•CARTERแม้คาร์เตอร์จะรอกอล์ฟอยู่นานแต่ก็เหมือนว่ากอล์ฟ ไม่ได้จะคิดผิดคำสัญญา.. ก็ไม่ใช่คำสัญญาขนาดนั้นหรอก แต่ในนาทีนั้นการบอกให้รอแต่กลับไม่มา.. แบบนั้นจะบอกว่าผิดสัญญาก็คงไม่แปลกร่างสูงๆของมันไม่ได้ต่างจากผมเท่าไหร่นัก ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าผม“ถ้าจะมาขอให้หลีกทาง ก็หลีกให้แล้วไง” กอล์ฟเอ่ยทันทีที่ยืนประชันหน้า พนักงานโรงหนังมิได้มีท่าทีเกรงกลัวต่อเจ้าของมหาวิทยาลัยตรงหน้า“มึงจะเอาอะไรอีก?” ครั้นถามย้ำไปอีกครั้ง“มาเอาคำตอบจากปากมึง”“?”“เรื่องมันยืดยาวเกินไปแล้ว”“แล้ว?”“แค่จะมากระชับให้มันสั้นลง”“ถ้าจะบอกว่าธิชาเป็นของมึง กูก็พอจะเข้าใจ”“….”“ก็ถ้าธิชาเองก็มีใจ กูก็ไม่โง่เข้าไปขวาง”“….”“แต่ถ้าจะให้กูเลือกยุ่งกับธิชาคงไม่ได้” คาร์เตอร์ยังคงเก็บอารมณ์ได้ดี สายตาคมมองผ่านกรอบแว่นบางๆยังคงจดจ้องที่หน้าของอีกฝ่ายที่ให้ความชัดเจนกับเขาโดยไม้ต้องไล่บี้“สักวันมึงจะเข้าใจ ถ้ามึงเคยรักใครมากพอ”“….”“จบนะ” กอล์ฟไม่ยืดความ เหมือนคำตอบที่เขามีให้มันน่าจะจี้จุดคาร์เตอร์ได้หมด อาจจะเป็นเพราะ วันนี้อาจจะมาถึงในสักวัน กอล์ฟอาจจะรู้อยู่แล้วตั้งแต่วันที่คาร์เตอร์บุกไปถึงบ้านของตน เพื่อที่แ
“คุณยังจะให้ผมตามคุณเตอร์กับเธอคนนั้นต่ออีกไหมครับ”“..คงไม่จำเป็น” คนถูกจ้างโค้งคำนับให้กับคนเป็นนาย ก่อนจะรับเงินสดแทนที่จะเป็นเช็ค“แค่นี้ก็พอจะดูออกแล้วละ”“..คุณจะเอาไงต่อครับ ผมหมายถึงเรื่องเธอคนนั้น ผมว่าคุณต้องระวังความคิดสักหน่อย เธอเอาตัวรอดได้ดีพอตัว ไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่คุณเคยเจอ”“ก็บอกแล้วว่าพอจะดูออก แต่ฉันยังไม่พอใจ”“ยังไม่พอใจ? คุณยังจะต้องการลูกสะใภ้ที่ฉลาดกว่าเธอ เก่งกว่าเธอ แล้วก็ใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องเพิ่งเงินในกระเป๋าพวกคุณเนี่ยนะ? ที่เจออยู่นี่ยังเจ๋งไม่พออีกเหรอครับ?”“ฉันจ้าง เท่ากับแกต้องอยู่ข้างฉัน ไม่ใช่ไปสรรเสริญอีกฝ่ายแบบนี้” แม้คนถูกจ้างจะก้มหัวรับ แต่คนเป็นนายว่าจ้างกลับถอนหายใจ เป็นการถอนหายใจที่อาจจะมีก็แค่เพียงตนเองที่รับรู้“..ช่างเถอะ ลูกเป็นไงบ้าง”“..ก็สบายดีครับ”“ฉันโอนพิเศษเพิ่มไป ซื้อของดีๆให้ลูกกินด้วยละ”“อะ.. เอ่ออ”“?” ครั้นคนเป็นนายแค่นเสียงสงสัยกับท่าทางของคนถูกจ้าง“มะ ไม่มีอะไรครับ! ขอบคุณครับ” คุณแม่ของผู้ชายที่อาจจะพูดได้ว่าเพรียบพร้อมเป็นระดับต้นๆของประเทศ แค่นหน้ารับและยกมือรับไหว้กลับ “..ไปเถอะ” ก่อนจะพูดด้วยเสียอ่อยเบา และมอง
