คนสุดท้ายที่มันขัดขวางฉัน.. มันมีจุดจบที่…ก๊อก ก๊อก ก๊อก.. เสียงเคาะประตูดังขึ้น พิชชี่เดินนวยนาดก่อนจะเปิดประตูพร้อมกับแก้วไวน์ในมือ“ใคร~ อ๊ะ!”ปึง! แขนยาวๆดันประตูจนเกิดการกระแทกอย่างแรงกับกำแพงจนเธอเซถลาเพราะรีบถอยหลัง“..พวกพี่!”“เธอน่าจะรู้ว่าฉันจะมา” พี่ชิริว.. คนน่ากลัวยืนมองฉันตาเขม็ง ข้างหลังนั่น.. พี่อัลฟ่า“..ระ รู้อะไรคะ?”“เธอจ้างคนให้ไปยำใครละ” เสียงหนานุ่มทุ้มน่าเกรงขาม พี่ชิริวใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วยืนมองฝ่ามือตัวเอง“..ไม่มีนะคะ มั่วแล้ว”ฟุ่บ! ก่อนจะมีก้อนดำๆก้อนนึงตกอยู่ตรงหน้าพิชชี่ เป็นร่างของหนึ่งในสามคนที่รุมทำร้ายธิชาที่มหาลัย“เฮ้ย” รองเท้าหนังมันขลับเขี่ยหน้าของคนที่ถูกจ้างไปทำร้ายธิชา ก่อนจะวางรองเท้าที่บริเวณต้นคอพร้อมออกแรง“เฮือกก!!” ชิริวไม่เคยกลัวใคร อย่างว่า.. เขาใหญ่พอที่จะฆ่าคนได้โดยไม่มีความผิด“ทำอะไรนะ!”“จ้างหรือเปล่า?”“ปละ เปล่า!”“..กูถามว่าจ้าง ..มันหรือเปล่า!” กึก! รองเท้าหนังเหยียบที่ต้นคอจนเหยื่อหายใจไม่ออก ดิ้นพล่านอย่างเวทนา เขาขึ้นมึงกูกับร่างบางอย่างไม่ต้องมีพิธี“อย่า!!! อย่าาา!!!” แต่เมื่อเสียงห้ามไม่ส่งผล พิชชี่จึงรีบวางแก้ว
หลังจากฉันกระซวกทุกอย่างเข้าท้องจนแทบเกลี้ยง สภาพของฉันก็แทบจะกลายเป็นแม่หมูตัวโตๆ พุงกลมๆเริ่มยื่นออกมา ฉันนั่งบีบพุงตัวเองอยู่ที่โต๊ะนั่งเล่นข้างตัวบ้าน แล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะพี่เตอร์ก็ยื่นมือมาบีบพุงฉันซะงั้น! “พีี่!” “เห็นนั่งบีบอยู่นาน แค่นี้ไม่อ้วนหรอก” “ไม่อ้วนอะไรละ หนูใส่กางเกงไม่ได้นะแบบนี้ ..รู้งี้ไม่น่ากินเยอะเลย>“หอยนารม.. ไม่ได้ทำให้พี่ตื่นตัวใช่ไหม?” “อยากให้ตื่นหรือเปล่า?” “ฮึ๊!” ธิชาสายหน้าเป็นพัลวัน ร่างสูงคงจะเอ็นดูเธอไม่มากก็น้อย ก็เลยวางมือลงบนหัวน้อยของเ
คลื่นน~ ซ่าาา~ “โห้~ ไม่คิดว่าจะเยอะขนาดนี้นะ”ฝูงปลาที่รวมกลุ่มเกาะกันเป็นแพขนาดใหญ่ ใกล้ๆกับโขดหิน มันทำให้ธิชาตื่นเต้นจนเธอค่อยๆหย่อนเท้าลงน้ำช้าๆและใช้สองมือช้อนน้ำที่ติดจำนวนปลาหลายตัวให้แหวกว่ายวนอยู่ในอุ้งมือ รอยยิ้มที่แทรกไปด้วยความตื่นเต้น สดใสเกินบรรยาย หลายครั้งหลายคราที่คาร์เตอร์อดแปลกใจไม่ได้ ว่าเธอเติบโตมาอย่างดีแบบนี้ได้ยังไง ในเมื่อชีวิตของเธอ.. มันจะทำให้เธอหันเข้าสู่ทางมืดได้ไม่ยากเลย“น้ำเย็นมากนะ”“ตามสบาย” คาร์เตอร์ยังคงถนัดที่ยืนยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ปล่อยให้ลมเย็นๆปะทะร่างและมองดูธิชาอยู่เงียบๆเสมอ“พี่ถ่ายรูปให้หน่อยสิ” คำขอแทบจะเป็นผลในทันที พี่เตอร์ควักมือถือออกมาก่อนจะกดถ่ายรูปฉันอย่างไม่ให้จังหวะ“ดะ เดี๋ยวสิ หนูยังไม่ได้เตรียมตัวเลย”แช๊ะ~ เสียงกดชัตเตอร์ดังครั้งแล้วครั้งเล่า เอาละ อยากถ่ายให้แบบไหนก็ถ่ายไปเถอะ แต่ก็นึกอะไรขึ้นได้.. ฉันเองก็ อยากเก็บเรื่องราวในตอนนี้ของเราไว้เหมือนกัน“..