ผ่านไปเกือบเดือน ที่ฉันสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุข ไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเข้ามาในชีวิต ทั้งพิชชี่ พี่เตอร์ ทุกคนเงียบหายกันไปหมด พิชชี่ก็เห็นหน้ากันแทบทุกวัน แต่ก็ไม่ได้มีเรื่องให้ต้องคุยกันสักนิด เธอยังคงวางท่าเชิดให้เริ่ดกว่าคนอื่นเสมอ ส่วนพี่เตอร์.. ก็ได้ข่าวว่าหายไปเลย มหาลัยก็ไม่ได้เข้ามา ไม่ได้ติดต่อ.. หรืออาจจะเป็นเพราะเรื่องจับคลุมถุงชนกันนะ.. แต่คุณแม่พี่เขาก็เข้าใจว่าฉันกับพี่เตอร์คบกันอยู่นี่น่า.. ถ้ายังใจร้ายจับพี่เตอร์แต่งงานกับผู้หญิงที่พี่เขาไม่ได้รักเนี่ย จะเป็นแม่ที่ใจร้ายมากๆเลย“เป็นอะไร สองสามวันมานี่ เห็นแกเหมอๆ”“..คิดถึงเรื่องพี่เตอร์นิดหน่อยนะ”“มีอะไรเหรอ?”“..ก็เพราะไม่มีอะไรเลยนะสิ ก็เลยแปลกๆ”“….”“นี่ก็จะเดือนนึงแล้วนะ ที่ไม่เห็นพี่เขาเลย”“ลองถามพวกเพื่อนพี่เขาสิ นั่นเป็นแหล่งข่าวเดียวที่เชื่อถือได้มากที่สุด”“..ไม่เอาอะ เดี๋ยวจะคิดกันไปว่าฉันสนใจพี่เตอร์ขึ้นมา”“เอ้า ก็สนใจจริงๆแล้วมันจะทำไมละ? คนรู้จักกัน อยู่ๆหายไปแบบไร้วี่แววข่าวสาร ไม่สนใจนี่สิแปลก”“….” ธิชาคิดตามที่บุ๊คพูดจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ.. ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องนึกถึงความรู้สึกของเขาขนาด
สนามบิน.. เราสี่คนเดินมารอที่จุดรอรับ อีกสิบนาทีก็จะสี่โมง ฉันแคลงใจเรื่องของบุ๊คกับเพื่อนพี่เตอร์อีกคน รู้สึกว่าจะชื่อ อัลฟ่า เพราะตั้งแต่พี่เขาขึ้นรถมาด้วย บุ๊คเองก็แทบจะเกาะติดฉันตลอดเวลา และพยายามอยู่ห่างๆจากพี่อัลฟ่าด้วย“..โอเคไหมเนี่ยบุ๊ค”“..อื้ม” ไม่โอเคสุดๆเลยต่างหากแบบนี้ แต่เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะมาไล่ถามเรื่องราวพวกเราสองคนนั่งรอ ส่วนอีกสองคนก็ยืนรอ และเมื่อมีปริมาณคนที่เดินออกมากจาก GATE พี่เตอร์ก็เดินออกมาแบบเราไม่ต้องพยายามชะโงกหา ความสูงเทียบชาวต่างชาติ มองตรงไหนก็เห็นชัดมาแต่ไกลจังหวะนึงที่เขามองมาที่ฉันค้างไว้ ก่อนจะเข้าไปคุยกับเพื่อนๆของตัวเอง แล้วก็เดินมาหาฉันในที่สุด“โทษทีไม่ได้รับสาย พอดียุ่งๆ”“..ที่หนูโทรไปเพราะอยากรู้ว่าตรอมใจตายไปแล้วหรือยัง”“มีเธออยู่ ไม่ตรอมใจหรอก”“….”“แล้วกินอะไรมากันหรือยัง ไปด้วยกันสิ พวกฉันจะไปต่อ”“ธิชาแกไปเถอะ ฉันไม่ไปนะ”“อ้าวแล้วจะกลับยังไง”“เดี๋ยวให้คนรถมารับอะ ขอตัวนะ” เนี่ยไม่ปกติสุดๆเลย บุ๊ครีบเดินออกไปดื้อๆ“เห้! บุ๊ค!”“ปล่อยไปเถอะน่า”“ปล่อยได้ไง บุ๊คมากับหนูนะ” แล้วอยู่ๆพี่อัลฟ่าก็เดินตามไปนิ่งๆ ในข