“..ตั้งใจนัดมาดื่มจริงๆเลยใช่ไหมเนี่ย” ธิชาแค่นถามร่างสูงที่นั่งกุมขมับตัวเองอยู่ในรถ เมอร์เซเดส-เบนซ์ คันที่ไม่คุ้นตา แถมยังพกคนขับรถติดพ่วงมากด้วยอีกหนึ่งคน“..โทษนะคะ อันนี้เรากำลังจะไปที่ไหนเหรอคะ?”“ไปบ้านส่วนตัวของคุณเตอร์ครับ”“..ส่วนตัว?”“ครับ”“..จะมี บ้านส่วนตัว คอนโดส่วนตัว อะไรที่เกี่ยวกับส่วนตัวส่วนตัวนี่ อีกมากมายแค่ไหนกัน”“อยากรู้ไหมละ?” เสียงนุ่มของคนข้างๆเอ่ยขึ้น คาร์เตอร์แก้มแดงราวกับคนซัดเบียร์หมดไปเป็นลัง แต่เขาแค่ดื่มมันไปสี่แก้วก็เท่านั้น“ถ้าไม่อยากรู้จะพูดเหรอคะ?”“..งั้นคืนนี้ก็ ทำให้ฉันพอใจสิ~” ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ส่งสายตาหวานเยิ้มให้กันแบบไม่อายพี่คนขับรถสักนิด ธิชาตีมือไปที่อกกว้างๆของคาร์เตอร์ทันที“พูดอะไร! มันใช่เรื่องไหม!”“เผื่อมันจะได้เป็นของเธอไปด้วย”“ไม่ต้องเปย์ ไม่หลงเงินค่ะ!”ก่อนจะได้ยินเสียงแค่นหัวเราะของคนขับรถซะอย่างนั้น“ขอโทษครับ ผมเพิ่งเคยเจอผู้หญิงที่ปฎิเสธของจากคุณเตอร์”“..ทุกที พี่เขาก็เปย์แบบนี้เหรอคะ?”“ครับ พอพวกเธอได้ปุ๊บก็หายจ้อยเลย”“..โง่เหมือนกันนิเราอะ” ยิ่งร่างบางแค่นบ่นคนข้างๆ คนขับรถก็ยิ่งอมยิ้มใหญ่ ธิชาคงดูแปลกสำหรั
“..กินน้ำหนูก่อนสิ แล้วจะบอก ฮึ่ก~”สาบานว่าพูดแบบนี้ออกไป..ก่อนจะพาตัวเองขึ้นไปนอนบนเตียง ร่างกายที่เปลือยเปล่า เมื่อโดนลมแอร์พัดกระทบก็ชวนรูขุมขนลุกชัน ขาเรียวๆงอพับอยู่ในท่าที่ยังคงสงวนท่าทาง แต่ก็ยั่วยวนชัดๆไม่ต้องพยายามหนีความหมาย“จะหวานเหมือนปากหรือเปล่านะ~”“..ละ ลองชิมดูสิคะ~” อยากจะกรี๊ดออกมาสามร้อยล้านตลบ ฉันเนี่ยสติครบถ้วน แต่พี่เตอร์เนี่ยกรึ่มจนหูแดง หน้าแดงแล้วก็เริ่มเซนิดหน่อยซะแล้วสิ แต่ก็ยังคงติดเสยผมครั้งแล้วครั้งเล่าธิชาพยายามจดจำร่างกายของคาร์เตอร์ทุกระเบียบนิ้ว แค่เผื่อไว้ว่สตำหนิสักที่บนร่างกายของอีกฝ่าย อาจจะเป็นไม้ตายอะไรสักอย่างในวันข้างหน้า ก็ยังไงละ.. พี่เตอร์หวงตัวจะตาย ทำนั่นทำนี่ด้วยกันมาก็หลายครั้งอยู่ แต่ฉันเพิ่งจะเคยเห็นร่างเปลือยของพี่เตอร์จริงๆก็วันนี้ ไม่ได้ชัดแจ๋วเหมือน4kด้วย แต่แค่นี้ใจก็รัวจนแทบจะทะลั่กลงไปกองกับพื้นแล้ว!!คาร์เตอร์คลานเข่าขึ้นเตียง และนั่งยองตรงหว่างขาสวย เมื่อเขาจัดท่าทางให้ง่ายต่อการ.. ละเลงลงลิ้น ธิชาก็คว้าหมอนหนุนขึ้นมากอด แถมมันยังบดบังเรือนร่างบางๆของเธออีกต่างหาก“เอาออก~”“..หะ ให้หนูมีที่ยึดเหนี่ยวหน่อยสิ>““หัวฉันไง~
มุมสูง.. แบบนี้..มือหนาวางสัมผัสเบาๆที่กล้ามเนื้อหน้าท้อง แม้เพียงปลายนิ้วที่แตะสัมผัส มันก็เหมือนกับว่าฉันจะเตลิดเปิดเปิงไปซะแล้ว ก่อนจะถูกมือหนารั้งเอวบางให้ก้มลงแนบชิดกาย ลมหายใจเย็นๆมีกลิ่นแอลกฮอล์ที่ฉันเพิ่งจะทันสังเกต เนินอกที่แนบขนานกับแผงอกหนา พลันประสานเสียงหัวใจให้ดังกึกก้อง นานสองนานที่พลัดกันจ้องมองอย่างไม่ละสายตา“..ทำไมถึงเป็นหนูนะ”“เธอมีอะไรที่ฉันไม่ควรเลือก อย่างนั้นเหรอ?”“..พี่เมาหรือเปล่าเนี่ย”“ไม่รู้ดิ”“….”