เรา ถ่ายรูปคู่กันไหม?”“อยากได้?”“อืม.. เป็นเครื่องยืนยันว่าเราเคยมาที่นี่ด้วยกัน แต่ถ้าพี่ไม่อยากถ่าย”“มาสิ” บอกตรงๆนะ ฉันชอบที่พี่เขาใจดีกับฉัน ธิชาขยับตัวเดินเข้าไปห
วันเวลาผ่านไปไวราวกับโกหก เมื่อคืนฉันนอนหลับสนิทอาจจะเพราะยาที่ได้จากพี่เตอร์ หลังจากที่ผ่านเรื่องนั้นมา แถมฉันยังวิ่งยังเดินไปทั่วทั้งหาดอย่างไม่นึกสมเพชเวทนาน้องสาวตัวเองที่หดตัวเจ็บระบมอยู่ภายในตอนนี้เรากำลังนั่งรถกลับกรุงเทพ น่าจะถึงที่หมายเร็วกว่ากำหนดเพราะเวลาเดินทางกลับ มักจะใช้เวลาน้อยกว่าขามาเสมอฟุ้บ~ ครั้นจังหวะที่ฉันกำลังนั่งมองไหล่ทางไปเรื่อยๆ วิวที่มีเพียงฐานทัพของทหาร ต้นไม้และท้องฟ้าแทบจะคลอดทางในบางช่วง อาหารตาที่ดีที่สุดเห็นทีจะเป็น.. พี่ๆทหารสูงล่ำตรงนั้น ชุดแน่นเปรี๊ยะแน่นปร๊ะ น่าขยำก้นซะจริง เต่งตึงกว่าของฉันอีก ธิชามองและก็รู้สึกจั๊กกะจี้หัวใจจนแอบขำคริๆคนเดียว“..ตูดทหารมันน่าจับนักหรือไง?”“มากก เอ๊ะ! พี่รู้ด้วยเหรอว่าหนูมอง?”“ห่างเป็นสิบเมตรคนก็รู้ว่าเธอมอง”“เหรอออ คิกๆ ก็หุ่นเขาดีนี่นา”“เมื่อคืนไม่เห็นจับตูดฉัน”“ห้ะ!”“หุ่นฉันก็ดี เผื่อลืม” เเล้วไงต่อละ? ธิชาคนนี้ก็นั่งเม้มปากสิคะ ไม่เถียงว่าหุ่นดีหุ่นสวยไม่แพ้พี่ๆทหาร แต่การไม่ออกนอกหน้าชมพี่เตอร์น่าจะเป็นอะไรที่ดีที่สุด“..หรือเธอเห็นหุ่นฉันน้อยไป?”“หยุดพูดเลยนะ ไม่ได้อยากเห็นไปมากกว่านั้นเลย” พี่เตอร
หลังจากนวดได้ไม่นาน ก็มีสายตรงเข้ามาหาพี่เตอร์ เขาออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกระเบียงอยู่นาน ภาษากายที่สบัดขึ้นลงไปมาแสดงออกถึงความไม่พอใจมากๆ เกิดอะไรขึ้นอีกนะ..ครืดดด~ เสียงบานเลื่อนกระจกทำฉันรีบหันกลับไป“..มีอะไรหรือเปล่าคะ?”เสียงถอนลมหายใจ และท่าทางที่โยนมือถือลงบนเตียง.. ไม่ผิดแน่ๆ ต้องมีเรื่องอะไรสักอย่าง ธิชาเลือกที่จะเดินเข้าไปหาคาร์เตอร์แต่อีกฝ่ายกลับโบกมือไล่เธอแล้วเดินหนีไปทางอื่น ทำให้สาวเจ้าชะงักไปก่อนจะยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความเกร็งและกล้าๆกลัวๆผิดกับวิสัยของเธอ“..พี่มีอะไรให้”“เงียบก่อนได้ไหม!” ก่อนจะตวาดเสียงดังแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจของธิชาเต้นแรงด้วยความตกใจ แต่เธอพยายามไม่แสดงอาการอะไร เลยเลือกที่จะนั่งนิ่งๆอยู่ปลายเตียง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม และเมื่อเห็นว่าคาร์เตอร์ไม่ได้สนใจการมีอยู่ของเธอ..ธิชาเลยเลือกจะหยิบกระเป๋าของตัวเอง แล้วเดินออกไปจากห้องเงียบๆโดยที่ไม่บอกลา ครั้นจังหวะเสียงปิดประตูดังเข้าหู คาร์เตอร์เหลือบมอง“ให้มันได้อย่างนี้สิวะ” และเลือกที่จะไม่เดินตามออกไป สายตามองตรงไปที่ยานวดบนโต๊ะ และยาที่เขาซื้อให้ธิชาตอนที่อยู่บางแสนกึก กึก กึก.. เสี