•CARTERกว่าธิชาจะหลับไป ผมต้องแกล้งหลับไปไม่รู้กี่ชั่วโมง.. เพราะผมนอนจริงๆไม่ได้ ธิชาเล่นปั่นป่วนผมตั้งแต่ตอนถอดรองเท้า ของเธอนุ่มนิ่ม หอมเหมือนเด็ก และยัง… ทำผมตื่นตัวจนถึงตอนนี้..คาร์เตอร์นั่งที่ขอบเตียง หันหลังให้กับธิชา ปลายเท้าสั่นกระดิกราวกับกำลังอดทนฝืนกลั้นกับความรู้สึกภายใน คิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ยที่ลากเธอมาที่นี่แบบนี้..เขาก็แค่ผู้ชายคนนึงที่แทบจะลืมสัมผัสของความอบอุ่นไปนานแล้วว่ามันรู้สึกยังไง จนเมื่อกี้..เหมือนความรู้สึกดังกล่าวจะทำให้คาร์เตอร์รู้สึกไม่สบายตัวและหงุดหงิดขั้นสุด เขาเลือกที่จะลุกขึ้นและต้องการหาทางออกให้กับความรู้สึกที่ว่า.. ไรฟันขบกัดริมฝีปากของตน ความสูงเกือบร้อยเก้าสิบทำให้เขามองเห็นร่างบางทุกองศาจากมุมที่สูงกว่า และมันก็ช่าง.. น่ารัก นุ่มนิ่ม..“ไอ้เตอร์!” เขาเรียกสติตัวเองด้วยการเรียกชื่อตัวเองดังๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินไปที่โซฟาเพราะความเงียบที่อยู่รอบตัว ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ในความทรงจำของเขากับธิชา.. ใบหน้าจองเด็กน้อยที่นั่งร้องไห้แต่พยายามฝืนกลั้น ภาพนั้นยังคงติดตาเขาไม่หาย เด็กผู้หญิงที่ริขโมยของเพื่อเอาไปประทังชีวิตของพ่อตัวเอง… ตอนนี้กำ
โรงพยาบาลสกิลการขับรถของฉันยังอยู่ในเลเวลปกติ ยังไม่ถูกลดทอนออกไปหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ในลิฟต์ ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว ฉันเนี่ยนะ.. จะไปกอดพี่เขาจิตใจล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ร่างกายก็ยังพลันทำทุกอย่างอย่างที่ควรจะเป็น“..ฉันหัวโน ไม่ได้ขาขาดเอาวิลแชร์มาทำไม?”“อ๊ะ! อ๋อ! นะ นั่นสิเนอะ” ไม่ใช่แค่คาร์เตอร์ที่งง บุรุษพยาบาลที่เดินตามมาด้วยก็งงไม่ต่าง ครั้นธิชากำลังจะหมุนตัวกลับอีกครั้ง ก็ถูกคาร์เตอร์ ต้นตอความเอ๋อของเธอรั้งแขนเอาไว้“..เธอไหวไหมเนี่ย?”“ไหวสิ หนูแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย.. เอ่อ.. ขอโทษนะคะพอดีว่าคุณเขาหัวฟาดพื้นมาค่ะ แล้วหัวโนมาก ต้องไปแผนกไหนเหรอคะ” ธิชาถามบุรุษพยาบาล ก่อนจะพยักหน้ารับเมื่อทราบว่าจุดหมายปลายทางของเธอควรไปที่ไหน เธอก็เดินนำคาร์เตอร์ไปเพราะเป็นร่างสูงที่ขอให้บุรุษพยายาลไม่ต้องติดตามพวกเขาไป“..พี่นั่งตรงนี้ก่อนนะ”“เพราะเรื่องที่ฉันพูดใช่ไหม ถึงเป็นแบบนี้”“….”“เธอกอดฉันก่อนจริงๆ ฉันก็เลยกอดเธอกลับเพราะเธอเอาแต่ร้องเรียกหาพ่อ”“….”“เลิกทำตัวไม่ถูกได้แล้ว ฉันแค่ยอมรับบทเป็นพ่อเธอก็แค่นั้น” แล้วก็เดินนำหน้าธิชาไปนั่งที่ตำแหน่งรอเรียกเพื่อพบหมอ เอาจริ