“อย่าพูดมาก อยากเอาแล้ว” พี่เตอร์ถึงแม้จะเหมือนคนเมาขนาดไหนก็เถอะ แต่สติก็ยังพอมีนั้นแหละ ฉันนอนทับร่างพี่เตอร์ที่กำลังเหยียดมือควานหาบางสิ่งที่แถวลิ้นชักหัวเตียง ก่อนจะคีบมันออกมาให้ฉันพอเข้าใจ“..ทั้งที่มีมันไว้ที่ห้องแท้ๆ”“แค่รอได้ทำกับเธอแค่นั้นแหละ”“อึ่ก!”“ใส่ให้หน่อย~”“สะ ใส่เองสิ ของตัวเอง ตัวเองก็ต้องใส่”“งั้นฉันไม่ใส่”“ห๊ะ?”“ก็เธอไม่ใส่ให้ ฉันก็เอาสด~”เพี้ยะ! หัวหมอนักนะ! ธิชายอมหยิบซองที่ว่าขึ้นมา นั่งคร่อมทับส่วนที่แข็งตึง มันตอดกระตุกเมื่อสัมผัสกับความชื้นที่ร่างกายฉันปล่อยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ดูเหมือนว่าฉันเอง.. ก็อยากจะ เอา พี่เตอร์ไม่ต่
เตียงไซส์คิง ฝ้าเพดานสูงๆ.. ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในปราสาทในนิยาย ยิ่งภาพที่เห็นสโลว์ราวกับมีปัญหาทางสายตาแบบนี้.. เหมือนจะหมดแรงแล้ว.. ธิชาผลอยหลับไปหลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น เสียงหัวใจ และแรงดึงที่ถูกสวมกอด“ธิชา~”“หื้ม~”“…จะอ้วก”“ห๊ะ!” ช็อตฟีลเวอร์! เวรกรรมอะไรของฉันวะเนี่ย กำลังเคลิ้มจนจะหลับแล้วนะ ยังต้องดีดตัวขึ้นมามองสภาพของไอ้คนที่บอกว่า เมาเอาไม่ได้! “แค่ยอมรับว่าเมา มันยากตรงไหนวะพี่!” ธิชาต้องเป็นฝ่ายลุกขึ้น แล้วดึงพยุงร่างสูงๆของคาร์เตอร์ให้ลุกขึ้นยืน หมดกันความโรแมนติกที่คิดว่าจะมีแบบใครๆเขา คนมีกะตังค์เวลาเมาก็เหมือนหมาทุกตัวเลย! อย่าหาทำนะ เมาและดูแลตัวเองไม่ได้สร้างภาระให้กันเว่อร์ๆ!ฉันเนี่ยต้องลากพี่เตอร์ให้เข้าห้องน้ำ อย่างน้อยๆจะอ้วกสักชอตสองชอตและ ถ้าคออ่อนขนาดนั้นแล้วเมื่อกี้.. ก็โยกเอวซะ เครื่องในฉันเคลื่นที่ไปหมด จะขะย่อนอ้วกก็ไม่แปลก“….” แต่พอมาถึงห้องน้ำ พี่เตอร์ไม่อ้วกไง เขาแค่ควักน้ำขึ้นมาล้างหน้า หันหน้าผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดตาและประคบเช็ดใบหน้าอย่างเบามือ แม้หูจะแดง แก้มแดง และหัวนมก็แดง แดงยันหัว…(ฉันคงต้องเซ็นเซอร์)แค่อยากให้รู้ว่าพี่เตอ
"อื้ออ" ร่างกายตึงเปรี๊ยะยิ่งกว่าหนังกะติ๊กซะอีก.. ฉันที่แค่พูดยั่วพี่เตอร์ไปแบบนั้น ไม่คิดว่าพี่เขาจะจัดให้กันยันฟ้าสางจริงๆ กินอะไรมานะถึงได้ฟิตปั๋ง เอวดีขนาดนั้น ฉันเนี่ยไม่อยากจะเห็นสภาพตัวเองในกระจกเลยมันต้องแย่มากๆแน่ๆแอดดดด~ ไม่นานนักที่เสียงแง้มประตูดังขึ้น พร้อมกับพี่เตอร์ที่เดินสาวผมยาวๆของเขาเข้ามาในห้อง ครั้นสายตาสอดประสานกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ"ตายอดตายอยากมาจากไหนก่อน ทำกันขนาดนี้""เมื่อคืนเธอก็ดูพอใจ""..ปวดจะตายชักแล้วเนี่ย" บอกเลยว่าถ้าหวังฉากโรแมนติกแบบในนิยาย หลังจากที่ฉันโดนกระซวกจนตับจนจ๋อยบวมแบบนี้ บอกเลยไม่มีทาง หาความฟินไม่เจอเลยตอนนี้“..อุ้มหน่อยได้ไหม”“จะไปไหน”“..