วันต่อมา…มหาวิทยาลัย เอแบคเป็นครั้งแรกที่การก้าวขาเข้ามหาลัยเริ่มรู้สึกจะมีปัญหา.. มีปัญหากับตัวฉันเองนี่แหละ เมื่อคืนแทบจะนอนไม่ได้ นี่ไม่อยากจะยอมรับเลยนะว่าเมื่อคืนทั้งคืน ฉันส่องเฟสบุ๊ค ตามกรุ๊ปไลน์มหาลัย แล้วก็ส่องไอจีพี่เตอร์ หรือแม้แต่รอไลน์จากเขา และสายโทรเข้าจากเขา.. เผื่อเขาจะคลายเรื่องราวออกมาในพื้นที่ส่วนตัว ฉันแค่คิดแบบนั่นแต่ก็เงียบกริบ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ก็แอบคิดนะว่าถ้าฉันโดนอุ้มฆ่าไปเนี่ย ตายสิบชาติเขายังไม่สนใจเลยมั้งวันปกติดูยากขึ้นเป็นกอง.. ฉันพอจะเข้าใจพวกที่รวบรวมความกล้าไปสารภาพรักกับรุ่นพี่ผู้สูงส่งแล้วสิธิชาพาตัวเองเดินเข้ามหาลัยแบบทุกทีหลังจากจอดรถโทรศัพท์ยังเงียบกริบไร้การติดต่อจากคนบางคนที่รอคอย รถเก๋งคันเก่าก็จอดในจุดที่เคยจอด ไม่เห็นรถหรูคันที่เคยนั่งทั้งๆที่.. รถของเพื่อนพี่เขาทุกคนก็อยู่กันครบนี่นา จังหวะนี้แหละที่ฉุดคิด จนต้องหยิบมือถือขึ้นมา และต้องตัดสินใจเป็นฝ่ายโทรออกไป‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้….’“ปิดเครื่องเหรอ?” ธิชาเม้มปาก การสารภาพความในใจคงตัองถูกเลื่อนออกไปเพราะดูเหมือนทุกๆอย่างจะไม่เป็นใจกับเธอจริงๆ หรือจะรอไปก
แต่ฉันดันลืมไป ว่าการสอยเครื่องบินให้ตกจากฟ้า.. มันจะต้องระเบิด ปุ้ง! เมื่อถึงพื้น เผลอๆ..ทับหมาวัดอย่างฉันตายไปเลยด้วย==^ธิชาก้มมองสภาพตัวเอง แต่งกายในชุดนักศึกษา ผมเผ้าเรียบร้อย สาบานว่าทั้งชีวิตไม่เคยสำรวจตัวเองมากขนาดนี้.. นี่แค่จะทำให้แม่พี่เตอร์เขาไม่อีเดียดฉันทางสายตาแค่คิดเเค่นี้ก็ปวดไปยันตับแล้วนะแต่ครั้นก้าวเท้าเข้าไปในตัวบ้านที่ฉันไม่ได้เข้าครั้งนี้เป็นครั้งแรก ทุกคนในนั้นก็หันมองมาที่ฉัน และที่สำคัญ.. คุณแม่พี่เตอร์ไม่อยู่เว้ย! แต่ผู้หญิงผมสีน้ำตาลคาราเมลที่นั่งผิวผ่องอยู่ตรงนั้น..“ไฮ~ ชิริวว~” เธอเอ่ยทักทายพี่ชิริวด้วยความสนิทสนม ก่อนจะวิ่งไปสวมกอดพี่เขาท่ามกลางสายตาของทุกคน“คิดถึงขวัญไหมม~”“ไม่” ช่างเป็นคำตอบที่ตัดบทได้ดีเยี่ยมเลย พี่เขากระด้างกับผู้หญิงทุกคนเลยใช่ไหมเนี่ย==^“มากับใคร? แฟนเหรอ?”“เปล่า ลูกกระจ๊อกขอติดมา”“ปากหมาอีกแล้วค่ะ! พี่นั่นแหละลากหนูมาอะ”“เธอเดินตามนะ ไม่ได้ฉุดกระชากอะไรเลย”“..หื้มมมม” เหตุผลเดียวเลยค่ะ ถ้าพี่เขาไม่เก่งต่อยตี ฉันเอาตีนยัดปากพี่เขาไปแล้ว!จังหวะที่กำลังกัดฟันสู้กับพี่ชิริว ร่างสูงๆของคนที่ฉันรอคอยการติดต่อจากเขาก็เดินมาหยุ