มหาวิทยาลัย เอแบค“คิดดีแล้วนะว่าจะปฎิเสธกัน” คาร์เตอร์เอ่ยถาม วันนี้เขาให้ธิชานั่งติดรถมาจนถึงมหาลัย สายไปสักหน่อยแต่ธิชากลับสบายใจที่ไม่มีคนอยู่บริเวณลานจอดรถ“..ค่ะ”“อื้ม.. งั้นเตรียมรับมือฉันไว้เลย”“…..”“ฉันอยากได้เธอจริงๆ” ดวงตาคู่สวยจ้องมองมาที่ฉัน กรอบเเว่นบางๆเพิ่มความละมุนอ่อนโยนให้กับเจ้าตัว ฉันไม่ได้ตอบอะไร จิตใจในตอนนี้ไม่สามารถสลัดจูบเมื่อสองวันก่อนไปได้เลย รสจูบมันยังตราตรึงราวกับคนเมาค้าง.. แต่ก็ไม่มีเวลาให้รีรอในรถนานเท่าไหร่นัก ธิชาลงจากรถคันหรู ปิดประตูก่อนจะยกมือไหว้คาร์เตอร์ก่อนจะรีบเดินหนีไป ร่างสูงที่ยืนเคียงรถได้แต่ถอนหายใจ ธิชาดื้อด้านกว่าที่เขาคิด เขาไม่เคยต้องหว่านเสน่ห์กับผู้หญิงคนไหนนานขนาดนี้ ธิชาได้ทั้งจูบ ได้ทั้งนอนกอดเขา แต่ก็ดูเหมือนว่าธิชาเองจะไม่ยอมรับต่อความรู้สึกของตัวเองง่ายๆ ความรู้สึกที่เริ่มหวั่นไหวกับความอบอุ่นที่คาร์เตอร์มี เธอคิดแค่ว่า… เธอไม่คู่ควรกึก กึก กึก… เสียงรองเท้าส้นสูงย้ำพื้นหนักๆเพราะต้องการรีบเดินให้ไวที่สุด ตอนนี้เลยเวลาเข้าเรียนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว“..ขออนุญาตค่ะ” และทันทีที่มาถึงคลาส ทุกคนก็มองฉันเป็นตาเดียว จะมีก็แต
ครึ่งชั่วโมงเป็นอะไรที่ยาวนานมาก… ธิชาที่นั่งอยู่ข้างซ้ายของโซฟาคอยเหลือบมองคาร์เตอร์ที่นั่งอยู่ข้างขวาของโซฟา ระยะทางไม่ได้ห่างกันมากนัก แต่เหลือที่ตรงกลางมากพอสมควร คาร์เตอร์นั่งไขว้ห้าง ฉันเห็นเขานั่งนิ่งๆ มือคีบบุหรี่ที่ไม่ได้ถูกจุดคาอยู่ที่มือ จังหวะที่ธิชาแอบมองคาร์เตอร์ เจ้าตัวก็หันกลับมามองเธอ ธิชาแทบสะดุ้งแต่ก็รีบหันหน้าหนีทันที เธอแค่ทำตัวไม่ถูกกับเรื่องที่เกิดขึ้น“..เลิกเป็นแบบนี้สักที”“….”“..ไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้จริงดิ?”“มันตลกหรือไงละ”“ไม่ได้บอกว่าตลก แต่ไม่คิดว่าเธอจะกลัวขนาดนี้”“..ก็คนมันไม่เคย มันผิดมากนักหรือไง” ธิชาก้มหน้าและพูดด้วยเสียงอ่อย “..ขอโทษ ฉันเครียดไปหน่อย”“….”“ฉันแค่อยากเป็นตัวของตัวเอง เป็นตัวเองที่ไม่ต้องสนใจว่าใครจะมองยังไง จะพูดแบบไหน.. ฉันไม่ชอบ การถูกบังคับ และต้องเป็นในสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง ฉันไม่ได้แสนดีขนาดนั้น”“….”“ฉันก็แค่เป็นฉัน.. แต่ดูเหมือนแม่จะไม่เข้าใจเท่าไหร่”“มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนหรือเปล่า.. หนูก็พอเข้าใจในมุมของแม่พี่นะ”“….”“ลองมีลูกที่เพรียบพร้อมไปซะทุกอย่าง คนที่เข้าหาลูกจะเข้ามาด้วยความจริงใจ หรือเพราะสิ่งของที่ลูกม
รสชาติเค็มๆจากเลือดที่ซิบที่ปาก ไม่ได้ทำให้ฉันหยุดสตั้นอยู่กับที่ การกลายเป็นจุดสนใจต่างหากที่ทำให้ธิชาต้องนิ่งอยู่กับที่เกือบหนึ่งนาที เพราะบรรดาคนที่มาเห็นเหตุการณ์ส่วนใหญ่ ก็ใช้มือถือบันทึกเหตุการณ์นี้ไว้ฉันคงไม่ได้ดังเพราะตบตีกันเพราะเรื่องผู้ชาย แต่ฉันคงจะดังเพราะฉันกล้าเอาตัวไปมีเรื่องกับพิชชี่แบบนั้นธิชาฝ่าฝูงชนที่กำลังให้ความสนใจกับเหตุการณ์ที่เห็น บ้างก็ซะใจที่พิชชี่โดนสั่งสอนซะบ้าง บ้างก็ตกใจกับการที่ผู้หญิงตัวเล็กๆจะยันและถีบผู้หญิงด้วยกันเองจนกระแทกประตู“..