อยากอาบน้ำ” ฉันคิดว่าถ้ายังนอนซมอยู่แบบนี้นะ สภาพฉันคงไม่ต่างจากผักช้ำ รีบๆลุกอาบน้ำแต่งตัวให้เหมือนคนปกติน่าจะดีที่สุดหลังจากที่คาร์เตอร์ช้อนอุ้มร่างน้อยๆที่มีความบอบช้ำอย่างเบามือ เขาก็ค่อยวางหย่อนร่างบางลงในอ่างอาบน้ำในห้องน้ำ จัดการเปิดน้ำและลงครีมอาบน้ำให้กับธิชาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ส่วนคนตัวน้อยถึงแม้จะแปลกใจกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่ก็พอเข้าใจได้ว่ามันคงเป็นคำขอโทษจากคนอย่างคาร์เตอร์ ที่เล่น
ฉันรู้สึกว่ายังมีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่เคลียร์ และฉันไม่ชอบมากๆที่จะต้องค้างคา หลายคนชอบพูดว่าทุกอย่างมีเวลาเป็นตัวแปรของทุกสิ่ง.. ฉันแค่รู้สึกว่า.. นั่นไม่ใช่ทั้งหมดเพราะเรื่องบางเรื่อง เวลา ก็ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง เพราะงั้นฉันต้องรีบเคลียร์ปัญหาในส่วนของฉันนี่ก็ตกหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ฉันกับพี่เตอร์ไม่ได้เจอกัน เราได้แต่คุยกันผ่านไลน์และวิดิโอคอลกัน ฉันต้องกลับไปทำงานในสถานการณ์ที่พี่กอล์ฟรักษาระยะห่างกับฉัน ฉันต้องไปเรียนในขณะที่ทุกคนให้ความสนใจในตัวฉันไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง และแน่นอนว่า.. พวกเขาไม่ได้สนใจในความฉลาดของฉัน และพี่เตอร์เองก็.. ต้องคอยไปต่างประเทศกับคุณแม่ท่านพอเอาเข้าจริง เวลาที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็เหมือนโลกคู่ขนานชัดๆ ไม่มีทางที่จะวนมาเจอกันหรือใช้ชีวิตในกราฟเดียวกันได้“..นี่ ไม่ร่าเริงเลยนะ” บุ๊คทักและสติฉันก็กลับมา ก่อนจะเห็นบรรดาผู้ติดตามอารักขาของนางแล้วใจมันก็.. ฟู๊ฟูว์~“นี่ มีผู้ติดตามหล่อกันขนาดนี้ รู้สึกสวยขึ้นมาไหม~”“ไม่สักนิด อึดอัดมากกก”“ไหงงั้นอะ.. ไปทำอะไรมาที่บ้านถึงส่งคนติดตามรายล้อมขนาดนี้อะ.. เหมือนในหนังเลย ฟิวแบบลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียอะไรแบบเ
พี่เตอร์บอกให้ฉันรออยู่บนรถใช่ไหมละ แล้วทุกคนคิดว่าฉันทำตามหรือเปล่า? ถ้าคิดว่าฉันจะรั้นละก็อยากจะบอกว่าคิดผิด! ฉันยังนั่งอยู่บนรถ แต่ไม่ได้นั่งรอให้เวลาเสียเปล่านะ ฉันให้บุ๊ควิดิโอคอลหาฉันและดูการอภิปรายอะไรสักอย่างที่เป็นคำตอบได้ว่า พี่เตอร์กลับมาด้วยสาเหตุอะไรสาเหตุแรกเลยคือประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับวิทยาลัยที่ได้ทำการเปิดที่อเมริกาเป็นที่เรียบร้อย สร้างความฮือฮาไม่น้อยเลยกับนักศึกษาทุกช่วงชั้นปีที่ได้รับรู้ ก็นะ.. มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนที่ไม่มีสัญชาติของบ้านเมืองเขาจะดำเนินการเปิดมหาวิทยาลัยที่นั่น ต่อให้เป็นเอกชนก็ตาม แต่พี่เตอร์และคุณแม่พี่เขาทำได้ นอกจากจะมีเงินแล้ว พรรคพวก หรือเส้นใหญ่ต้องใหญ่เอาเรื่องเลยถึงทำทุกอย่างจนถึงขั้นที่สำเร็จได้ขนาดนี้ธิชามองมือถือ ตั้งใจฟังเสียงที่คาร์เตอร์พูดออกมา การเดินไปมาไม่อยู่กับที่ของพี่เขาทำให้นักศึกษารู้สึกไม่อึดอัดกับสิ่งที่ต้องตั้งใจฟัง.. แต่แล้ว..นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม! ตอนที่เดินมาทางนี้ พี่เตอร์ก้มมองกล้องด้วย! มองเหมือนสายตาเราได้ประสานกันและหยุดอยู่ตรงหน้ากล้องที่บุ๊คยังคงวิดิโอคอลกับฉัน‘และอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน.. ฉันไม่
“ขอบคุณนะพี่ ป่านนี้ใครต่อใครเม้าท์กันแล้วมั้งว่าพี่เป็นผัวน้อยหนู^^”“คงงั้น”“ไว้เดี๋ยวหนูทำคุ้กกี้แล้วกัน ค่าตอบแทน”“ไม่ต้องอะ ไอ้เตอร์ให้ค่าเสียเวลาฉันคุ้มอยู่ ไม่งั้นฉันไม่เสียเวลามารับส่งเธอหรอก เมียก็ไม่ใช่”“จ้าาา ไปได้แล้ว” ฉันโบกมือบ๊ายบายแทนคำลา พี่ริวเหมือนตัวแทนพี่ชายที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะมี เขาจัดการให้ฉันแทบทุกอย่าง แม้บางครั้งจะเหมือนทำส่งๆไปงั้น แต่ก็ทำให้ ก็ถือว่าดีเหลือแสนแล้วกับคนอย่างพี่ริว เพราะถ้าไม่ได้สนิทกันจริงละก็ ไม่มีทางที่คนอย่างพี่ริวจะเสียเวลาทำอะไรเด็ดขาดพอกลับมาถึงบ้าน ความเงียบมันก็แอบทำให้รู้สึกเหงา อยากจะไปนั่งดื่มชิวๆที่ร้านเหล้าก็กลัวคิดถึงพี่เตอร์จนใจแตก ลากผู้ติดมือกลับมาหนะสิ ช่วงหลังไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานแล้วด้วยโดยเฉพาะพี่เตอร์…หิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมาไม่ว่าเปล่าธิชา ส่งข้อความหาคาร์เตอร์ดั่งความรู้สึกหิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมา จะซื้อกินอยู่แล้วนะ!ส่งไปแบบไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายกดอ่านมัน อีกไม่นานฉันก็จะจบการศึกษาแล้วด้วย.. ไม่รู้ว่าจะกลับมาหากันได้ไหม เลยไม่อยากคาดหวังฉันกลายเป็นธิชาที่ใครต่อใครรู้จักในฐานะแฟนของพี่เตอร์ ไม่ว่าจะรุ่น
1ปีผ่านไปมหาวิทยาลัย เอแบค“พี่โกง!”“โกงบ้าอะไร แพ้แล้วอย่าพาลดิวะ!”“ถ้าไม่โกงจะกินรอบวงทุกรอบแบบนี้ไงวะ! ถอดเสื้อออกมาเลยนะ!”“ถอดทำห่าไร!”“ก็พี่ต้องซ่อนไพ่ไว้แน่ๆ! คนกะล่อนอย่างพี่ไม่มีทางชนะใสๆหรอกน่า!! ถอดเสื้อเดี๋ยวนี้เลย!”ณ อาคารตึกคณะของอัลฟ่า ชิริว เรียว อัลฟ่า บุ๊คและธิชานั่งเล่นไพ่กันอย่างเสียงดังโวกเวยโวยวาย คนตัวน้อยโบ้ยว่าชิริวคนหน้าตายสันดานเสียกำลังโกงเธอจนแทบจะหมดตัว“แพ้ก็แค่จ่ายนี่หว่า! ตาละห้าบาทเหมือนกูหลอกเอาบ้านมึงอะ!”“ห้าสิบบาทก็เงิน! หมดตัวแล้วรู้ไหม! รู้ไหมว่าต้องยืนหลังขดหลังแข็งทำงานนานขนาดไหนกว่าจะได้มา! สารภาพมาซะดีๆ! ไม่งั้นหนูประจานแน่!”“เป็นถึงเมียไอ้เมียไอ้เตอร์ ไหงมันปล่อยให้เมียมันมีเงินห้าสิบบาทติดตัววะ!”“ตาละห้าบาทก็ให้พี่เขาไปเถอะน่าา แค่นี่เอง^^*” บุ๊คร้องเตือน“ตาละห้าบาท แต่กินฉันเป็นสิบรอบ! ฉันเสียไปแล้วห้าสิบบาท!”“ถ้าหวงเงินห้าสิบบาทขนาดนั้น ไม่เก็บตังค์ไว้หยอดกระปุกละวะ!! มาชวนชาวบ้านเขาเล่นไพ่ทำไม!” ชิริวสวนกลับ ก่อนจะเริ่มวิ่งหนีธิชาที่ไม่ยอมแพ้“รับจ๊อบพิเศษเว้ย!”“กูละปวดหัวกับพวกมัน” เป็นเรียวที่พูดขึ้นมา เขานั่งเกลี่ยไพ่ในมือแ