เมื่ออาการไม่ได้ย่ำแย่อะไรมาก คุณหมอก็อนุญาตให้ฉันสามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ แต่พี่กอล์ฟกลับไม่ยอมแบบนั้น เขาดึงดันจะพาฉันไปที่บ้านของพี่เขาให้ได้ลูกเดียว แล้วฉันก็.. ปฎิเสธไม่ได้“ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย”“กลับบ้านไปใครจะดูแล? เกิดเดินเหินแล้วเป็นลมขึ้นมาทำไง?”“..หนูไม่ปวกเปียกขนาดนั้นหรอกน่า”“นี่ข้าว พี่ซื้อไว้ อยากกินอะไรก็กินเลย นมขนมผลไม้ครบ” พี่กอล์ฟจัดการเรียงของเข้าตู้เย็น เขาทำคนเดียวจริงๆแถมยังกำชับให้ฉันนั่งเฉยๆ นั่งหายใจเอาอากาศเข้าปอดแล้วก็ทิ้งอย่างเดียวพอ นั่นคือคำสั่งของเขา“..ขอบคุณนะ”“..เล็กน้อย” ฉันนั่งกินแรงพี่กอล์ฟอยู่นาน ขนมที่พี่เขาซื้อมายังคงมีแต่ของโปรดของฉันสมัยก่อน แม้บางอย่างเลิกชอบไปแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่อยากปฎิเสธน้ำใจจากพี่เขาจริงๆ “..ขนมเนี่ย หนูเลิกชอบไปแล้วนะ” แต่ปากฉันก็ไม่วายพูดออกไป เพราะรสชาติที่ได้ลิ้มชิมในตอนนี้คือมันแย่กว่าสมัยก่อน“แล้วกินทำไม ไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน”“กินได้.. กินแล้วนึกถึงตอนที่เราคบกันดี”“..เธอดับถ่านไฟเก่าฉันมอดกับมือ อย่ากระตุ้นมันขอร้อง”“กระตุ้นอะไรอะ เปล่าซะหน่อย”“หึ~” พี่กอล์ฟแค่แค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะเดินมาดูยูกยาให้ฉ
พี่เตอร์บอกให้ฉันรออยู่บนรถใช่ไหมละ แล้วทุกคนคิดว่าฉันทำตามหรือเปล่า? ถ้าคิดว่าฉันจะรั้นละก็อยากจะบอกว่าคิดผิด! ฉันยังนั่งอยู่บนรถ แต่ไม่ได้นั่งรอให้เวลาเสียเปล่านะ ฉันให้บุ๊ควิดิโอคอลหาฉันและดูการอภิปรายอะไรสักอย่างที่เป็นคำตอบได้ว่า พี่เตอร์กลับมาด้วยสาเหตุอะไรสาเหตุแรกเลยคือประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับวิทยาลัยที่ได้ทำการเปิดที่อเมริกาเป็นที่เรียบร้อย สร้างความฮือฮาไม่น้อยเลยกับนักศึกษาทุกช่วงชั้นปีที่ได้รับรู้ ก็นะ.. มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนที่ไม่มีสัญชาติของบ้านเมืองเขาจะดำเนินการเปิดมหาวิทยาลัยที่นั่น ต่อให้เป็นเอกชนก็ตาม แต่พี่เตอร์และคุณแม่พี่เขาทำได้ นอกจากจะมีเงินแล้ว พรรคพวก หรือเส้นใหญ่ต้องใหญ่เอาเรื่องเลยถึงทำทุกอย่างจนถึงขั้นที่สำเร็จได้ขนาดนี้ธิชามองมือถือ ตั้งใจฟังเสียงที่คาร์เตอร์พูดออกมา การเดินไปมาไม่อยู่กับที่ของพี่เขาทำให้นักศึกษารู้สึกไม่อึดอัดกับสิ่งที่ต้องตั้งใจฟัง.. แต่แล้ว..นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม! ตอนที่เดินมาทางนี้ พี่เตอร์ก้มมองกล้องด้วย! มองเหมือนสายตาเราได้ประสานกันและหยุดอยู่ตรงหน้ากล้องที่บุ๊คยังคงวิดิโอคอลกับฉัน‘และอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน.. ฉันไม่