ตื่นเต้นอะไรกันนักหนา” ธิชาพาตัวเองไปที่ห้องพยาบาล ก่อนจะล็อคประตูเพราะต้องการที่จะตั้งสติอยู่ในห้องนั่นเพียงลำพัง•CARTERอะไรกัน?.. ส่วนด้านคาร์เตอร์ที่ออกมาจากห้องทำงาน เขาเดินเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็เห็นบรรดาพวกนักศึกษาวิ่งกรูไปรวมตัวกับบริเวณห้องน้ำหญิง..เกิดอะไรขึ้น? “เตรียมใจไว้ได้เลย” ชิริวที่เดินเข้ามาสบทบ ยืนเคียงข้างคาร์เตอร์ในท่าล้วงกนะเป๋ากางเกง ร่างสูงหันกลับไปมองเพื่อนตัวเองก่อนจะเลิ่กคิ้ว“…อะไรวะ?”“เด็กมึงอะ”“…ธิชา?”“ถีบพิชชี่ซะลุกเองไม่เป็น”“ธิชาเนี่ยนะ?” คาร์เตอร์ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิ
ไม่ใช่แค่ฉันสิ.. เขาเองก็…ธิชาก้มลงเหลือบมองที่อกด้านซ้าย นิ้วเรียวของคาร์เตอร์กำลังครอบครองเนินอกที่เธอไม่เคยมั่นใจในขนาดไซส์ของตัวเอง แต่ครั้นจะยกมือห้าม.. หัวจิตหัวใจก็คล้อยตามเขาไปอย่างง่ายดาย.. สัมผัสแบบนี้ที่ไม่เคยเจอ ทำเอาสาวน้อยตัวเล็ก ดูไม่ต่างจากเหยื่ออันโอชะของสิงโตเจ้าป่า ฝ่ามือหนาเปรียบดั่งขยุ้มเท้าเสือที่กำลังนวดเค้นเนินส่วนที่นุ่มนิ่มที่สุด เสียงถอนหายใจราวกับเสียงคำราม แม้ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นในโหมดที่ใช้ความรุนแรง แต่ไอ้ความเนิบนาบอย่างอ่อนโยนนี่.. ไม่ต่างจากการเริ่มขย้ำเหยื่ออย่างช้าๆ“หยะ หยุดนะ~”“..ฉันว่าเธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้น”พูดจบ คาร์เตอร์ก็ทิ้งตัวคร่อมร่างสวย ร่างขาวๆสะอาดตาแม้เห็นเนื้อหนังร่างกายเพียงส่วนไหล่ ร่างกายของธิชานุ่มนิ่มผิดกับนิสัยที่ไม่ได้อ่อนโอนตามแม้จะตกอยู่ในสภาพจำยอมด้วยมวนอารมณ์ ธิชาก็ไม่ได้สร้างแรงต้านไปมากกว่าเดิม อาจมีขัดขืนซึ่งคาร์เตอร์เองก็เข้าใจ.. ความรู้สึกของคนที่ไม่เคยผ่านมือชายใดของธิชา มันเป็นของจริง.. แล้วมันยิ่งทำให้เขา..อยากที่จะครอบครอง…กระดุมเม็ดที่เหลือถูกปลดออกในเวลาต่อมา ธิชาจำยอมกับความรู้สึกและสัมผัสที่ได้รับ แต่เธ
ธิชาได้แต่แอ่นตัวรับความเสียว แม้เป็นเพียงปลายลิ้นที่แสนธรรมดา กับผู้ชายอย่างคาร์เตอร์.. ไม่คิดว่า จะทำได้ขนาดนี้!“อะ อื่อ~” สายตาคมเหลือบมองอยู่พักใหญ่ ยิ่งสันจมูกโด่งๆนั่นสัมผัสกับเนินอูมฉันแบบไม่ได้ตั้งใจ ก็ชวนเคอะเขินสิ้นดี พี่เตอร์ดูไม่รังเกียจกันสักนิด ยิ่งจังหวะที่ฉันพยายามผลักหัวมีเขาออก ก็เหมือนจะโดนสอดแหย่ลึกเข้าไปกว่าเดิม ก่อนจะตามมาด้วยเสียงดูดจ๊วฟจ๊าบ จนฉันแทบจะอยากมุดหน้าหนีความเปียกชุ่มขยายอณาเขต ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำลายของพี่เขาหรือเพราะ… ของฉันกันแน่“อยะ อย่าเล่นพิเรนทร์นะ อื่ออ!”“ตรงไหนที่พิเรนทร์?”