“เฮ้ออ~” ธิชาถอนหายใจหลังจากนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้านของคาร์เตอร์ บ้านหลังโตที่เขาอยู่คนเดียว บ้านหลังโตที่เป็นคนละหลังกับบ้านที่คุณแม่ของพี่เขาคอยเทียวไปเทียวมา..ฉันนั่งกินขนมหวานๆหวังเบาเทาอาการหงุดหงิดที่ใจ ไม่รู้จะปากหนักไปเพื่ออะไร แค่บอกว่าไม่ให้ไปมันก็จบใช่ไหมละ ปากหนักไม่รู้เวล่ำเวลาเลยจริง!ฉึ่บ ฉึ่บ ก่อนจะมีเสียงเท้าเดินเบาๆดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อกี้คุณแม่บ้านบอกว่าจะไปรดน้ำต้นไม้นี่นา รดเร็วหรือเปล่านะ ยังไม่ถึงสิบนาทีเลย“คุณแม่บ้านคะ รดน้ำเสร็จแล้วเหรอ มีอะไรให้หนูช่วยไหม หนูกำลังหัวร้อนพี่เตอร์แบบสุดๆไปเลยดะ.. คะ คุณแม่” แต่กลับกลายเป็นคุณแม่พี่เตอร์ซะงั้น ธิชารีบยืนขึ้นแล้วยกมือไหว้ทันทีและอยู่ในท่าสำรวม“..ลูกฉันไปสร้างเรื่องอะไรอีกละ” ท่าทีสง่างามจนน่าเกรงขามนี่บางทีก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คนเป็นแม่เดินไปที่โต๊ะทานอาหาร วางกระเป๋าแบรนด์ดังอย่างเบามือ“..มะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อย”“เรื่องเล็กน้อย? ถึงขั้นต้องพึ่งขนมเท่าภูเขาแบบนั้น?”“….”“เล่ามาเถอะ อย่างน้องฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนเธอ.. ลูกชายฉันสุภาพก็จริงแต่มันซื่อบื้อกับเรื่องแบบนี้ที่สุด”ฉันควรทำยังไงละ เ
•PICCHYย้อนกลับไป…วันเกิดเหตุ…ชิริวนั่งหักนิ้วตัวเองเงียบๆอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่ได้สนใจอะไรนอกจากข้อนิ้วของตัวเอง และค่อยเงยหน้าเมื่อคนเป็นเพื่อน.. ทักถาม“มึงจะเอาไง ไอ้เตอร์ไม่รับสาย” อัลฟ่าเก็บมือถือใส่กระเป๋า เขายืนมองพิชชี่ที่นั่งตัวสั่นราวกับลูกหมาตกน้ำอยู่บนเตียง สายตาของชิริวจ้องมองเธอแน่นิ่งและน่ากลัว“..เอาไง จัดการดิ”“อย่านะ! ฉะ ฉันจะไม่ทำอีก! ฉันจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ”“..ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดแบบนี้”“ครั้งนี้จริงๆ! จริงๆนะ!”“ก่อนหน้านี้เธอทำให้เด็กปีหนึ่งลาออกไป คราวนั้นเธอก็พูดกับฉันแบบนี้”เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับธิชาไม่ใช่ครั้งแรกที่พิชชี่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง หลายครั้งหลายคราที่เธอมักจะแสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคาร์เตอร์ และใช้สิทธิ์ของคนเป็นพ่อที่มีอำนาจข่มเหงรังแกผู้ที่ด้อยกว่าครั้งแล้วครั้งเล่า