“ขอบคุณนะพี่ ป่านนี้ใครต่อใครเม้าท์กันแล้วมั้งว่าพี่เป็นผัวน้อยหนู^^”“คงงั้น”“ไว้เดี๋ยวหนูทำคุ้กกี้แล้วกัน ค่าตอบแทน”“ไม่ต้องอะ ไอ้เตอร์ให้ค่าเสียเวลาฉันคุ้มอยู่ ไม่งั้นฉันไม่เสียเวลามารับส่งเธอหรอก เมียก็ไม่ใช่”“จ้าาา ไปได้แล้ว” ฉันโบกมือบ๊ายบายแทนคำลา พี่ริวเหมือนตัวแทนพี่ชายที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะมี เขาจัดการให้ฉันแทบทุกอย่าง แม้บางครั้งจะเหมือนทำส่งๆไปงั้น แต่ก็ทำให้ ก็ถือว่าดีเหลือแสนแล้วกับคนอย่างพี่ริว เพราะถ้าไม่ได้สนิทกันจริงละก็ ไม่มีทางที่คนอย่างพี่ริวจะเสียเวลาทำอะไรเด็ดขาดพอกลับมาถึงบ้าน ความเงียบมันก็แอบทำให้รู้สึกเหงา อยากจะไปนั่งดื่มชิวๆที่ร้านเหล้าก็กลัวคิดถึงพี่เตอร์จนใจแตก ลากผู้ติดมือกลับมาหนะสิ ช่วงหลังไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานแล้วด้วยโดยเฉพาะพี่เตอร์…หิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมาไม่ว่าเปล่าธิชา ส่งข้อความหาคาร์เตอร์ดั่งความรู้สึกหิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมา จะซื้อกินอยู่แล้วนะ!ส่งไปแบบไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายกดอ่านมัน อีกไม่นานฉันก็จะจบการศึกษาแล้วด้วย.. ไม่รู้ว่าจะกลับมาหากันได้ไหม เลยไม่อยากคาดหวังฉันกลายเป็นธิชาที่ใครต่อใครรู้จักในฐานะแฟนของพี่เตอร์ ไม่ว่าจะรุ่น
1ปีผ่านไปมหาวิทยาลัย เอแบค“พี่โกง!”“โกงบ้าอะไร แพ้แล้วอย่าพาลดิวะ!”“ถ้าไม่โกงจะกินรอบวงทุกรอบแบบนี้ไงวะ! ถอดเสื้อออกมาเลยนะ!”“ถอดทำห่าไร!”“ก็พี่ต้องซ่อนไพ่ไว้แน่ๆ! คนกะล่อนอย่างพี่ไม่มีทางชนะใสๆหรอกน่า!! ถอดเสื้อเดี๋ยวนี้เลย!”ณ อาคารตึกคณะของอัลฟ่า ชิริว เรียว อัลฟ่า บุ๊คและธิชานั่งเล่นไพ่กันอย่างเสียงดังโวกเวยโวยวาย คนตัวน้อยโบ้ยว่าชิริวคนหน้าตายสันดานเสียกำลังโกงเธอจนแทบจะหมดตัว“แพ้ก็แค่จ่ายนี่หว่า! ตาละห้าบาทเหมือนกูหลอกเอาบ้านมึงอะ!”“ห้าสิบบาทก็เงิน! หมดตัวแล้วรู้ไหม! รู้ไหมว่าต้องยืนหลังขดหลังแข็งทำงานนานขนาดไหนกว่าจะได้มา! สารภาพมาซะดีๆ! ไม่งั้นหนูประจานแน่!”“เป็นถึงเมียไอ้เมียไอ้เตอร์ ไหงมันปล่อยให้เมียมันมีเงินห้าสิบบาทติดตัววะ!”“ตาละห้าบาทก็ให้พี่เขาไปเถอะน่าา แค่นี่เอง^^*” บุ๊คร้องเตือน“ตาละห้าบาท แต่กินฉันเป็นสิบรอบ! ฉันเสียไปแล้วห้าสิบบาท!”“ถ้าหวงเงินห้าสิบบาทขนาดนั้น ไม่เก็บตังค์ไว้หยอดกระปุกละวะ!! มาชวนชาวบ้านเขาเล่นไพ่ทำไม!” ชิริวสวนกลับ ก่อนจะเริ่มวิ่งหนีธิชาที่ไม่ยอมแพ้“รับจ๊อบพิเศษเว้ย!”“กูละปวดหัวกับพวกมัน” เป็นเรียวที่พูดขึ้นมา เขานั่งเกลี่ยไพ่ในมือแ