“กะ ก็..” ก็ที่ทำอยู่นี่ไง>ก็ได้แต่พูดในใจ เพราะเอาเข้าจริงก็ไม่ได้อยากให้เขาหยุดสักนิด อยากโดนเล่นงานจนหมดแรงแล้วสลบไปแบบนั้นเลย แต่.. ไอ้การทำแบบนี้นี่มันครั้งแรกเลยนะ ฉันขอเวลาจัดการกับอารมณ์สักหน่อยไม่ได้เหรอ“อะ อ๊าา!!” ซนเป็นบ้าเลย! ดันจี้จุดเสียวซะเต็มๆแบบนี้เกิดฉันฉี่แตกขึ้นมาจะทำยังไงกัน!เหมือนจะรับรู้ถึงคำขอร้องของฉัน พี่เตอร์ยอมดันตัวเองขึ้นจากตรงนั้น ใช้หลังมือปาดที่ริมฝีปากตัวเองก่อนจะเลียมันด้วยท่าทีที่อยากจะ.. จับกดหัวเขาลงตรงนั้นอีกสักรอบ จะทำอ
ซ่า~ เสียงคลื่นซาดซัด กลิ่นของทะเลแม้จะยามค่ำคืนก็ยังให้ความรู้สึกสงบในใจ ฉันได้แต่มองร่างสูงๆของพี่เตอร์ไขกุญแจเข้าไปยังตัวบ้าน เครื่องดื่มถูกหิ้วมาวางที่ริมระเบียงหน้าบ้าน ไฟดวงน้อยเปิดสว่างเห็นชายน้ำทะเลที่เกิดฟองกระทบกับหาดทรายอย่างเบาบางซ่า~“ดื่มต่ออีกหน่อยไหวหรือเปล่า”“ทั้งที่ลากกลับมาเพราะว่าเมาแท้ๆ ยังจะชวนดื่มอีก?”“หรือจะไม่ดื่ม?”“..ดื่มก็ได้ ยังไงก็ หนูอยากกอดพี่เเบบไม่ต้องรู้สึกเขินอาย” ธิชาหน้าแดงไปถึงไหนๆ ดวงตาหยาดเยิ้มนั่งหันหน้ารับลมทะเลที่ปะทะใบหน้า หลับตาพริ้มและโยกเอนตัวราวกับมีจังหวะที่ชอบอยู่ในใจคาร์เตอร์ถอดเสื้อสูทที่ตัว พาดมันทิ้งไว้กับพนักเก้าอี้ในบ้าน บ้านพักตากอากาศที่ไม่ได้ให้ความหรูหรา แต่ให้ความสบายใจ คาร์เตอร์กระดกดื่มเบียร์กระป๋องหลังจากลังเลว่าจะเป็นเบียร์หรือเหล้ากันแน่ที่ตนจะดื่ม“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับเบียร์กระป๋องจากพี่เตอร์ กระดกดื่มเพลินๆ ฉันไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่าไอ้หลักการการดื่มเหล้าดื่มเบียร์ ที่ถ้าเราดื่มเหล้าไปแล้วก็ควรจะดื่มแต่เหล้า ไม่ควรสลับเหล้าทีเบียร์ที เพราะมันจะทำให้เมาจนโงหัวไม่ขึ้น.. แต่ช่างเถอะ ฉันรู้ลิมิตตัวเองหลังจากรู้ว่าตัวเองเ
คั่วผู้ชาย.. งั้นเหรอวะ?หมับ! มือหนาคว้ากระตุกแขนบาง สายตานิ่งเรียบติเตือนดุปราม“เธอรู้ไหมว่าฉันทำงานเหนื่อยแค่ไหน”“ไม่รู้ เพราะไม่เห็น”“เธอนี่มัน…”คาร์เตอร์ถอนหายใจก่อนจะมองทุกคนที่ร่วมวงดื่ม “ใครชวนยัยเด็กนี่มา?”“ด เด็กเหรอ?” กลับมาจากอเมริกานี่ คำพูดคำจาแต่ละคำไม่เข้าหูเอาซะเลยอะ “ฉันเองอะ มีอะไรป้ะ?” กะปอมยกมือยอมรับ แม้จะยังจองที่นั่งที่ดีที่สุด คือตักของชิริว“มึงจะชวนยัยนี่ไปไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ร้านเหล้า”“แล้ว?”“….”“ก็ดูคอแข็งกว่าสามีนี่นา~ มาม้ะ มาหอมแก้มที” จริงจังแฮะ ผู้ชายแกงค์นี้ไม่มีปกปัดสัมผัสจากพี่สาวเลยสักนิด ยอมให้กอดให้หอมกันแบบไม่มีใครเขอะเขิน “ฉันไม่ชอบ”“ไม่ชอบ?”“..ยัยนี่แรดเงียบ”“อ้าว! พูดงี้ก็สวยดิ!” ธิชาลุกขึ้นแม้จะเซไปบ้างก็ตาม เธอเดินเข้าประชิดตัวแล้วผลักคาร์เตอร์ที่ไม่เซถอยหลังแม้แต่น้อย“พูดแบบนี้ไม่ต้องกลับมาเลยดีกว่า”“เเล้วเธอก็ไม่ควรเมาถ้าไม่มีฉัน”“แล้วเมากับเพื่อนพี่ มันต่างกันยังไงอะ? ดูแต่ละคนสิ แค่หนูนั่งอยู่โต๊ะนี้ก็ไม่มีผู้ชายที่ไหนอยากจะรู้จักแล้ว~ ดูนั่น คนนึงหน้าตาย คนนึงไม่ยักกะพูดอะไร ส่วนอีกคน นั่น! เห็นไหมปืนนะปืนนน คนโง่เท่านั