และครั้งนี้คนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือชิริว ไม่ต่างจากครั้งก่อน.. พิชชี่ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนี้เพราะดูเหมือนว่าชิริว.. ไม่มีความเชื่อหลงเหลืออยู่บนหน้าเขาเลยชิริวนั่งบนเตียงที่จับพิชชี่มัดตรึงเอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วกดดันความรู้สึกอีกฝ่ายด้วยการ.. คีบชายเสื้อ
คอหอยของเธอคนนั้นยังอยู่ดีหรือเปล่านะ?… อยากจะเปลี่ยนชื่อเรื่องหนังให้ซะเดี๋ยวนี้ หลังจากหนังจบ ธิชาก็เดินก้มหน้าก้มตาออกจากโรงด้วยความอาย ผิดกับคาร์เตอร์ที่เดินล้วงกระเป๋าของเสื้อคลุมเท่านั้น เดท เดทแรกอย่างเป็นทางการอิชั้นชวนผู้มาดูหนังโป๊!!! ฉันสรุปกับตัวเองสั้นๆแบบนี้เลย แม้หนังที่ดูมันจะไม่ใช่เชิงหนังโป๊ มันเป็นหนังเรทR ที่แค่มีฉากอย่างว่าเด็ดดวงแทบจะเห็นทุกซอกทุกมุม! ยอมใจนักแสดงมาก ฉันคงไม่โลกสวยจินตนาการว่านางเอกในเรื่องกำลังกินกล้วยที่ถูกตัดต่อเป็น.. ไอ้นั่น นึกออกไหม ==^หมับ! แต่แล้วธิชาก็ถูกรั้งแขนเอาไว้ ไม่ใช่ฝีมือใครนอกจากคาร์เตอร์“ไม่ต้องเขินแล้ว”“..ไม่อะ! มันเขิน”“แล้วต้องทำยังไงถึงจะหาย?” คาร์เตอร์พยายามตะล่อมเธอให้ใจเย็นลง ธิชายืนนิ่งอยู่นานก็จะส่ายหัวอย่างไม่มีแบบแผนพร้อมกับใบหน้ายู่ยี่“ไปนั่งเล่นที่มอ?”“…ได้ด้วยเหรอ?”“ทำไมจะไม่ได้ อยู่กับเพื่อนน่าจะดีขึ้น”“อื้ม เอาแบบนั้นเลย” ให้ตายสิ ถึงฉันจะไม่กลัวอะไรในโลกนี้ก็ตามแต่ฉันก็ไม่ใช่หญิงใจกล้ากับเรื่องแบบนี้นี่หว่า ให้เวลาฉันหน่อย ขนาดกับพี่เตอร์เองทุกวันนี้ยังไม่ค่อยจะชินเลย หลังจากดูหนังจบ ก็ยังอยู่ในเวลา
ฉันพาพี่เตอร์มาที่วัด เพราะอัฐิของพ่อฉันแบ่งไว้ทั้งหมดสองส่วน จะพูดว่าสองส่วนก็คงจะไม่ถูก ฉันเก็บกระดูกของพ่อไว้ที่บ้านส่วนนึงแต่มันไม่เยอะเลย เป็นเศษที่เหลือให้ได้จับต้องมากที่สุดเพียงไม่กี่ชิ้น ส่วนที่เหลือฉันก็เอาไว้ที่วัด แค่ตอนนั้นมีความเชื่อว่าถ้าให้พ่ออยู่ที่นี่ พ่อคงจะได้ฟังเสียงพระสวดมนต์ แต่ที่ฉันเก็บส่วนนึงไว้ที่บ้าน เพราะตอนนั้นฉันยังรู้สึกว่า แม้เป็นเพียงเถ้าฝุ่น แต่ฉันยังรู้สึกสบายใจ ยังรู้สึกว่าพ่อยังคงอยู่ใกล้ๆกับฉัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันคิดผิดหรือถูก แต่ยอมรับเลยว่าในนาทีที่รู้ว่าเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป เราแค่ต้องการที่พักพิงทางใจ เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่สามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่มีเขาโกฐของพ่อธิชายังคงใหม่และสะอาดอยู่เสมอ คาร์เตอร์มองเห็นตรงนี้แต่ตนก็ไม่ได้พูดอะไร ธิชาคงจะหาเวลามาทำความสะอาดสถานที่ของพ่อบ้างไม่มากก็น้อยดอกไม้ถูกวางในแจกันหน้ารูป มีหลายจังหวะที่ร่างสูงเหลือบมองธิชา เธอมีรอยยิ้มและแววตาที่สดใสเวลามองผ่านรูปของคนเป็นพ่อ คาร์เตอร์ยิ้มบางๆ เขาวางดอกไม้ใส่เเจกันอีกข้าง และมองรูปภาพตรงหน้า จดจำใบหน้าของคนที่เขาได้ยื้อชีวิตได้เป็นสิบปีจากการช่วยเหลือเพี