“เฮ้ออ~” ธิชาถอนหายใจหลังจากนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้านของคาร์เตอร์ บ้านหลังโตที่เขาอยู่คนเดียว บ้านหลังโตที่เป็นคนละหลังกับบ้านที่คุณแม่ของพี่เขาคอยเทียวไปเทียวมา..ฉันนั่งกินขนมหวานๆหวังเบาเทาอาการหงุดหงิดที่ใจ ไม่รู้จะปากหนักไปเพื่ออะไร แค่บอกว่าไม่ให้ไปมันก็จบใช่ไหมละ ปากหนักไม่รู้เวล่ำเวลาเลยจริง!ฉึ่บ ฉึ่บ ก่อนจะมีเสียงเท้าเดินเบาๆดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อกี้คุณแม่บ้านบอกว่าจะไปรดน้ำต้นไม้นี่นา รดเร็วหรือเปล่านะ ยังไม่ถึงสิบนาทีเลย“คุณแม่บ้านคะ รดน้ำเสร็จแล้วเหรอ มีอะไรให้หนูช่วยไหม หนูกำลังหัวร้อนพี่เตอร์แบบสุดๆไปเลยดะ.. คะ คุณแม่” แต่กลับกลายเป็นคุณแม่พี่เตอร์ซะงั้น ธิชารีบยืนขึ้นแล้วยกมือไหว้ทันทีและอยู่ในท่าสำรวม“..ลูกฉันไปสร้างเรื่องอะไรอีกละ” ท่าทีสง่างามจนน่าเกรงขามนี่บางทีก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คนเป็นแม่เดินไปที่โต๊ะทานอาหาร วางกระเป๋าแบรนด์ดังอย่างเบามือ“..มะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อย”“เรื่องเล็กน้อย? ถึงขั้นต้องพึ่งขนมเท่าภูเขาแบบนั้น?”“….”“เล่ามาเถอะ อย่างน้องฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนเธอ.. ลูกชายฉันสุภาพก็จริงแต่มันซื่อบื้อกับเรื่องแบบนี้ที่สุด”ฉันควรทำยังไงละ เ
•PICCHYย้อนกลับไป…วันเกิดเหตุ…ชิริวนั่งหักนิ้วตัวเองเงียบๆอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่ได้สนใจอะไรนอกจากข้อนิ้วของตัวเอง และค่อยเงยหน้าเมื่อคนเป็นเพื่อน.. ทักถาม“มึงจะเอาไง ไอ้เตอร์ไม่รับสาย” อัลฟ่าเก็บมือถือใส่กระเป๋า เขายืนมองพิชชี่ที่นั่งตัวสั่นราวกับลูกหมาตกน้ำอยู่บนเตียง สายตาของชิริวจ้องมองเธอแน่นิ่งและน่ากลัว“..เอาไง จัดการดิ”“อย่านะ! ฉะ ฉันจะไม่ทำอีก! ฉันจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ”“..ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดแบบนี้”“ครั้งนี้จริงๆ! จริงๆนะ!”“ก่อนหน้านี้เธอทำให้เด็กปีหนึ่งลาออกไป คราวนั้นเธอก็พูดกับฉันแบบนี้”เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับธิชาไม่ใช่ครั้งแรกที่พิชชี่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง หลายครั้งหลายคราที่เธอมักจะแสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคาร์เตอร์ และใช้สิทธิ์ของคนเป็นพ่อที่มีอำนาจข่มเหงรังแกผู้ที่ด้อยกว่าครั้งแล้วครั้งเล่า และครั้งนี้คนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือชิริว ไม่ต่างจากครั้งก่อน.. พิชชี่ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนี้เพราะดูเหมือนว่าชิริว.. ไม่มีความเชื่อหลงเหลืออยู่บนหน้าเขาเลยชิริวนั่งบนเตียงที่จับพิชชี่มัดตรึงเอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วกดดันความรู้สึกอีกฝ่ายด้วยการ.. คีบชายเสื้อ