ฉันไม่รู้จะทำยังไง~ เหมือนใจมันจะขาด~ ชีวิตมันดูอ้างว้าง วังเวงไปทุกอย่าง~“..ใช่วังเวงสุดๆเลย” ความเมาทำได้ทุกอย่าง โต๊ะข้างๆทางออก เปลี่ยนเพลงพี่บอย พีชเป็นทำนองสยองขวัญราวกับเพิ่งไปผจญภัยที่ป่าช้าก็ไม่ผิด “เริ่มต้นการดื่มได้อย่างมีมิติสุดๆ”“พี่ไปดื่มด้วยกันไหม ไหนๆก็มาส่งหนูแล้ว”“ไปเถอะ ขืนฉันอยู่พวกมันรุมฉันแน่”“พวกนั้นไม่ได้ป่าเถื่อนขนาดนั้นหรอกน่า”ฉันพูดกับพี่กอล์ฟ แต่ก็เหมือนว่าพี่เขายังยืนยันคำเดิม“เป็นเพื่อนกับไอ้คนที่บุกบ้านฉันโดยไม่รู้สึกกลัวกฎหมายแบบนั้น.. ฉันว่าพวกมันก็ไม่ปกติ” กอล์ฟยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเพยิดหน้าไล่ให้ธิชาเข้าร้านนั่งดื่มตรงหน้า โต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจากธิชายังคงร้องเพลงโหยหวนแม้จะไม่มีไมค์ให้สวมบทนักร้อง แต่เสียงก็ดังพอจะสร้างความรำคานให้คนรอบข้างถึงระหว่างฉันกับพี่เขาจะมีระยะห่างกันมากขึ้น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันไปเลยแบบนั้น ฉันว่าเป็นแบบนี้มันก็ดีแหละ ดีกว่าห่างเหินแบบไม่พูดไม่จาต่อกัน ยิ่งเป็นแบบนั้นมันยิ่งหมายความว่าพี่กอล์ฟยังรักฉันอยู่ ฉันไม่ต้องการแบบนั้น และฉันคิดว่า.. พี่กอล์ฟเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน“เอางั้นเหรอ?”“อืม ตามนี้แหละ” ฉั
“ถามจริง.. ชุดเนี่ย โจ๊ะโม๊ะก็ปิดไม่หมดนะ==^” เห็นไหม เห็นชุดที่ฉันจับได้ไหม!! มันสั้นมาก!! แค่อ้าขาเดินก็เห็นไปถึงเครื่องในแล้วนะ!! สั้นขนาดนี้ฉันไม่ถือว่ามันเป็นชุดด้วยซ้ำอะ เรียกว่าเศษผ้าหรือชุดหมาชุดแมวง่ายกว่า คือนึกออกไหมว่าถ้าคนที่จับได้ชุดนี้สูงแค่ร้อยห้าสิบนิดๆอะมันโอเคเว้ย! แต่ฉันสูงหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดนะ! มันสั้นมากๆสำหรับฉัน!!“ใจเย็นสิจ๊ะ ก็เพราะอย่างนี้ไง พวกเธอทุกคนถึงต้องการฉัน”“..ยังไง?”“ฉันมาเพื่อจัดการให้ชุดของทุกคนเหมาะสมกับคนที่ใส่ ส่วนไอ้เรื่องกำหนดชุดจับฉลากเนี่ย ถ้าใช้สมองนิดนึงก็จะรู้ว่าใะนเป็นตรีมของปีนี้”เหมือนหลอกด่าว่าฉันไม่ใช้สมองยังไงยังงั้น ไม่เป็นไรฉันถือว่าฉันไม่ได้โง่คนเดียว เพราะคนอื่นที่ได้เข้าประกวดก็มีสีหน้าไม่เป็นมิตรกับเศษผ้า.. ที่ก่อนหน้านี้มองมันว่าสวยไม่ต่างจากฉัน“..ให้ตายเถอะ เศษผ้าแบบนี้ ฉันกำลังจะโคฟเวอร์เป็นเจ้าป่า ทาร์ซาน ภูติป่าภูติเขาใช่ไหม==^” เออๆคนข้างๆฉันนี่แบบหนักกว่าฉันมาก ก็ไม่อยากจะขำอะนะ แต่พอลองสังเกตเศษผ้าของแต่ละคน ตรีมงานเดียวเลยที่นึกได้และเห็นรูปร่างมากที่สุด..“..ตรีมป่างั้นเหรอ?”“เยส! ฉลาดมากลูกสาว!”..คงต้องฉลาดแ