รู้สึกตัวอีกที.. ก็เหมือนจะเช้าแล้วสินะ ธิชาดันตัวเองลุกขึ้นนั่งกับเตียง ร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้านวมพื้นใหญ่ที่หอบกายสร้างความอบอุ่น ข้างกายไร้คาร์เตอร์เฉกเช่นเมื่อคืน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายถูกพับอย่างเป็นระเบียบ และเสื้อยืดตัวโคร่งก็วางเตรียมไว้ให้ที่ปลายเตียงฉันสวมเสื้อที่ว่าแล้วลองเปิดผ้าม่านดู ไม่มีใครเลย ไม่มีคนงานสักคน.. ก่อนจะมีกลิ่นอาหารหอมๆลอยเตะจมูก เลยตัดสินใจลงเดินลงมาที่ชั้นสอง.. แม้จะสวมเสื้อตัวใหญ่ และโนบราก็ตาม ก่อนจะสบายใจเพราะแม้แต่ในตัวบ้านก็ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากคนตัวสูงหัวยุ่งเหยิงในครัว“รับบทพ่อบ้านเหรอ?”“ได้หรือเปล่าละ?” หน้าสด ผมยุ่ง.. คือมันดีมากกก~ ธิชานั่งเท้าคางกับเค้าน์เตอร์ สายตาจ้องมองที่คาร์เตอร์ราวกับจะจับฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะหยิบผักสดที่ถูกเตรียมไว้เหมือนเป็นเครื่องเขียงของอาหารเช้า ธิชายัดมะเขือเทศราชินี มะเขือเทศลูกเล็กเข้าปาก ขบเคียวด้วยท่าทียั่วเย้าแม้แต่คาร์เตอร์กับจับสังเกตได้“ถ้าจะลงมาตามเพื่อไปต่ออีกละก็ รอแป๊บ ยังทำอาหารไม่เสร็จ”“แล้วถ้าไม่ต้องรอจนทำอาหารเสร็จละ?”กึก.. มือที่จับตะหลิวไม้ชะงัก ร่างสูงวางมือจากการผัดข้าวผัดอเมริกัน แล้
กลับกลายเป็นฉันที่เปียกปอนขนาดนี้ พี่เตอร์รับบทผู้ปกครองหัวใจที่แสนอบอุ่น ไม่มีการพูดแทรกแม้แต่น้อย มีเพียงการสวมกอดเพียงเท่านั้น แต่ถึงจะอย่างนั้น ไออุ่นที่ได้รับมันก็เกินใจจะต้านจริงๆ ฉันไม่อาจหยุดรักผู้ชายคนนี้ได้อีกแล้ว หยุดไม่ได้แล้วจริงๆ..ครั้นนาทีสวมกอด ธิชาคำนึงนึกถึงเรื่องราวในอดีต ภาพของพ่อยังชัดเจน แม้จะเป็นเพียงการนอนติดเตียงก็ตาม ยังคงชัดเจนไม่มีเสื่อมสลาย ตั้งแต่ตอนที่ต้องแอบขโมยยาเพื่อมารักษาพ่อ วิ่งหนีจนได้รับบาดแผล อาหารแต่ละมื้อที่ต้องแบ่งกันกิน แม้แต่มาม่าซองเล็กๆ เรายังต้องแบ่งกันกินคนละครึ่งภาพจำพวกนั้นชัดเจนเสมอ เธอเคยเกือบยอมแพ้และโทษโชคชะตา ชีวิตที่อดทุกข์ได้ยากในตอนนั้นไม่มีแสงสว่างให้มองเห็นสักนิด จนกระทั่งเด็กชายคนที่ว่า.. เด็กชายในชุดสะอาดสะอ้าน ที่ให้โอกาสเธอในตอนนั้นเหมือนแสงสว่างเพียงเเสงเดียวที่ส่องทาง เพื่อที่จะมีชีวิตที่ดีเพื่อพ่อ.. และกลับไปเจอเด็กชายคนนั่นอีกครั้งธิชาสะอื้นก่อนจะเงียบในเวลาต่อมา เธอปาดน้ำตาที่เปื้อนไปทั้งหน้า อาจเป็นพี่เตอร์.. ที่ทำให้เธอกล้าแสดงความอ่อนแอออกมาขนาดนี้ ไม่ต่างจากตอนนั้น จากตอนที่เด็กสาวนอนร้องไห้อยู่กลางถนนมือหนา