คอหอยของเธอคนนั้นยังอยู่ดีหรือเปล่านะ?… อยากจะเปลี่ยนชื่อเรื่องหนังให้ซะเดี๋ยวนี้ หลังจากหนังจบ ธิชาก็เดินก้มหน้าก้มตาออกจากโรงด้วยความอาย ผิดกับคาร์เตอร์ที่เดินล้วงกระเป๋าของเสื้อคลุมเท่านั้น เดท เดทแรกอย่างเป็นทางการอิชั้นชวนผู้มาดูหนังโป๊!!! ฉันสรุปกับตัวเองสั้นๆแบบนี้เลย แม้หนังที่ดูมันจะไม่ใช่เชิงหนังโป๊ มันเป็นหนังเรทR ที่แค่มีฉากอย่างว่าเด็ดดวงแทบจะเห็นทุกซอกทุกมุม! ยอมใจนักแสดงมาก ฉันคงไม่โลกสวยจินตนาการว่านางเอกในเรื่องกำลังกินกล้วยที่ถูกตัดต่อเป็น.. ไอ้นั่น นึกออกไหม ==^หมับ! แต่แล้วธิชาก็ถูกรั้งแขนเอาไว้ ไม่ใช่ฝีมือใครนอกจากคาร์เตอร์“ไม่ต้องเขินแล้ว”“..ไม่อะ! มันเขิน”“แล้วต้องทำยังไงถึงจะหาย?” คาร์เตอร์พยายามตะล่อมเธอให้ใจเย็นลง ธิชายืนนิ่งอยู่นานก็จะส่ายหัวอย่างไม่มีแบบแผนพร้อมกับใบหน้ายู่ยี่“ไปนั่งเล่นที่มอ?”“…ได้ด้วยเหรอ?”“ทำไมจะไม่ได้ อยู่กับเพื่อนน่าจะดีขึ้น”“อื้ม เอาแบบนั้นเลย” ให้ตายสิ ถึงฉันจะไม่กลัวอะไรในโลกนี้ก็ตามแต่ฉันก็ไม่ใช่หญิงใจกล้ากับเรื่องแบบนี้นี่หว่า ให้เวลาฉันหน่อย ขนาดกับพี่เตอร์เองทุกวันนี้ยังไม่ค่อยจะชินเลย หลังจากดูหนังจบ ก็ยังอยู่ในเวลา
ฉันพาพี่เตอร์มาที่วัด เพราะอัฐิของพ่อฉันแบ่งไว้ทั้งหมดสองส่วน จะพูดว่าสองส่วนก็คงจะไม่ถูก ฉันเก็บกระดูกของพ่อไว้ที่บ้านส่วนนึงแต่มันไม่เยอะเลย เป็นเศษที่เหลือให้ได้จับต้องมากที่สุดเพียงไม่กี่ชิ้น ส่วนที่เหลือฉันก็เอาไว้ที่วัด แค่ตอนนั้นมีความเชื่อว่าถ้าให้พ่ออยู่ที่นี่ พ่อคงจะได้ฟังเสียงพระสวดมนต์ แต่ที่ฉันเก็บส่วนนึงไว้ที่บ้าน เพราะตอนนั้นฉันยังรู้สึกว่า แม้เป็นเพียงเถ้าฝุ่น แต่ฉันยังรู้สึกสบายใจ ยังรู้สึกว่าพ่อยังคงอยู่ใกล้ๆกับฉัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันคิดผิดหรือถูก แต่ยอมรับเลยว่าในนาทีที่รู้ว่าเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป เราแค่ต้องการที่พักพิงทางใจ เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่สามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่มีเขาโกฐของพ่อธิชายังคงใหม่และสะอาดอยู่เสมอ คาร์เตอร์มองเห็นตรงนี้แต่ตนก็ไม่ได้พูดอะไร ธิชาคงจะหาเวลามาทำความสะอาดสถานที่ของพ่อบ้างไม่มากก็น้อยดอกไม้ถูกวางในแจกันหน้ารูป มีหลายจังหวะที่ร่างสูงเหลือบมองธิชา เธอมีรอยยิ้มและแววตาที่สดใสเวลามองผ่านรูปของคนเป็นพ่อ คาร์เตอร์ยิ้มบางๆ เขาวางดอกไม้ใส่เเจกันอีกข้าง และมองรูปภาพตรงหน้า จดจำใบหน้าของคนที่เขาได้ยื้อชีวิตได้เป็นสิบปีจากการช่วยเหลือเพี