ฉันรู้สึกว่ายังมีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่เคลียร์ และฉันไม่ชอบมากๆที่จะต้องค้างคา หลายคนชอบพูดว่าทุกอย่างมีเวลาเป็นตัวแปรของทุกสิ่ง.. ฉันแค่รู้สึกว่า.. นั่นไม่ใช่ทั้งหมดเพราะเรื่องบางเรื่อง เวลา ก็ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง เพราะงั้นฉันต้องรีบเคลียร์ปัญหาในส่วนของฉันนี่ก็ตกหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ฉันกับพี่เตอร์ไม่ได้เจอกัน เราได้แต่คุยกันผ่านไลน์และวิดิโอคอลกัน ฉันต้องกลับไปทำงานในสถานการณ์ที่พี่กอล์ฟรักษาระยะห่างกับฉัน ฉันต้องไปเรียนในขณะที่ทุกคนให้ความสนใจในตัวฉันไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง และแน่นอนว่า.. พวกเขาไม่ได้สนใจในความฉลาดของฉัน และพี่เตอร์เองก็.. ต้องคอยไปต่างประเทศกับคุณแม่ท่านพอเอาเข้าจริง เวลาที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็เหมือนโลกคู่ขนานชัดๆ ไม่มีทางที่จะวนมาเจอกันหรือใช้ชีวิตในกราฟเดียวกันได้“..นี่ ไม่ร่าเริงเลยนะ” บุ๊คทักและสติฉันก็กลับมา ก่อนจะเห็นบรรดาผู้ติดตามอารักขาของนางแล้วใจมันก็.. ฟู๊ฟูว์~“นี่ มีผู้ติดตามหล่อกันขนาดนี้ รู้สึกสวยขึ้นมาไหม~”“ไม่สักนิด อึดอัดมากกก”“ไหงงั้นอะ.. ไปทำอะไรมาที่บ้านถึงส่งคนติดตามรายล้อมขนาดนี้อะ.. เหมือนในหนังเลย ฟิวแบบลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียอะไรแบบเ
"อื้ออ" ร่างกายตึงเปรี๊ยะยิ่งกว่าหนังกะติ๊กซะอีก.. ฉันที่แค่พูดยั่วพี่เตอร์ไปแบบนั้น ไม่คิดว่าพี่เขาจะจัดให้กันยันฟ้าสางจริงๆ กินอะไรมานะถึงได้ฟิตปั๋ง เอวดีขนาดนั้น ฉันเนี่ยไม่อยากจะเห็นสภาพตัวเองในกระจกเลยมันต้องแย่มากๆแน่ๆแอดดดด~ ไม่นานนักที่เสียงแง้มประตูดังขึ้น พร้อมกับพี่เตอร์ที่เดินสาวผมยาวๆของเขาเข้ามาในห้อง ครั้นสายตาสอดประสานกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ"ตายอดตายอยากมาจากไหนก่อน ทำกันขนาดนี้""เมื่อคืนเธอก็ดูพอใจ""..ปวดจะตายชักแล้วเนี่ย" บอกเลยว่าถ้าหวังฉากโรแมนติกแบบในนิยาย หลังจากที่ฉันโดนกระซวกจนตับจนจ๋อยบวมแบบนี้ บอกเลยไม่มีทาง หาความฟินไม่เจอเลยตอนนี้“..อุ้มหน่อยได้ไหม”“จะไปไหน”“..อยากอาบน้ำ” ฉันคิดว่าถ้ายังนอนซมอยู่แบบนี้นะ สภาพฉันคงไม่ต่างจากผักช้ำ รีบๆลุกอาบน้ำแต่งตัวให้เหมือนคนปกติน่าจะดีที่สุดหลังจากที่คาร์เตอร์ช้อนอุ้มร่างน้อยๆที่มีความบอบช้ำอย่างเบามือ เขาก็ค่อยวางหย่อนร่างบางลงในอ่างอาบน้ำในห้องน้ำ จัดการเปิดน้ำและลงครีมอาบน้ำให้กับธิชาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ส่วนคนตัวน้อยถึงแม้จะแปลกใจกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่ก็พอเข้าใจได้ว่ามันคงเป็นคำขอโทษจากคนอย่างคาร์เตอร์ ที่เล่น
