ang agos ng buhay at ipaubaya sa uniberso ang tamang panahon," sagot ni Kate."At ipagdiwang natin ‘yan!" biglang inanunsyo ni Chelsea habang itinaas ang kanyang baso para sa isang toa
Maraming Linggo ang LumipasMatapos ang kanyang pag-awit sa Waldorf University Festival, na-scout si Kei ng isang ahente mula sa isang entertainment agency. Inimbitahan ng ahente ang kasintahan ni Kei upang dumalo sa kanilang audition.Ikinuwento ni Kei ang lahat kay Kate, at ramdam niya na lubos ang kasiyahan ng kanyang nobyo sa posibilidad na maging isang sikat na mang-aawit balang araw. Nangako rin si Kei na anuman ang mangyari—kahit maging tanyag siyang artista at kahit gaano pa siya kabusy sa kanyang mga trabaho—sisiguraduhin niyang magkakaroon pa rin siya ng oras para kay Kate. At kapag maayos na ang lahat, magpapakasal sila—hindi sa malapit na hinaharap, kundi sa isang malayong panahon.Masaya at kuntento si Kate sa pagsuporta sa kanyang kasintahan sa anumang paraan na kaya niya. Pinipilit niyang huwag maging masyadong mapaghanap sa oras ni Kei, at hindi rin siya masyadong nagiging clingy, sapagkat nauunawaan niyang ang pagiging nasa limelight ay maaaring maging nakakapagod at
SI Kei ay kasalukuyang inihahatid si Kate pabalik sa kanyang dormitoryo. Nagtataka siya kung bakit ito tahimik mula pa nang umalis sila sa party, at halatang pagod na pagod ito.Iniisip din niya kung paano ito na-lock sa loob ng pambabaeng comfort room. May mali. May nangyari, ngunit ayaw itong pag-usapan ni Kate.Ayaw namang pilitin ni Kei si Kate na magsalita. Hihintayin na lang niyang kusang sabihin nito ang nangyari, sa oras na handa na ito..."Salamat sa pagsundo at paghatid sa akin pauwi, Kei," biglang sabi ni Kate."Kate, hindi kita tatanungin kung anong nangyari ngayong gabi, pero gusto ko lang sabihin na talagang nagsisisi ako sa pag-iwan sa’yo mag-isa. At sayang, hindi man lang tayo nakapagsayaw… Sana hindi pa huli ang lahat para itanong ko ito, pero—maaari ba kitang isayaw?" biglang hiling ni Kei, sabay abot ng kamay kay Kate bilang imbitasyon sa isang sayaw."Ang ibig mong sabihin, dito?" tanong ni Kate, hindi makapaniwala habang nililibot ang paningin sa paligid.Sila lan