รู้สึกตัวอีกที.. ก็เหมือนจะเช้าแล้วสินะ ธิชาดันตัวเองลุกขึ้นนั่งกับเตียง ร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้านวมพื้นใหญ่ที่หอบกายสร้างความอบอุ่น ข้างกายไร้คาร์เตอร์เฉกเช่นเมื่อคืน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายถูกพับอย่างเป็นระเบียบ และเสื้อยืดตัวโคร่งก็วางเตรียมไว้ให้ที่ปลายเตียงฉันสวมเสื้อที่ว่าแล้วลองเปิดผ้าม่านดู ไม่มีใครเลย ไม่มีคนงานสักคน.. ก่อนจะมีกลิ่นอาหารหอมๆลอยเตะจมูก เลยตัดสินใจลงเดินลงมาที่ชั้นสอง.. แม้จะสวมเสื้อตัวใหญ่ และโนบราก็ตาม ก่อนจะสบายใจเพราะแม้แต่ในตัวบ้านก็ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากคนตัวสูงหัวยุ่งเหยิงในครัว“รับบทพ่อบ้านเหรอ?”“ได้หรือเปล่าละ?” หน้าสด ผมยุ่ง.. คือมันดีมากกก~ ธิชานั่งเท้าคางกับเค้าน์เตอร์ สายตาจ้องมองที่คาร์เตอร์ราวกับจะจับฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะหยิบผักสดที่ถูกเตรียมไว้เหมือนเป็นเครื่องเขียงของอาหารเช้า ธิชายัดมะเขือเทศราชินี มะเขือเทศลูกเล็กเข้าปาก ขบเคียวด้วยท่าทียั่วเย้าแม้แต่คาร์เตอร์กับจับสังเกตได้“ถ้าจะลงมาตามเพื่อไปต่ออีกละก็ รอแป๊บ ยังทำอาหารไม่เสร็จ”“แล้วถ้าไม่ต้องรอจนทำอาหารเสร็จละ?”กึก.. มือที่จับตะหลิวไม้ชะงัก ร่างสูงวางมือจากการผัดข้าวผัดอเมริกัน แล้
กลับกลายเป็นฉันที่เปียกปอนขนาดนี้ พี่เตอร์รับบทผู้ปกครองหัวใจที่แสนอบอุ่น ไม่มีการพูดแทรกแม้แต่น้อย มีเพียงการสวมกอดเพียงเท่านั้น แต่ถึงจะอย่างนั้น ไออุ่นที่ได้รับมันก็เกินใจจะต้านจริงๆ ฉันไม่อาจหยุดรักผู้ชายคนนี้ได้อีกแล้ว หยุดไม่ได้แล้วจริงๆ..ครั้นนาทีสวมกอด ธิชาคำนึงนึกถึงเรื่องราวในอดีต ภาพของพ่อยังชัดเจน แม้จะเป็นเพียงการนอนติดเตียงก็ตาม ยังคงชัดเจนไม่มีเสื่อมสลาย ตั้งแต่ตอนที่ต้องแอบขโมยยาเพื่อมารักษาพ่อ วิ่งหนีจนได้รับบาดแผล อาหารแต่ละมื้อที่ต้องแบ่งกันกิน แม้แต่มาม่าซองเล็กๆ เรายังต้องแบ่งกันกินคนละครึ่งภาพจำพวกนั้นชัดเจนเสมอ เธอเคยเกือบยอมแพ้และโทษโชคชะตา ชีวิตที่อดทุกข์ได้ยากในตอนนั้นไม่มีแสงสว่างให้มองเห็นสักนิด จนกระทั่งเด็กชายคนที่ว่า.. เด็กชายในชุดสะอาดสะอ้าน ที่ให้โอกาสเธอในตอนนั้นเหมือนแสงสว่างเพียงเเสงเดียวที่ส่องทาง เพื่อที่จะมีชีวิตที่ดีเพื่อพ่อ.. และกลับไปเจอเด็กชายคนนั่นอีกครั้งธิชาสะอื้นก่อนจะเงียบในเวลาต่อมา เธอปาดน้ำตาที่เปื้อนไปทั้งหน้า อาจเป็นพี่เตอร์.. ที่ทำให้เธอกล้าแสดงความอ่อนแอออกมาขนาดนี้ ไม่ต่างจากตอนนั้น จากตอนที่เด็กสาวนอนร้องไห้อยู่กลางถนนมือหนา