เตียงไซส์คิง ฝ้าเพดานสูงๆ.. ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในปราสาทในนิยาย ยิ่งภาพที่เห็นสโลว์ราวกับมีปัญหาทางสายตาแบบนี้.. เหมือนจะหมดแรงแล้ว.. ธิชาผลอยหลับไปหลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น เสียงหัวใจ และแรงดึงที่ถูกสวมกอด“ธิชา~”“หื้ม~”“…จะอ้วก”“ห๊ะ!” ช็อตฟีลเวอร์! เวรกรรมอะไรของฉันวะเนี่ย กำลังเคลิ้มจนจะหลับแล้วนะ ยังต้องดีดตัวขึ้นมามองสภาพของไอ้คนที่บอกว่า เมาเอาไม่ได้! “แค่ยอมรับว่าเมา มันยากตรงไหนวะพี่!” ธิชาต้องเป็นฝ่ายลุกขึ้น แล้วดึงพยุงร่างสูงๆของคาร์เตอร์ให้ลุกขึ้นยืน หมดกันความโรแมนติกที่คิดว่าจะมีแบบใครๆเขา คนมีกะตังค์เวลาเมาก็เหมือนหมาทุกตัวเลย! อย่าหาทำนะ เมาและดูแลตัวเองไม่ได้สร้างภาระให้กันเว่อร์ๆ!ฉันเนี่ยต้องลากพี่เตอร์ให้เข้าห้องน้ำ อย่างน้อยๆจะอ้วกสักชอตสองชอตและ ถ้าคออ่อนขนาดนั้นแล้วเมื่อกี้.. ก็โยกเอวซะ เครื่องในฉันเคลื่นที่ไปหมด จะขะย่อนอ้วกก็ไม่แปลก“….” แต่พอมาถึงห้องน้ำ พี่เตอร์ไม่อ้วกไง เขาแค่ควักน้ำขึ้นมาล้างหน้า หันหน้าผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดตาและประคบเช็ดใบหน้าอย่างเบามือ แม้หูจะแดง แก้มแดง และหัวนมก็แดง แดงยันหัว…(ฉันคงต้องเซ็นเซอร์)แค่อยากให้รู้ว่าพี่เตอ
มุมสูง.. แบบนี้..มือหนาวางสัมผัสเบาๆที่กล้ามเนื้อหน้าท้อง แม้เพียงปลายนิ้วที่แตะสัมผัส มันก็เหมือนกับว่าฉันจะเตลิดเปิดเปิงไปซะแล้ว ก่อนจะถูกมือหนารั้งเอวบางให้ก้มลงแนบชิดกาย ลมหายใจเย็นๆมีกลิ่นแอลกฮอล์ที่ฉันเพิ่งจะทันสังเกต เนินอกที่แนบขนานกับแผงอกหนา พลันประสานเสียงหัวใจให้ดังกึกก้อง นานสองนานที่พลัดกันจ้องมองอย่างไม่ละสายตา“..ทำไมถึงเป็นหนูนะ”“เธอมีอะไรที่ฉันไม่ควรเลือก อย่างนั้นเหรอ?”“..พี่เมาหรือเปล่าเนี่ย”“ไม่รู้ดิ”“….”“อย่าพูดมาก อยากเอาแล้ว” พี่เตอร์ถึงแม้จะเหมือนคนเมาขนาดไหนก็เถอะ แต่สติก็ยังพอมีนั้นแหละ ฉันนอนทับร่างพี่เตอร์ที่กำลังเหยียดมือควานหาบางสิ่งที่แถวลิ้นชักหัวเตียง ก่อนจะคีบมันออกมาให้ฉันพอเข้าใจ“..ทั้งที่มีมันไว้ที่ห้องแท้ๆ”“แค่รอได้ทำกับเธอแค่นั้นแหละ”“อึ่ก!”“ใส่ให้หน่อย~”“สะ ใส่เองสิ ของตัวเอง ตัวเองก็ต้องใส่”“งั้นฉันไม่ใส่”“ห๊ะ?”“ก็เธอไม่ใส่ให้ ฉันก็เอาสด~”เพี้ยะ! หัวหมอนักนะ! ธิชายอมหยิบซองที่ว่าขึ้นมา นั่งคร่อมทับส่วนที่แข็งตึง มันตอดกระตุกเมื่อสัมผัสกับความชื้นที่ร่างกายฉันปล่อยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ดูเหมือนว่าฉันเอง.. ก็อยากจะ เอา พี่เตอร์ไม่ต่